I SA/Gl 1413/23

I SA/Gl 1413/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-05-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter /sprawozdawca/
Borys Marasek /przewodniczący/
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2159
art. 13
Ustawa z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób  prawnych oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2018 poz 1036
art. 19 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Protokolant Specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o. o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr 2401-IOD-1.4100.6.2022.19/GK UNP: 2401-23-183781 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 5 grudnia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 6900 (sześć tysięcy dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 sierpnia 2023r. nr 2401-IOD-1.4100.6.2022.19/GK UNP: 2401-23-183781 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 15 lutego 2022r. nr [...] określającą J. Sp. z o.o. w C. (dalej: spółka, skarżąca) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres 5.12.2018r. – 31.12.2019r. w kwocie 181.634,00 zł.
Powyższa decyzją wydana została na podstawie art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.) w zw. z art. 233 §1 pkt 1 o.p.
Stan sprawy.
Decyzją z dnia 15 lutego 2022r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres 5.12.2018r. – 31.12.2019r. w kwocie 181.634,00 zł.
Organ pierwszej instancji podniósł, iż skarżąca zaniżyła przychody podatkowe o kwotę 4.870,97 zł w związku z uzyskaniem nieodpłatnego świadczenia z tytułu najmu lokalu. Ponadto organ uznał, że spółka bezpodstawnie przyjęła do opodatkowania dochodu stawkę 9%, wprowadzoną ustawą o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 23 października 2018 r. (Dz.U. z 2018r. poz. 2159, dalej: ustawa zmieniająca). Organ pierwszej instancji nie stwierdził natomiast nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie zarzucając naruszenie:
• art. 120 o.p. - zasady praworządności,
• art. 121 o.p. - zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
• art. 122 o.p. - zasady dochodzenia prawdy obiektywnej,
• art. 123 o.p. - zasady czynnego udziału strony w postępowaniu,
• art. 124 o.p. - zasady przekonywania
• art. 180 o.p. - zasady rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również
wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności,
• art. 187 § 1 o.p. - zasady zupełności postępowania dowodowego,
• art. 191 o.p. - oceny materiału dowodowego,
• art. 192 o.p. - uznanie okoliczności faktycznej za udowodnioną,
• art. 208 o.p. - umorzenie postępowania ze względu, że stało się ono bezprzedmiotowe,
• art. 210 § 1 i § 4 o.p. - zasady pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.
Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 11, art. 12 oraz art. 13 ustawy zmieniającej. Zdaniem spółki nie spełnia ona warunków negatywnych z art. 11 i 12 ustawy zmieniającej. W odwołaniu zaznaczono, że również wykładania art. 13 ustawy zmieniającej, umożliwia zastosowanie w spółce stawki podatku dochodowego w wysokości 9% w pierwszym roku podatkowym.
DIAS decyzją z dnia 16 sierpnia 2023r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W decyzji DIAS wskazano, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] w zakresie wytwarzania i zaopatrywania w energię elektryczną, gaz, parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych. Kapitał zakładowy spółki wynosił 100.000,00 zł. Jak zauważono, w akcie notarialnym rep. [...] nr [...] z 31 października 2018r. zawarto zapis zgodnie, z którym rokiem obrotowym spółki jest rok kalendarzowy, a pierwszy rok obrotowy kończy się dnia 31 grudnia 2019r.
Zaznaczono również, że spółka rozpoczęła faktyczną działalność od maja 2019r., a w okresie od 5 grudnia 2018r. do 30 kwietnia 2019r. nie uzyskiwała żadnych przychodów ani nie ponosiła kosztów.
DIAS podniósł, iż przedmiotem sporu jest kwestia, czy spółka dokonując rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 5 grudnia 2018r. do 31 grudnia 2019r. może skorzystać z preferencyjnej stawki podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 9 % zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2805 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019r., czy też winna zastosować stawkę 15 %, przewidzianą przepisem art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r.
W decyzji organu odwoławczego zauważono, że ustawa z 5 września 2016r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1550), nadała nowe brzmienie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wprowadzając od 1 stycznia 2017r. dodatkową stawkę podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 15 %. Wskazano, że omawiane regulacje ustalały warunki podmiotowe, których dochowanie stanowiło o stosowaniu stawki podatku 15%.
Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r., podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22 i art. 24a, wynosił:
1) 19 % podstawy opodatkowania;
2) 15 % podstawy opodatkowania - w przypadku:
a) małych podatników,
b) podatników rozpoczynających działalność - w roku podatkowym, w którym rozpoczęli działalność.
Według DIAS, obok podstawowej stawki 19 % ustawa wprowadziła dodatkową, obniżoną stawkę podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 15 %.
W ocenie organu odwoławczego przepis art. 19 ust. 1a u.p.d.o.p. ograniczał możliwość zastosowania obniżonej stawki 15% m.in. dla rozpoczynających działalność podmiotów, które powstały w wyniku operacji restrukturyzacyjnych w nim wskazanych. Wyłączenie dotyczyło przekształcenia (z pewnymi wyjątkami), połączenia lub podziału oraz wniesienia określonego w ustawie wkładu niepieniężnego do spółki. Ograniczenie to dotyczyło dwóch pierwszych lat działalności podatników.
Podkreślono, że na mocy ustawy zmieniającej od 1 stycznia 2019r. wprowadzone zostały zmiany, dotyczące art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019r. podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, wynosi:
1) 19 % podstawy opodatkowania;
2) 9 % podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych - w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1 200 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.
Jak podniósł DIAS, z przepisu art. 19 ust. 1d oraz art. 19 ust. 1e wynika, że co do zasady od 1 stycznia 2019r. mali podatnicy (ust. 1d) oraz podatnicy rozpoczynający działalność - w roku podatkowym, w którym rozpoczęli działalność (ust. 1e) - mogą skorzystać z możliwości Stosowania obniżonej stawki podatku dochodowego od osób prawnych wynoszącej 9 %. Obniżonej 9 % stawki podatkowej nie stosuje się natomiast w stosunku do podatkowych grup kapitałowych, co wynika z przepisu art. 19 ust. 1 pkt 1b u.p.d.o.p.
Omawiając zagadnienie opodatkowania dochodów osiąganych przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie preferencyjnej stawki podatku, DIAS wrócił uwagę na kwestię szczególną związaną z materią ustalania roku podatkowego. Stosownie do brzmienia art. 8 ust. 1 u.p.d.o.p. rokiem podatkowym (z zastrzeżeniem regulacji szczególnych wskazanych w art. 8 ust. 2, 2a, 3 i 6 ww. ustawy - właściwych np. dla podatników rozpoczynających działalność w trakcie roku lub zobowiązanych do zamknięcia ksiąg rachunkowych na podstawie odrębnych przepisów) jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników i zawiadomi o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego - wówczas rokiem podatkowym staje się okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych. Stosownie do przepisu art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p., w przypadku podjęcia po raz pierwszy działalności w drugiej połowie roku kalendarzowego i wybrania roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, pierwszy rok podatkowy może trwać od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rozpoczęto działalność.
W decyzji DIAS zacytował art. 13 ustawy zmieniającej zgodnie z którym podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy i rozpoczął się przed 1 stycznia 2019r., a zakończy się po 31 grudnia 2018r., stosują do końca przyjętego przez siebie roku podatkowego przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu dotychczasowym.
W decyzji DIAS wskazano, że skarżąca zawarła umowę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 31 października 2018r., co znajduje potwierdzenie w akcie notarialnym Rep. [...]. W umowie wskazano, że rokiem obrotowym spółki jest rok kalendarzowy z zastrzeżeniem, że pierwszy rok obrotowy kończy się dnia 31 grudnia 2019r. Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 5 grudnia 2018r. pod numerem [...], a pierwszy rok podatkowy skarżącej obejmował okres od momentu zarejestrowania spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym (tj. od 5 grudnia 2018r.) do 31 grudnia 2019r. Jak ustalono, w okresie od 5 grudnia 2018r. do 31 grudnia 2018r. skarżąca nie osiągnęła żadnego przychodu, ani nie poniosła jakichkolwiek kosztów.
DIAS ustalił ponadto, że w stosunku do spółki nie miały zastosowania wyłączenia wynikające z przepisów art. 19 ust. 1a u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązujący do 31 grudnia 2018r., ani art. 19 ust. 1a-1c tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019r.
