I SA/Gl 1318/24

I SA/Gl 1318/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Borys Marasek
Dorota Kozłowska /sprawozdawca/
Monika Krywow /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatek leśny
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Borys Marasek, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr SKO.4105.486.2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: organ odwoławczy) decyzją z 29 sierpnia 2024 r. nr SKO.4105.486.2023, po rozpoznaniu odwołania R. B.(dalej: podatnik, skarżący), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.), dalej: O.p. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.), dalej: u.p.o.l. oraz art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1-3, art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 888 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy R (dalej: organ pierwszej instancji) z 26 kwietnia 2023 r. nr [...], ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r.
Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z 26 kwietnia 2023 r. organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 w kwocie 721.788,00 zł.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji podatnik wniósł odwołanie od ww. decyzji.
W złożonym odwołaniu podatnik wskazał, iż cała jego nieruchomość stanowi lotnisko i w związku z tym powinna być zwolniona z podatku. Zwrócono uwagę, że decyzja organu pierwszej instancji ma charakter ustalający i nie ma tu zasady samoobliczenia podatku. Podatnik podniósł również, że skoro decyzja została wydana 26 kwietnia 2023 r., to nie można wskazywać w jej treści terminów płatności w roku 2021, ponieważ podatnik jest w zwłoce już w chwili jej wydania. Zdaniem podatnika, takie działanie organu jest niedopuszczalne. Ponadto w decyzji nie uwzględniono faktu, iż na terenie nieruchomości powstała droga, której nie uwzględniono w obliczeniu podatku.
Podatnik wniósł o zmianę decyzji organu pierwszej instancji i ustalenie zobowiązania podatkowego w wysokości 0.00 zł, ewentualnie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Organ odwoławczy decyzją z 29 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym dla gruntów i budynków, określa rada gminy, co w niniejszej sprawie nastąpiło w uchwale Rady Gminy R. z 24 listopada 2020 r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2021 [...].
Dalej organ odwoławczy, przytaczając treść art. 6 ust. 7 u.p.o.l. oraz art. 47 § 1 i § 2 O.p. stwierdził, że w decyzji organu pierwszej instancji nie uchybiono ich treści.
Następnie wskazał, że zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 20 października 2022 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2020 r., wyniosła ona 196,84 zł za 1m3. Tym samym, jeżeli 1m3 kosztował 196,84 zł, to 0,220 m3 kosztowało 43,3048 zł, a zatem podatek od 0,0477 ha lasu podatnika za miesiące od października do grudnia 2021 r. wynosi 0,52 zł po zaokrągleniu do pełnych złotych - 1,00 zł.
W rozpatrywanej sprawie ustalono, że 19 lipca 2021 r. do organu pierwszej instancji od Starosty C. wpłynęły zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z 16 lipca 2021 r. Jako podstawę zmian wskazano akt notarialny Rep. A nr [...] z 8 lipca 2021 r. Zgodnie z jego treścią A. R., działający w imieniu i na rzecz spółki B. z siedzibą w N., sprzedał podatnikowi całą własność nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina R Lotnisko, składającej się z działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (księga wieczysta nr [...]) oraz całą własność nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina R Lotnisko, składającej się z działek ewidencyjnych o numerach: [...] i [...] (księga wieczysta nr [...]). Według danych zawartych we wskazanych zawiadomieniach, powierzchnia powyższych nieruchomości wynosi łącznie 190.9474 ha (171.4160 ha + 19.5314 ha).
Kolejne zawiadomienia o zmianach danych ewidencyjnych z 20 lipca 2021 r. wpłynęły do organu pierwszej instancji 27 sierpnia 2021 r. Jako podstawę zmian wskazano akt notarialny Rep. A nr [...] z 8 lipca 2021 r. Zgodnie z jego treścią K. P., działający w imieniu i na rzecz swojego mocodawcy R. P., oświadczył, że sprzedaje podatnikowi całą własność nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina R Lotnisko, składającej się z działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (księga wieczysta nr [...]) oraz nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (księga wieczysta nr [...]). Według danych zawartych we wskazanych zawiadomieniach, powierzchnia powyższej nieruchomości wynosi łącznie 79.4648 ha (56.6315 ha + 19.8776 ha + 2.9557 ha). Na podstawie tego aktu notarialnego nastąpiła również warunkowa sprzedaż nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina R Lotnisko, o nr [...] o powierzchni 2.9557 ha (księga wieczysta nr [...]).
Następne zawiadomienia o zmianie w danych ewidencyjnych z 1 października 2021 r. wpłynęły do organu pierwszej instancji 8 października 2021 r. Jako podstawę zmiany wskazano akt notarialny Rep. A nr [...] z 22 września 2021 r. Zgodnie z jego treścią K. P., działający w imieniu i na rzecz swojego mocodawcy R. P., oświadczył, że w wykonaniu warunkowej umowy sprzedaży z 8 lipca 2021 r., Rep. A numer [...], przenosi na rzecz podatnika całą własność nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina R Lotnisko, składającej się z działki nr [...], o powierzchni 2.9557 ha (księga wieczysta nr [...]).
Organ pierwszej instancji 26 kwietnia 2023 r. wydał decyzję w oparciu o następujące dokumenty:
1. wydruk działek podatnika o łącznej powierzchni 270.4122 ha wraz z zestawieniem gruntów oraz informacjami o działkach zabudowanych o nr: [...], [...]. i [...],
2. wezwanie z 4 sierpnia 2022 r. skierowane do podatnika do przedłożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) wraz z załącznikami (ZIN-1, ZIN-2) i informacji o lasach (IL-1) wraz z załącznikami (ZIL-1),
3. postanowienie z 1 grudnia 2022 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wobec podatnika wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. dotyczące nieruchomości położonej na terenie Gminy R (księgi wieczyste nr: [...], [...], [...], [...], [...]) wraz z potwierdzeniem odbioru ww. postanowienia,
4. postanowienie z 1 grudnia 2022 r. o włączeniu do akt sprawy:
- zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z 7 lipca 2021 r. W opisie zmiany wskazano na decyzję Starosty C. z 22 kwietnia 2021 r. zatwierdzającą podział i zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z zawiadomieniami z ewidencji wykreślono działki o nr: [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 79.1842 ha, a dopisano działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 79.1186 ha. Różnica powierzchni, tj. 0,0656 ha, stanowi działki o nr: [...], [...], [...] i [...] będące własnością Gminy R,
- porozumienia (umowy) dotyczącego korzystania z nieruchomości z 18 grudnia
2014 r. zawarte pomiędzy R. A. i R. P. a A. z siedzibą w C.,
- aneksu z 2 lipca 2019 r. do porozumienia (umowy) dotyczącego korzystania z nieruchomości zawartego pomiędzy B. z siedzibą w N. i R. P. a A. z siedzibą w C.,
- wydruku z KRS według stanu na 25 kwietnia 2023 r. dla Stowarzyszenia A.,
- materiałów dot. działalności Stowarzyszenia A. ze strony internetowej oraz profilu "A. – [....]" na portalu facebook.pl,
- opinii biegłego K. G. z 20 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu podatkowego) dot. wykonania pomiarów geodezyjnych i sporządzenia wykazu elementów zagospodarowania terenu,
- opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego M. F. z 13 stycznia 2020 r. (data wpływu do organu podatkowego) w sprawie kwalifikacji obiektów i urządzeń budowlanych,
- pisma Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 27 lipca 2018 r. (data wpływu do organu podatkowego) wraz z załącznikami,
- statutu Stowarzyszenia A.,
- postanowienie o wyznaczeniu podatnikowi terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wraz z potwierdzeniem odbioru ww. postanowienia.
