Pełny tekst orzeczenia

I SA/Gl 1483/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

I SA/Gl 1483/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-06-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bożena Pindel /przewodniczący/
Katarzyna Stuła-Marcela
Monika Krywow-Milczarek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 61a par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Dz.U. 2026 poz 268
art. 27 par. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o. o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 października 2025 r. nr SKO.FE/41.4/181/2025/15245 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 października 2025 r., nr SKO.FE/41.4/181/2025/15245, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art.. 17, 18, art. 23 § 4, 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia C Spółka z o.o. w W. (dalej jako podatniczka, skarżąca, Spółka) na postanowienie Prezydenta Miasta R. (dalej jako organ egzekucyjny) z sierpnia 2025 r. Nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania po ponownym rozpatrzeniu zarzutów wniesionych dnia 24 marca 2025 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki, za zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Organ egzekucyjny postanowieniem z 27 sierpnia 2025 r. odmówił wszczęcia postępowania po ponownym rozpatrzeniu zarzutów wniesionych dnia 24 marca 2025 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego) 24 marca 2025 r., 28 marca 2025 r.) do Komornika Sądowego M. S. z siedzibą w R. przez Spółkę na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki, za zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: FBE.313-NP.-51/09 z a 28 lipca 2009 r., FBE.313-NP.-75/09 z 8 października 2009 r., FBE.313-NP-4/10 z 01.02.2010 r., FBE.313-NP-18/10 z 25 lutego 2010 r., FBE.313-NP-35/10 z dnia 19 kwietnia 2010 r., FBE.313-NP-84/10 z dnia 25 sierpnia 2010 r., FBE.313-NP-121/10 z 27 października 2010 r., FBE.313-NP-147/10 z dnia 21 grudnia 2010 r., FBE.3160.NP.9/2011 z 31 stycznia 2011 r., FPE.3160.NP.0009.2012 z 11 maja 2012 r., FBE.3160.NP.0008.2012 z 11 maja 2012 r., FPE.3160.NP.0007.2012, z 11 maja 2012 r., FPE.NP.0008.2013 z 7 lutego 2013 r., FPE.3160.NP.0011.2013 z 4 kwietnia 2013 r., FPE.3160.NP.0007.2013 z 7 lutego 2013 r., FPE.3160.NP.0006.2013 z 7 lutego 2013 r., FPE.3160.000848.2015.NP z 13 kwietnia 2015 r., FPE.3160.001920.2015.NP z 23 listopada 2015 r., FPE.3160.001955.2015.NP z 16 grudnia 2015 r., FE.3160.000716.2016.NP z dnia 24 marca 2016 r., FPE.3160.000696.2017.NP z 21 sierpnia 2017 r., FE.3160.001250.2017.NP z 10 listopada 2017 r. wystawionych przez Prezydent Miasta R., ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie podatniczka zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art 61a § i k.p.a. (odmowa wszczęcia), w powiązaniu z przepisami u.p.e.a. i Ordynacji podatkowej (dalej: "Op."), tj. w szczególności nieważnej egzekucji przy braku organu - brak doręczeń odpisów tytułów wykonawczych, a także art 15 § 1 u.p.e.a. (warunek uprzedniego doręczenia upomnienia), art. 27 u.p.e.a. (elementy tytułu — data doręczenia upomnienia), art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. (zarzut braku doręczenia upomnienia), art. 59 § 1 pkt 4 i pkt 7 u.p.e.a. (obligatoryjne umorzenie: egzekucja niedopuszczalna ze względu na osobę zobowiązanego / brak doręczenia upomnienia), art. 138 § 3 Op. (obowiązek wystąpienia o wyznaczenie kuratora przy braku organów), art. 154 § 1 O.p. (doręczanie pism wyłącznie kuratorowi osobie prawnej "która nie ma organów"), art. 7, 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. (prawda obiektywna, zaufanie, obowiązek wyczerpującego zebrania materiału).
