I SA/Go 1018/06

I SA/Go 1018/06 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Alina Rzepecka
Jacek Niedzielski
Krystyna Skowrońska-Pastuszko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Inne
Sygn. powiązane
II FSK 638/07 - Wyrok NSA z 2008-07-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 247 par.1 pkt 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 3 ust.1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
art. 21 ust.1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant sekr.sąd. Monika Hładki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006r. sprawy ze skargi H.W. i R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego - zwanego dalej Kolegium albo SKO - z dnia [...] maja 2006 r. , Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną przez ten sam organ w l instancji , to jest decyzję z dnia [...] marca 2006 r. , Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] sierpnia 2004 r. , Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2004r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia małżonkom H. i R.W. wysokości podatku od nieruchomości za październik , listopad i grudzień 2002 r. w kwocie 26.704 zł.
Z akt administracyjnych wynika , że zaskarżona decyzja podjęta została w następujących okolicznościach:
Aktem notarialnym z dnia [...] września 2002 r. małżonkowie W. nabyli na własność od Agencji Mienia Wojskowego grunty położone w czterech miejscowościach gminy ([...]) o łącznej powierzchni 133,52 ha. Postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. Burmistrz jako organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za wyżej wymienione grunty i w jego wyniku decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. ustalił podatnikom wymieniony podatek za październik , listopad i grudzień 2002 r. w wysokości 26.704 zł , według stawki przewidzianej dla "gruntów pozostałych" , wynoszącej w 2002 r. w gminie 0,08 zł za metr kwadratowy powierzchni gruntów. Organ podatkowy wziął pod uwagę istniejące zapisy w ewidencji gruntów i budynków , według których nabyte przez podatników grunty ujęte były jako : Tr - tereny różne , N- nieużytki oraz dr - drogi . Jak ustalił organ podatkowy w dniu nabycia żadna z działek nie była sklasyfikowana w ewidencji jako grunty rolne (użytki rolne). Powyższa decyzja Burmistrza stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2004 r. , bowiem w tej dacie, po rozpatrzeniu odwołania podatników , SKO decyzją Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję l instancji. Dodać należy, że przedmiotowe grunty , na wniosek właścicieli , zostały przekwalifikowane decyzjami Starosty z dnia [...] grudnia 2002 r. Według zmienionej klasyfikacji stanowią odpowiednio : pastwiska - Ps VI , nieużytki - N oraz drogi - dr.
Na tle dokonanej zmiany klasyfikacji gruntów podatnicy wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości , ustalonego za ostatni kwartał 2002 r. , żądając uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm) - zwanej dalej Ordynacja podatkowa - to jest z uwagi na wyjście na jaw , po wydaniu decyzji o podatku od nieruchomości , istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu jej wydania , a nieznanych organowi podatkowemu. Właściwe w tym zakresie SKO decyzją z dnia [...] września 2005 r. odmówiło uchylenia swojej ostatecznej decyzji podatkowej z dnia [...] sierpnia 2004 r. , a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie wydane przez siebie w trybie wznowieniowym w l instancji (obie decyzje Nr [...]).
Kolejną czynnością podjętą przez skarżących celem wzruszenia ostatecznych decyzji podatkowych było wystąpienie do Kolegium z pismem z dnia 12 grudnia 2005 r. , zawierającym wniosek o stwierdzenie ich nieważności . Wnioskiem tym podatnicy objęli decyzje podatkowe obu instancji , wnosząc także o umorzenie postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości . Jako podstawę swojego żądania podali art. 247 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej . Ich zdaniem wymienione decyzje podatkowe ( z 2004 r.) zawierają wadę powodującą nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa . Takim przepisem prawa był według skarżących art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9 , poz. 84 ) - zwanej dalej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych - określający , iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają niesklasyfikowane grunty - jako użytki rolne położone na terenie miast. Sporne grunty są położone tymczasem na terenie wiejskim . We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący powoływali się także na wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. , sygn. akt SA 1438/93 (niepubl.) , w którym sąd określił pojęcie gospodarstwa rolnego dla celów podatku rolnego. Podkreślali ponadto , że przepis prawa , mówiący o tym , iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków wprowadzono dopiero od dnia 1 stycznia 2003 r. , zatem nie miał on zastosowania w sprawie . Uwzględniając treść wniosku z dnia 12 grudnia 2005 r. SKO przyjęło , iż żądanie dotyczy stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji podatkowych na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej , jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa . Po przeprowadzeniu postępowania Kolegium stwierdziło , iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji , gdyż jej wydanie nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa . Jak wskazał organ decyzja podatkowa w szczególności wydana została zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100 , poz. 1086 ze zm.) - zwanej dalej Prawo geodezyjne i kartograficzne - określającym , iż podstawą planowania gospodarczego , planowania przestrzennego , wymiaru podatków i świadczeń , oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych , statystyki publicznej , gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. SKO wskazało przy tym wyraźnie , że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie , w której nie orzeka się co do istoty sprawy rozstrzygniętej w zakwestionowanej jako wadliwa decyzji. Zakres postępowania w przedmiocie wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym obejmuje natomiast badanie , tak jak w tym przypadku , czy zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.