W podstawie opodatkowania decyzji organu pierwszej instancji znalazły się:
- budynki pozostałe o powierzchni 956,12 m2 za miesiące od sierpnia do grudnia,
- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.946.857,23 m2 za miesiące od sierpnia do grudnia,
- grunty pozostałe o powierzchni 560.606,00 m2 za miesiące od października do grudnia,
- grunty pozostałe o powierzchni 531.526,00 m2 za miesiące od sierpnia do września,
- grunty o powierzchni 196.181,77 m2 zwolnione z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za miesiące od sierpnia do grudnia,
- budowle o wartości 13.685.765,90 m2 zwolnione z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za miesiące od sierpnia do grudnia,
- lasy o powierzchni 0,0477 ha za miesiące od października do grudnia.
Do organu odwoławczego 14 sierpnia 2024 r. wpłynęło pismo organu pierwszej instancji przekazujące zawiadomienie o zmianie w ewidencji gruntów i budynków nr [...] wydane przez Starostę C. 8 maja 2017 r. Z zawiadomienia wynika, że w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków, obręb K. Lotnisko, zostały wykreślone z ewidencji działki o nr: [...], [...], [...], [...] i [...]. Natomiast z aktu notarialnego Rep. A nr [...] z 8 lipca 2021 r., na podstawie którego podatnik nabył od R. P. część nieruchomości objętych prowadzonym postępowaniem, ujęte zostały wykreślone w 2017 r. wskazane powyżej działki.
Organ odwoławczy uznał, iż spór w przedmiotowej sprawie dotyczy opodatkowania gruntów i budynków należących do podatnika podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych.
Organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji wobec powziętej w prowadzonym uprzednio postępowaniu podatkowym dotyczącym nieruchomości należącej obecnie do podatnika informacji, iż część należącej do niego nieruchomości jest w posiadaniu Stowarzyszenia A., włączył do akt postępowania podatkowego porozumienie dotyczące korzystania z nieruchomości z 18 grudnia 2014 r. zawarte pomiędzy R. A. i R. P. a A. z siedzibą w C. oraz aneks z 2 lipca 2019 r. do porozumienia zawarty pomiędzy B. z siedzibą w N. i R. P. a A.. Zgodnie ze wskazanym porozumieniem, nieruchomość nalężąca do podatnika jest w posiadaniu A. C. od 2014 r. Natomiast z pkt III aneksu do wskazanego porozumienia wynika, iż decyzją z 13 lipca 2017 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zatwierdził przebieg granicy części lotniczej lotniska R., obejmującej również działkę nr [...], co do której korzystającemu, tj. A., przysługuje prawo użytkowania. W punkcie IV aneksu zawarto z kolei zapis, że faktyczne granice korzystania z nieruchomości i jej posiadania przez korzystającego od dnia uzyskania przez Lotnisko R. statusu użytku publicznego, tj. od 23 czerwca 2017 r., pokrywają się z granicami lotniczej części nieruchomości zatwierdzonymi przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. W związku z powyższym zapisem strony umowy potwierdziły, iż z dniem uzyskania statusu lotniska użytku publicznego, obszar poza częścią lotniczą został wyłączony z porozumienia (umowy), która łączy strony w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy zaznaczył, że podatnik nie przedstawił dokumentów, które podważałyby zapisy wskazanego porozumienia wraz z aneksem.
Równocześnie z dołączonego do akt sprawy pisma Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 20 lipca 2018 r. wynika, że lotnisko R. (EPRU) zostało wpisane do rejestru lotnisk cywilnych pod nr [...], jako lotnisko użytku wyłącznego, krajowe, na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 24 maja 2017 r. Z kolei decyzją z 23 czerwca 2017 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zmienił dane rejestrowe wskazanego lotniska w zakresie dostępności dla użytkowników lotniska na lotnisko użytku publicznego niepodlegające certyfikacji. Następnie decyzją z 13 lipca 2017 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zatwierdził przebieg granicy części lotniczej lotniska R..
Organ odwoławczy wskazał, iż obszar części lotniczych lotnisk użytku publicznego, o którym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., każdorazowo wyznaczany będzie decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o zatwierdzeniu przebiegu granicy części lotniczej lotniska. W rozpatrywanej sprawie jest to decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 13 lipca 2017 r. zatwierdzająca przebieg granicy części lotniczej lotniska R. (EPRU) w związku z wymienionym powyżej porozumieniem z 18 grudnia 2014 r. dotyczącym korzystania z nieruchomości, zawartym pomiędzy R. A. i R. P. a A. oraz aneksem z 2 lipca 2019 r. do ww. porozumienia.
Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3096/17, organ odwoławczy uznał, że co do gruntów objętych zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy przyjąć, że dotyczy ono wyłącznie tych gruntów położonych na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego, które zostały zajęte na posadowione na nich budynki i budowle, czyli grunty znajdujące się pod budynkami i budowlami położonymi na tym obszarze. Nie mogą z tego zwolnienia zatem korzystać te grunty, które znajdują się na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego, lecz na których nie posadowiono żadnych budynków i budowli. Użyte przy tym sformułowanie ustawowe "zajęte" należy rozumieć w sposób przyjęty na gruncie reguł znaczeniowych języka polskiego, w którym oznacza ono "zapełnić, wypełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię czegoś", które uwypukla konieczność faktycznego zabudowania gruntów, a zatem rzeczywistego wykorzystania w określonym celu.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie zwolnił od opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczej Lotniska R.. Zgodnie z dokumentami zgromadzonymi w przedmiotowej sprawie, w części lotniczej lotniska stanowiącej własność podatnika, nie znajdował się żaden budynek. Zaznaczono przy tym, że zmiana treści przepisu i rozszerzenie zakresu zwolnienia podatkowego w latach późniejszych pozostaje bez wpływu na zakres zwolnienia podatkowego w okresie objętym prowadzonym postępowaniem.