Kolegium rozpoznając zażalenie odwołało się do art. 15, art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 5 i art. 33 § 2 u.p.e.a. i stwierdziło, że na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie wskazany art. 27 § 1 pkt 9 ww. ustawy.
Organ odwoławczy wskazał, że odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone w dniach 12 września 2009 r, 14 maja 2010 r., 16 lutego 2010 r., 14 maja 2010 r., 19 października 2010 r., 16 listopada 2010 r., 2 marca 2011 r., 1 grudnia 2014 r., 20 maja 2015 r., 27 listopada 2015 r., 28 sierpnia 2017 r., 16 listopada 2017 r., 28 listopada 2017 r. Natomiast zarzuty wniesione zostały dnia 24 marca 2025 r. (data wpływu do Urzędu Miasta R. dnia 24 marca 2025 r., 28 marca 2025 r.). Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a (w brzmieniu obowiązującym w dniu doręczenia odpisów tytułów wykonawczych czyli przed dniem 30 lipca 2020 r.) zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten należy uznać za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej.
W ocenie Kolegium, z powyższego wynika, że zarzuty zostały zgłoszone z uchybieniem terminu.
Organ odwoławczy odwołał się także do art. 61a § 1 k.p.a. i wskazał, że z przepisu tego wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia; postępowania - podmiotowe oraz przedmiotowe. Przesłanka podmiotowa zachodzi w sytuacji, gdy wniesienie podania następuje przez osobę, która nie jest stroną i nie może być stroną konkretnego postępowania administracyjnego. Z kolei przesłanka przedmiotowa zachodzi w sytuacji zaistnienia innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że postanowienie wydane w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest aktem formalnym, nie merytorycznym, a organ nie rozstrzyga w nim sprawy co do jej istoty oraz nie prowadzi postępowania administracyjnego przed wydaniem postanowienia, prowadzącego do wyjaśnienia sprawy. Dlatego, zdaniem Sądu I instancji odwołującego się do orzecznictwa sądowego, w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może zawrzeć wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania. Z tego też względu odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce tylko w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, wówczas gdy na "pierwszy rzut oka" stwierdzić można, iż w sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania.
Odnosząc się do zarzutów strony Kolegium zauważyło, że A. D., obecny prezes zarządu Spółki w spornym okresie działał jako prokurent samoistny. Z akt sprawy wynika, iż A. D. Prokurentem samoistnym został ustanowiony konstytutywnie z dniem 26 sierpnia 2008 r. oraz utracił konstytutywnie prokurę z dniem powołania kuratora wg. 42 k.c. na wniosek wierzyciela, z dniem 10 listopada 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że prokura jest pełnomocnictwem, które obejmuje umocowanie do podejmowania w imieniu spółki czynności sądowych i pozasądowych. Zgodnie z art. 1097 in contrario ustawy Kodeks cywilny nie wygasa w przypadku utraty zarządu. Art. 1097 § 2 k.c. wskazuje wprost pięć przypadków wygaśnięcia prokury oraz dwa stany faktyczne, gdy prokura nie wygasa. Jest to śmierć przedsiębiorcy i utrata przez niego zdolności do czynności prawnych. Tak więc, utrata przez Spółkę zarządu nie powoduje wygaśnięcia prokury. Prokurent jest bowiem z mocy ustawy uprawniony do reprezentowania Spółki w sprawach sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa" (wyrok NSA z dnia 28 września 2016 r., I GSK 331/16). Jeśli więc spółka umocowała do działania w swoim imieniu prokurenta, który jest uprawniony do jednoosobowego działania, a umocowanie to nie wygasa wskutek odwołania całego zarządu (art. 109 k.c.), to nie zachodzą w składzie jednostki organizacyjnej braki uniemożliwiające jej działanie (postanowienie NSA z dnia 17 maj 2016 r., II OZ 475/16, CBOŚA). Inne ujęcie godziłoby w istotę prokury jako pełnomocnictwa mającego przeciwdziałać utrudnieniom w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, w tym w razie utraty organu reprezentującego osobę prawną lub w przypadku braków w jego składzie.
