I SA/Gl 1371/22

I SA/Gl 1371/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-11-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Rotter
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Katarzyna Stuła-Marcela /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 240 par. 1 pkt 4 i 5, art. 241 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Anna Rotter, Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2023 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. sp. k. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr 2401-IOV3.603.34.2021.ALLA UNP: 2401-22-194839 w przedmiocie uchylenia postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2013 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. R sp. z o.o. sp.k. w C. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 30 sierpnia 2022 r. nr 2401-IOV3.603.34.2021.ALLA w przedmiocie uchylenia postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2013 r.
2. Stan sprawy.
2.1. Pismem z 20 marca 2019 r. skarżąca sformułowała wniosek o "wznowienie postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: październik-grudzień 2013 r. wskazanego decyzją o nr 2401-IOV4.603.1.3.2018.MP."
Precyzując wniesione żądanie w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego, w piśmie z 17 kwietnia 2019 r. jednoznacznie wskazała, że dotyczy ono postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w sprawie znak: 2401-IOV4.603.3.1.2019/MP.
Jak wynika z akt sprawy, tak określone żądanie dotyczy postępowania przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 1 lutego 2019 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15 listopada 2016 r., nr 2401-PT-3.4213.3.166-168.2015.15/GB utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L.z 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r., ze względu na brak przesłanki określonej w art. 240 § pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 o.p.), wskazanej przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku.
Jako podstawę żądania w niniejszej sprawie skarżąca wskazała natomiast art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 o.p.
Zdaniem skarżącej nie brała ona udziału w ww. postępowaniu wznowieniowym, gdyż (cyt.:) "organ kontroli skarbowej w toku postępowania zażądał od wszystkich kierowców, którzy wozili towar do kontrolowanej spółki złożenia oświadczeń według wzoru ustalonego przez organ" - w miejsce przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków.
Z kolei nowymi dowodami, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. miałyby być, załączone do wniosku, (cyt.:) "dokumenty tj. dowody PZ z których wynika, że zakupione przez R Spółka z o.o. Spółka Komandytowa katody zostały sprzedane do spółki H co potwierdza, że transakcje zakupu katod do spółki R Spółka z o.o. Spółka Komandytowa faktycznie miały miejsce".
Po wznowieniu postępowania postanowieniem z 8 maja 2019 r. i przeprowadzeniu postępowania co do przestanek wznowienia oraz orzeczenia co do istoty sprawy, a także po ponownym przeprowadzeniu postępowania w związku z uchyleniem pierwotnie wydanej decyzji w tym przedmiocie, tj. decyzji z 24 czerwca 2019 r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia na mocy decyzji organu z 16 marca 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na mocy decyzji z 22 grudnia 2020 r. orzekł w ten sposób, że:
- uchylił własne postanowienie o wznowieniu postępowania w części dotyczącej art. 240 § 1 pkt 4 o.p., uznając, że jest ono bezprzedmiotowe w związku z niedotrzymaniem terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p., wobec tego umorzył postępowanie w tym zakresie,
- odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 1 lutego 2019 r., znak: 2401- IOV4_.603.1.3.2018/MP w całości, stwierdzając w szczególności, że przedłożone dokumenty PZ (przyjęcie zewnętrzne) należy poddać ocenie w kontekście ich wpływu na rozstrzygniecie zawarte w ww. decyzji, tj. decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania. W takich zaś okolicznościach nie można ich uznać za spełniające przesłanki wznowienia postępowania. Nie były bowiem nieznane w chwili wydania decyzji ostatecznej, której uchylenia skarżąca żąda (tj. decyzji z 1 lutego 2019 r., odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej), ani też nie spełniały warunku istotności dla sprawy - przez co należy rozumieć, że nie mogły mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie.
2.2. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, organ odwoławczy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z art. 241 § 2 pkt 1 o.p. - wznowienie postępowania z powodu braku czynnego udziału strony może nastąpić tylko na jej żądanie, wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.
W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że decyzja wydana w postępowaniu, którego wznowienia skarżąca żąda, została wydana 1 lutego 2019 r. i w tym dniu wysłana na adres elektroniczny wskazany w udzielonym przez skarżącą pełnomocnictwie. Możliwość powzięcia informacji o wydaniu decyzji skarżąca miała zatem już 1 lutego 2019 r., gdyż w tym dniu zostało wystawione poświadczenie przez platformę ePUAP. Doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło natomiast 16 lutego 2019 r. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości, że wnosząc żądanie wznowienia postępowania 20 marca 2019 r., skarżąca nie dopełniła warunku złożenia wniosku w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p.
