I SA/GL 1447/05

I SA/Gl 1447/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Małgorzata Wolf-Mendecka
Teresa Randak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Asesor WSA Teresa Randak (sprawozdawca), Protokolant Anna Halabowska, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., udzielając interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie uznał za nieprawidłowe stanowisko formy "A" Sp. z o.o., iż odsetki od środków pieniężnych na rachunkach bankowych z tytułu tzw. lokat "over night" stanowią przychody z działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej i korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych.
Interpretacja ta została oparta o następujący stan faktyczny:
1) firma "A", będąca Spółką z o.o. i działająca na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej prowadzi działalność gospodarczą na podstawie dwóch zezwoleń, zezwolenia nr [...] z dnia [...] 1998 r. wydanego przez K. Specjalną Strefę Ekonomiczną oraz zezwolenia nr [...] z dnia [...] 1999 r. wydanego przez Ministra Gospodarki,
2) w ramach prowadzonej działalności, w znacznej mierze zwolnionej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, spółka otrzymuje z tytułu regulowania wierzytelności przez swoich odbiorców środki pieniężne,
3) z tytułu posiadania wolnych środków pieniężnych, spółka lokując je uzyskuje odsetki, które generalnie pochodzą z trzech źródeł:
- odsetki od środków pieniężnych na rachunkach bankowych z tytułu tzw. lokat "over night",
- odsetki od dłuższych niż jedna noc lokat bankowych,
- odsetki od lokowania chwilowo wolnych środków pieniężnych w papiery komercyjne.
4) uzyskane z tytułu działalności objętej zezwoleniami środki pieniężne, stanowiące wolne środki – na dany okres – spółka albo przeznacza na oprocentowanie, albo na lokowanie albo też na inwestowanie. Oprocentowanie odbywa się na rachunku bieżącym spółki, w ten sposób, że środki pieniężne znajdujące się na koniec dnia na tym rachunku przelewa się na lokatę "over night", a następnego dnia przelewne są one z powrotem na rachunek bieżący. Lokowanie natomiast wolnych środków pieniężnych odbywa się w drodze umowy zawartej z bankiem na czas dłuższy niż jedna noc np. siedem dni, miesiąc w zależności od prognozowanego przepływu środków pieniężnych. Inwestowanie polega natomiast na zakupie obligacji emitowanych przez innych przedsiębiorców, przy czym zakup odbywa się z dyskontem, a następnie odkupowane są przez ich wystawcę lub sprzedawane innemu podmiotowi, za cenę wyższą od ceny nabycia. Różnica pomiędzy ceną zakupu, a ceną odkupu lub sprzedaży stanowi dochód spółki.
Zdaniem spółki uzyskane odsetki, nie stanowią osobnego efektu działalności gospodarczej, lecz wiążą się z działalnością gospodarczą objętą udzielonymi zezwoleniami. Wskazując na regulacje zawarte w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej, spółka wskazała, że przez przychody z zarobkowej działalności wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły należy rozumieć przychody będące nie tylko bezpośrednim wynikiem tej działalności ale także przychody związane z tą działalnością. Związku z powyższym, zdaniem spółki, wszystkie wymienione przychody z tytułu uzyskiwanych przez spółkę odsetek należy zaliczyć do przychodów kształtujących dochód z działalności objętej pozwoleniem, a w konsekwencji za dochód zwolniony od podatku dochodowego od osób prawnych. Stanowisko to zgodne jest – jak wskazała spółka – ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w K., zawartym w piśmie z dnia [...] 2004 r. nr [...] skierowanym do Urzędu Skarbowego w Ż., a także stanowiskiem Urzędu Skarbowego w T. zawartym w piśmie z dnia [...] 2001 r. nr [...].
Organ podatkowy wskazując na regulacje zawarte w:
1) art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. Nr 53, poz. 654 z 2000 r. z późn. zm. ), w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "updop", podniósł, że wolne od podatku dochodowego z zastrzeżeniem ust. 4 – 6 tego przepisu, są dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych ( Dz. U. Nr 123, poz. 600 z późn. zm. ),
2) art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, podniósł, że dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych,
3) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 188, poz. 1840 z późn. zm. ) w dalszej części uzasadnienia określanej "ustawą zmieniającą", podniósł, że przedsiębiorcy nie należący do kategorii małych i średnich, a prowadzący działalność na podstawie zezwolenia udzielonego przed dniem 1 stycznia 2001 r. korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, na zasadach określonych w art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych,
4) art. 17 ust. 4 updop, podniósł, że zwolnienie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, wynikające z ust. 1 pkt 34 tego przepisu przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, a tą zgodnie z treścią wcześniej wskazanego art. 16 ust. 2 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, określa zezwolenie.
