I SA/Gl 1356/23

I SA/Gl 1356/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Kozłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 109
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 800
art. 82 par. 1b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 lipca 2023 r. nr 0111-KDIB3-2.4012.545.2018.12.SR UNP: 1995689 w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest interpretacja wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) w dniu 31 lipca 2023 r. nr 0111-KDIB3-2.4012.545.2018.12.SR UNP: 1995689.
W dniu 13 sierpnia 2018 r. do organu interpretacyjnego wpłynął wniosek I. Sp. z o.o. w W. z 11 lipca 2018 r. (dawniej "G." Sp. z o.o.; dalej: wnioskodawca, Spółka, skarżąca) z o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku od towarów i usług między innymi w zakresie obowiązku wprowadzania do pliku JPK faktury wystawionej do paragonu oraz obowiązku dokonania korekty (ponownego przesłania) pliku JPK.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca prowadzi działalność między innymi w zakresie usług medycznych. Świadczone usługi najczęściej są objęte stawką "zw", jednakże zdarzają się również faktury w stawce podstawowej 23% VAT. W związku z tym, że większość klientów wnioskodawcy jest osobami fizycznymi, sprzedaż usług na ich rzecz jest ewidencjonowana za pomocą kasy fiskalnej, a następnie księgowana na podstawie raportu dobowego. Raport dobowy jest wykazywany w ewidencji VAT.
Jeśli klient wnioskodawcy zgłasza żądanie wystawienia faktury VAT do paragonu po zakończeniu wizyty, niezależnie od tego, czy żądanie zgłasza podatnik VAT, czy niebędąca podatnikiem osoba fizyczna, faktura jest wystawiana do paragonu. Wnioskodawca odbiera od klienta oryginał paragonu i wystawia odpowiednią fakturę. Zachowana przez wnioskodawcę kopia faktury jest następnie łączona (spinana) z paragonem i archiwizowana jako dokument nieksięgowany.
W przypadku, gdy żądanie wystawienia faktury zostało złożone w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym wystawiony był paragon, faktura jest umieszczana w ewidencji VAT. Jeśli żądanie zgłoszono po upływie okresu rozliczeniowego, wnioskodawca nie wprowadza zmian w ewidencji. Wystawiona do paragonu faktura nie powoduje zmian w kwocie VAT wykazanej w ewidencji.
W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytanie:
Czy w stanie faktycznym opisanym powyżej, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, wnioskodawca ma obowiązek wprowadzenia wystawionej po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego do paragonu faktury do pliku JPK oraz dokonania korekty (ponownego przesłania) pliku JPK? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
Zdaniem wnioskodawcy, w opisanym powyżej stanie faktycznym brak jest podstaw prawnych do dokonywania korekt w ewidencji VAT lub pliku JPK.
W opisanym stanie faktycznym, zdaniem wnioskodawcy, obydwie ewidencje sporządzane są poprawnie. Jeśli sprzedaż usług odbywa się na rzecz podatnika, który zgłasza od początku chęć otrzymania faktury, dokument taki jest wydawany, a następnie ewidencjonowany zgodnie z treścią art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm.), dalej: u.p.t.u. Natomiast w chwili sprzedaży na rzecz osoby fizycznej transakcja jest ewidencjonowana za pomocą kasy fiskalnej, zgodnie z treścią art. 111 ust. 1 u.p.t.u. W momencie dokonania sprzedaży wnioskodawca nie posiada bowiem informacji o tym, czy dana osoba jest podatnikiem VAT.
