I SA/Gl 135/07

I SA/Gl 135/07 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Eugeniusz Christ
Ewa Madej /przewodniczący/
Krzysztof Winiarski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Katarzyna Gałczyńska- Lisik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości - interpretacja 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] 2005 r. "A" S.A. zwróciła się do Prezydenta Miasta M. o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
We wniosku tym podatnik sformułował pytanie, czy zgodnie z wymienionym przepisem budowle kolejowe oraz zajęte pod nie grunty, objęte podatkiem od nieruchomości, od których podatnikiem jest "A" S.A., a które zarządzane są przez podmiot uprawniony do zarządzania infrastrukturą kolejową "B" Spółka z o.o., zwolnione są od podatku od nieruchomości.
W dalszej kolejności Spółka przedstawiła stan faktyczny stwierdzając, że posiada ona i zarządza budowlami kolejowymi, stanowiącymi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami służącymi do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania ruchem, umożliwiającymi przewóz rzeczy i wykorzystywanymi wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Podkreślono, że dostęp do infrastruktury kolejowej Spółki ma charakter otwarty i każdy z licencjonowanych przewoźników kolejowych może na jednakowych i równych dla wszystkich zasadach, określonych w regulaminie udostępniania tras, realizować na tych liniach przewozy kolejowe. Zaakcentowano, że w rozpatrywanym przypadku spełnione zostały warunki charakteryzujące publiczny transport kolejowy.
Spółka zajęła stanowisko, iż budowle kolejowe oraz zajęte pod nie grunty, "które wykorzystywane są wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, zwolnione są od podatku od nieruchomości". Natomiast budowle kolejowe oraz zajęte pod nie grunty, które związane są z tzw. transportem wewnątrzzakładowym, nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta M. uznał, że w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, stanowisko podatnika dotyczące zastosowanie przepisów podatkowych jest niewłaściwe w obowiązującym stanie prawnym w 2005 r.
Organ interpretacyjny, po zaprezentowaniu pytania oraz stanowiska strony, ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określa w sposób enumeratywny krąg podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości, a zwolnienia określone w wymienionej ustawie dotyczą jedynie podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości. W końcowym fragmencie uzasadnienia organ stwierdził, że wyczerpujących wyjaśnień w tej kwestii udzieliło Spółce Ministerstwo Finansów.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 14a § 1 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie dokonania oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, a nadto naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskutek przyjęcia, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku jest niewłaściwe. Mając na względzie powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie w tym zakresie orzeczenia, iż stanowisko Spółki przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest prawidłowe.
Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta M., opierając się na art. 216 w związku z art. 226 § 1 oraz art. 239 Ordynacja podatkowa, uchylił swoje postanowienie z dnia [...] r., podnosząc w uzasadnieniu, iż "zarzuty podniesione przeze stronę w przesłanym zażaleniu zasługują na uwzględnienie w całości".
Pismem z dnia [...] 2005 r. organ interpretacyjny wezwał stronę do usunięcia braków formalnych w terminie 14 dni, przez przedłożenie szeregu dokumentów i dowodów w pełni ilustrujących istniejący stan faktyczny i pozwalających na ocenę czy rzeczywiście Spółka posiada budowle zajęte na potrzeby publicznego transportu kolejowego.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta M. uznał, że w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku z dnia [...] 2005 r. i uzupełnionego w dniu [...] 2005 r., stanowisko Spółki dotyczące zastosowania przepisów podatkowych jest nieprawidłowe.
Organ interpretacyjny podniósł, że z uzupełnionych przez Spółkę materiałów wynika, iż przedmiotowe nieruchomości oddane są w dzierżawę, a nie zarząd "B" Spółka z o.o., z czego podatnik pobiera czynsz. Podkreślono, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntu, ale wskazane w materiale dowodowym budowle, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i zajęte pod nie grunty nie są w zarządzie "B" Spółka z o.o., ale są w posiadaniu zależnym tego ostatniego podmiotu na podstawie umowy dzierżawy. Na podstawie tej umowy spółka "B" wykorzystuje mienie strony dla realizacji własnych zadań gospodarczych, objętych zakresem jej działania i czerpiąc z tego pożytki. Jedynym świadczeniem dzierżawcy w stosunku do strony jest uiszczanie czynszu. Zaakcentowano, że podatnikiem podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, jest "A" S.A., a nie "B" Spółka z o.o. Zdaniem organu podatkowego zwolnienie od podatku od nieruchomości i jej składników określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie może mieć w rozpatrywanym przypadku zastosowania, bo chociaż przedmiotowe nieruchomości są wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, ale nie przez podatnika lecz inny podmiot gospodarczy, który wykorzystuje to mienie na własną rzecz i potrzeby, czerpiąc z tego pożytki.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i orzeczenie, iż jej stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskutek przyjęcia, że stanowisko strony jest nieprawidłowe. Zarzucono również naruszenie art. 14a § 1 i 3 Ordynacji podatkowe poprzez zaniechanie dokonania interpretacji art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. wykładni pojęcia "wyłącznie" oraz "publiczny transport kolejowy".