Wskazując na to, że zezwolenie spółki obejmowało działalność produkcyjną, handlową i usługową, w zakresie wyrobów wytwarzanych w strefie, organ skonstatował, że uzyskane dochody z tytułu odsetek otrzymanych z lokat na okres dłuższy niż noc nie są dochodami uzyskiwanymi ze źródła przychodu, jakim jest działalność gospodarcza, a ze źródła z kapitałów i z tych też względów nie korzystają ze zwolnienia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych.
Na postanowienie to spółka wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K., zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 34 opdop i art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. W uzasadnieniu zażalenia, spółka wskazała, że ten sam organ uznał za takie dochody odsetki z tytułu lokat " over night", a ponadto że w uzasadnieniu postanowienia zawarł stanowisko sprzeczne z przyjętą interpretacją, wskazując że "za przychody z działalności gospodarczej uznaje się nie tylko przychody będące bezpośrednio wynikiem tej działalności, ale także przychody z każdej innej działalności z nią związanej, w tym również z tytułu niektórych operacji finansowych". Zdaniem spółki, lokowanie wolnych środków na lokaty, w tym również dłuższe niż jedna noc nie stanowi przejawu działalności gospodarczej spółki, natomiast stanowi przejaw działalności gospodarczej prowadzonej przez banki w zakresie przyjmowania tych lokat. Za nieracjonalne i niegospodarne uznała spółka stanowisko organu, który odsetki od lokat typu "over night" zaliczył do korzystających ze zwolnienia, a lokaty na okres dłuższy niż jedną noc za nie korzystające z tego zwolnienia. Powołując się na stanowiska zaprezentowane wcześniej przez organy podatkowe, spółka wskazała, że w przypadku dysponowania wolnymi środkami pieniężnymi przysługuje jej prawo wyboru lokaty, a przyjęcie interpretacji organu podatkowego oznaczałoby de facto, iż podmiot prowadzący bardziej efektywnie działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, obciążony byłby większymi podatkami z tytułu ekonomicznie identycznych zdarzeń gospodarczych.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił na podstawie art. 14 b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ) uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a ponadto podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie przyjętej interpretacji podkreślono, że " wszystkie ulgi podatkowe, a do tej kategorii zaliczane są zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 Ordynacji podatkowej również i zwolnienia przedmiotowe, stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania, będącej wyrazem zasady sprawiedliwości podatkowej, wynikającej z art. 2, 84 i 217 Konstytucji, dlatego też zawierające je przepisy muszą być interpretowane w sposób precyzyjny i ścisły. Niedopuszczalne jest obejmowanie ich wykładnią rozszerzającą, co nie oznacza także możliwości zastosowania do tego rodzaju norm wykładni zawężającej zakres zwolnienia podatkowego".
Zwolnienie, o którym stanowi powołany art. 17 ust. 1 pkt 34 updop dotyczy wyłącznie dochodów osiąganych przez podatnika z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Istotnym zatem jest więc w rozpatrywanym przypadku, określenia źródła pochodzenia dochodów. Wskazując na definicję dochodu zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, organ podniósł, że środki które spółka uzyskała ze źródła przychodu, jakim jest działalność gospodarcza, po odliczeniu kosztów ich uzyskania, stanowiły dochód spółki, który następnie przeznaczony został na lokatę terminową, a więc de facto został zablokowany, bez możliwości korzystania z niego przez określony okres czasu. Odsetki uzyskane z tego tytułu nie stanowiły wiec dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej, a dochód z tytułu podejmowanej przez spółkę działalności inwestycyjnej, a więc ze źródła stanowiącego samoistne źródło przychodu. Podkreślając, że ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 korzysta tylko dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, oraz wskazując, że zezwolenie obejmowało działalność produkcyjną, handlową i usługową w zakresie wyrobów wytwarzanych przez spółkę na terenie strefy, organ odwoławczy podniósł, że odsetki uzyskiwane z tytułu lokat terminowanych nie korzystają ze zwolnienia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, a zatem nie było podstawy uchylenia stanowiska organu pierwszej instancji w tym przedmiocie.