Stąd też Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W skardze na postanowienie organu odwoławczego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania z wiążącą wskazówką, że zastosowanie art. 61a §1 k.p.a. (odmowa wszczęcia) było wadliwe przy sporze o bieg terminu i skuteczność doręczeń oraz ze wskazaniami co do konieczności merytorycznej oceny skuteczności doręczeń upomnień i odpisów tytułów wykonawczych przy braku organu/kuratora oraz zastosowania przesłanek umorzenia z art. 59 § 1 u.p.e.a. (stare brzmienie ustawy u.p.e.a., w szczególności pkt 4 i 7), ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty poprzez zobowiązanie organu I instancji do wszczęcia i merytorycznego rozpoznania zarzutów oraz zbadania przesłanek umorzeniowych z art. 59 § 1 u.p.e.a. (stare brzmienie, w tym pkt 4 i 7) lub własne takie orzeczenie Sądu, gdy prawo w tych okolicznościach to umożliwia, wiążące dla stron. Podatniczka wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem Spółki w całym okresie objętym sprawą upomnienia i odpisy tytułów wykonawczych kierowano do Spółki pozbawionej organu reprezentacji, bez ustanowionego kuratora sądowego o właściwym zakresie. Wobec braku ustawowej reprezentacji (kuratora) całość biegu egzekucji obciążona była vitium originis i pozostaje nieważna ab initio
co wyklucza bieg terminów procesowych. Sprowadzenie sprawy do "uchybienia 7-dniowemu terminowi" (dawny art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) ignoruje to, że termin ten w ogóle nie mógł się rozpocząć bez skutecznego doręczenia stronie zdolnej do odbioru.
Spółka wskazała, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy u.p.e.a. (stare brzmienie): art. 15 (warunek uprzedniego doręczenia upomnienia), art. 27 (elementy TW), art. 33 § 2 pkt 4 (zarzut: brak doręczenia upomnienia), art. 59 § 1 pkt 4 i 7 (obligatoryjne umorzenie m.in. ze względu na osobę zobowiązanego oraz brak doręczenia upomnienia), a także O.p.: art. 138 § 3 (bezwzględny obowiązek wystąpienia o kuratora przy braku organów), art. 154 § 1 (doręczenia wyłącznie kuratorowi osobie prawnej "która nie ma organów") i k.p.a.: art. 34 § 1-2 (obowiązek zapewnienia przedstawiciela; możliwość wyznaczenia przedstawiciela ad hoc dla czynności niecierpiących zwłoki).
W ocenie podatniczki skoro organ nie zapewnił reprezentacji ustawowej, doręczenia były nieskuteczne zarówno na etapie upomnień, jak i odpisów tytułów wykonawczych, a także postępowania jurysdykcyjnego. Tym samym niespełniony pozostał warunek z art. 15 u.p.e.a., a stosowny termin na zarzuty nie mógł rozpocząć biegu. Rozstrzygnięcie oparte na art. 61a § 1 k.p.a. ("odmowa wszczęcia") było wadliwe — należało rozpoznać istotę sprawy (dopuszczalność egzekucji i przesłanki umorzenia). Samo Kolegium przyjęło, że przy braku organów doręczenia na pełnomocnika/prokurenta nie zastępują doręczenia spółce; skuteczne jest wyłącznie doręczenie kuratorowi. Organy zignorowały tę wykładnię oraz dokumenty dowodzące braku zarządu od 30 czerwca 2009 r. oraz skutków tego jak w aktach sprawy. Skoro brak było zdolnej do odbioru strony (zarząd/kurator), wszelkie doręczenia były nieskuteczne, a egzekucja niedopuszczalna m.in. ze względu na osobę zobowiązanego (art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Niezależnie od tego zachodzi samodzielna przesłanka umorzenia brak doręczenia upomnienia (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Odmowa wszczęcia, zamiast rozpoznania co do istoty, narusza prawo. w tej konfiguracji całość sekwencji egzekucyjnej i jurysdykcyjnej dotknięta jest vitium originis i jest nieważna ab initio jak w tezie przewodniej pisma strona ujęła to na początku. Dopóki nie zapewniono ustawowej reprezentacji (kuratora), nie mogły rozpocząć biegu jakiekolwiek terminy procesowe uzależnione od skutecznych doręczeń.