W uzasadnieniu zażalenia podkreślono m.in., że z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych absolutnie nie wynika, by z przedmiotowego zwolnienia podatnik mógł korzystać tylko wtedy, gdy to konkretnie on wykorzystuje to mienie wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło uchylenia i zmiany postanowienia organu pierwszej instancji.
Kolegium uznało, że pytanie przedstawione przez Spółkę miało charakter ogólny, a podatnik w swoim wniosku nie przedstawił wyczerpująco stanu faktycznego, naruszając tym samym wymóg określony w art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo wezwania przez organ pierwszej instancji, Spółka przedłożyła wykazy składników majątkowych, które nie są wypisami z ewidencji gruntów, ani nie mogą stanowić dowodów na ro, ze wymienione w nich budowle:
1) stanowią całość techniczno-użytkową z instalacjami i urządzeniami;
2) służą do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania ruchem, umożliwiając dokonywanie przewozów i rzeczy;
3) wykorzystywane są wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.
Skład orzekający SKO podniósł, że ustalenie stanu faktycznego wymaga przede wszystkim wykazania, o które budowle i grunty pod tymi konkretnymi budowlani dokładnie chodzi, kto z nich korzysta, na jakich zasadach i w jakim celu. Takich dowodów i dokumentów, zdaniem SKO, Spółka nie przedstawiła, natomiast wskazała, że "B" Spółka z o.o. jest zarządcą infrastruktury kolejowej, podczas gdy spółka ta jest jedynie dzierżawcą, zobowiązanym do uiszczania miesięcznego czynszu.
Organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo oraz prawo UE, wskazując na Rozporządzenie Rady nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r., w sprawie działania państw członkowskich, dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej (Dz.U. UE L. 69.156.1; Dz.U. UE-sp 07-1-09) wskazując, że do rozporządzenia tego odwołuje się również polski ustawodawca w ustawie o transporcie kolejowym.
Organ odwoławczy stwierdził, że interpretacja określenia "wyłącznie" nie wymaga komentarza. Natomiast ustalając znaczenie określenia "publiczny transport kolejowy" stwierdził, że słowo "publiczny" oznacza: dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony dla wszystkich, ogólny. Podkreślono przy tym, że jeżeli celem prowadzonego transportu jest zaspokojenie własnych potrzeb określonych podmiotów gospodarczych, a nie ogółu społeczeństwa, zwolnienie przewidziane przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1 nie przysługuje.
SKO zaakcentowało, że Spółka udostępnia odpłatnie swoją infrastrukturę licencjonowanym przewoźnikom, których działalność polega na wykonywaniu przewozów towarowych na rzecz określonych podmiotów gospodarczych, których krąg jest zamknięty. Zaznaczono, że jest to typowa działalność usługowa, z której Spółka czerpie zyski. Natomiast, zdaniem Kolegium, publiczny transport kolejowy powinien charakteryzować się m.in. cyklicznością i regularnością prowadzonych przewozów na podstawie rozkładu jazdy. W ocenie Kolegium przewoźnik świadczący transport publiczny w zakresie przewozu rzeczy i osób czyni to w ramach obowiązku służby publicznej, który wynika z powierzonej mu funkcji przez organ administracji publicznej. Zwrócono jednocześnie uwagę, że dzierżawca infrastruktury kolejowej udostępnia linie kolejowe w oparciu o Regulamin przyznawania i korzystania z tras na udostępnionych odcinkach kolejowych. Regulamin ten ogłoszony jest na stronach internetowych dzierżawcy. Jednakże na użytek konkretnego przewoźnika i jego kontrahenta opracowywany jest indywidualny rozkład jazdy, co – zdaniem SKO – przeczy tezie, że transport wykonywany w oparciu o ww. Regulamin ma charakter publiczny (otwarty dla wszystkich).
Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucono decyzji odwoławczej naruszenie art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa przez uznanie, że strona nie przedstawiła wyczerpująco stanu faktycznego; art. 229 w związku z art. 239 w związku z art. 14a § 4 wskutek jego niezastosowania w następstwie stwierdzenia braku istotnych w sprawie dokumentów, m.in. takich jak wypis z ewidencji gruntów; art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo stwierdzenie, iż do rozpoznania sprawy potrzebne są określone dokumenty; art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskutek uznania, że podatnik może korzystać ze zwolnienia objętego tym przepisem tylko wówczas, gdy to on konkretnie wykorzystuje wskazane w nim mienie wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także wskutek uznania, iż o publicznym transporcie kolejowym możemy mówić tylko wówczas, gdy transport ten jest dostępny dla ogółu, tj. zarówno przewoźników kolejowych, jak również dla każdego człowieka; wreszcie art. 14a § 1 Ord. pod. poprzez uznanie, iż zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie "wyłączenie" nie wymaga interpretacji.
Mając na względzie powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należy uwzględnić, aczkolwiek nie z powodów w niej wyłuszczonych.
Postępowanie administracyjne, a następnie sądowoadministracyjne, zainicjowane przez stronę skarżącą, dotyczy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w indywidualnej sprawie dotyczącej kwestii zwolnienia od podatku od nieruchomości.
Spór między organami podatkowymi, a skarżącą Spółką sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu, wynikającego z postawionego przez stronę pytania: czy zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.), należące do wnioskodawcy budowle kolejowe oraz zajęte pod nie grunty (prawo użytkowania wieczystego gruntów i własność budowli), w odniesieniu do których strona jest podatnikiem, a które są zarządzane przez inny podmiot uprawniony do zarządzania infrastrukturą kolejową (na podstawie umowy dzierżawy zawartej z podatnikiem), zwolnione są z podatku od nieruchomości. Jednocześnie Spółka podała, iż przedmiotowe nieruchomości i budowle, w części, w której wykorzystywane są wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie wyżej wskazanego przepisu.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2005 r., ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzystały budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy - wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty,
Organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] r. uznał stanowisko strony za nieprawidłowe, aczkolwiek przyznał, że przedmiotowe nieruchomości są wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Powodem negatywnego stanowiska organu interpretacyjnego, tzn. uznania, iż zwolnienie przewidziane art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie może mieć zastosowania w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym, była okoliczność, iż przedmiotowe nieruchomości nie są wykorzystywane przez podatnika, tj. skarżącą Spółkę, ale inny podmiot na podstawie umowy dzierżawy.
Organ odwoławczy odmówił uchylenia i zmiany postanowienia organu pierwszej instancji, uznając tym samym stanowisko strony za nieprawidłowe, wszakże z innych powodów niż wskazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Otóż SKO, opierając się na dokumentach uzupełnionych przez stronę na żądanie organu, uznał że sporne nieruchomości nie są wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a zatem odpada przesłanka zwolnienia określona w wymienionym art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej.
Sąd, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznał iż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepis prawa materialnego, tj. art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w sposób uniemożliwiający jego pozostawienie w obrocie prawnym.
W pierwszej kolejności Sąd uznał za konieczne odniesienie się do charakteru tzw. postępowania interpretacyjnego, prowadzonego na podstawie art. 14a i nast. Ord. pod. Interpretacje stanowią ocenę prawną stanowiska pytającego (podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego podatnika, osoby trzeciej odpowiedzialnej za zaległości podatkowe podatnika) w jego indywidualnej sprawie, która nie toczy się jednak jeszcze w ramach postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo postępowania przed sądem administracyjnym. Pytający jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. W ramach interpretacji organ podatkowy ma dokonać oceny tego stanowisku na podstawie przytoczonych przepisów prawa.
Postępowanie interpretacyjne w istocie nie jest postępowaniem podatkowym, nie może też zastępować postępowania podatkowego. Art. 14a § 5 Ord. pod. nakazuje do załatwienia wniosku o interpretację stosować tylko niektóre przepisy działu IV Ordynacji podatkowej (Postępowanie podatkowe). Są to jedynie: art. 169 § 1 i 2 oraz art. 170 § 1. W piśmiennictwie podkreśla się, że fakt dokonania przez ustawodawcę fragmentarycznego odesłania do stosowania wprost tylko niektórych przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, wskazuje że postępowanie prowadzone na podstawie art. 14a ma charakter autonomiczny w stosunku do postępowania podatkowego – jurysdykcyjnego (por. Z. Kmieciak: Proceduralne problemy wiążących interpretacji prawa podatkowego, PiP nr 4/2006, s.24.).