Jeśli po wystawieniu paragonu klient wnioskodawcy zgłasza żądanie wystawienia faktury VAT w terminie przewidzianym ustawą, to realizacja obowiązku jej wystawienia przez wnioskodawcę nie powoduje żadnych zmian w kwocie podatku VAT wykazanej w ewidencji. W chwili wykonywania usługi ewidencja jest sporządzana poprawnie i w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Wystawiona faktura dokumentuje dokładnie tę samą transakcję, która wcześniej została udokumentowana paragonem fiskalnym, zawiera identyczną kwotę należności oraz kwotę podatku. Skoro zatem wnioskodawca ma prawo i możliwość księgowania oraz ujmowania w ewidencji VAT paragonów fiskalnych w sposób zbiorczy (ewidencjonując raport fiskalny okresowy), to tak sporządzona ewidencja pozbawiona jest błędów wymagających korekty. Wystawienie faktury po zamknięciu okresu rozliczeniowego nie jest skutkiem błędnego działania wnioskodawcy, skutkującego obowiązkiem wstecznego wprowadzenia tej faktury do ewidencji. Brak jest zatem podstaw, żeby jakkolwiek zmieniać ewidencję kasy rejestrującej lub pomniejszać wykazany za jej pomocą obrót. Podobnie też brak jest podstaw prawnych do korekty ewidencji VAT, ponieważ transakcja objęta wystawioną fakturą została już w tej ewidencji ujęta. Ponadto, w przedmiotowej sprawie, uzupełnienie ewidencji VAT o wystawioną po zakończeniu okresu rozliczeniowego fakturę jest bezcelowa, ponieważ nastąpiło już zarachowanie kwoty przychodu do utargu wykazanego przez przedsiębiorcę. Wyksięgowywanie części przychodu i księgowanie nowej faktury wprowadza jedynie zbędne ryzyko popełnienia błędu przez przedsiębiorcę. Z przepisami art. 106b u.p.t.u. dotyczącymi wystawiania faktur do paragonu (na życzenie) nie są powiązane żadne regulacje prawne dotyczące korekty ewidencji VAT.
Dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy organ interpretacyjny wskazał, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.
Na wstępie uzasadnienia swojego stanowiska organ interpretacyjny zaznaczył, że interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 1275/18 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 1277/19.
Organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z art. 111 ust. 1 u.p.t.u. obowiązek ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży na podatnikach dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów, mianowicie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Należy podkreślić, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie sprzedaży, która została dokonana na rzecz tych wyżej wymienionych podmiotów. Tym samym obowiązek ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej nie wystąpi w przypadku sprzedaży na rzecz innych podmiotów, tj. firm, przedsiębiorstw, organizacji, osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, bowiem sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (w tym osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) należy udokumentować fakturą VAT. Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz tych podmiotów. Jednakże w takim przypadku należy pamiętać, że ustawodawca do takiej sprzedaży przewidział określone warunki ewidencyjne.
Po omówienie przepisów art. 106b ust. 1 pkt 1 i 106b ust. 3 u.p.t.u. organ interpretacyjny stwierdził, że z przepisów tych wynika, iż co do zasady podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Zatem ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 1 u.p.t.u., na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż (z wyłączeniem czynności wymienionych w art. 19a ust. 5 pkt 4 u.p.t.u.). Faktury te mogą służyć do udokumentowania poniesionych wydatków i nie będą zawierały numeru identyfikującego nabywcę.
Powołując się na treść art. 82 § 1b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z poźn. zm.), dalej: O.p. organ interpretacyjny stwierdził, że z przepisu tego wynika obowiązek przekazywania – bez wezwania organu podatkowego – przez osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, informacji o prowadzonej ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 u.p.t.u.
Zdaniem organu interpretacyjnego plik JPK, jak też deklaracja VAT powinny być odzwierciedleniem ewidencji zakupów i sprzedaży VAT prowadzonej przez podatnika podatku od towarów i usług. Dane ujęte w pliku JPK powinny być zgodne z danymi wykazanymi w deklaracji VAT. Wątpliwości Spółki dotyczą obowiązku wprowadzania do pliku JPK faktury wystawionej do paragonu oraz obowiązku dokonania korekty (ponownego przesłania) pliku JPK.
Organ interpretacyjny zauważył, że w zakresie sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej i udokumentowanej fakturą, w celu sporządzenia i przesłania do urzędu skarbowego pliku JPK podatnik ma obowiązek wykazania tej sprzedaży zgodnie z raportem fiskalnym za odpowiedni okres rozliczeniowy, jako dokument zbiorczy wewnętrzny. Natomiast sprzedaż na rzecz podatników VAT, która obowiązkowo powinna być udokumentowana fakturami VAT, nie może zostać wykazana w pliku JPK na podstawie zapisu zbiorczego. Sprzedaż na rzecz podatników VAT udokumentowaną fakturami VAT podatnik powinien wykazywać w pliku JPK na podstawie poszczególnych faktur.