Skarżąca zarzuciła także błędne zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. wskazując, że Kolegium utrzymało odmowę wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.) mimo że spór dotyczy biegu terminu na zarzuty w starym reżimie u.p.e.a. sprzed 30 lipca 2020 r. i przede wszystkim skuteczności doręczeń (upomnienia oraz odpisy tytułów wykonawczych) w okresie braku zarządu i braku kuratora. Tego nie można rozstrzygnąć na progu postanowieniem o odmowie wszczęcia bez badania materiału (art. 7, 8 §1, 77 §1 k.p.a.). Wcześniejsze orzeczenie Kolegium z 26 czerwca 2025 r. (w tej osi spraw) wskazywało, że w razie problemu z terminem organ stosuje tryb właściwy dla stwierdzenia uchybienia terminu, a nie odmowę wszczęcia. Utrzymanie odmowy wszczęcia zamyka merytoryczne badanie doręczeń, co stanowi naruszenie art. 61a §1 k.p.a. w zw, z art. 7, 8 §1 i 77 §1 k.p.a.
Odnosząc się do błędnej wykładni prawa materialnego Spółka podniosła, że egzekucje i etap jurysdykcyjny oparty są na wszelkich doręczeniach dokonanych w okresie trwałego braku zarządu spółki (potwierdzonego przez postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 8.05.28 maja 2014 r., [...] - akta sprawy) i bez ustanowienia kuratora właściwego do reprezentacji w obrocie publicznoprawnym (art. 138 §3 i art. 154 §1 O.p.). W tych warunkach organ miał obowiązek wystąpić o kuratora (art. 138 §3 O.p.), a doręczenia są skuteczne tylko do kuratora (art. 154 §1 O.p.), co potwierdziło ten stan rzeczy to samo Kolegium w innym postanowieniu z dnia 31 lipca 2025 r., SKO.FE/41.4/129/2025/10739 - skutek doręczenia wiąże się wyłącznie z doręczeniem kuratorowi, a nie prokurentowi lub "osobie upoważnionej". Organ winien zawiesić wszelkie postępowania, a nie je prowadzić. Potwierdza to także utrwalona linia ugruntowanego orzecznictwa: NSAIIFSK 2727/19, II FSK 2179/19; WSA Warszawa III SA/Wa 689/19; SN IIPZ 15/10, a szczególnie NSA z dnia 22 lipca 2022 r., II GSK 1377/20.
Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy oparł się na poglądzie, że prokura "utrzymuje" zdolność działania mimo braku zarządu. To koliduje z ww. linią (O.p. art. 138 §3 i 154 §1) oraz z własnym postanowieniem SKO z dnia 31.07.2025 r. Prokura jest pełnomocnictwem cywilnym; gdy nie istnieje organ, który mógłby utrzymać, zweryfikować umocowanie w relacji publicznoprawnej, jedyną drogą jest kurator sądowy (art. 154 §1 O.p.). Przyjęcie odmiennej koncepcji czyniłoby art. 138 § 3 O.p. iluzorycznym. Ponadto jak wynika z akt sprawy sam organ nie uznawał możliwości działania prokurenta w postępowaniu administracyjnym przy braku organu, ponadto organ egzekucyjny urzędu skarbowego wyrażał taki sam stan rzeczy, co skutkowało taką samą postawą tego organu administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym wg ówczesnej u.p.e.a. Organ gminny nieustannie przeczy sam sobie w zależności od bieżącej potrzeby procesowej.
Ponadto Spółka wskazała także na zasadę równości i symetrii odwołując się do zasad oceny odpowiedzialności osób trzecich i oceny takiej odpowiedzialności ex post.
