I SA/Gl 1493/21

I SA/Gl 1493/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-02-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 1142/22 - Wyrok NSA z 2025-10-03
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 685
art. 15 ust. 6 art. 29a ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant sekretarz sądowy Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Gminy C. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną z dnia [...]r. Znak: [...], wydaną na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2021.1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ lub Dyrektor) stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy Gminy C. (dalej Gmina lub strona) przedstawione we wniosku z dnia 8 lipca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania rekompensaty z tytułu świadczenia usług transportu publicznego otrzymanej przez Gminę od Miasta B. - jest nieprawidłowe.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że we wniosku strona podała, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, rozliczającym ten podatek wraz ze swoimi jednostkami organizacyjnymi w systemie scentralizowanym. Wykonuje zadania publiczne w tym dotyczące lokalnego transportu zbiorowego, który może być wykonywany przez operatora publicznego transportu zbiorowego lub przewoźnika spełniającego określone warunki, przy czym świadczenie usług w tym zakresie może być wykonane przez podmiot wewnętrzny. Pomiędzy Burmistrzem Gminy a Przedsiębiorcą Komunikacji Miejskiej Sp. z o.o. w C. (dalej PKM) została zawarta umowa, której przedmiotem jest wykonanie usług publicznych w zakresie publicznego transportu zbiorowego na określonych liniach komunikacyjnych. Organizatorem tego transportu jest Burmistrz Gminy, a operatorem PKM, które jest Spółką prawa handlowego, której założycielem i 100% udziałowcem jest Gmina. PKM jest odrębnym od Gminy, czynnym podatnikiem podatku VAT. Gmina pokrywa PKM koszty związane ze świadczeniem usług w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, poprzez rekompensatę jej bieżącej działalności. Wysokość naliczonej rekompensaty oraz określona wysokość zadań przewozowych wyznaczają odpowiednio stawkę na pokrycie kosztu podatkowego netto wozokilometra. Wysokość naliczonej rekompensaty liczona jest jako iloczyn liczby wozokilometrów na organizowanych przez Gminę linach komunikacyjnych i rekompensaty do wozokilometra wynoszącej [...] zł netto.
W dniu 31 grudnia 2020 r. pomiędzy Miastem B. (dalej Miasto), a Gminą zostało zawarte porozumienie międzygminne realizujące zasady prowadzenia publicznego transportu zbiorowego na liniach komunikacyjnych, których organizatorem jest Miasto i Gmina. Zgodnie z zawartym porozumieniem międzygminnym Gmina powierzyła Miastu prowadzenie zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego na terenie Gminy na liniach organizowanych przez Miasto, zaś Miasto powierzyło Gminie prowadzenie takich zadań na terenie Miasta na liniach organizowanych przez Gminę. W porozumieniu określono zadania przewozowe i ich realizację oraz obowiązki uczestników porozumienia i podmiotów będących operatorami publicznego transportu w Gminie i Mieście (odpowiednio PKM i MZK). Ustalono, że uczestnicy porozumienia zobowiązani są do dokonywania dopłaty stanowiącej zwrot kosztów z tytułu realizowanych, objętych porozumieniem, zadań na swoim terenie. Po zakończeniu każdego miesiąca Gmina sporządza zestawienie faktyczne wykonanej pracy przewozowej (liczby wozokilometrów) na organizowanych przez siebie liniach objętych porozumieniem międzygminnym i na tej podstawie wystawia dokument księgowy – notę obciążeniową, którą przekazuje Miastu, Miasto zaś przekazuje dopłatę stanowiącą zwrot kosztów Gminie rozliczaną w cyklach miesięcznych.
W związku z powyższym opisem Gmina zapytała, czy przekazywane co miesiąc Gminie środki na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagaży komunikacją autobusową na terenie Miasta na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta, stanowią podstawę opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. 2021.685 ze zm.) dalej ustawa podatkowa lub ustawa VAT.
Zajmując własne stanowisko Gmina wskazała, że z uwagi na treść art. 29a ust. 1 ustawy VAT oraz orzecznictwo TSUE w tym zakresie (sprawa C-184/00 czy
C–53/00) należy przyjąć, że przekazywane Gminie środki nie będą podlegały opodatkowaniu wynikającym ze wskazanego przepisu z powodu braku wymaganego tym przepisem bezpośredniego wpływu na cenę, po której sprzedawane są bilety.