W ocenie organu interpretacyjnego w przypadku faktur wystawionych do paragonów dla podatników VAT należy wykazać fakturę w pliku JPK. Jeżeli faktura jest wystawiona na podatnika VAT po zaksięgowaniu "sprzedaży paragonowej", należy odjąć zafakturowaną wartość ze "sprzedaży paragonowej" i wykazać sprzedaż na podstawie faktury. W przypadku wystawienia faktury po wysłaniu pliku JPK za dany okres należy przesłać skorygowany plik z wykazaną fakturą. Nie trzeba natomiast dokonywać zmian w zapisach pliku JPK, w sytuacji wystawienia faktury do paragonu dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Taka sprzedaż może być udokumentowana wyłącznie paragonami i wpisana zbiorczo. Jeżeli więc faktura została wystawiona na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, wówczas takiej faktury nie trzeba wykazywać odrębnie w pliku JPK.
Odpowiadając na pytanie wnioskodawcy, organ interpretacyjny stwierdził, że Spółka ma obowiązek wprowadzenia do pliku JPK wystawionej po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego faktury do paragonu dla podatników VAT oraz dokonania korekty (ponownego przesłania) pliku JPK. Natomiast brak jest takiego obowiązku w przypadku wystawienia faktury do paragonu dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
W skardze na wydaną indywidualną interpretację, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1. prawa materialnego: art. 109 u.p.t.u. oraz art. 82 § 1b O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż podatnik po wystawieniu faktury do paragonu po zakończeniu okresu rozliczeniowego jest zobowiązany do korekty pliku JPK;
2. przepisów postępowania:
a) art. 120, 121, 124 O.p. poprzez nakładanie na podatnika obowiązków niewynikających z przepisów prawa,
b) art. 2a O.p. poprzez naruszenie podstawowych zasad interpretacji przepisów prawa podatkowego, w tym zastosowanie wykładni rozszerzającej per anologiam,
c) art. 14c § 2 w zw. z art. 120 O.p. poprzez wskazanie stanowiska prawidłowego nieodnajdującego podstaw w przepisach prawa,
d) art. 121 w zw. z art. 2 ustawy Prawo Przedsiębiorców w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie interpretacji naruszającej zasadę równości podmiotów wobec prawa, nieuzasadnione różnicowanie sytuacji podatników.
Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wywodziła, że organ interpretacyjny opiera swoje stanowisko o wykładnię per analogiom, dokonując jej w kontekście obowiązków korygowania plików JPK o przepisy stanowiące o obowiązkach ewidencyjnych (wykładnia rozszerzająca). Zabiegi te są niezgodne z przepisami prawa.
Zdaniem skarżącej, wskutek wydanej interpretacji indywidualnej, doszło do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatników, ze względu na to, czy faktura wystawiona do paragonu po zakończeniu okresu rozliczeniowego została wystawiona na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej, czy też nie. Ponadto przyjęty w interpretacji tryb postępowania w przypadkach wystawienia faktury do paragonu po zakończeniu okresu rozliczeniowego prowadzi do powstania skomplikowanych obowiązków korygowania, które narażają podatnika na ryzyko popełnienia nieumyślnego błędu, a ponadto powodują powstanie dodatkowych kosztów związanych z obsługą księgową korekt.
Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Rozpoznając skargę na powyższą interpretację należy wskazać, że w myśl art. 57a P.p.s.a. "Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną".
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem udzielona interpretacja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa podatkowego obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, gdyż zaskarżona interpretacja stanowiła ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 marca 2019 r., sygn. akt III SA/GI 1275/18 oraz oddalającego skargę kasacyjną wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 1277/19.
Cykliczny obowiązek przekazywania ewidencji VAT w formie pliku JPK wynikał z przepisu art. 82 § 1b O.p.
Z powołanego przepisu wynikał obowiązek przekazywania - bez wezwania organu podatkowego - przez osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, informacji o prowadzonej ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 u.p.t.u.