Dalej organ odwoławczy wskazał przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje uznanie określonej aktywności za działalność gospodarczą. W przedmiotowej sprawie podmiot użytkujący część nieruchomości należącej do podatnika, tj. A., został wpisany do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego 26 lutego 2002 r. W Statucie A., zatwierdzonym 20 czerwca 2021 r. na Lotnisku R. wraz ze zmianami zatwierdzonymi 3 kwietnia 2022 r. zapisano, iż jest on stowarzyszeniem i posiada osobowość prawną. Opiera swoją działalność na pracy społecznej członków, może również prowadzić działalność gospodarczą oraz działalność rolniczą w celu pozyskania środków na działalność statutową. Cały dochód z działalności gospodarczej przeznaczony jest na działalność statutową A. 12 sierpnia 2005 r. A. został również wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jako przedmiot nieodpłatnej działalności statutowej organizacji pożytku publicznego w KRS wpisano kultywowanie tradycji lotniczych, kształtowanie zasad etycznych wśród członków A. (94.99.Z). W przedmiocie odpłatnej działalności statutowej A. wpisano:
- wydawanie i standaryzacja dokumentów niezbędnych w działalności lotniczej, w szczególności instrukcji operacyjnych dla certyfikowanej działalności lotniczej (18.12.Z),
- nadzór nad działalnością lotniczą w zakresie lotnictwa ogólnego na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach (74.90.Z);
- organizowanie zjazdów i konferencji związanych z lotnictwem (82.30.Z);
- prowadzenie działalności wydawniczej i popularyzatorskiej (58.11 .Z);
- prowadzenie działalności modelarskiej (23.69.Z);
- organizowanie zawodów w sportach lotniczych (93.11 .Z).
A., jako osobie prawnej prowadzącej działalność gospodarczą, nadany został numer identyfikacji podatkowej NIP oraz nr REGON. Według wpisu w internetowej bazie REGON A. rozpoczął działalność 21 lutego 1992 r. Jako przeważającą działalność według PKD wpisano: działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana (94.99.Z). Jako przedmiot pozostałej działalności wpisano natomiast:
- naprawa i konserwacja statków powietrznych i statków kosmicznych (33.16.Z),
- działalność agentów zajmujących się sprzedażą paliw, rud, metali i chemikaliów przemysłowych (46.12 .Z),
- sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw (47.30.Z),
- transport lotniczy pasażerski (51.10.Z),
- działalność usługowa wspomagająca transport lotniczy (52.23.Z),
- obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania (55.20.Z),
- wynajem i dzierżawa środków transportu lotniczego (77.35.Z),
- pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (85.51.Z),
- pozaszkolne formy edukacji z zakresu nauki jazdy i pilotażu (85.53.Z).
Na stronie internetowej A.. zamieszczony jest cennik za usługi świadczone przez ten podmiot. W cenniku zawarte są ceny za świadczone usługi z uwzględnieniem członkostwa w ww. Stowarzyszeniu. Wobec członków wspierających, zwyczajnych i honorowych A. stosowane są niższe ceny za oferowane usługi w odróżnieniu od członków stowarzyszonych oraz pozostałych osób korzystających z usług A., które muszą zapłacić więcej. Ponadto, że w 2021 r. członkowie do 16 roku życia oraz członkowie honorowi i stowarzyszeni byli zwolnieni z opłaty wpisowej i składek członkowskich, natomiast członków stowarzyszonych obowiązywały stawki za usługi, jak dla osób pozostałych niebędących członkami A.. Podkreślono przy tym, że zapisy statutu nie zabraniają Stowarzyszeniu prowadzenia działalności gospodarczej.
W ocenie organu odwoławczego, powyższe dowody (statut A., wydruk z KRS, wydruki ze strony internetowej A.) potwierdzają prowadzenie przez A. działalności gospodarczej wypełniającej znamiona art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.), dalej: P.p. Działalność A. jest zorganizowana zarówno pod względem formalnym, jak też materialnym. Jest to wyodrębniona organizacyjnie osoba prawna, która posiada swoją siedzibę, organy, zatrudnia pracowników oraz działa na podstawie wewnętrznego statutu. Działalność ww. podmiotu została zarejestrowana w rejestrze stowarzyszeń, ale również w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza komercyjne, a tym samym nastawione na zysk, oferowanie przez A. usług lotniczych. Odpłatne szeroko rozumiane usługi lotnicze są oferowane nie tylko wobec członków Stowarzyszenia A., ale również wobec innych potencjalnych klientów niezrzeszonych w A.. Tym samym wykonywana w celu zarobkowym działalność zaspokaja na rynku cudze potrzeby, a nie tylko potrzeby zrzeszonych członków Stowarzyszenia. Jednoznacznie zatem organ odwoławczy stwierdził, że Stowarzyszenie A. działa samodzielnie i we własnym imieniu, w sposób ciągły i nieprzerwany od wielu lat świadcząc odpłatnie usługi lotnicze.
Wobec powyższego, zdaniem organ odwoławczego, grunty części lotniczej Lotniska R. objętej porozumieniem z 18 grudnia 2014 r. oraz aneksem do porozumienia z 2 lipca 2019 r., w związku z prowadzeniem na tym terenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., natomiast zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2021 r., podlegają budowle oraz zajęte pod nie grunty znajdujące się na obszarze części lotniczej Lotniska R..
Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, że pomimo skierowanego do podatnika wezwania, nie złożył on informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o lasach, organ pierwszej instancji w celu ustalenia podstawy opodatkowania, w tym powierzchni budynków, wartości budowli oraz zajętych pod te budynki i budowle gruntów, oparł swoje ustalenia m.in. na opiniach biegłego M. F. z 13 stycznia 2020 r. dot. nieruchomości KW nr [...] oraz KW nr [...] i opinii biegłego K. G. z 20 grudnia 2019 r. dot. nieruchomości KW nr: [...], [...], [...] i [...], sporządzonych w związku z koniecznością opodatkowania nieruchomości stanowiących własność poprzedniego właściciela nieruchomości, tj. Spółki B..
Biegły M. F. dołączył do opinii wykaz powierzchni działek wchodzących w skład nieruchomości będących w 2019 r. własnością B.. Łączna wartość budowli według wykazu do dwóch opinii biegłego M. F. wynosi łącznie 13.686.151,10 zł (12.063.103,85 zł + 1.623.047,25 zł). Organ pierwszej instancji w decyzji, jako podstawę opodatkowania budowli, przyjął z kolei kwotę 13.685.765,90 zł, tj. kwotę o 385,20 zł niższą niż kwota wynikająca z opinii biegłego, albowiem wyższa wartość budowli uwzględnia wartość ogrodzenia na działce o nr [...] o wartości 385,20 zł, która to działka nie była własnością B. i nie jest również własnością podatnika. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji o wskazaną wartość budowli (ogrodzenia) pomniejszył łączną wartość wszystkich budowli znajdujących się w granicach części lotniczej Lotniska R..