Organ, oceniając stanowisko Gminy, przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy VAT oraz art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 7 i art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2021. 1372) i art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. 2021. 1371), a następnie powtórzył okoliczności powołane we wniosku stwierdzając, że otrzymana rekompensata od gminy ościennej na pokrycie kosztów usług publicznego transportu zbiorowego, stanowi odpłatność za świadczenie usług na jej rzecz, co wynika z zawartego porozumienia, co wpisuje się w definicję odpłatności świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy podatkowej. Tym samym Gmina działająca jako organ władzy publicznej występuje jako podatnik podatku VAT, zaś kwoty otrzymane od Miasta za przedmiotowe czynności, są objęte podatkiem VAT. Następnie organ zacytował przepis art. 29a ust. 1 ustawy podatkowej wskazując, że otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Dodał, że kryterium uznania dofinansowania za stanowiące podstawę opodatkowania jest stwierdzenie, że dofinansowanie dokonane jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, zaś dofinansowanie nie dające się powiązać z takimi czynnościami, nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy podatkowej. Zdaniem organu dotacje, które stanowią dopłatę do ceny sprzedawanych towarów, czy świadczonych usług, są ściśle związane z daną usługą czy towarem i podlegają opodatkowaniu.
Dokonując interpretacji art. 29a ust. 1 ustawy podatkowej organ odwołał się do orzecznictwa TSUE, w tym wyroków w sprawach C-184/00 i C-353/00, podkreślając, że otrzymane przez Gminę kwoty partycypacji stanowią dopłatę mającą bezpośredni wpływ na ceny usług świadczonych przez Gminę, zaś dotacja otrzymana od gminy ościennej ma bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych przez Gminę. Podsumowując organ wskazał, że kwoty partycypacji, którymi obciążane jest przez Gminę Miasto, będące iloczynem stawki za 1 wozokilometr oraz liczby przejechanych wozokilometrów na ich terenie, stanowią część składową podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy podatkowej, w związku ze świadczeniem opodatkowanych usług przewozu osób. Tym samym dotacja otrzymana od Miasta stanowi pokrycie ceny świadczonych usług transportu publicznego na jej rzecz, a w związku z tym jest dotacją bezpośrednio wpływająca na ich wartość jako wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za świadczone usługi i stanowi podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy podatkowej, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
W skardze na powyższą interpretację indywidualną, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca Gmina wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania zarzuciła naruszenie:
a) art. 15 ust. 6 ustawy podatkowej w zw. z art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Gmina w relacji z Miastem występuje w roli podatnika VAT, a rekompensata z tytułu realizacji przez Gminę zadań dotyczących transportu publicznego otrzymywana od Miasta ma charakter cywilnoprawny (komercyjny), podczas gdy Gmina w omawianej relacji nie występuje w roli podatnika VAT, zaś podstawa dopłaty ma charakter publicznoprawny,
b) art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ślad za otrzymaną przez Gminę rekompensatą została wykonana usługa stanowiąca bezpośrednie świadczenie wzajemne, podczas gdy Gmina nie realizuje na rzecz Miasta odpłatnych usług przewozowych, a otrzymana dotacja nie stanowi wynagrodzenia z tego tytułu,
c) art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE w zw. z art. 29a ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rekompensata z tytułu realizacji zadań transportu zbiorowego w zakresie komunikacji zbiorowej wypłacana Gminie przez Miasto jest w sposób bezpośredni – zindywidualizowany i policzalny – związana z ceną świadczenia usług przewozowych i tym samym stanowi ona obrót podlegający opodatkowaniu, w sytuacji gdy przedmiotowa rekompensata stanowi dofinansowanie ogólne na pokrycie kosztów działalności Gminy w zakresie realizacji ustawowych zadań związanych z transportem zbiorowym i nie podlega opodatkowaniu,
d) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. polegające na ocenie wniosku bez wszechstronnej i całościowej analizy jego treści, nienależytym ustosunkowaniu się w uzasadnieniu interpretacji do całokształtu okoliczności i argumentacji skarżącej i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uzasadniając skargę skarżąca Gmina przedstawiła okoliczności wniosku, a następnie podniosła, że Gmina i Miasto działały jako organy władzy publicznej, zaś relacje między nimi miały charakter publicznoprawny, a nie cywilnoprawny (komercyjny). Porozumienie zawarte między tymi organami na podstawie art. 74 ustawy o samorządzie gminnym jest swoistą formą publicznoprawną co oznacza, że organ naruszył art. 15 ust. 6 ustawy VAT przyjmując, że Gmina w relacjach z Miastem występuje w charakterze podatnika VAT, a przedmiotowa rekompensata ma charakter cywilnoprawny i może stanowić przedmiot opodatkowania. Skarżąca dodała, że wykonuje ustawowe zadania własne Gminy w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, natomiast odpłatą usługę transportu świadczy podmiot trzeci (PKM), a otrzymane dofinansowanie nie stanowi samo w sobie żadnej czynności, ani też zdarzenia opodatkowanego. Relacja, która łączy uczestników porozumienia międzygminnego nie ma charakteru ekwiwalentnego tj. Gmina bezpośrednio nie realizuje odpłatnych usług przewozowych na rzecz Miasta, a sporna dotacja nie stanowi rzeczywistego wynagrodzenia za usługę przewozową. Gmina stwierdziła, że przedmiotowa rekompensata otrzymana przez Gminę od Miasta służy jedynie pokryciu kosztów wykonania zadań publicznych przez Gminę i jej celem jest pokrycie ogólnych kosztów działalności wynikających z realizacji usług publicznych w kontekście zawartego porozumienia międzygminnego. Kwota rekompensaty nie stanowi współfinansowania usług przewozowych i bezpośrednio nie wpływa na zmniejszenie ceny biletów.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się uzasadniona.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej wskazać należy, że dotyczyła ona kwestii opodatkowania rekompensaty (dopłaty) otrzymywanej przez Gminę od Miasta w postaci środków finansowych na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Miasta na liniach organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta na podstawie porozumienia międzygminnego zawartego przez Gminę z Miastem. Uczestnicy tego porozumienia zobowiązali się do dokonywania dopłaty stanowiącej zwrot kosztów z tytułu realizacji tych zadań na swoim terenie, na podstawie faktycznie wykonanej pracy przewozowej (liczby wozokilometrów).