Prawidłowo zatem organ stwierdził, że od samego początku brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 4 o.p. ze względu na niedopełnienie warunków formalnych, wobec czego postępowanie wznowione postanowieniem z 8 maja 2019 r. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Tak dokonanej oceny skarżąca nie kwestionuje.
Odnosząc się natomiast do przesłanki określonej w 240 § 1 pkt 5 o.p. organ wskazał, że wznowienie postępowania na tej podstawie jest możliwe, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Przepis ten wymaga zatem kumulatywnego (łącznego) spełnienia następujących przesłanek:
1) okoliczności faktyczne i dowody są nowe, przez co należy rozumieć, że zostały ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej - wcześniej nie były temu organowi znane,
2) istniały już wcześniej, tj. w chwili wydania decyzji ostatecznej,
3) są istotne dla sprawy, dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływa na treść orzeczenia).
Na gruncie niniejszej sprawy spełnieniem przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. miałaby być według prezentowanego przez skarżącą stanowiska - de facto jedynie odmienna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymiarową, której uchylenia organ odmówił na mocy decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu, którego wznowienia skarżąca żąda.
Argumentacja skarżącej odnosi się zatem w całości do postępowania wymiarowego, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r., która nawet nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Nie można bowiem pominąć, że - jak jednoznacznie skarżąca wskazała - jej żądanie dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 1 lutego 2019 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, mocą której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r.
Podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia było zaś stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiła określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. przesłanka wznowienia postępowania, na którą powołała się skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania, gdyż wskazane dokumenty (w postaci trzech protokołów kontroli podatkowej oraz jednego protokołu z czynności sprawdzających, przeprowadzonych wobec kontrahenta skarżącej – H Sp. k). nie spełniały warunku nowości. Bezspornie bowiem dowody te znajdowały się w aktach sprawy przed wydaniem decyzji ostatecznej i podlegały analizie na zasadach ogólnych w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.
Na gruncie niniejszej sprawy, dla skutecznego domagania się uchylenia decyzji objętej żądaniem z 20 marca 2019 r. (uzupełnionym pismem z 17 kwietnia 2019 r.), skarżąca powinna zatem wykazać, że istnieją (wyszły na jaw po wydaniu tej decyzji) nowe okoliczności lub nowe dowody, wskazujące, że tak dokonana ocena jest nieprawidłowa, tj. że przedmiotowe protokoły z czynności organów w rzeczywistości nie były znane Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w chwili wydania decyzji z 1 lutego 2019 r., a ponadto miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Takiego charakteru nie można przypisać przedłożonym przez skarżącą dowodom PZ, (cyt.:) "z których wynika, że zakupione przez R Spółka z o.o. Spółka Komandytowa katody zostały sprzedane do spółki H ".
Organ zauważył przy tym, że w treści inicjującego niniejsze postępowanie wniosku z 20 marca 2019 r. skarżąca wskazała, że ww. dowody mają potwierdzać, że (cyt.:) "transakcje zakupu katod do spółki R Spółka z o.o. Spółka Komandytowa faktycznie miały miejsce" - co w ogóle nie było przedmiotem oceny w postępowaniu, którego wznowienia skarżącą żąda. Istotą podjętego rozstrzygnięcia w tym postępowaniu było bowiem - jak już wyżej podniesiono - stwierdzenie, że wymienione protokoły z czynności organu nie stanowiły nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. i nie przemawiały za uchyleniem ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15 listopada 2016 r.
Przedmiotowe dowody PZ nie tylko nie mają znaczenia dla tak dokonanej oceny, lecz również pozostają dla niej bez jakiegokolwiek związku, a ponadto nie stanowią nowych dowodów, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. - bezspornie istniały i były znane (stanowiły element akt podatkowych) w chwili wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 1 lutego 2019 r., jak również w chwili wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach decyzji ostatecznej z 15 listopada 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r. - co jednakże pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania ze względu na jednoznaczną treść żądania, nie odnoszącego się do ww. decyzji wymiarowej.
Kwestionując w zasadzie całość ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L., zawartych w decyzji organu z 7 października 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r. skarżąca wykorzystuje instytucję wznowienia postępowania w celu ponownego przeprowadzenia pełnego postępowania odwoławczego od ww. decyzji wymiarowej - co jest niedopuszczalne w tym trybie.
Wobec powyższego przesłanki wznowienia postępowania nie mogą stanowić opisane obszernie w odwołaniu okoliczności mające świadczyć o nieprawidłowościach w przebiegu postępowania dowodowego w postępowaniu wymiarowym i w konsekwencji nieprawidłowych ustaleniach co do braku realnego charakteru kwestionowanych w tamtym postępowaniu transakcji.