Jak podniósł DIAS, z zapisów umowy spółki jednoznacznie wynika, że pierwszy rok podatkowy spółki obejmował okres od 5 grudnia 2018r. do 31 grudnia 2019r., a tym samym nie pokrywał się z rokiem kalendarzowym. W przekonaniu DIAS rok ten był inny niż kalendarzowy i rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2019r., a zakończył się po dniu 31 grudnia 2018r., co tym samym wypełnia dyspozycję wyżej powołanego art. 13 ustawy zmieniającej. W konsekwencji w ocenie DIAS do końca pierwszego roku podatkowego, tj. do dnia 31 grudnia 2019r., spółka obowiązana była stosować przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2019r., a tym samym opodatkować uzyskane w tym roku dochody 15 % stawką podatkową.
Końcowo zaznaczono, że w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z 15 lutego 2022r. spółka nie wniosła zarzutów co do dokonanej przez organ pierwszej instancji korekty w zakresie przychodów podatkowych o kwotę 4.870,97 zł w związku z uzyskaniem nieodpłatnego świadczenia z tytułu najmu lokalu przy ul. [...] w C.. DIAS nie stwierdził uchybień w powyższym zakresie i podzielił w pełni stanowisko organu pierwszej instancji zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. DIAS nie stwierdził również naruszeń przepisów postępowania.
Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję DIAS do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. naruszenie przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 13 ustawy zmieniającej poprzez przyjęcie niedozwolonej zwężającej wykładni tego przepisu i uznanie wskutek tego, że skarżąca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, którego rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy, podczas gdy rokiem podatkowym w spółce jest rok kalendarzowy, co oznaczało, że przepis ten nie miał zastosowania do skarżącej,
2. naruszenie przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. § 17 umowy spółki w zw. z art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p. poprzez błędne uznanie, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza z § 17 umowy spółki, wynika, że skarżąca wybrała wydłużony pierwszy rok podatkowy jako zasadę, podczas gdy w umowie pierwszy rok obrotowy spółki jest wyjątkiem od zasady - ze skutkami i dla osiągnięcia celów wynikających z ustawy o rachunkowości), zaś spółka ani nie powiadomiła organu podatkowego o wydłużeniu roku podatkowego w terminie 30 dni od rozpoczęcia działalności (co powoduje wygaśnięcie uprawnień do wydłużenia roku podatkowego), ani też w późniejszym okresie nie złożyła jakiegokolwiek oświadczenia tej treści, a wręcz przeciwnie, składając deklaracje podatkowe odrębnie za 2018 r. i 2019 r., wyraźnie oświadczyła, iż w jednym roku obrotowym wybiera dwa lata podatkowe,
3. naruszenie przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 19 ust. 1 pkt. 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2018r. w zw. z art. 13 ustawy zmieniającej, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i określenie do przychodów spółki osiągniętych w roku 2019r. stawki podatku w wysokości 15%,
4. naruszenie przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 19 ust. 1 pkt. 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2019r., poprzez jego błędne niezastosowanie (stawki 9%) do dochodów spółki uzyskanych w 2019r.,
5. naruszenie przepisu prawa procesowego - art. 121 o.p., gdyż wydanie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, nie wzbudza zaufania podatnika do organu podatkowego.
W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji DIAS oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania podatkowego, ewentualnie
zobowiązanie organu do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za okres 2019r. według stawki 9%. Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postepowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji DIAS.
Wskazując na treść art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p. spółka zaznaczyła, iż pierwszy przedłużony rok podatkowy traktowany jest jako możliwy wyjątkowo wariant roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym. W ocenie skarżącej, przyjęcie innego roku podatkowego (niż przedłużony) tj. do 31 grudnia 2018r. zakładałoby, że rok podatkowy spółki miałby 25 dni, co oznaczałoby, że jest krótszy niż miesiąc i nie mógłby być traktowany jako okres sprawozdawczy (ustawa o rachunkowości mówi o okresach sprawozdawczych m. in. miesięcznych) i co istotne mogłoby to skutkować odmową przyjęcia sprawozdania finansowego przez KRS.
Tym samym, wykładania art. 13 ustawy zmieniającej, umożliwia zastosowanie w spółce stawki podatku dochodowego w wysokości 9% w pierwszym roku podatkowym.