Prowadząc ewidencje VAT podatnik powinien mieć przede wszystkim na uwadze cel, wyraźnie określony w ustawie, któremu ma służyć nałożenie na podatnika obowiązków ewidencyjnych. Należy również zauważyć, że art. 109 ust. 3 u.p.t.u. nie przewiduje ustalenia powszechnie obowiązującej formy ewidencji, wskazuje jedynie na elementy, które powinna zawierać ewidencja. Podatnicy mogą zatem prowadzić ją w dowolnej formie, byleby zawierała wszelkie wymagane w przepisach ustawy elementy, w tym m.in. podstawę opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, a także inne dane służące identyfikacji poszczególnych transakcji, w tym numer, za pomocą którego kontrahent jest zidentyfikowany na potrzeby podatku.
Zatem, plik JPK jak też deklaracja VAT powinny być odzwierciedleniem ewidencji zakupów i sprzedaży VAT prowadzonej przez podatnika podatku od towarów i usług. Dane ujęte w pliku JPK powinny być zgodne z danymi wykazanymi w deklaracji VAT.
W zakresie sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej i udokumentowanej fakturą, w celu sporządzenia i przesłania do urzędu skarbowego pliku JPK podatnik ma obowiązek wykazania tej sprzedaży zgodnie z raportem fiskalnym za odpowiedni okres rozliczeniowy, jako dokument zbiorczy wewnętrzny.
Natomiast sprzedaż na rzecz podatników VAT, która obowiązkowo powinna być udokumentowana fakturami VAT, nie może zostać wykazana w pliku JPK na podstawie zapisu zbiorczego. Sprzedaż na rzecz podatników VAT udokumentowaną fakturami VAT podatnik powinien wykazywać w pliku JPK na podstawie poszczególnych faktur.
Należy zgodzić się z organem interpretacyjnym, że w przypadku faktur wystawionych do paragonów dla podatników VAT należy wykazać fakturę w pliku JPK. Jeżeli faktura jest wystawiona na podatnika VAT po zaksięgowaniu "sprzedaży paragonowej", należy odjąć zafakturowaną wartość ze "sprzedaży paragonowej" i wykazać sprzedaż na podstawie faktury. W przypadku wystawienia faktury po wysłaniu pliku JPK za dany okres należy przesłać skorygowany plik z wykazaną fakturą.
Nie trzeba natomiast dokonywać zmian w zapisach pliku JPK, w sytuacji wystawienia faktury do paragonu dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Taka sprzedaż może być udokumentowana wyłącznie paragonami i wpisana zbiorczo. Jeżeli więc faktura została wystawiona na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, wówczas takiej faktury nie trzeba wykazywać odrębnie w pliku JPK.
Należy zauważyć, że powyższe stanowisko organu interpretacyjnego potwierdzają również informacje zawarte na stronie Ministra Finansów w zakładce "JPK_VAT Dla plików przesyłanych za okresy do 30 września 2020 r. oraz korekt za te okresy".
Oczywiście objaśnienia, czy informacje Ministerstwa Finansów nie stanowią źródeł prawa, tym niemniej są ważnym źródłem informacji dla podatników.
Podkreślić w tym miejscu należy, że plik JPK to zestaw informacji o zakupach i sprzedaży, który wynika z ewidencji VAT przedsiębiorcy za dany okres. Zatem zarówno plik JPK, jak i ewidencja VAT są ze sobą powiązane. Plik JPK odzwierciedla dane zawarte w ewidencji zakupu i sprzedaży.
W tym miejscu Sąd odwoła się także do argumentacji tut. Sądu zawartej w prawomocnym wyroku z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 1189/18, dotyczącym tego samego podmiotu, ale przed zmianą nazwy, którym Sąd oddalił skargę, a sprawa dotyczyła 2 pytań zawartych we wniosku o wydanie interpretacji, ścisłe związanych z rozpoznawaną sprawą.
Jak wskazał Sąd punktem wyjścia dla rozwiązania rysującego się na tym tle sporu są regulacje zawarte w rozdziale 11 O.p. - Informacje podatkowe. Art. 82 nakłada obowiązek udzielania informacji podatkowej stanowiąc w § 1 sytuacje, w których osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji. Natomiast zgodnie z § 1b osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, są obowiązane, bez wezwania organu podatkowego, do przekazywania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc, którego ta informacja dotyczy.