Skarżąca twierdziła, że w relacji Gmina – Miasto, Gmina nie występuje jako podatnik VAT, gdyż podstawa dopłaty ma charakter publicznoprawny, a nadto Gmina nie realizuje na rzecz Miasta odpłatnych usług przewozowych, a otrzymana dotacja (dopłata) nie stanowi wynagrodzenia z tego tytułu, przy czym przedmiotowa rekompensata (dotacja) stanowi dofinansowanie ogólne, na pokrycie kosztów działalności Gminy w zakresie realizacji ustawowych zadań związanych z transportem zbiorowym i nie podlega spornemu opodatkowaniu.
W ocenie organu otrzymana rekompensata od gminy ościennej na pokrycie kosztów usług publicznego transportu zbiorowego, stanowi odpłatność za świadczenie usług na jej rzecz, co wynika z zawartego porozumienia, co wpisuje się w definicję odpłatnego świadczenia usług, a tym samym Gmina działając jako organ władzy publicznej występuje w tym przypadku jako podatnik VAT, zaś otrzymane kwoty są objęte tym podatkiem. Ponadto organ stwierdził, że sporna dotacja stanowi pokrycie ceny świadczonych usług i wpływa bezpośrednio na ich wartość jako wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za świadczone usługi i przez to stanowi podstawę opodatkowania, o której w art. 29a ust. 1 ustawy VAT.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowania zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Natomiast w myśl art. 29a ust. 1 tej ustawy podstawą opodatkowania z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Stosownie do brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów (art. 6 ust. 1 tej ustawy). Do zadań własnych gminy należy zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, a w szczególności zadania te obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy). W myśl art. 74 ust. 1 tej ustawy gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej z nich określonych przez nie zadań publicznych. Gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem przejmuje prawa i obowiązki pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a gminy te mają obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania (art. 74 ust. 2 ustawy).
Sąd zauważa, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, odnosząca się do przepisu art. 29a ust. 1 ustawy VAT co do świadczenia przez gminę na rzecz innej gminy (gmin), na skutek porozumienia zawartego między tymi gminami, usługi publicznej w zakresie lokalnego transportu zbiorowego i otrzymanej z tego tytułu rekompensaty (dotacji) była już przedmiotem rozstrzygania sądów administracyjnych. W sprawach tych, podobnie jak w niniejszej, refundacja dotyczyła kosztów funkcjonowania komunikacji autobusowej organizowanej przez gminę na rzecz innej gminy i pozostawała bez bezpośredniego związku z ceną usług oferowanych przez gminę za wykonanie usług publicznego transportu zbiorowego. Rekompensata (dotacja) stanowiła zwrot kosztów Gminie, wyliczonych w oparciu o zestawienie rzeczywiste wykonywanej pracy przewozowej (liczby wozokilometrów). Jak wynikało bowiem z wniosku pasażer na spornych liniach ponosił opłatę według cen ustalonych uchwałą Rady Miejskiej, nie został przewidziany osobny cennik za przedmiotowe usługi wykonywane na terenie Miasta, zaś bilety były identyczne dla wszystkich pasażerów. Zawarte porozumienie dotyczyło kosztów funkcjonowania linii komunikacyjnych, a nie dopłatach do biletów.
Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela i akceptuje pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. akt I FSK 1598/19, zgodnie z którym refundacja, którą otrzymuje skarżąca (gmina) od innych jednostek samorządu terytorialnego, na podstawie zawartych porozumień (porozumienia), nie jest związana z ceną sprzedawanych biletów. Głównym wskaźnikiem służącym do wyliczenia dotacji (refundacji) jest w tym przypadku tzw. współczynnik wozokilometra, który z założenia odnosi się do organizowanych przejazdów (ilość kursów, przejechanych kilometrów), z pominięciem takich czynników jak chociażby ilość sprzedawanych biletów, a także ich rodzaj. Oznacza to, że rekompensata ma charakter ogólny, a zatem jej celem jest wyłącznie dotowanie działalności skarżącej. Tym samym (...) nie da się powiązać tej rekompensaty z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podobny pogląd wyraził WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 643/21, czy też choć z inną argumentacją, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 625/20. W tym ostatnim orzeczeniu Sąd rozpoznał skargę Miasta B. na wydaną interpretację indywidualną dotyczącą w istocie sprawy tożsamej z obecnie omawianą bowiem odnoszącą się do porozumień komunalnych z określonymi gminami regulującymi zasady prowadzenia transportu drogowego na obszarach innych jednostek samorządu terytorialnego (Gmin ościennych sąsiadujących z Miastem). Również w tamtej sprawie dotacja służyła pokryciu części kosztów organizowanego przez Miasto publicznego transportu zbiorowego i związana była z kryterium tzw. wozokilometra. Sąd ten uznał, że nie sposób przyjąć, że Miasto świadczy jakiekolwiek usługi na rzecz gmin ościennych, zaś ich adresatem są mieszkańcy tworzący jednostkę samorządu terytorialnego. Zauważył, że dotacji nie da się powiązać z konkretnym mieszkańcem. Stwierdził, że dotacja otrzymywana przez Miasto na podstawie porozumienia komunalnego, zawieranego z ościennymi gminami nie stanowi elementu opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Co do stosowania art. 15 ust. 6 ustawy VAT należy podnieść, że "Nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług jednostka samorządu terytorialnego, która wykonuje określone działania w sferze imperium (realizując powierzone jej zadania) i nie działa w tym zakresie na zasadach komercyjnych (mogących zakłócać reguły konkurencji)", tak wyrok NSA z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt I FSK 422/20.
Poza sporem pozostaje, że zadania wszystkich gmin w zakresie transportu zbiorowego są takie same, gdyż wynikają z tego samego przepisu (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy). Zatem gminy realizują zadania własne, przy czym zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 9 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym organizatorem takiego transportu odpowiedzialnym za jego organizowanie i funkcjonowanie na danym obszarze jest właściwa jednostka samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej z nich określonych przez nie zadań publicznych. Gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem przejmuje prawa i obowiązki pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a gminy te mają obowiązek udziału w kosztach realizacji zadania (art. 74 ust. 2 ustawy). Skutkiem zawierania porozumienia jest przeniesienie obowiązku realizacji zadań publicznych z jednej jednostki samorządu terytorialnego na inną w drodze czynności administracyjnej. Dlatego – zdaniem Sądu, racje ma skarżąca Gmina twierdząc, że porozumienie, o którym mowa we wniosku, pomiędzy gminami (Gminą i Miastem) nie stanowi czynności cywilnoprawnej lecz swoistą czynność administracyjną. Tym samym sporna rekompensata nie może stanowić przedmiotu opodatkowania VAT, zaś objęte tym porozumieniem świadczenie nie ma charakteru ekwiwalentnego ani nie ma wpływu na ceny usługi przewozowej. Dodać należy, że Gmina nie realizuje odpłatnych usług przewozowych na rzecz Miasta.
Ponownie należy podnieść, że w sytuacji opisanej we wniosku, przedmiotowa refundacja (dotacja) nie może być uznana za dotację, subwencję lub inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania w myśl art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, gdyż nie ma bezpośredniego wpływu na ceny dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Skoro przedmiotowa dopłata związana jest z kosztami funkcjonowania Gminy w zakresie, w jakim na podstawie zawartego porozumienia organizuje ona publiczny transport zbiorowy na terenie Miasta i nie jest przeznaczona na sfinansowanie części ustalonej ceny usługi przewozowej to nie powinna być uwzględniona w podstawie opodatkowania.
Za zasadny zatem Sąd uznał zarzut naruszenia art. 29a ust. 1, a w konsekwencji i art. 15 ust. 6 ustawy o VAT oraz pozostałych powołanych w skardze przepisów poprzez uznanie przez organ, że Gmina występuje w okolicznościach sprawy, w roli podatnika VAT i realizuje odpłatne usługi przewozowe na rzecz Miasta, zaś rekompensata wiąże się w sposób bezpośredni z ceną świadczonych usług przewozowych.
Rozpoznając sprawę ponownie organ winien dokonać oceny zaprezentowanego we wniosku stanowiska Gminy z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu.
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019. 2325) uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018. 265).