Spółka podniosła, iż zgodnie z § 17 umowy spółki, pkt. 1 "Rokiem obrotowym Spółki jest rok kalendarzowy z zastrzeżeniem ust. 2." Jest to zasada, której nie zmieniło wyjątkowe wybranie w pierwszym roku podatkowym spółki, roku dłuższego niż kalendarzowy, gdyż do tego uprawniały spółkę § 17 pkt. 2 umowy spółki ("Pierwszy rok obrotowy kończy się dnia 31 grudnia 2019 roku") oraz art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p.
Skarżąca podkreśliła, że wbrew treści art. 13 ustawy zmieniającej, w spółce rok podatkowy jest taki sam jak rok kalendarzowy i nie zmienia tego wyjątkowy zapis o pierwszym roku obrotowym spółki trwającym do końca 2019r. Oznacza to, że do spółki nie ma zastosowania w/w art. 13 ustawy zmieniającej, a więc spółka miała prawo złożyć dwa odrębne zeznania i zastosować obniżoną do 9% stawkę CIT z 2019r.
W przekonaniu skarżącej literalna wykładnia przepisu art. 13 ustawy zmieniającej prowadzi do wniosku, że spółka nie spełnia pierwszego warunku z tego przepisu, bowiem wybrała rok podatkowy, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Inna wykładnia przepisu przejściowego art. 13 ustawy zmieniającej byłaby niezgodna z celami wprowadzanej ustawy zmieniającej, oraz w sposób rażący dyskryminowałaby spółki założone w drugiej połowie 2018 r., które wybrały przedłużony pierwszy rok podatkowy.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Spór pomiędzy stronami sprowadza się do pytania czy spółka dokonując rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 5 grudnia 2018r. do 31 grudnia 2019r. może skorzystać z preferencyjnej stawki podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 9 % zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019r., czy też winna zastosować stawkę 15 %, przewidzianą przepisem art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r.
W ocenie organu pierwszy rok podatkowy spółki obejmował okres od 5 grudnia 2018r. do 31 grudnia 2019r. i nie pokrywał się z rokiem kalendarzowym, co tym samym wypełnia dyspozycję art. 13 ustawy zmieniającej. W konsekwencji w ocenie organu do końca pierwszego roku podatkowego, tj. do dnia 31 grudnia 2019r., spółka obowiązana była stosować przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2019r., a tym samym opodatkować uzyskane w tym roku dochody 15 % stawką podatkową.
Odmiennego zdania jest skarżąca, która wskazując na treść art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p zaznaczyła, iż pierwszy przedłużony rok podatkowy traktowany jest wyłącznie jako możliwy wyjątkowo wariant roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym. W konsekwencji w ocenie spółki w niniejszej sprawie nie ma zastosowania w/w art. 13 ustawy zmieniającej, a więc skarżąca miała prawo złożyć dwa odrębne zeznania i zastosować obniżoną do 9% stawkę CIT z 2019r.
Rację w sporze należało przyznać skarżącej.
Wskazać należy, iż stosownie do postanowień art. 19 ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r. podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a i art. 24b, wynosi:
1) 19% podstawy opodatkowania;
2) 15% podstawy opodatkowania - w przypadku:
a) małych podatników,
b) podatników rozpoczynających działalność - w roku podatkowym, w którym rozpoczęli działalność.
Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018r. podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, wynosi:
1) 19% podstawy opodatkowania;
2) 9% podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych - w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej f równowartości 1 200 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.
Jednocześnie według art. 13 ustawy zmieniającej podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy i rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2019 r., a zakończy się po dniu 31 grudnia 2018r., stosują do końca przyjętego przez siebie roku podatkowego przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.
Nie jest sporne pomiędzy stronami, iż w stosunku do spółki nie miały zastosowania wyłączenia wynikające z przepisów art. 19 ust. 1a u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązujący do 31 grudnia 2018r., ani art. 19 ust. 1a-1c tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019r.