Konsekwencją owej specyfiki postępowania interpretacyjnego są obowiązki organu, zasadniczo inne niż w postępowaniu podatkowym. O ile w postępowaniu podatkowym organ – stosownie chociażby do dyrektyw wynikających z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej - obowiązany jest do wszechstronnego ustalenia wszystkich okoliczności sprawy, ustalenia obiektywnie istniejącego stanu faktycznego, to w postępowaniu interpretacyjnym ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanych przez stronę.
Związanie organu interpretacją (art. 14b § 2 Ord. pod.) dotyczy jedynie dokonanej przez organ interpretacyjny wykładni przepisu podatkowego, wyłącznie w kontekście stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Nie oznacza to, że w przypadku dokonania w toku postępowania podatkowego innych ustaleń faktycznych, organ będzie musiał zająć stanowisko zbieżne z dokonaną wcześniej interpretacją. Stan faktyczny podany przez stronę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji może mieć charakter subiektywny i odbiegający od rzeczywistego.
Skoro postępowanie interpretacyjne ma charakter autonomiczny w stosunku do postępowania podatkowego określonego przepisami działu IV Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych ponad to, co podała strona, jeżeli informacje wnioskodawcy są wystarczające do zajęcia stanowiska. Nie jest również uprawniony do wykraczania poza zakres zadanego pytania.
W rozpatrywanym przypadku pytanie strony sprowadzało się do odpowiedzi na pytanie, czy Spółka – stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – jest zwolniona od podatku od nieruchomości w podanych przez nią okolicznościach stanu faktycznego. Wynika z nich, że należące do Spółki budowlami kolejowe i grunty pod nimi są - w części objętej pytaniem - wyłącznie wykorzystywane na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Postawione pytanie natomiast nie dotyczy kwestii, czy sposób wykorzystania przez Spółkę z budowli kolejowych uzasadnia ich kwalifikację, jako związanych wyłącznie z publicznym transportem kolejowym, który to wątek podjął organ odwoławczy.
Kolejny element, jaki zdaniem Sądu należy wyeksponować, to różne, a nawet sprzeczne motywy, jakimi kierowały się organ pierwszej instancji oraz odwoławczy, uznając iż stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Udzielenie przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie może sprowadzać się wyłącznie do rozstrzygnięcia czy stanowisko przedstawione przez podatnika (płatnika, inkasenta) w złożonym wniosku jest prawidłowe albo nieprawidłowe. Istotnym elementem postanowienia jest jego uzasadnienie, w którym winna zostać przeprowadzona m.in. wykładnia wskazywanego przepisu. Z kolei stosownie do art. 14b § 5 pkt 1 organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14a § 4 jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, jeżeli strona w zażaleniu od postanowienia interpretacyjnego kwestionuje sposób dokonania wykładni, organ odwoławczy, uwzględniając w tym zakresie argumenty strony oraz dostrzegając potrzebę istotnego skorygowania tejże wykładni, winien zmienić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 Ord. pod., nawet jeżeli nie pociąga to za sobą zmiany samego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie uznania stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe bądź nieprawidłowe.
W rozpatrywanym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia i zmiany postanowienia Prezydenta Miasta M., w którym ten ostatni organ uznał, iż przedmiotowe składniki majątkowe są wykorzystywane wyłącznie do publicznego transportu kolejowego (na negatywnej ocenie stanowiska wnioskodawcy zaważyła okoliczność, iż infrastruktura kolejowa nie jest wykorzystywana przez podatnika, a dzierżawcę). Organ odwoławczy zakwestionował natomiast fakt, że nieruchomości wykorzystywane są wyłącznie na potrzeby transportu kolejowego (podkreślił, że dowody dostarczone przez stronę nie potwierdzają tego).
W zażaleniu od powołanego wyżej postanowienia zarzuty strony sprowadzały się do kwestionowania stanowiska Prezydenta Miasta M., w świetle którego ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach lokalnych mogli korzystać wyłącznie ci podatnicy, którzy samodzielnie wykorzystują wymienione w tym przepisie mienie. Wątek ten nie został oceniony przez organ odwoławczy, a mimo to odmówiono uchylenia i zmiany postanowienia organu pierwszej instancji.
W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję w całości, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), który przewiduje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.