Wskazano także, że w opiniach w tabelach pt.: "Wykaz powierzchni gruntów zajętych pod elementy zagospodarowania terenu znajdujące się na terenie nieruchomości w odniesieniu do poszczególnych działek ewidencyjnych. Wykaz kwalifikacji obiektów budowlanych. Wykaz wartości budowli uwzględniając stopień zużycia technicznego", podana została również powierzchnia gruntów zajętych pod budowle znajdujące się w granicach części lotniczej Lotniska R.. Łączna powierzchnia tych gruntów, zgodnie z opiniami biegłego M. F., zweryfikowana przez organ pierwszej instancji, wynosi 196.181,77 m2 (166.312,60 m2 + 29.869,17 m2 kolumna "powierzchnia budowli łącznie"). W związku z tym, że we wskazanej powierzchni biegły ujął powierzchnię 5,16 m2 pod budowlą znajdującą się na nieruchomości nr [...], która to działka, nie była własnością B. organ pierwszej instancji pomniejszył o tę powierzchnię łączną powierzchnię zajętą pod budowle znajdujące się w części lotniczej lotniska. Ponadto organ pierwszej instancji na działce nr [...] przyjął, jako powierzchnię zajętą pod jezdnię asfaltową oznaczoną, jako [...], powierzchnię 708,40 m2, a nie jak błędnie wskazał biegły, powierzchnię 10.630,90 m2. Tym samym, organ odwoławczy stwierdził, że łączna powierzchnia gruntów zajętych pod budowle znajdujące się w granicach części lotniczej Lotniska R. wynosi 196.181,770 m2 (powierzchnia zwolniona z opodatkowania). Organ odwoławczy wskazał, iż ponownie przeliczył wskazaną powyżej powierzchnię i nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania.
Z opinii biegłego K. G. wynika natomiast, że łączna powierzchnia gruntów znajdujących się w granicach części lotniczej Lotniska R., tj. działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], wynosi 2.143.039,00 m2. Działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone są poza częścią lotniczą Lotniska R.. Tym samym powierzchnia gruntów użytkowana przez A. wynosi 1.946.857,23 m2 (2.143.039,00 m2 - 196.181,77 m2) i została opodatkowana według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie wykazu do budowli, załączonego do opinii biegłego M. F., których wartość została ujęta w podstawie opodatkowania decyzji organu pierwszej instancji, przyjęto m.in.: jezdnie betonowe, jezdnie asfaltowe, ogrodzenia trwałe, murki oporowe, studnie betonowe, nasypy ziemne, rampy betonowe, sieć kanalizacji sanitarnej-rurociąg. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania zasadności przyjętego przez organ pierwszej instancji stanowiska w zakresie kwalifikacji obiektów budowlanych, jako budowli oraz w zakresie określenia ich wartości.
Wyjaśniono również, że na przyjęte do opodatkowania budynki pozostałe o łącznej powierzchni 956,12 m2, składają się szczegółowo opisane w opiniach biegłego M. F., budynki o powierzchni użytkowej: budynek murowany o powierzchni 101,35 m2 położony na działce nr [...], budynek magazynowy o powierzchni 140,79 m2 położony na działce nr [...], budynek magazynowy o powierzchni 257,93 m2 położony na działce nr [...], budynek murowany (transformatorownia) o powierzchni 44,03 m2 położony na działce nr [...]., budynek murowany o powierzchni 381,06 m2 położony na działce nr [...], część budynku magazynowego o powierzchni 12,96 m2 położonego na działce nr [...]. Powierzchnie użytkowe poszczególnych budynków zostały podane przez biegłego w wykazie powierzchni gruntów zajętych pod elementy zagospodarowania terenu znajdujących się na terenie nieruchomości w odniesieniu do poszczególnych działek ewidencyjnych. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania przyjętej do opodatkowania powierzchni budynków pozostałych zlokalizowanych poza częścią lotniczą Lotniska R..
Odnosząc się natomiast do zarzutu podatnika dotyczącego nieuwzględnienia w decyzji organu pierwszej instancji faktu, iż na terenie nieruchomości powstała droga, której nie uwzględniono w obliczeniu podatku, organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność ta została uwzględniona. Z dołączonych do akt sprawy zawiadomień o zmianach w danych ewidencyjnych z 7 lipca 2021 r. wynika, iż z ewidencji gruntów i budynków wykreślone zostały działki o nr: [...], [...], [...] i [...], a dopisano działki nr: [...], [...], [...], [...] i [...]. Różnica powierzchni, tj. 656,00 m2 przeszła na własność Gminy R i nie została ujęta w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku 2021. Do zawiadomień organ pierwszej instancji dołączył pierwszą stronę decyzji nr [...] z 22 kwietnia 2021 r. udzielającą mu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi gminnej na odcinku drogi lokalnej [...] przy autostradzie A1 do działki nr [...] zlokalizowanej w K.". Tym samym, zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, organ pierwszej instancji nie opodatkował gruntów o powierzchni 656,00 m2, ponieważ nie były one własnością podatnika.
W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego, zarzucił zaskarżonej decyzji:
1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 120 i art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. polegające na wydaniu decyzji przy braku jakiegokolwiek postępowania dowodowego i braku przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w oparciu, o które można by wydać zaskarżoną decyzję;
2. naruszenie art. 180 § 1 i art. 181 w zw. z art. 120 O.p. poprzez włączenie do akt postępowania podatkowego materiału dowodowego zgromadzonego w innych postępowaniach nie dotyczących skarżącego, lecz poprzednich właścicieli nieruchomości sprzed 5, a nawet 10 lat, a także archiwalnych dokumentów dotyczących osoby trzeciej, tj. A., z którym skarżącego nie łączą jakiekolwiek stosunku umowne, ani nie jest związany umowami zawartymi pomiędzy A. a poprzednimi właścicielami, a to m.in. ze względu na brak wiedzy skarżącego w tym przedmiocie i nieujawnienie powyższych praw obligacyjnych w księgach wieczystych prowadzonych dla jego nieruchomości;
3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że tzw. "część lotnicza" nieruchomości, o ile znajdowała się w ogóle w posiadaniu A., nie podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z treścią przepisów prawa budowlanego określającego obiekty lotniskowe oraz rozporządzenia o warunkach technicznych określonych w rozporządzeniu z 31 sierpnia 1998 r., a to poprzez oparcie się na opinii biegłego nie odnoszącej się zupełnie do tej kwestii oraz w oparciu o nieaktualną ze względu na upływ czasu opinie biegłych sporządzoną w innej sprawie;
4. błędne zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co do gruntów niebędących w posiadaniu przedsiębiorcy;
5. błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że przewidziane nią zwolnienia z podatku nie obejmują całości części lotniczych lotnisk, z pominięciem autentycznej wykładni tych przepisów zawartych w uzasadnieniu i dyskusji nad ostatnią nowelizacją ustawy w zakresie zwolnienia lotnisk z podatku od nieruchomości;
6. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie bez prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, że po pierwsze A. był posiadaczem nieruchomości skarżącego, czy też prowadził na nieruchomości jakąkolwiek działalność w drugiej połowie 2021 r., albowiem A. jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, na której prowadzi swoją działalność, a jedynie co do stanowiącej własność skarżącego działki [...], przysługuje mu prawo użytkowania ujawnione w księdze wieczystej, po drugie o ile nawet prowadził, o czym skarżący nie ma żadnej wiedzy, iż była to działalność o charakterze komercyjnym, a nie działalność statutowa;
7. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieopartym na żądnych dowodach przyjęciu, iż część lotnicza nieruchomości była wykorzystywana przez A., a już zwłaszcza w działalności gospodarczej A., podczas gdy nie wskazano, na jakich konkretnie działkach ewidencyjnych i na jakim obszarze, spośród blisko 270,5 ha gruntów należących do skarżącego i w jakim okresie działalność taka miała być prowadzona, a także braku wskazania, jakie formy działalności miały charakter komercyjny, a jaki działalności statutowej odpłatnej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która została wydana bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, którego przedmiotem byłyby ustalenia faktyczne przyjęte następnie za podstawę faktyczną decyzji organów obydwu instancji.