Sąd podkreśla, iż dla prawidłowego zastosowania art. 13 ustawy zmieniającej konieczne jest odkodowanie pojęcia "rok podatkowy", które zostało użyte w art. 13 ustawy zmieniającej. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 u.p.d.o.p. (z zastrzeżeniem regulacji szczególnych wskazanych w art. 8 ust. 2, 2a, 3 i 6 ww. ustawy) jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników i zawiadomi o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego - wówczas rokiem podatkowym staje się okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych. Ponadto według art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p., w przypadku podjęcia po raz pierwszy działalności w drugiej połowie roku kalendarzowego i wybrania roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, pierwszy rok podatkowy może trwać od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rozpoczęto działalność.
Skład orzekający rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008r. sygn. akt II FSK 620/07. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym orzeczeniu stwierdził, iż rok podatkowy, o którym mowa w ustawach podatkowych, to rok kalendarzowy (art. 11 o.p.). Dalej podniesiono, że w podatku dochodowym od osób prawnych rok kalendarzowy jest rokiem podatkowym tylko wtedy, gdy podatnik nie postanowi inaczej tj. nie wskaże okresu kolejnych dwunastu miesięcy i o postanowieniu swym nie zawiadomi urzędu skarbowego (art. 8 ust. 1 u.p.d.o.p.). Zasadą jest, rok podatkowy trwa przez dwanaście kolejnych miesięcy. Zdaniem NSA odstępstwem od tej zasady jest sytuacja, o której mowa w art. 8 ust. 2a u.p.d.o.p. W powołanym przepisie ustawodawca przyjął, że w przypadku podjęcia po raz pierwszy działalności w drugiej połowie roku kalendarzowego i wybrania roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, pierwszy rok podatkowy może trwać od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rozpoczęto działalność. Oznacza to, że w tym przypadku rok podatkowy będzie przedłużonym rokiem podatkowym.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku sygn. akt II FSK 620/0.
Przedłużenie roku podatkowego nie skutkuje zmianą roku podatkowego na inny niż kalendarzowy, skoro następne lata podatkowe, zgodnie z umową spółki, są zgodne z rokiem kalendarzowym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2021r. sygn.. akt I SA/Gd 1200/20). W rezultacie skorzystanie przez skarżącą z uprawnienia wynikającego z art. 8 ust. 2 a u.p.d.o.p. nie powoduje, że spółka wybrała rok podatkowy niepokrywający się z rokiem kalendarzowym, a jedynie skorzystał z uprawnienia przewidzianego przez ustawodawcę dla podatników, którzy wybrali rok podatkowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym dla określonej ściśle sytuacji faktycznej związanej z rozpoczęciem działalności.
W realiach niniejszego stanu faktycznego stwierdzić należy, iż w rozpoznanej sprawie przedłużony rok podatkowy trwał od 5 grudnia 2018r. do 31 grudnia 2019r. Tym samym skarżąca rozpoczynając działalność w drugiej połowie roku kalendarzowego wybrała rok podatkowy pokrywający się z rokiem kalendarzowym, a pierwszy rok podatkowy był rokiem przedłużonym i trwał od dnia rozpoczęcia działalności 5 grudnia 2018r. do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rozpoczęto działalność. Przepis art. 13 ustawy zmieniającej ma zastosowanie do podatników, u których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy. W rezultacie przepis powyższy, z uwagi na stosowanie przez skarżącą roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, nie ma zastosowania w rozpoznanej sprawie.
Tym sam organ nieprawidłowo uznał, iż do końca pierwszego roku podatkowego, czyli do dnia 31 grudnia 2019r. skarżąca obowiązana była przepis art. 19 ust. 1 pk 2 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2019r. w zw. z art. 13 ustawy zmieniającej, a tym samym opodatkować uzyskane w tym roku dochody 15 % stawką podatkową.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż prawidłowo na podstawie art. 12 ust. 6 pkt 3 u.p.d.o.p. przyjęto wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu najmu lokalu w okresie od 5 grudnia 2018r. do 30 kwietnia 2019r. w kwocie 1000 zł. miesięcznie. Jak prawidłowo przyjęto, spółka w powyższym okresie nie płaciła za wynajem lokalu przy ul. [...] w C.. Powyższego ustalenia skarżąca nie kwestionowała zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji jak i w skardze na decyzję DIAS.
W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (1500 zł) oraz kwotę 5400 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 265).