Z kolei przepis art. 109 u.p.t.u. reguluje kwestie ewidencji sprzedaży i w ust. 3 stanowi, że podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej. Ewidencja powinna zawierać w szczególności dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, korekt podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającej kwotę podatku należnego, korekt podatku naliczonego, kwoty podatku podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu, a także inne dane służące identyfikacji poszczególnych transakcji, w tym numer, za pomocą którego kontrahent jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.
Z powyższych przepisów wynika zatem zobowiązanie do przekazywania za pomocą środków komunikacji elektronicznej informacji o prowadzonej ewidencji, bez wezwania organu podatkowego. Natomiast w żywotnym interesie podatnika jest takie prowadzenie ewidencji podatku VAT, które odpowiada rzeczywistości gospodarczej, bowiem nierzetelna, wybiórcza lub w inny sposób nie odpowiadająca faktycznemu stanowi rzeczy ewidencja sprzedaży pociąga określone skutki prawne.
Skoro zatem w wyniku następczego wystawienia faktury dana transakcja nie będzie już rozliczana w formie paragonu, ale na podstawie faktury VAT, która jako dokument finansowy w takiej postaci będzie ujęta przez kontrahenta, klienta Spółki w jego ewidencji i w tej formie księgowana i rozliczana - to tym samym korekcie musi podlegać pierwotne zaewidencjonowanie transakcji u strony. W przeciwnym bowiem razie doszłoby do sprzeczności w zaewidencjonowaniu tej samej transakcji u obu stron stosunku gospodarczego, a w konsekwencji do naruszenia ustawowego zobowiązania podatników do prowadzenia stosownej ewidencji zawierającej dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej.
Wskazywana przez stronę okoliczność prawidłowego ewidencjonowania paragonu w dacie jego wystawiania i w konsekwencji prawidłowości ewidencji w dacie jej sporządzania i przekazywania rozliczenia do urzędu – nie może mieć naczelnego znaczenia w sprawie. Obowiązki podatnika są bowiem jednoznaczne, a także konieczność składania odpowiednich korekt w sytuacji zmiany sytuacji prawno-podatkowej podmiotu, czy dokumentacji księgowej jego dotyczącej.
Sąd orzekający w pełni podziela pogląd zawarty w powołanym judykacie.
W ocenie Sądu organ interpretacyjny dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego.
Ponadto, przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120, 121, 124 O.p., art. 14c § 2 O.p.
Działanie organów w tym zakresie było zgodne z regułami wydawania indywidualnych interpretacji i nie stanowiło podstaw do uchylenia zaskarżonej indywidualnej interpretacji. Kwestionowane rozstrzygnięcie zawiera ocenę stanowiska skarżącej, a także prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym, zaskarżone rozstrzygnięcie spełnia wymogi, o których mowa w art. 14c § 2 O.p.
Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 2a O.p. Wskazany przepis odnosi się bowiem nie do każdych wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, a tylko do takich, których nie da się usunąć w drodze procesu wykładni. Zastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika jest możliwe wtedy, gdy przepisy są dotknięte niejasnością lub niejednoznacznością w stopniu powodującym wystąpienie nieusuwalnych wątpliwości. Dopiero wtedy, gdy wykładnia przepisu przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów, organ podatkowy jest obowiązany rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść podatnika.
Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 2 ustawy Prawo Przedsiębiorców w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie interpretacji naruszającej zasadę równości podmiotów wobec prawa, i nieuzasadnione różnicowanie sytuacji podatników.
Zauważyć należy, iż na tle tej normy konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny w swych orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych, co jednak nie wyklucza nierównego traktowania podmiotów, które podobne nie są ze względu na daną cechę istotną, relewantną. Innymi słowy - zasada równości nie oznacza nakazu jednakowego traktowania sytuacji wszystkich podmiotów, gdyż ich sytuacja faktyczna i prawna może być różna.
Fakt, że organ interpretacyjny wskazał w zaskarżonej interpretacji, że w przypadku faktur wystawionych do paragonów dla podatników VAT po zakończeniu okresu rozliczeniowego i po wysłaniu pliku JPK za dany okres należy przesłać skorygowany plik z wykazaną fakturą, natomiast w przypadku wystawienia faktury do paragonu dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej nie trzeba wykazywać odrębnie jej w pliku JPK i dokonywać korekty pliku JPK, nie oznacza, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów i zasady równego traktowania podmiotów wobec prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.