Ponadto argumentowano w zażaleniu, że skoro adresat był niewłaściwy (brak kuratora) w rozumieniu O.p., to nawet wzorowo przeprowadzona "technika" z k.p.a. (awiza 7+7 itd.) nie czyni doręczenia skutecznym; a w konsekwencji w reżimie u.p.e.a. nie biegnie termin i aktualizują się przesłanki umorzenia. W realiach sprawy organ nie tylko zaniechał obowiązkowego wystąpienia o kuratora (art. 138 §3 i 154 §1 O.p.), lecz nawet nie skorzystał z nadzwyczajnego środka z art. 34 §2 k.p.a. (przedstawiciel tymczasowy). Przedstawiciel tymczasowy k.p.a. służy jedynie do dokonania pojedynczych czynności w sprawach niecierpiących zwłoki i nie może zastąpić kuratora osoby prawnej bez organu w rozumieniu O.p. Tym samym ewentualne doręczenia upomnienia oraz odpisów tytułów wykonawczych takiemu przedstawicielowi byłyby prawnie nieskuteczne. Strona wskazuje, że wg art. 30. k.p.a. § 1. [Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej] oraz (...) § 3. [Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli], a wg art. 38 k.c. [Reprezentacja osoby prawnej] i art. 201 k.s.h. [Organ reprezentacji sp. z o. o.] o zdolności prawnej decyduje istniejący konstytutywnie, w sensie prawa, organ spółki jakim jest zarząd. Jedynie czynności prawne i procesowe dokonywane przez osoby fizyczne, występujące w roli organu tego podmiotu, są działaniami samej osoby prawnej. W konsekwencji organ administracji publicznej jest zobowiązany ocenić na podstawie przepisów prawa regulujących ustrój danej osoby prawnej, czy w każdej sprawie występuje należycie umocowany przedstawiciel osoby prawnej. Z art. 201 § 1 i art. 204 § 1 k.s.h. wynika, że konsekwencją braków w składzie organu zarządczego spółki kapitałowej jest pozbawienie tego podmiotu możliwości skutecznego działania w obrocie prawnym. Jeżeli więc osoba prawna nie posiada organu powołanego do jej reprezentowania, to pomimo posiadania zdolności sądowej i procesowej nie może ujawnić swojej woli i podejmować czynności prawnych lub procesowych. Nie zmienia tego nawet fakt, że dany podmiot posiada należycie umocowanego pełnomocnika (vide art. 32, art. 33 § 1, art. 40 § 2, art. 45 k.p.c.) ustanowionego przed utratą organu powołanego do jej reprezentowania, nawet pełnomocnika zawodowego, adwokata bądź radcę prawnego, zatem tym bardziej prokurenta, w tym także samoistnego (jw. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., II PZ 15/10). Choć w takich okolicznościach udzielone pełnomocnictwo nie wygasa, to pełnomocnik, którego działanie zakłada ścisłą i opartą na zaufaniu współpracę z organem zarządczym spółki, nie może spółki skutecznie reprezentować, zatem także w sposób bierny, poprzez zobowiązujący prawnie, z tytułu braku reakcji, odbiór pism sądowych i administracyjnych, podatkowych i egzekucyjnych, w tym upomnień. Zdaniem skarżącej postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone. Tymczasem Wierzyciel uczynił to jedynie na pewien czas w roku 2018, dla kilku tytułów wykonawczych, ustanowionych przy braku organu, na upomnieniach wysłanych w tej samej okoliczności, tj. przy braku organu, a następnie na bliżej nieznanych (dla zobowiązanej) przesłankach wznowił to postępowanie, mimo trwałego braku organu i kuratora o właściwym zakresie kurateli. Pozwana także decyzji o tym wznowieniu nie posiada, tak więc być może i w tym zakresie nastąpiło naruszenie zapisu ustawy po stronie wierzyciela.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy zarzuty zostały wniesione przez skarżącą po terminie czy też nie. Skarżąca twierdzi bowiem, że doręczenie odpisów tytułów wykonawczych nastąpiło w okresie braku zarządu Spółki, a tym samym nie można uznać, że wniesienie przez nią zarzutów nastąpiło z uchybieniem terminu. Organy stoją na stanowisku, że nastąpiło skuteczne ich doręczenie, bowiem odebrane zostały przez prokurenta samoistnego, a zatem od dat ich odbioru biegł termin wynikający z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Tym samym wniesienie zarzutów 24 marca 2025 r. nastąpiło po tym terminie.
