I SA/Gl 1217/24

I SA/Gl 1217/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Stuła-Marcela
Monika Krywow
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 226
art. 21 ust. 1 pkt 68a
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr 0112-KDWL.4011.58.2024.1.TW UNP: 2348638 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1.Przedmiotem skargi "A." Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor) z 9 sierpnia 2024 r. nr 0112-KDWL.4011.58. 2024.1.TW w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
2. Dotychczasowy przebieg postępowania.
2.1. Skarżąca wystąpiła do organu interpretacyjnego z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku w opisie zdarzenia przyszłego Skarżąca wskazała, że w ramach promocji i reklamy swojej marki organizuje konkursy:
- Ogłaszane i organizowane poprzez Newsletter Skarżącej;
- Ogłaszane i organizowane w Newsletterze - dla subskrybentów Newslettera;
- Organizowane poprzez fanpage na portalu Facebook.
Zasady konkursów każdorazowo sformułowane są w regulaminach danego konkursu, które określają organizatora konkursu, czas jego trwania, zasady rywalizacji, przedmiot rywalizacji, kryteria wyłaniania zwycięzców oraz przewidziane nagrody wraz ze sposobem ich wydawania. Uczestnicy konkursów będą pomiędzy sobą rywalizować w celu osiągnięcia najlepszych rezultatów. W konkursach mogą brać udział jedynie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej lub prowadzą działalność gospodarczą, lecz biorące udział w konkursach bez związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, powyżej 18 roku życia, które posiadają pełną zdolność do czynności prawnych. W konkursie nie mogą brać udziału pracownicy i współpracownicy Skarżącej oraz członkowie rodzin tych osób. Przez członków rodzin rozumie się: wstępnych i zstępnych. Aby wziąć udział w danym konkursie potencjalny uczestnik jest zobowiązany do wypełnienia formularza zgłoszeniowego lub wykonania zadania konkursowego - w zależności od rodzaju konkursu. Co do zasady wartość przekazanych nagród nie przekracza kwoty 200 zł, jednakże mogą zdarzyć się konkursy, w których wartość nagrody będzie wyższa niż 200 zł.
W związku z powyższym Skarżąca zadała pytanie:
Czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku obliczenia, pobrania oraz wpłacenia podatku zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 4 i ust. 7 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm. dalej: u.p.d.o.f.) od tych nagród, których jednorazowa wartość nie przekracza 200 zł, przekazywanych przez Wnioskodawcę uczestnikom w ramach wskazanych w stanie faktycznym wniosku konkursów z uwagi na to, że nagrody te będą podlegać zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt. 68a u.p.d.o.f.?
W ocenie Skarżącej prawidłowe jest stanowisko, że w przypadku wydania w ramach konkursów nagrody o wartości nieprzekraczającej jednorazowo kwoty 200 zł osobie fizycznej, nie będącej pracownikiem Skarżącej ani nie pozostającym z nią w żadnym stosunku cywilnoprawnym, na Skarżącej nie będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku w myśl art. 30 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 41 ust. 4 i ust. 7 u.p.d.o.f., ponieważ wydana nagroda korzystać będzie ze zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt. 68a u.p.d.o.f.
2.2. Zaskarżoną interpretacją Dyrektor uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.
Zdaniem Dyrektora ze względu na fakt, że w organizowanych konkursach nagrody otrzymują jedynie zwycięzcy, a nie wszyscy jego uczestnicy, przedmiotowe konkursy należy rozważać w kategorii wzajemnego zobowiązania obu stron do dokonywania pewnych czynności. Ponadto konkursy organizowane przez Skarżącą nie są powiązane z promocją i reklamą jej działalności, gdyż w swojej istocie nie zachęcają uczestników konkursu do nabywania produktów Skarżącej. Z tego powodu w ocenie Dyrektora nagrody o wartości nieprzekraczającej jednorazowo kwoty 200 zł wydawane w ramach wskazanych we wniosku konkursów nie mogą korzystać ze zwolnienia od opodatkowania uregulowanego w art. 21 ust. 1 pkt. 68a u.p.d.o.f.