Zdaniem skarżącego, z analizy art. 1a ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 pkt 4-6 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2110 z późn. zm.), dalej: Prawo lotnicze wynika, iż skoro w definicji legalnej budowli zawartej w Prawie budowlanym, ustawodawca wymienił lotnisko, jako całość, to uznać należy, że część lotnicza lotniska publicznego, jako część tej budowli, podlega w całości zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Powołano się przy tym na orzecznictwo dotyczące zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., które jednolicie przyjmuje, że sformułowanie ustawowe "obszar części lotniczych lotnisk użytku publicznego", nawiązuje do instytucji zdefiniowanych na grancie tzw. przepisów źródłowych, za które należy uznać w tym przypadku unormowania wynikające z Prawa lotniczego. Skoro zatem wyrażenie ustawowe "część lotnicza lotniska użytku publicznego", opisujące w ustawie podatkowej konkretny przedmiot zwolniony od opodatkowania, nie może zostać zdefiniowany, czy zidentyfikowany na gruncie znaczenia językowego, gdyż jest to instytucja funkcjonująca w Prawie lotniczym, to zdaniem skarżącego, tym samym jej obszar również dla celów podatkowych powinien być przyjmowany w zgodzie z postanowieniami aktu prawnego, który kompleksowo charakteryzuje tę instytucję prawną. Przyjąć zatem należy, że obszar części lotniczych lotnisk użytku publicznego, o którym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., każdorazowo wyznaczany będzie decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o zatwierdzeniu przebiegu granicy części lotniczej lotniska.
Dalej wskazano, iż wyznaczając zakres normowania przedmiotowego zwolnienia, ustawodawca zdecydował się na wskazanie obiektów nim objętych, które wchodzą w skład i współtworzą infrastrukturę lotniska, które samo również w całości stanowi budowlę. Na przykładzie właśnie lotniska wskazuje się na istnienie tzw. obiektów budowlanych w innym obiekcie budowlanym, a więc budynków i budowli będących częścią i faktycznie służących prawidłowemu funkcjonowaniu lotniska, jako całości. Istnienie bowiem tego związku nie wyklucza samodzielnego charakteru obiektu budowlanego, jako części lotniska.
Reasumując, powołując się na utartą linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący stwierdził, że zwolnieniem od opodatkowania wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w zakresie dotyczącym budynków i budowli, objęte są wszelkie budynki i budowle, które są objęte definicją legalną z art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego oraz zostały wymienione, jako takie także w innych przepisach tej ustawy. Z kolei, co do gruntów objętych zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy przyjąć, w ocenie skarżącego, że dotyczy ono gruntów położonych na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego, które zostały zajęte na posadowione na nich budynki i budowle, czyli innymi słowy, grunty znajdujące się pod budynkami i budowlami położonymi na tym obszarze.
Zdaniem skarżącego, pozostaje więc kwestia ustalenia, które elementy funkcjonalne lotniska stanowić będą budowlę, która z kolei korzystać będzie ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W jego ocenie, nie może ulegać wątpliwości, że wszystkie elementy funkcjonalne lotniska, jeżeli nie stanowią budynku lub obiektu małej architektury, stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tezę tę wzmacnia dodatkowo okoliczność, że ustawodawca w przepisie tym, jako budowlę uznał m.in. lotniska ale też i budowle ziemne. Prawo budowlane nie definiuje jednak pojęcia "budowla ziemna". To orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęło, że przez takie budowle należy rozumieć wytwory ludzkiej działalności, nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury wykonane w ziemi lub z ziemi (gruntu lub podobnego materiału). Taka budowla musi mieć charakter kubaturowy, być widoczna, istnieć w kategoriach obiektywnych i co ważne spełniać jakąś rolę, stanowiąc całość techniczno-użytkową.
Wobec powyższego, skarżący uznał, że przez budowle należy rozumieć także elementy funkcjonalne lotniska będące naturalnymi nawierzchniami utworzonymi przez odpowiednio przygotowane podłoże gruntowe, umożliwiające bezpieczny ruch statku powietrznego bez uszkodzenia jego konstrukcji, takie jak: pasy startowe, drogi kołowania, płyty lotniskowe, place postojowe i manewrowe, lądowiska.
W tym stanie rzeczy skarżący stwierdził, że cała powierzchnia nieruchomości objęta częścią lotniczą Lotniska R., zwolniona jest z podatku od nieruchomości. Dlatego też nieruchomość skarżącego podlega zwolnieniu z opodatkowania w części lotniskowej, a w pozostałej części, o ile nie korzysta z innych zwolnień, powinna zostać opodatkowana, jak grunty pozostałe nie związane z działalnością gospodarczą.
Dalej skarżący wskazał, iż nie istnieją żadne podstawy do przyjęcia, że jego nieruchomość znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy i była wykorzystywana w celu prowadzenia działalności gospodarczej.
Końcowo skarżący podniósł, że nie wiadomo, na jakiej podstawie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji opartą o błędne ustalenia faktyczne, jakoby w drugiej połowie 2021 r. jego nieruchomość znajdowała się w posiadaniu A.. Skarżący temu zaprzecza, albowiem na powyższe nie wyrażał zgody, nie jest do tego zobowiązany, ani o takich okolicznościach nie miał żadnej wiedzy, a takie rzekome posiadanie nie wynika absolutnie z żadnych dowodów.
Na marginesie wskazano również, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, na jakiej podstawie organ pierwszej instancji przyjął, a organ odwoławczy uznał za prawidłowe, ustalenie stanu faktycznego z pominięciem kwestii, których konkretnie działek dotyczyć miała rzekoma działalność komercyjna, bo tylko takie działki, o ile byłyby w posiadaniu A. w okresie objętym zaskarżoną decyzją, mogłyby ewentualnie być traktowane, jako działki podlegające opodatkowaniu według podwyższonej stawki podatku, o ile w ogóle podlegają opodatkowaniu w okolicznościach wskazanych w skardze.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest przede wszystkim zakres zwolnienia przedmiotowego, uregulowanego w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz kwestia opodatkowania gruntów należących do skarżącego podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W pierwszej kolejności Sąd poddał ocenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, pozwalającego na zastosowanie norm prawa materialnego. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawy do właściwego zastosowania tych ostatnich przepisów.
Przede wszystkim należy wskazać, że w myśl art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei art. 191 O.p. zobowiązuje organ do oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Co jednak istotne, obowiązek dowodzenia wynikający z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. nie ma nieograniczonego charakteru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 2078/11 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), a organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, jeżeli dana okoliczność zostanie stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Nie jest zatem tak, że należy prowadzić dalej postępowanie dowodowe, mimo że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1534/11).