Powyższe okoliczności w sposób oczywisty nie mogą mieć charakteru nowych okoliczności lub nowych dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., wobec czego pozostają bez jakiegokolwiek znaczenia w postępowaniu wznowieniowym.
3.1. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Zarzucono jej:
- naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez uznanie, iż dowody, na jakie powołuje się skarżąca nie istniały w dniu wydania decyzji oraz, że okoliczności, na jakie powołuje się strona w ww. dokumentach nie były znane organowi podatkowemu w toku dokonywania czynności kontrolnych,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji poprzez uznanie, że dokumenty przedstawione przez skarżącą nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku VAT za okres październik - grudzień 2013 r.,
- naruszenie art. 201 ust. 2 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w sprawie oraz nieuwzględnienie złożonych wniosków dowodowych skarżącej,
- naruszenie art. 122 o.p. - zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, art. 187 § 1 o.p. - zasady zupełności postępowania dowodowego, art. 191 o.p. - oceny materiału dowodowego poprzez przyjęcie niezgodnie z treścią całego zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżąca wiedziała lub mogła wiedzieć, iż nabywając katody niklu od swoich dostawców uczestniczyła w transakcjach mających na celu oszustwo w podatku VAT, do czego doszło na skutek braku wyczerpującego rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach całego materiału dowodowego, w tym m.in. pominięcia załączonej dokumentacji fotograficznej wszystkich odbiorów towarów i dostaw towarów, zestawień zakupu katody niklowej, uznanie za dowód przez organ odwoławczy oświadczeń kierowców, gdy tymczasem reguły postępowania administracyjnego wyraźnie stwierdzają, że oświadczenie świadka nie może zastępować treści jego zeznań oraz celowego dobierania tylko takich okoliczności, które zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej miały przemawiać na niekorzyść skarżącej, z równoczesnym przemilczaniem okoliczności przemawiających na jej korzyść.
Naruszenie prawa procesowego miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w jego rezultacie doszło do naruszenia:
- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 z późn. zm.) oraz art. 210 § 4 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pozbawienie spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców, pomimo, że skarżąca przedstawiła dowody w tym pełną dokumentację zdjęciową, zestawienia zakupu katody niklowej, które to dowody potwierdziły fakt dostawy towarów do spółki się odbyły oraz, że spółka podjęła wszystkie działania, jakich w okolicznościach transakcji z jej dostawcami można było od niej racjonalnie oczekiwać, w celu zweryfikowania ich rzetelności,
- art. 120 o.p., art. 121 § 1 o.p. i art. 127 o.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji niesamodzielnie, sprzecznie z zasadami praworządności, zaufania do organów podatkowych oraz dwuinstancyjności postępowania, ponieważ wydano ja zdaniem skarżącej realizując wiernie wytyczne i polecenia z Prokuratury Okręgowej w G., która w tej sprawie wszczęła śledztwo jednak do dnia dzisiejszego nie wniosła do Sądu nawet aktu oskarżenia.
Naruszenie prawa procesowego miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w jego wyniku doszło do pozbawienia prawa do odliczenia podmiotu (tj. skarżącej) w sytuacji, gdy faktycznie doszło do transakcji zakupu katod, a w wyniku dostosowania się do zaleceń z Prokuratury z G. organ kontroli skarbowej i organ odwoławczy dokonały tendencyjnej i arbitralnej oceny zgromadzonych dowodów w celu udowodnienia odgórnie przyjętej tezy o świadomym udziale skarżącej w transakcjach, których zdaniem organów nie było.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu sformułowano zarzuty wobec decyzji wymiarowej.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
4. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się niezasadna.
Rozważając sporne zagadnienie, które wystąpiło w nn. sprawie, na wstępie należy zaznaczyć, że z zakotwiczonej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa wynika zasada pewności prawa. Na gruncie Ordynacji podatkowej jej emanację stanowi sformułowana w art. 128 o.p., zasada trwałości decyzji ostatecznych. Stanowi ona, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania, jeżeli w pierwszej instancji stronie nie przysługuje od niej odwołanie z mocy ustawy (art. 261 § 4 o.p.) bądź decyzję tę wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. Z zasadą trwałości decyzji ostatecznych koresponduje zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 o.p.).
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych i jest możliwe tylko w odniesieniu do wad wskazanych w art. 240 § 1 o.p. W postępowaniu wznowieniowym, będącym postępowaniem nadzwyczajnym, nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie - tak jak robi się to w toku zwykłego postępowania instancyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje organu podatkowego do rozpatrzenia sprawy na nowo. Zakres rozpoznania sprawy determinuje przesłanka wznowienia (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r. I FSK 527/17 - CBOIS).
Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 o.p.
Powyższa instytucja nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15).
5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać na wstępie należy, że żądanie skarżącej dotyczy postępowania przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 1 lutego 2019 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15 listopada 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 7 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r., ze względu na brak przesłanki określonej w art. 240 § pkt 5 o.p. wskazanej przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku.
Z kolei jako podstawę żądania w niniejszej sprawie skarżąca wskazała art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 o.p. Zdaniem skarżącej nie brała ona udziału w ww. postępowaniu wznowieniowym, gdyż (cyt.:) "organ kontroli skarbowej w toku postępowania zażądał od wszystkich kierowców, którzy wozili towar do kontrolowanej spółki złożenia oświadczeń według wzoru ustalonego przez organ" - w miejsce przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków.
Z kolei nowymi dowodami, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. miałyby być, załączone do wniosku, (cyt.:) "dokumenty tj. dowody PZ z których wynika, że zakupione przez R Spółka z o.o. Spółka Komandytowa katody zostały sprzedane do spółki H co potwierdza, że transakcje zakupu katod do spółki R Spółka z o.o. Spółka Komandytowa faktycznie miały miejsce".
Zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 o.p., wznowienie postępowania z powodu braku czynnego udziału strony może nastąpić tylko na jej żądanie, wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.
W niniejszej sprawie decyzja wydana w postępowaniu, którego wznowienia żąda skarżąca została wydana 1 lutego 2019 r. i w tym dniu wysłana na adres elektroniczny wskazany w udzielonym przez skarżącą pełnomocnictwie.
Możliwość powzięcia informacji o wydaniu decyzji skarżąca miała już 1 lutego 2019 r., gdyż w tym dniu zostało wystawione poświadczenie przez platformę ePUAP. Doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło natomiast 16 lutego 2019 r. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości, że wnosząc żądanie wznowienia postępowania 20 marca 2019 r., skarżąca nie dopełniła warunku złożenia wniosku w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 o.p.
Prawidłowo zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w zaskarżonej decyzji stwierdził, że od samego początku brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 4 o.p. ze względu na niedopełnienie warunków formalnych, wobec czego postępowanie wznowione postanowieniem z 8 maja 2019 r., należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
6. Ponadto nie zachodziła w sprawie przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Z powyższej regulacji wynika, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki:
a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,
b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie,
c) nie były znane organowi, który wydał decyzję,
d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733).
Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04).
Na gruncie niniejszej sprawy spełnieniem przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. miałaby być, według prezentowanego przez skarżącą stanowiska, odmienna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymiarową, której uchylenia organ odmówił na mocy decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu, którego wznowienia skarżąca żąda. Argumentacja skarżącej odnosi się zatem w całości do postępowania wymiarowego, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r., która nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Należy powtórzyć, że żądanie skarżącej dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 1 lutego 2019 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, mocą której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 15 listopada 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r. Podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia było zaś stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiła określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. przesłanka wznowienia postępowania, na którą skarżąca powoływała się we wniosku o wznowienie postępowania, gdyż wskazane przez skarżącą dokumenty (w postaci trzech protokołów kontroli podatkowej oraz jednego protokołu z czynności sprawdzających, przeprowadzonych wobec kontrahenta skarżącej – H sp. k.) nie spełniały warunku nowości. Bezspornie bowiem dowody te znajdowały się w aktach sprawy przed wydaniem decyzji ostatecznej i podlegały analizie na zasadach ogólnych w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.
Zatem dowody PZ (przyjęcie zewnętrzne), na które strona powołuje się we wniosku o wznowienia postepowania w nn. sprawie, nie tylko nie mają znaczenia dla tak dokonanej powyższej oceny, lecz również pozostają dla niej bez jakiegokolwiek związku, a ponadto nie stanowią nowych dowodów, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. - bezspornie istniały i były znane (stanowiły element akt podatkowych) w chwili wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 1 lutego 2019 r., jak również w chwili wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach decyzji ostatecznej z 15 listopada 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2013 r. - co jednakże pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania.
Dodowy istotne dla sprawy musza dotyczyć dotyczą przedmiotu sprawy i muszę mieć znaczenie prawne, a więc muszą mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. W nn. sprawie taka istotność nie została wykazana.
Zatem w ocenie Sądu, zasadne jest stanowisko organów podatkowych wyrażone w zaskarżonej decyzji.
7. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.