Nie jest sporne, że tytuły wykonawcze za zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: FBE.313-NP.-51/09 z a 28 lipca 2009 r., FBE.313-NP.-75/09 z 8 października 2009 r., FBE.313-NP-4/10 z 01.02.2010 r., FBE.313-NP-18/10 z 25 lutego 2010 r., FBE.313-NP-35/10 z dnia 19 kwietnia 2010 r., FBE.313-NP-84/10 z dnia 25 sierpnia 2010 r., FBE.313-NP-121/10 z 27 października 2010 r., FBE.313-NP-147/10 z dnia 21 grudnia 2010 r., FBE.3160.NP.9/2011 z 31 stycznia 2011 r., FPE.3160.NP.0009.2012 z 11 maja 2012 r., FBE.3160.NP.0008.2012 z 11 maja 2012 r., FPE.3160.NP.0007.2012, z 11 maja 2012 r., FPE.NP.0008.2013 z 7 lutego 2013 r., FPE.3160.NP.0011.2013 z 4 kwietnia 2013 r., FPE.3160.NP.0007.2013 z 7 lutego 2013 r., FPE.3160.NP.0006.2013 z 7 lutego 2013 r., FPE.3160.000848.2015.NP z 13 kwietnia 2015 r., FPE.3160.001920.2015.NP z 23 listopada 2015 r., FPE.3160.001955.2015.NP z 16 grudnia 2015 r., FE.3160.000716.2016.NP z dnia 24 marca 2016 r., FPE.3160.000696.2017.NP z 21 sierpnia 2017 r., FE.3160.001250.2017.NP z 10 listopada 2017 r. zostały przez organy uznane za skutecznie doręczone odpowiednio w dniach 12 września 2009 r, 14 maja 2010 r., 16 lutego 2010 r., 14 maja 2010 r., 19 października 2010 r., 16 listopada 2010 r., 2 marca 2011 r., 1 grudnia 2014 r., 20 maja 2015 r., 27 listopada 2015 r., 28 sierpnia 2017 r., 16 listopada 2017 r., 28 listopada 2017 r.
Stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że obowiązujące do dnia 29 lipca 2020 r. przepisy u.p.e.a. w zakresie dotyczącym m.in. zachowania terminu do wniesienia zarzutów stanowiły o konieczności dotrzymania przez zobowiązanego 7-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Ustalenie zaś, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania tej czynności nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Gdy organ stwierdzi, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do ich merytorycznego rozpoznania i ma obowiązek odmówić ich oceny. W przepisie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. ustawodawca, w ramach wymogów jakie zawierać powinien tytuł wykonawczy, określił pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni, prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany ma ustawowo zakreślony termin 7 dni na zgłoszenie do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, który liczony jest od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Termin ten ma charakter terminu zawitego bowiem od jego dochowania zależy powstanie uprawnienia do wniesienia zarzutów. Wniesienie zarzutów po terminie, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. (por. wyrok NSA z 19 listopada 2025 r., sygn. akt I GSK 1272/23, z 6 listopada 2024 r., sygn. akt III FSK 915/24 czy z 25 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2889/21).
Zatem w niniejszej sprawie termin do wniesienia zarzutów należało liczyć od dnia ich doręczenia.
W zakresie skuteczności doręczenia odpisów tytułów wykonawczych wskazać należy, że stosownie do art. 201 ustawy z dnia z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18, dalej jako k.s.h.) zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Zatem zasadą jest, że to zarząd prowadzi sprawy Spółki i reprezentuje ją na zewnątrz.
