I SA/Gl 1357/25

I SA/Gl 1357/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-03-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bożena Pindel /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 280
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1521/24 ze skargi H. S. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 11 października 2024 r. nr COF.OUR.6375.35607.2019 ŁD.JJ.ZZ 06391357 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2) zwrócić uiszczony wpis od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 maja 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1521/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. S. (dalej "skarżący") na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach oznaczone w sentencji niniejszego orzeczenia.
Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2025 r. stwierdził, że powyższy wyrok jest prawomocny z dniem 2 sierpnia 2025 r.
W dniu 17 listopada 2025 r. skarżący, powołując się na art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1521/24. W uzasadnieniu skargi podniósł zarzuty merytoryczne co do rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz wskazał, że w składzie orzekającym brały udział sędzie Monika Krywow oraz Anna Rotter powołane przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. W ocenie skarżącego skład orzekający był sprzeczny z przepisami prawa, sędzie zostały powołane przez "nową KRS", co zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi przesłankę braku niezależności Sądu. Dodatkowo podniósł, że o powyższej okoliczności dowiedział się w dniu 1 listopada 2025 r., dlatego składa powyższą skargę.
Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wniósł o uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie wskazując, że do chwili obecnej nie nastąpiło ujawnienie przez skarżącego nowych dowodów, czy też nowych, istotnych dla sprawy okoliczności mających wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być stosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wzniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań, sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze. Uznać zatem należy, że na wstępnym etapie sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, która nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej przesłance wznowienia, podlega odrzuceniu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98, OSNAPiUS z 2000 r. Nr 6, poz. 254; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68, OSNC z 1969 r., Nr 12, poz. 208; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04, niepubl.; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1206/12 oraz z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt I GSK 431/20; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto – zgodnie z art. 279 p.p.s.a. – zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Przy czym podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.
Powyższe elementy kształtują obligatoryjną treść skargi o wznowienie postępowania, pozwalającą na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania. Brak któregokolwiek z wyżej wskazanych obligatoryjnych elementów skargi o wznowienie postępowania powoduje, że skarga ta nie może być rozpoznana merytorycznie przez sąd, a zatem podlega odrzuceniu.
W szczególności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu, gdy nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Zgodnie z art. 271 pkt 1 p.p.s.a., wznowienia postępowania można żądać z powodu nieważności, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia.
W myśl zaś art. 272 § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.
Analiza treści skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1521/24 złożonej w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, że skarżący, pomimo wskazania art. 272 § 3 p.p.s.a., powołał się na okoliczności mieszczące się w podstawie wznowienia z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Jako przyczynę wznowienia skarżący wskazał bowiem udział w składzie orzekającym sędzi WSA Moniki Krywow oraz sędzi WSA Anny Rotter powołanych przez wadliwie wybranych, na mocy nowelizacji ustawy o KRS z dnia 8 grudnia 2017 r., członków Krajowej Rady Sądownictwa. Uznać zatem należy, że skarżący wobec tego twierdzi, iż tak powołani sędziowie są osobami nieuprawnionymi w rozumieniu art. 271 pkt 1 p.p.s.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest zaś stanowisko, iż nie jest skuteczne opierania skargi o wznowienie postępowania z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. wyłącznie na podstawie tego, że sędzia orzekający w sprawie został powołany na wniosek tzw.
neo-KRS (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OZ 712/19 oraz z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 1592/22).
Jak przyjmuje się w doktrynie, osobą nieuprawnioną do orzekania jest osoba niebędąca sędzią, a więc ten, kto nie posiada kwalifikacji sędziowskich i nie został powołany na stanowisko sędziego sądu administracyjnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267, dalej "p.u.s.a"), lub ten, kto wprawdzie posiada kwalifikacje sędziowskie, jednak nie został powołany na stanowisko sędziego, a także osoba, która zgodnie z ustawą nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Uprawnienia do orzekania w składach danego sądu administracyjnego wynikają z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym lub delegacji do orzekania w określonym sądzie. Przez akt powołania osoba staje się sędzią, czyli jest uprawniona do orzekania. Akt powołania jest aktem kształtującym status sędziego – osoba powołana przez Prezydenta RP jest uprawniona do orzekania w określonym sądzie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma sporu co do tego, że prawo odmowy powołania sędziego powinno być rezultatem wykonywania przez Prezydenta RP zadań, jakie postawiła przed nim Konstytucja, a więc czuwania nad przestrzeganiem Konstytucji, stania na straży suwerenności państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium. Prezydent RP ma prawo odmowy uwzględnienia wysuniętych przez KRS wniosków, jeżeli sprzeciwiłaby się one wartościom, na straży których postawiła go Konstytucja (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt K 18/09, Paweł Sarnecki [w:] "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", pod red. L. Garlickiego, pkt 10 do art. 126).
W ocenie Sądu, skoro Prezydent RP powołał sędzię WSA Monikę Krywow oraz sędzię WSA Annę Rotter do pełnienia urzędu na stanowisku sędziów w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, to nie mogą być one osobami nieuprawnionymi, o czym mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a.
Sąd nie może dokonywać oceny prawidłowości powołania tych sędziów w postępowaniu wszczętym skargą o wznowienie postępowania. Skarga ta nie służy bowiem kontroli działań Prezydenta podejmowanych w ramach jego konstytucyjnych kompetencji, w tej konkretnej sprawie określonych w art. 179 Konstytucji RP. W wyroku z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 4104/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Sędzia sądu administracyjnego, bądź asesor sądowy w wojewódzkim sądzie administracyjnym, powołany do sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jest sędzią, także wówczas, gdy procedura poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami." Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje i przyjmuje jak własne zaprezentowane w tym orzeczeniu argumenty.
Ponadto należy zauważyć, że skarżący mógł w toku postępowania sądowego wystąpić na podstawie art. 5a p.u.s.a. z wnioskiem o zbadanie niezawisłości i bezstronności sędziego w kontekście okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu. Przepis ten został dodany do ustawy w wyniku nowelizacji p.u.s.a. dokonanej na mocy ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1259), więc obowiązywał w dniu złożenia skargi w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1521/24. Skarżący mógł zatem z niego skorzystać jeszcze przed wydaniem wyroku, jeżeli miał wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności sędzi WSA Moniki Krywow oraz sędzi WSA Anny Rotter. Powyższych okoliczności skarżący nie podnosił w trakcie postępowania toczącego się przed Sądem w jego sprawie.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga H. S. o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i z tej przyczyny – działając na podstawie art. 280 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu od skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.