III SA/WA 875/06

III SA/Wa 875/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, , po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej postanawia - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego I.C. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. odmawiającej Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za okres od 26 sierpnia 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. Jak wynika z akt sprawy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego doręczono pełnomocnikowi Skarżącego C.G. w dniu 11 stycznia 2006 r. oraz drugiemu pełnomocnikowi Skarżącego J.A. w dniu 18 stycznia 2006 r.
Na powyższą decyzję Skarżący osobiście w dniu 17 lutego 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu. Zostało to potwierdzone adnotacją na skardze "Doręczono osobiście" oraz stemplem kancelaryjnym opatrzonym datą. Skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Przekazując skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2005 roku Nr [...] doręczona została pełnomocnikowi Skarżącego C.G. w dniu 11 stycznia 2006 roku oraz drugiemu pełnomocnikowi Skarżącego J.A. w dniu 18 stycznia 2006 r. Zgodnie natomiast z przepisem art. 145 § 3 in fine ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) – dalej: "ord.pod."
w przypadku niewyznaczenia przez stronę, która ustanowiła w toku postępowania kilku pełnomocników, pełnomocnika właściwego do doręczeń, organ podatkowy doręcza pisma jednemu z pełnomocników. Powyższe oznacza, że w sprawie niniejszej decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia doręczona została w sposób prawidłowy pełnomocnikowi Skarżącego C.G. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dacie doręczenia decyzji był on właściwie umocowany na mocy pełnomocnictwa z dnia 10 sierpnia 2004 r., a nadto jako pierwszy podjął skierowaną do niego przesyłkę i z tą chwilą wypełniona została dyspozycja cytowanego wyżej przepisu art. 145 § 3 ord. pod. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje fakt skierowania przesyłki i późniejszego jej doręczenia drugiemu z ustanowionych pełnomocników Skarżącego – J.A. Kolejne doręczenia decyzji pełnomocnikom lub osobiście stronie postępowania nie mogą bowiem zmienić daty dokonanego prawidłowo pierwszego doręczenia pisma.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja doręczona została
w dniu 11 stycznia 2006 r., a zatem termin do jej zaskarżenia upływał z dniem
10 lutego 2006 r. (piątek).
Tymczasem skarga złożona została w dniu 17 lutego 2006 r., co wynika
z dokonanej na niej przez pracownika kancelarii organu adnotacji oraz przybitego stempla kancelaryjnego opatrzonego datą. Oznacza to, że skarga została złożona z siedmiodniowym uchybieniem ustawowemu terminowi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdził, że powyższa przesłanka w sprawie zachodzi. Mając zatem na uwadze treść przytoczonego przepisu i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.