Natomiast orzekając w II instancji po rozpatrzeniu odwołania od decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności i utrzymując w mocy swoją decyzję pierwszoinstancyjną , SKO nie uznało zasadności zarzutu odwołania , w którym pełnomocnik podatników podniósł naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej . Zdaniem skarżących decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji podatkowych z 2004 r. rażąco narusza prawo przez "utrzymanie stanu , w którym na strony został nałożony obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości , którym objęto grunty podlegające w istocie opodatkowaniu podatkiem rolnym". Wprawdzie , jak przyznali odwołujący się , przedmiotowe grunty nie były wpisane jako nieużytki do ewidencji gruntów i budynków , ale klasyfikacja ta nie była prawidłowa , o czym , zdaniem strony , świadczy fakt przekwalifikowania tych gruntów przez Starostę na grunty rolne. Przed przekwalifikowaniem nie doszło do żadnych zmian w strukturze oraz zasadach użytkowania spornych gruntów , zatem należało uznać , że od początku grunty te powinny być ujęte w ewidencji jako grunty rolne. Według skarżących zmiana klasyfikacji , potwierdzająca tylko poprzednie właściwości gruntów powinna prowadzić do uznania , iż jej skutki dotyczą również stanów przeszłych. Podatnicy twierdzili zatem , że w świetle powyższego przedmiotowe grunty podlegały w 2002 r. opodatkowaniu podatkiem rolnym , a nie podatkiem od nieruchomości , więc decyzja Burmistrza z dnia [...] czerwca 2004 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu swojej decyzji drugoinstancyjnej Kolegium , wobec zarzutu , iż przedmiotowe grunty nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przeprowadziło w pierwszej kolejności analizę przepisów art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl tych przepisów , w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. , opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty nieobjęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym . Stosownie do powyższego wskazania dalszej analizie Kolegium zostały poddane , obowiązujące w 2002 r. , przepisy wymienionych ustaw podatkowych . W wyniku tego SKO , w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym ( Dz.U. z 1993 r. Nr 94 , poz. 431 ze zm.) stwierdziło , że stanowiące własność skarżących sporne grunty , nie spełniały w 2002 r. , w świetle ewidencji gruntów i budynków, definicji gospodarstwa rolnego z ustawy o podatku rolnym , zatem nie mogły podlegać wówczas opodatkowaniu podatkiem rolnym . Grunty te nie podlegały wówczas również opodatkowaniu podatkiem leśnym , nie stanowiły bowiem lasu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U.z 2000 r. Nr 56 , póz. 679 ze zm.). W świetle powyższego Kolegium stwierdziło zatem , że przedmiotowe grunty w 2002 r. , zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto SKO podzieliło stanowisko organu podatkowego , iż sporne grunty podlegały w 2002 r. opodatkowaniu zgodnie z aktualnym stanem zawartym w ewidencji gruntów , prowadzonej przez Starostwo, co z kolei wynikało z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Tę sytuację zmieniły dopiero decyzje Starosty o przekwalifikowaniu przedmiotowych gruntów , przy czym skutki prawne tych decyzji można było odnieść wyłącznie na przyszłość , to jest począwszy od 1 stycznia 2003r.
Skargę do sądu administracyjnego wniósł w imieniu podatników pełnomocnik , a wywiedziona została na podstawie zarzutów naruszenia :
• art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy decyzji , którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszającej prawo , co miało wpływ na wynik postępowania ,
• art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. , przez jego bezpodstawne zastosowanie oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 i 6 tej ustawy przez ich bezpodstawne niezastosowanie. Drugi z wymienionych powyżej zarzutów podniesiony został jedynie z tzw. ostrożności procesowej.