Z art. 1091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795, dalej jako k.c.) wynika, że prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (§ 1). Nie można ograniczyć prokury ze skutkiem wobec osób trzecich, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (§ 2). Stosownie do art. 1097 k.c. zasadą jest, że prokura może być w każdym czasie odwołana (§ 1), prokura wygasa wskutek wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a także ogłoszenia upadłości, otwarcia likwidacji oraz przekształcenia przedsiębiorcy (§ 2). prokura wygasa ze śmiercią prokurenta (§ 3) oraz wygasa wskutek ustanowienia kuratora na podstawie art. 42 § 1. W okresie kurateli prokura nie może być ustanowiona (§ 3). Jednakże wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 1097 § 4 k.c. utrata przez przedsiębiorcę zdolności do czynności prawnych nie powoduje wygaśnięcia prokury. Na tle skutku wynikającego z art. 1097 § 4 k.c. wypowiedział się NSA w wyroku z 28 września 2016 r., sygn. akt I GSK 328/16, wskazując, że "Powołany przepis wskazuje wprost pięć przypadków wygaśnięcia prokury oraz dwa stany faktyczne, gdy prokura nie wygasa. Jest to śmierć przedsiębiorcy i utrata przez niego zdolności do czynności prawnych. Tak więc, utrata przez Spółkę zarządu nie powoduje wygaśnięcia prokury. Prokurent jest bowiem z mocy ustawy uprawniony do reprezentowania Spółki w sprawach sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Potwierdzeniem przedstawionego rozumowania jest orzeczenie NSA z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 475/16, w którym Sąd stwierdził, że skoro Spółka umocowała do działania w swoim imieniu prokurenta samoistnego, który jest uprawniony do jednoosobowego działania, a umocowanie to nie wygasa wskutek odwołania całego zarządu (art. 1097 k.c.), to nie zachodzą w składzie jednostki organizacyjnej - w rozpoznawanym przypadku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - braki uniemożliwiające jej działanie, o których mowa w art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Spółka ma, bowiem umocowane "osoby uprawnione do działania w jej imieniu" (art. 28 § 1 p.p.s.a.). (...) Także, Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt V CZ 26/16, uznał, że prokura nie wygasa wskutek utraty zarządu przez Spółkę z o.o., jedynego komplementariusza spółki komandytowej. Okoliczność ta nie należy do przyczyn wygaśnięcia prokury. Artykuł 1097 § 4 k.c. stanowi, że śmierć przedsiębiorcy ani utrata przez niego zdolności do czynności prawnych nie powoduje wygaśnięcia prokury. Celem tego rozwiązania jest przeciwdziałanie utrudnieniom w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa. W odniesieniu do osoby prawnej za odpowiednik utraty zdolności do czynności prawnych, o której mowa w tym przepisie, można uznać utratę organu reprezentującego osobę prawną lub braki w jego składzie. Również więc utrata lub braki w składzie organu reprezentującego osobę prawną nie mogą zgodnie z 1097 § 4 k.c. powodować wygaśnięcia prokury.". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ten pogląd i przyjmuje go za własny.
W niniejszej sprawie z odpisu KRS wynika, że Spółka nie miała zarządu w okresie od 25 czerwca 2015 r. do 7 grudnia 2015 r. oraz od 9 stycznia 2018 r. do 5 kwietnia 2024 r. Jednocześnie od dnia 7 grudnia 2015 r. do dnia 5 kwietnia 2024 r. w spółce powołany został prokurent samoistny w osobie A. D..
Uwzględniając zatem daty doręczeń ww. tytułów wykonawczych, tj. 12 września 2009 r, 14 maja 2010 r., 16 lutego 2010 r., 14 maja 2010 r., 19 października 2010 r., 16 listopada 2010 r., 2 marca 2011 r., 1 grudnia 2014 r., 20 maja 2015 r., 27 listopada 2015 r., 28 sierpnia 2017 r., 16 listopada 2017 r., 28 listopada 2017 r. doręczenie ich nastąpiło bądź to w okresie w jakim Spółka miała zarząd, bądź też w okresie w jakim działał (był powołany jej prokurent).
W konsekwencji należało uznać, że wniesienie zarzutów w niniejszej sprawie 24 marca 2025 r. nastąpiło z uchybieniem terminu na ich wniesienie.
Stąd też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.