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która została wydana bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Organ pierwszej instancji postanowieniem z 1 grudnia 2022 r. włączył bowiem do akt sprawy dokumenty, szczegółowo opisane przez Sąd w części faktycznej uzasadnienia. Uczynił tak, gdyż skarżący, pomimo skierowanego do niego wezwania, nie złożył informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o lasach. Tak więc organ pierwszej instancji w celu ustalenia podstawy opodatkowania, w tym powierzchni budynków, wartości budowli oraz zajętych pod te budynki i budowle gruntów, oparł swoje ustalenia m.in. na opiniach biegłego M. F. z 13 stycznia 2020 r. dot. nieruchomości KW nr [...] oraz KW nr [...] i opinii biegłego K. G. z 20 grudnia 2019 r. dot. nieruchomości KW nr: [...], [...], [...] i [...], sporządzonych w sprawie opodatkowania nieruchomości stanowiących własność poprzedniego właściciela nieruchomości, tj. Spółki B..
Co więcej strona skarżąca nie przedstawiła żadnych istotnych argumentów mogących prowadzić do konkluzji, że zgromadzony przez organy podatkowe materiał dowodowy jest niekompletny, a jego ocena jest wadliwa. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe do czasu, gdy całokształt ujawnionych okoliczności wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia.
Z kolei posiłkowanie się przez organy podatkowe dowodami i materiałami zebranymi w innych postępowaniach jest dopuszczalne, a to z uwagi na brzmienie art. 180 i art. 181 O.p. Art. 181 O.p. wprowadza zatem odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego, dopuszczając wykorzystanie w postępowaniu podatkowym dowodów i materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach, co nie narusza zasady czynnego udziału w postępowaniu.
Zatem włączenie do akt sprawy materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach, w sytuacji gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego materiału dowodowego w trybie art. 200 O.p. nie narusza jej praw. Wynikająca bowiem z art. 123 O.p. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym zrealizowana została poprzez umożliwienie stronie skarżącej zaznajomienie się z dowodami zgromadzonymi w innych postępowaniach i umożliwienie wypowiedzenia się w ich zakresie. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym, a więc z wszystkimi dokumentami, które organy analizowały w toku przeprowadzonego postępowania i w oparciu, o które ustaliły stan faktyczny.
W świetle powyższych rozważań niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 O.p. i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Sąd wskazuje, że dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego, obowiązujące w 2021 r.
W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisu ustanawiającego zwolnienie od opodatkowania przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego.
Dokonując wykładni tego przepisu, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć co oznacza wyrażenie ustawowe "obszar części lotniczych lotnisk użytku publicznego", którym posługuje się ustawodawca w omawianym przepisie, a którego definicji legalnej próżno szukać w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.
W orzecznictwie dotyczącym zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jednolicie przyjmuje się, że sformułowanie ustawowe "obszar części lotniczych lotnisk użytku publicznego", nawiązuje do instytucji zdefiniowanych na gruncie tzw. przepisów źródłowych, za które należy uznać w tym przypadku unormowania wynikające z ustawy Prawo lotnicze. Stanowisko takie zostało wyrażone m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 lutego
2017 r., sygn. akt II FSK 3003/16, z 14 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1222/12, czy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 4 września 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 164/08.
Zgodnie zatem z treścią art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego, lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk. Stosownie zaś do art. 2 pkt 6 Prawa lotniczego, część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu, do którego to obszaru dostęp jest kontrolowany. Zgodnie natomiast z art. 54 ust. 2 Prawa lotniczego, lotniskiem użytku publicznego jest lotnisko otwarte dla wszystkich statków powietrznych w terminach i godzinach ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem i podanych do publicznej wiadomości. Jednocześnie, w Prawie lotniczym przewidziano, że zatwierdzanie granicy części lotniczej lotniska następuje w drodze decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (art. 21 ust. 2 pkt 17). Skoro zatem wyrażenie ustawowe "część lotnicza lotniska użytku publicznego", opisujące w ustawie podatkowej konkretny przedmiot zwolniony od opodatkowania, nie może zostać zdefiniowany na gruncie tej ustawy, gdyż jest to instytucja funkcjonująca w Prawie lotniczym, to tym samym jej obszar również dla celów podatkowych powinien być przyjmowany w zgodzie z postanowieniami aktu prawnego, który kompleksowo charakteryzuje tę instytucję prawną. Przyjąć zatem należy, że obszar części lotniczych lotnisk użytku publicznego, o którym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., każdorazowo wyznaczany będzie decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o zatwierdzeniu przebiegu granicy części lotniczej lotniska. W rozpoznawanej sprawie jest to decyzja tego organu z 13 lipca 2017 r.
Określenie zwolnienia podatkowego przy pomocy nazw odwołujących się do instytucji Prawa lotniczego nie pozwala jednak na pełną identyfikację nieruchomości podlegających zwolnieniu, gdyż jest ono charakteryzowane także przez pojęcia, którymi posługuje się zarówno ustawa podatkowa (budynki, budowle i grunty - art. 1a pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l.), jak i ustawa Prawo budowlane, do której odsyłają przepisy ustawy podatkowej definiujące budynek i budowlę (art. 1a pkt 1 i 2 u.p.o.l.).
Zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.o.l., budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W przepisie tym przyjęto pojęcie i tym samym definicję budowli z przepisów prawa budowlanego, a nadto rozszerzono jego zakres o pojęcie i tym samym definicję urządzenia budowlanego z przepisów prawa budowlanego. W obecnym orzecznictwie nie budzi wątpliwości, zwłaszcza w świetle uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 (publ. w OTK-A 2011/7/71), że odesłanie do przepisów prawa budowlanego oznacza wyłącznie odesłanie do przepisów ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ilekroć w tej ustawie jest mowa o budowli, należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Nie ulega wątpliwości, że za budowle należy uznać obiekty budowlane wskazane w niej expressis verbis, czyli m.in. lotniska. Nie oznacza to jednak, że cała część lotnicza lotniska podlega zwolnieniu, pomimo tego że lotnisko jako całość jest uznawane przez ustawodawcę jako odrębna budowla. Wyznaczając zakres normowania tego zwolnienia przedmiotowego, ustawodawca zdecydował się na wskazanie obiektów nim objętych, które wchodzą w skład i współtworzą infrastrukturę lotniska, które samo również w całości stanowi budowlę. Jednakże nie można przyjąć, aby ustawodawca wyodrębniał budynki, budowle i zajęte pod nie grunty i jednocześnie dopuszczał, że przedmiotem zwolnienia powinna zostać objęta w całości część lotnicza lotniska jako część budowli stanowiącej lotnisko. W takim przypadku zbędne byłoby wskazywanie odrębnych przedmiotów w postaci budynków i budowli, gdyż to one stanowią jako obiekty budowlane samodzielny przedmiot opodatkowania lub ewentualnie zwolnienia od opodatkowania. Nie sposób uznawać także za budowlę, w rozumieniu u.p.o.l., gruntów na których znajduje się lotnisko i jego część lotnicza, gdyż stanowią one z mocy art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. samodzielny przedmiot opodatkowania. Poszczególne obiekty budowlane stanowiące budynki i budowle mogą stanowić część budowli w postaci lotniska. Wskazuje na to orzecznictwo, zgodnie z którym należy poszukiwać odrębnej kwalifikacji prawnej obiektów budowlanych wchodzących w skład lotniska. Na przykładzie właśnie lotniska wskazuje się bowiem na istnienie tzw. obiektów budowlanych w innym obiekcie budowlanym, a więc budynków i budowli będących częścią i faktycznie służących prawidłowemu funkcjonowaniu lotniska jako całości. Istnienie bowiem tego związku nie wyklucza samodzielnego charakteru obiektu budowlanego jako części lotniska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 497/06; z 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2421/12). Ponadto przywołana już powyżej definicja lotniska z art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego, wskazuje, że obiekty budowlane stanowią część lotniska w sytuacji, gdy lotnisko to zostało wpisane do właściwego rejestru, co w sprawie nie jest kwestionowane.