Skarżący wnosili o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji , jak również poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji z dnia 7 marca 2006 r. Wniosek dotyczył ponadto zasądzenia na rzecz skarżących od organu zwrotu kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi w zakresie rażącego naruszenia prawa powtórzona została argumentacji podniesiona w odwołaniu , w szczególności z twierdzeniem , iż na skarżących został nałożony obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości , którym objęto grunty podlegające w istocie opodatkowaniu podatkiem rolnym . Jak wynika z dalszej części uzasadnienia skargi zaskarżeniem objęto przede wszystkim pierwszoinstancyjną decyzję podatkową , to jest decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2004 r. podając , iż naruszała ona prawo z następujących przyczyn : w sentencji nie wskazano w ogóle od jakich nieruchomości podatek został wymierzony a nadto organ podatkowy przyjął , iż wystarczające jest zbadanie treści zapisów w ewidencji gruntów ;
Dodatkowo na etapie skargi zgłoszono , iż nawet gdyby przyjąć , że decydujące znaczenia miały zapisy w ewidencji gruntów i do przedmiotowych gruntów zastosowanie miały przepisy dotyczące podatku od nieruchomości , to brak było podstaw do wymierzenia tego podatku z uwagi na zwolnienie ustawowe określone w ówczesnym brzmieniu art. 7 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (zwolnienie gruntów zajętych pod drogi oraz terenów pod wodami płynącymi - zalewanych okresowo przez rzekę ) .
Po wyznaczeniu terminu rozprawy skarżący skierowali do Sądu w dniu 24 listopada 2006 r. kolejne pismo procesowe , w którym podtrzymali dotychczasowe wnioski i wywody a ponadto podnieśli , że w postępowaniu podatkowym nie zostało uwzględnione , iż w ramach zakupionych gruntów ponad 7 ha stanowiły nieużytki , a ten rodzaj gruntów nie jest wyłączony spod przepisów ustawy o podatku rolnym , zatem nie było podstaw prowadzenia postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości . Ponadto skarżący wskazali, że z zapisów dokonanych w planie zagospodarowania przestrzennego wynika , iż istniała istotna rozbieżność pomiędzy klasyfikacją gruntów należących obecnie do skarżących , uwidocznioną w planie zagospodarowania przestrzennego , a ewidencją , na którą powołuje się organ . Zdaniem skarżących w przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a stanem wynikającym z ewidencji i niemożności ustalenia , do jakiej grupy należy zakwalifikować grunty nabyte przez skarżących , organ powinien zawiesić postępowanie. Jak zarzucali dodatkowo skarżący przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie sprawdził też , jakie było pierwotne przeznaczenie i ewentualne zapisy przed objęciem gruntów przez Agencję Mienia Wojskowego oraz czy była w tym przedmiocie wydana decyzja wyłączająca te tereny z działalności rolniczej.
W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie prezentując stanowisko i argumentację przyjęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm. ). Zgodnie z treścią art.1 § 1 i § 2 tej ustawy sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a.- sądy sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Taki wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczają przepisy art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Należy ponadto wskazać , bowiem ma to znaczenie w rozpoznawanej sprawie , iż w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy , jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną , natomiast wyrok wydaje na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a) . Oznacza to , iż zaskarżona decyzja oceniana jest na podstawie akt i według stanu prawnego właściwego w momencie jej wydania .
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić , że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w tzw. trybie nadzwyczajnym, dotyczącym stwierdzenia nieważności . Rozpoznanie skargi sprowadzać się zatem musi wyłącznie do badania , czy nie narusza prawa , w zakresie o jakim mowa w art. 145 P.p.s.a. , decyzja wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności . W granicach określonych dla postępowania o stwierdzenie nieważności istotą jest natomiast ustalenie przez właściwy organ czy zachodzi określona przesłanka stwierdzenia nieważności , enumeratywnie wymieniona w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony , która dość nieprecyzyjnie go sformułowała , niemniej już na etapie postępowania l instancji zostało określone , iż żądanie dotyczy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej skarżącym podatek od nieruchomości za okres od października do grudnia 2002 r. - z powodu wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa , które miało polegać w szczególności na bezpodstawnym zastosowaniu w sprawie art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.) . SKO rozstrzygnęło sprawę negatywnie dla skarżących , bowiem stwierdziło , iż decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości została wydana z zastosowaniem odpowiednich przepisów prawa , zatem brak spełnienia przesłanki określonej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Na podstawie akt sprawy Sąd stwierdza , że ustalenie przez SKO nieistnienia wady rażącego naruszenia prawa było prawidłowe . Granice rażącego naruszenia prawa nie