Odnosząc się do postanowienia, które zdaniem składającej zażalenie potwierdzało słuszność jej stanowiska, organ podniósł, że dotyczyło ono lokat typu "over night" i z tego też powodu nie mogło mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając rozstrzygnięciu organu odwoławczego naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 34 updop i art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. W uzasadnieniu skargi , spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz treść podjętych rozstrzygnięć, podtrzymując argumentację zawartą w złożonym zażaleniu, a nie uwzględnioną przez organ odwoławczy. Skarżąca ponownie podkreśliła, że ten sam organ uznał za dochody zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych, odsetki z tytułu lokat " over night" wskazując że "za przychody z działalności gospodarczej uznaje się nie tylko przychody będące bezpośrednio wynikiem tej działalności, ale także przychody z każdej innej działalności z nią związanej, w tym również z tytułu niektórych operacji finansowych". Zdaniem spółki, wybór lokowania wolnych środków na lokaty, nie stanowi przejawu działalności gospodarczej spółki, a co się z tym wiąże dochód uzyskany z tytułu tych lokat, bez względu na ich typ, jest pośrednio związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w konsekwencji korzysta ze zwolnienia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Powołując się na stanowiska zaprezentowane wcześniej przez organy podatkowe, spółka wskazała, że w przypadku dysponowania wolnymi środkami pieniężnymi przysługuje jej prawo wyboru lokaty, a przyjęcie za właściwą, interpretacji organów podatkowych oznaczałoby de facto, iż podmiot prowadzący bardziej efektywnie działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, obciążony byłby większymi podatkami z tytułu ekonomicznie identycznych zdarzeń gospodarczych.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającego ją postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Dyrektor Izby Skarbowej w K., w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.
Skarga zasadna nie jest.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.
W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie.
W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny, ocenił sposób prowadzenia postępowania, stwierdzając że postępowanie to prowadzone było według zasad zawartych w treści art. 14 a – 14 b Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy pierwszej instancji udzielając pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawarł ocenę prawną stanowiska pytającej Spółki oraz przytoczył przepisy prawa uzasadniające tę ocenę. Prawna ocena nastąpiła w formie przewidzianej prawem, a postanowienie zawierało pouczenie o przysługującej Spółce prawie złożenia zażalenia.
Organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie o odmowie zmiany postanowienia organu pierwszej instancji – zdaniem Sądu – winien dokonać tego w formie postanowienia, gdyż z treści art. 14 b Ordynacji podatkowej wynika, że decyzję organ ten wydaje tylko w przypadku:
1) zmiany lub uchylenia postanowienia, w przypadku uznania, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie,
2) z urzędu, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów.
Biorąc jednak pod uwagę całokształt regulacji zawartych w treści art. 14 a – 14 c Ordynacji podatkowej, a zwłaszcza sformułowanie § 5 art. 14 a stanowiące, że do załatwienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji zastosowanie odpowiednie mają przepisy art. 169 § 1 i 2 oraz art. 170 § 1, a (uprawniony jest więc wniosek, że pozostałe przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania do załatwienia takiego wniosku ), a także brak w pozostałych zapisach wskazanych przepisów formy rozstrzygnięcia organu odwoławczego w przypadku odmowy zmiany lub uchylenia postanowienia – Sąd uznał – że wydanie decyzji w sprawie odmowy uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji, jakkolwiek dokonane w formie nie wskazanej przez przepis prawa, to jednak dające stronie pełne uprawnienia procesowe, nie narusza przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie Sąd zauważa, że redakcja przepisów uniemożliwia wysnucie jednoznacznego wniosku, co do formy rozstrzygnięcia w przypadku odmowy zmiany lub uchylenia postanowienia, gdyż przepis art. 14 a § 5 Ordynacji podatkowej uniemożliwia de facto zastosowanie do załatwienia wniosku pozostałych przepisów tej Ordynacji, a z kolei przepisy art. 14 a – 14 c nie wskazują formy tego rozstrzygnięcia, wskazując tylko w art. 14 b § 5, w jakich przypadkach organ odwoławczy wydaje decyzję. Logicznym zatem i w pełni uprawnionym jest wniosek, że Ustawodawca wprowadzając tę regulację nie uwzględnił wszystkich możliwych przypadków rozstrzygnięć, a w dalszej kolejności uzasadnioną jawi się konkluzja, że bez zmiany treści tych przepisów ich stosowanie będzie napotykało na trudności, których nie da się uniknąć i które będą obarczone wadami, gdyż zastosowanym regułom interpretacyjnym można będzie zarzucić zbyt daleką ingerencję w normę prawną, które de facto oznaczać będzie zastępowanie Ustawodawcy, a nie stosowanie prawa.