Należy także stwierdzić, że ustawodawca nie objął przedmiotowym zwolnieniem wyłącznie znajdujące się na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego budynki i budowle wymienione w Kategorii XXIII załącznika do ustawy Prawo budowlane oraz zajęte pod nie grunty. Wynika to przede wszystkim stąd, że w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie zawężono przedmiotu zwolnienia wyłącznie do budowli wymienionych w Kategorii XXIII załącznika do ustawy Prawo budowlane. W załączniku tym wskazano kategorie obiektów budowlanych, wśród których w Kategorii XXIII wyróżniono "obiekty lotniskowe, jak: pasy startowe, drogi kołowania, płyty lotniskowe, place postojowe i manewrowe, lądowiska". W wyroku z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że z punktu widzenia standardów konstytucyjnych do budowli stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy zaliczyć zarówno te, które za takowe uznaje art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jak i te, które zostały wymienione w pozostałych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. Nie można wobec tego uznać, że poszczególne kategorie obiektów budowlanych wymienione w załączniku do ustawy Prawo budowlane stanowią w ramach poszczególnej kategorii taksatywne wyliczenie budynków i budowli definiowanych w art. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w tym także lotnisk, czy obiektów lotniskowych. Stwierdzić zatem należy, że zwolnieniem od opodatkowania wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w zakresie dotyczącym budowli, objęte są nie tylko obiekty lotniskowe wymienione w Kategorii XXIII załącznika do ustawy Prawo budowlane, lecz wszystkie budowle, które objęte są definicją legalną z art. 3 pkt 3 tej ustawy oraz zostały wymienione jako takie w innych przepisach tej ustawy oraz w jej załączniku.
Z kolei, co do gruntów objętych zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy przyjąć, że dotyczy ono wyłącznie tych gruntów położonych na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego, które zostały zajęte na posadowione na nich budynki i budowle, czyli innymi słowy, grunty znajdujące się pod budynkami i budowlami położonymi na tym obszarze. Nie mogą z tego zwolnienia zatem korzystać te grunty, które znajdują się na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego, lecz na których nie posadowiono żadnych budynków i budowli. Sformułowanie ustawowe "zajęte" należy rozumieć w sposób przyjęty na gruncie reguł znaczeniowych języka polskiego, w którym oznacza ono "zapełnić, wypełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię czegoś", które uwypukla konieczność faktycznego zabudowania gruntów, a zatem rzeczywistego wykorzystania w określonym celu (por. B. Pahl, Zasady opodatkowania gruntów, budynków i budowli w portach lotniczych, Finanse Komunalne 2014, nr 12, s. 30-31).
Zwolnienie od podatku od nieruchomości uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie ma charakteru generalnego, tj. nie obejmuje wszystkich gruntów, budynków i budowli. Ustawodawca, poprzez odpowiednie sformułowanie jego treści, istotnie ogranicza zakres zwolnienia. Obejmuje ono budynki, budowle i zajęte pod nie grunty położone na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego w znaczeniu wyżej przyjętym. Zwolnieniu nie podlega zatem cała część lotnicza lotniska użytku publicznego, lecz enumeratywnie określone przedmioty wymienione w tym przepisie. A contrario ze zwolnienia nie mogą korzystać grunty, nawet położone w częściach lotniczych, jeżeli nie są zabudowane budynkami lub budowlami.
W związku z powyższym nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym w skardze, że zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. objęta jest cała część lotnicza lotniska użytku publicznego.
Konkludując, zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dotyczy wyłącznie tych gruntów położonych na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego, które zostały zajęte na posadowione na nich budynki i budowle, czyli innymi słowy, gruntów znajdujących się pod budynkami i budowlami położonymi na tym obszarze. (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2024., sygn. akt III FSK 103/22).
Natomiast nowelizacja spornego artykułu wprowadzona z dniem 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, a nie doprecyzowujący. Począwszy od 2022 r. zwolnieniu podlegają wszystkie grunty, budynki i budowle na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego. Nowelizacja likwiduje zatem wymóg, aby na gruntach na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego znajdowały się budynki, czy budowle. Niemniej zmiana ta nie daje podstaw do zastosowania zwolnienia dla gruntów niezabudowanych w przypadku zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r.
Jak wynika z porozumienia (umowy) dotyczącej korzystania z nieruchomości z 18 grudnia 2014 r. zawartego pomiędzy R. A. reprezentowanym przez radcę prawnego A. R. (reprezentującego aktualnie skarżącego) i R. P. a A. w § 3 Porozumienia wskazano m.in., iż: "Umowa wiąże również następów prawnych Właścicieli (nabywców Lotniska R.). Właściciele są odpowiedzialni wobec Korzystającego za wstąpienie takich nabywców w prawa i obowiązki wynikające z niniejszej umowy."
W dniu 2 lipca 2019 r. sporządzono aneks do porozumienia (umowy) dotyczącego korzystania z nieruchomości zawarty pomiędzy B. z siedzibą w N., reprezentowaną przez radcę prawnego A. R. i R. P. a A. W punkcie III aneksu wskazano, iż decyzją z dnia 13 lipca 2017 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zatwierdził przebieg granicy części lotniczej lotniska R., obejmującej również działkę [...], co do której Korzystającemu, tj. A. przysługuje prawo użytkowania. W punkcie IV aneksu zawarto zapis, że faktyczne granice korzystania z nieruchomości i jej posiadania przez Korzystającego od dnia uzyskania przez Lotnisko R. statusu użytku publicznego, tj. od dnia 23 czerwca 2017 r. pokrywają się z graniami lotniczej części nieruchomości zatwierdzonymi przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. W związku z powyższym zapisem strony umowy potwierdziły, iż z dniem uzyskania statusu lotniska użytku publicznego, obszar poza częścią lotniczą został wyłączony z porozumienia (umowy), która łączy strony w pozostałym zakresie.