zostały ustawowo określone , niemniej orzecznictwo sądowe wypracowało wyraźne cechy określające tę wadę decyzji administracyjnej . Wskazać choćby należy pogląd , że " rażące naruszenie prawa to takie uchybienie , w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności" - por. wyrok NSA z dnia 27 maja 1988 r. , sygn. akt IV SA 187/88 . Jeszcze dobitniej granice rażącego naruszenia prawa zostały nakreślone w wyroku NSA z dnia 17 września 1997 r. , sygn. akt III SA 1425/96 , w którym Sąd przyjął , iż rażące naruszenie prawa występuje wtedy , gdy " treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje , że owa decyzja nie może być zaakceptowania jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" ( zob. Ustawa Ordynacja Podatkowa - Komentarz , Cezary Kosikowaki , Henryk Dzwonkowski , Andrzej Huhla , Dom Wydawniczy ABC , s. 605 i 611) . Skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje w pełni tak rozumiane granice rażącego naruszenia prawa i w związku z powyższym stwierdza , iż wydanie decyzji podatkowych ustalających skarżącym podatek od nieruchomości za 2002 r. nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Wydanie decyzji podatkowej w tym przypadku z zastosowaniem art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych było całkowicie uzasadnione występującymi w sprawie okolicznościami . W żadnym też razie nie pozostawało w sprzeczności z prawem przyjęcie przez organy podatkowe dla potrzeb podatku od nieruchomości , że podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków . Wprawdzie strona skarżąca ma rację , iż do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zapisy wprost odwołujące się do klasyfikacji gruntów w ewidencji ( art. 2 ust 2 ) wprowadzono od 1 stycznia 2003 r. (nowelizacja z dnia 30 października 2002 r. - Dz. U. Nr 200 , poz. 1683) , niemniej nie można pomijać , że to z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego , ustawy obowiązującej od 1 lipca 1989 r. , wynika , że podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków . Nie można przy tym wyrażenia "wymiar" użytego przez ustawodawcę w tym przepisie rozumieć tak wąsko , jak wskazali skarżący . Według nich wykorzystanie danych z ewidencji miałoby się ewentualnie sprowadzać do wyliczenia podatku na podstawie np. ujętej w ewidencji powierzchni nieruchomości. Wymiar podatku to niewątpliwie także jego ustalenie w drodze decyzji administracyjnej . Zakres przedmiotowy ewidencji w przypadku gruntów to przede wszystkim informacja o klasyfikacji tych gruntów . Zagadnienie dokonywania wymiaru (ustalania) podatku od nieruchomości na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków było przedmiotem orzeczeń sądowych , wydanych jeszcze przed 1 stycznia 2003 r. - np. wyrok NSA z 18 maja 1994 r. , sygn. III SA 1685/93 , POP 1999/2/67.
Z niczego natomiast nie wynika , by zapisy np. planu zagospodarowania przestrzennego mogły stanowić formalną podstawę ustalenia podatku od nieruchomości. Zresztą wskazać należy , iż skarżący nie tyle odwołują się do takiego planu , co do wzmianki , według nich o treści planu zagospodarowania przestrzennego , zamieszczonej w protokole ( z października 2002 r.) przekazania im nieruchomości przez przedstawicieli Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego ( pkt l.Specyfikacja oraz stan techniczny obiektu). Informacja tego rodzaju nie mogła stanowić podstawy ustaleń na potrzeby podatku od nieruchomości.
Odnosząc się ponadto do kwestii nieużytków wchodzących w skład nabytych gruntów Sąd nie widzi podstaw do przyjęcia , jako zbyt daleko idącego wniosku , że skoro grunty będące nieużytkami nie są wyłączone spod przepisów ustawy o podatku rolnym , to należy przyjąć , że nieruchomość nabyta przez skarżących (grunty) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości . Wniosek powyższy wynika z błędu interpretacyjnego , polegającego na rozpatrywaniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym , który określał ( w brzmieniu z 2002 r.) , iż grunty stanowiące nieużytki nie podlegają opodatkowaniu , w całkowitym oderwaniu od art.1 ust.1 i 2 tej ustawy , który za przedmiot opodatkowania przyjmował grunty gospodarstwa rolnego ; przy czym do celów podatkowych przyjęto , że gospodarstwo rolne to przede wszystkim obszar użytków rolnych o odpowiedniej powierzchni (przekraczającej 1 ha) . Tak więc jeżeli nie ma gruntów tworzących gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy o podatku rolnym , to bez znaczenia , jeżeli chodzi o prawnopodatkowe skutki w zakresie tego podatku, jest fakt posiadania nieużytków. Tylko bowiem nieużytki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym (podlegając przepisom ustawy o podatku rolnym). Tak więc i z tego względu nie można mówić o istnieniu podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałym zakresie zarzuty skargi dotyczą w istocie zagadnień związanych z ustaleniem stanu faktycznego , co w ocenie Sądu przekracza granice rozpoznawanej sprawy dotyczącej zgodności z prawem decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej i nie wiąże się z postępowaniem w trybie nadzwyczajnym , w ramach którego wydana została zaskarżona decyzja.
Mając na względzie powyższe , Sąd stwierdził brak uzasadnienia do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 152 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.