I SA/Gl 1477/21

I SA/Gl 1477/21 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Paweł Kornacki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 220 par. 3.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 23 sierpnia 2021 r., nr 2401-IEW1.4263.7.2021.13 UNP: 2401-21-175159 w przedmiocie ulg płatniczych – odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 23 sierpnia 2021 r., nr 2401-IEW1.4263.7.2021.13 UNP: 2401-21-175159 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 15 stycznia 2021 r., nr [...] odmawiającą skarżącej R. Sp. z o.o. w K. rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące z okresu od listopada 2018 r. do sierpnia 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę, za listopad 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za październik 2018 r. i wrzesień 2019 r.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 5 listopada 2021 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, niemniej jednak to jej żądanie referendarz sądowy załatwił odmownie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 370/21, które nie zostało zaskarżone.
Wobec tego w dniu 1 czerwca 2022 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie wezwaniu skarżącej do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 5 listopada 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 5 lipca 2022 r.
Wpis od skargi jak dotąd nie został uiszczony.
W piśmie złożonym w dniu 7 lipca 2022 r. skarżąca sformułowała kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić jako nieopłaconą.
Stosownie bowiem do art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Z kolei na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Odniesienie powyższego do niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, że skoro w dniu 5 lipca 2022 r. skarżąca otrzymała wezwanie do wykonania w terminie siedmiu dni prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, to kwota należna tym tytułem powinna zostać zapłacona najpóźniej we wtorek 12 lipca 2022 r., co wszak nie nastąpiło. Co prawda, już w dniu 7 lipca 2022 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, niemniej jednak nie mogło to uchronić jej przed ujemnymi następstwami niewykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi.
Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od przypomnienia, że w niniejszej sprawie skarżąca uprzednio składała już wniosek o przyznanie prawa pomocy, a to jej żądanie referendarz sądowy załatwił odmownie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r., które nie zostało zaskarżone. Kwestia zasadności przyznania skarżącej prawa pomocy stanowiła więc przedmiot orzekania i choć wydane w tym przedmiocie postanowienie nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, gdyż dotyczy rozstrzygnięcia kwestii wpadkowej (a nie: istoty sprawy), to jednak posiada w pełni przymiot prawomocności, a w rezultacie moc wiążącą między innymi wobec sądu, który je wydał. Z powyższego wypływa obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania strony do uiszczenia opłaty ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia. Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia odmiennej treści w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, nie wpływa jednak na skutki niezastosowania się strony do treści postanowienia prawomocnego. Postanowienie odmiennie rozstrzygające wniosek o przyznanie prawa pomocy mogłoby zapaść jedynie przy spełnieniu przesłanki określonej w art. 165 p.p.s.a., który pozwala dokonać tego w sytuacji zmiany okoliczności sprawy.
Dlatego po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po uprawomocnieniu się postanowienia o odmowie przyznania stronie prawa pomocy, Sąd pierwszej instancji powinien odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 1461/98, OSNC 1999/11/96, wydane na podstawie analogicznych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego i ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Zasada ta znajduje zastosowanie nawet w przypadku zajścia "zmiany okoliczności sprawy" (a więc przesłanki z art. 165 p.p.s.a.) po wydaniu pierwotnego postanowienia oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Należy dodać, iż inna interpretacja wspomnianego przepisu mogłaby pozwolić stronom na nieograniczone przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy.
Na koniec podkreślenia wymaga, że zaprezentowany pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego [zob. przykładowo następujące postanowienia: z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 60/09, z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3379/13, z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 810/14, z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 564/14, z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 764/14 czy z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1439/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl].
Mając na względzie powyższe, w rozpatrywanym przypadku należało zastosować art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.