Skarżący nie przedstawił dokumentów, które podważałyby zapisy wskazanego porozumienia wraz z aneksem. Natomiast twierdzenia skarżącego, że nie miał wiedzy, że jego nieruchomość znajdowała się w posiadaniu A., nie wyrażał na to zgody, nie zmienia faktu, że A. korzystał z nieruchomości skarżącego w 2021 r. Nota bene to pełnomocnik skarżącego aktem notarialnym Rep. A nr [...] z 8 lipca 2021 r., działający w imieniu i na rzecz spółki B. z siedzibą w N., sprzedał skarżącemu całą własność nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina R Lotnisko, składającej się z działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (księga wieczysta nr [...]) oraz całą własność nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina R Lotnisko, składającej się z działek ewidencyjnych o numerach: [...] i [...] (księga wieczysta nr [...]). Ponadto ten sam pełnomocnik reprezentował poprzednich właścicieli zawierając porozumienie z 18 grudnia 2014 r. oraz aneks z 2 lipca 2019 r. Co więcej obejrzenie przedmiotu transakcji powoduje, że skarżący taką wiedzę mógł uzyskać.
Tym samym grunty części lotniczej Lotniska R. objętej porozumieniem z 18 grudnia 2014 r. oraz aneksem z 2 lipca 2019 r. do porozumienia w związku z prowadzeniem na tym terenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., natomiast zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2021 r., podlegają budowle oraz zajęte pod nie grunty znajdujące się na obszarze części lotniczej Lotniska R..
Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczej Lotniska R.. Zgodnie z dokumentami zgromadzonymi w sprawie w części lotniczej lotniska stanowionej własność skarżącego nie znajdował się żaden budynek.
W świetle powyższych rozważań niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2021 r.
Natomiast statut A., wydruk z KRS, wydruki ze strony internetowej A.) potwierdzają prowadzenie przez A. działalności gospodarczej wypełniającej znamiona art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 P.p. Działalność A. jest zorganizowana zarówno pod względem formalnym, jak też materialnym. Jest to wyodrębniona organizacyjnie osoba prawna, która posiada swoją siedzibę, organy, zatrudnia pracowników oraz działa na podstawie wewnętrznego statutu. Działalność tego podmiotu została zarejestrowana w rejestrze stowarzyszeń, ale również w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza komercyjne, a tym samym nastawione na zysk, oferowanie przez A. usług lotniczych. Odpłatne szeroko rozumiane usługi lotnicze są oferowane nie tylko dla członków Stowarzyszenia A., ale również dla innych potencjalnych klientów niezrzeszonych w A.. Tym samym wykonywana w celu zarobkowym działalność zaspokaja na rynku cudze potrzeby, a nie tylko potrzeby zrzeszonych członków Stowarzyszenia. Stowarzyszenie A. działa samodzielnie i we własnym imieniu, w sposób ciągły i nieprzerwany od wielu lat świadcząc odpłatnie usługi lotnicze.
Tym samym niezasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Natomiast, zważywszy na bierną postawę skarżącego zasadnie organy podatkowe wykorzystały włączone do sprawy opinie biegłych M. F. i K. G.,
Słusznie organ odwoławczy zaakceptował wyliczenia wartości budowli dokonane przez organ pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji jako podstawę opodatkowania budowli, przyjął kwotę 13.685.765,90 zł, tj. kwotę o 385,20 zł niższą niż kwota wynikająca z opinii biegłego M. F., albowiem wyższa wartość budowli uwzględniała wartość ogrodzenia na działce o nr [...] o wartości 385,20 zł, która to działka nie była własnością B. i nie jest również własnością skarżącego. Zatem organ pierwszej instancji o wskazaną wartość budowli (ogrodzenia) pomniejszył łączną wartość wszystkich budowli znajdujących się w granicach części lotniczej Lotniska R..
Prawidłowo została ustalona przez organy podatkowe powierzchnia gruntów zajętych pod budowle znajdujące się w granicach części lotniczej Lotniska R.. Łączna powierzchnia tych gruntów, zgodnie z opiniami biegłego M. F., zweryfikowana przez organ pierwszej instancji, wynosi 196.181,77 m2 (166.312,60 m2 + 29.869,17 m2 kolumna "powierzchnia budowli łącznie"). W związku z tym, że we wskazanej powierzchni biegły ujął powierzchnię 5,16 m2 pod budowlą znajdującą się na nieruchomości nr [...], która to działka, nie była własnością B., organ pierwszej instancji pomniejszył o tę powierzchnię łączną powierzchnię zajętą pod budowle znajdujące się w części lotniczej lotniska. Ponadto organ pierwszej instancji na działce nr [...] przyjął, jako powierzchnię zajętą pod jezdnię asfaltową oznaczoną, jako [...], powierzchnię 708,40 m2, a nie jak błędnie wskazał biegły, powierzchnię 10.630,90 m2.
Tym samym, prawidłowo organy podatkowe uznały, że łączna powierzchnia gruntów zajętych pod budowle znajdujące się w granicach części lotniczej Lotniska R. wynosi 196.181,770 m2 (powierzchnia zwolniona z opodatkowania). Natomiast powierzchnia gruntów użytkowana przez A. wynosi 1.946.857,23 m2 (2.143.039,00 m2 - 196.181,77 m2) i została opodatkowana według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zasadnie także nie opodatkowano powstałej na terenie nieruchomości drogi.
Z dołączonych do akt sprawy zawiadomień o zmianach w danych ewidencyjnych z 7 lipca 2021 r. wynika, iż z ewidencji gruntów i budynków wykreślone zostały działki o nr: [...], [...], [...] i [...], a dopisano działki nr: [...], [...], [...], [...] i [...]. Różnica powierzchni, tj. 656,00 m2 przeszła na własność Gminy R i nie została ujęta w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku 2021.
Z kolei na przyjęte do opodatkowania budynki pozostałe o łącznej powierzchni 956,12 m2, składają się szczegółowo opisane w opiniach biegłego M. F., budynki o powierzchni użytkowej: budynek murowany o powierzchni 101,35 m2 położony na działce nr [...], budynek magazynowy o powierzchni 140,79 m2 położony na działce nr [...], budynek magazynowy o powierzchni 257,93 m2 położony na działce nr [...], budynek murowany (transformatorownia) o powierzchni 44,03 m2 położony na działce nr [...]., budynek murowany o powierzchni 381,06 m2 położony na działce nr [...], część budynku magazynowego o powierzchni 12,96 m2 położonego na działce nr [...]. Powierzchnie użytkowe poszczególnych budynków zostały podane przez biegłego w wykazie powierzchni gruntów zajętych pod elementy zagospodarowania terenu znajdujących się na terenie nieruchomości w odniesieniu do poszczególnych działek ewidencyjnych.
Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organy podatkowe do opodatkowania powierzchni budynków pozostałych zlokalizowanych poza częścią lotniczą Lotniska R.. Prawidłowo także opodatkowano grunty pozostałe.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 późn. zm.) oddalił skargę.