Przechodząc w dalszej kolejności do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy, zdaniem Sądu, rozstrzygnąć istotę pisemnej interpretacji, gdyż rozstrzygnięcie to determinuje zakres ingerencji w jej merytoryczną treść. Zgodnie z treścią art. 14 a § 3 Ordynacji podatkowej, interpretacja zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Ważną też dla tego rozstrzygnięcia jest regulacja zawarta w art. 14 b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, określająca związanie interpretacją oraz możliwością jej zmiany, w przypadku gdy organ zamierza wydać decyzję określającą lub ustalającą zobowiązanie podatkowe o treści innej niż wynika to z udzielonej interpretacji. Należy także zauważyć, że nie udziela się pisemnej interpretacji m.in. w sytuacji gdy toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym ( art. 14 a §1 Ordynacji podatkowej ). Z analizy wskazanych przepisów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że interpretacja wiąże w sprawie tylko i wyłącznie organ podatkowy, a to zdaniem sądu przesądza o tym, że postanowienie zawierające interpretację nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, nie orzeka o prawach i obowiązkach strony, lecz jedynie przedstawia pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej.
Przechodząc na uregulowania zawarte w treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 126) należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej, w zakresie zgodności działań tej administracji z prawem. Zasadne jest zatem pytanie, w jakim zakresie podlegają tej kontroli rozstrzygnięcia dotyczące udzielonych interpretacji. Bezsporne jest, że kontrola ta obejmuje postępowanie przed organami podatkowymi, a zwłaszcza przestrzeganie tych zasad określonych w przepisach art. 14 a – 14 c Ordynacji podatkowej. Czy może być jednak przedmiotem tej kontroli opinia prawna, wykładnia przepisu, która nie nakłada na stronę żadnego obowiązku i która wiąże tylko ten organ. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, zasadne jest w tym miejscu wskazanie na regulację zawartą w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 135, poz. 1270 z późn. zm. ), zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w części lub w całości, jeżeli stwierdzi " naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy". Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy decyzja w sprawie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie udzielonej przez organ pierwszej instancji interpretacji miała wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu na tak postawione pytanie, odpowiedź może być tylko negatywna. Udzielona interpretacja będzie miała wpływ na wynik sprawy z chwilą uruchomienia postępowania podatkowego i ewentualnego wydania decyzji określającej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Nie można bowiem w ocenie Sądu mówić o naruszeniu prawa materialnego poprzez dokonanie interpretacji przepisów, która nie wiąże stronę i której konkretyzacja, czy indywidualizacja zależy od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Reasumując, oceny naruszenie prawa materialnego, w odniesieniu do danego podatnika, łącznie z zastosowaną przez organ interpretacją można będzie dokonać z chwilą kiedy ta interpretacja zostanie zastosowana do określenia obowiązków strony. Na etapie samej interpretacji, zarzut naruszenia prawa materialnego jest przedwczesny i z tych też względów nie zasługujący na uwzględnienie. Norma bowiem stanowiąca przedmiot opinii prawnej nie została zastosowana, a więc w konsekwencji nie miała wpływu na wynik sprawy, którą w rozpatrywanej sprawie jest opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych podmiotu działającego w Specjalnej Strefie Ekonomicznej. Zdaniem Sądu, skoro udzielona interpretacja nie wiąże podatnika, zatem nie wpływu na wynik sprawy, gdyż podmiot ma prawo do zachowania się zgodnie ze swoim stanowiskiem, to tylko ewentualne, przyszłe działania organu w oparciu o udzieloną interpretację mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie, jak wcześniej wskazano, stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.