2.3. W skardze na ww. indywidualną Skarżąca, działając przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, zarzuciła Dyrektorowi naruszenie:
1) art. 21 ust. 1 pkt 68a i art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 41 ust. 4 i ust. 7 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię polegającej na nieprawidłowym przyjęciu, że nagrody, o wartości do 200 zł, przekazywane zwycięzcom w konkursach organizowanych przez Skarżącą, nie skorzystają ze zwolnienia przedmiotowego wskazanego w u.p.d.o.f., a w konsekwencji powinny być objęte zryczałtowanym podatkiem dochodowym a na Skarżącej ciążą obowiązki płatnika z tytułu przedmiotowego przekazania;
2) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2025 r., poz. 111, dalej: O.p.) w związku z 14h O.p., poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej interpretacji orzecznictwa sądowo-administracyjnego dotyczącego rozpatrywanej kwestii prawnej, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia zasady budowania zaufania do organów podatkowych.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że przepisy u.p.d.o.f. nie zawierają definicji nieodpłatnego świadczenia. W związku z tym odwołać się należy do językowej wykładni tego pojęcia. I tak, za nieodpłatne świadczenie uznaje się świadczenie, które nie wymaga opłaty. Zatem o nieodpłatnym świadczeniu mówimy, kiedy następuje zdarzenie, którego skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednego podmiotu, kosztem majątku innego podmiotu. Kluczową cechą świadczenia nieodpłatnego jest to, aby otrzymujący takie świadczenie nie był zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Podkreślić zatem należy, iż udział uczestników w konkursie nie powoduje u tych uczestników konieczności ponoszenia jakichkolwiek kosztów związanych z ich udziałem, ani też uczestnicy nie dokonują żadnych świadczeń ekwiwalentnych w zamian za otrzymanie nagrody.
Na gruncie prawa cywilnego, konkurs jest rodzajem przyrzeczenia publicznego. Art. 919 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm. dalej: K.c.) określa pojęcie przyrzeczenia publicznego, które jest jednostronnym oświadczeniem woli przyrzekającego, które rodzi obowiązek dotrzymania złożonego przyrzeczenia (art. 919 § 1 K.c.). Tradycyjnie przyjmuje się, że przyrzeczenie publiczne jest jednostronną czynnością prawną, zobowiązującą przyrzekającego do uiszczenia nagrody. Wykonanie zaś oznaczonej czynności lub dzieła, względnie rozstrzygnięcie konkursu, jest jedynie warunkiem prawnym powstania zobowiązania wypływającego z przyrzeczenia publicznego.
Nie sposób bowiem uznać, iż sam fakt wzięcia udziału w danym konkursie już powoduje powstanie ekwiwalentnego wobec Skarżącej świadczenia. Ponadto nie ulega wątpliwości, że wykonanie zadania konkursowego nie kreuje po stronie Skarżącej żadnego bezpośredniego przysporzenia i nie ma dla niej jakiejkolwiek wartości ekonomicznej, a tym bardziej takiej wartości, którą można byłoby traktować jako mający wymiar finansowy ekwiwalent wydawanego świadczenia. W konsekwencji wydawane w konkursach nagrody stanowią nieodpłatne świadczenie (por. wyroki NSA z dnia 6 listopada 2019 r. II FSK 3692/17, z dnia 19 października 2021 r. II FSK 192/19, z dnia 14 października 2019 r. II FSK 3900/17, wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W rozpoznawanej sprawie zasady konkursów zostały sformułowane każdorazowo w regulaminach, które określają jego organizatora, czas trwania, zasady rywalizacji, przedmiot rywalizacji, kryteria wyłaniania zwycięzców oraz przewidziane nagrody i sposób ich wydawania. A zatem, przedmiotowy konkurs, który organizowała Spółka, oparty był na konstrukcji przyrzeczenia publicznego z art. 919 k.c., stanowiącego jednostronną czynność prawną, rodzącą obowiązek świadczenia tylko po stronie przyrzekającego. Oświadczenie to powoduje stan związania przyrzekającego tylko wobec osób, do których zostało ono skierowane i zobowiązuje go do spełnienia obiecanego świadczenia (nagrody) w razie wykonania czynności wskazanej w tym oświadczeniu. Jednak osoby będące adresatem przyrzeczenia publicznego (potencjalni uczestnicy konkursu), nie są zobowiązane do żadnego działania. Organizator nie ma wobec uczestników konkursu roszczenia o wykonanie czynności określonych w treści przyrzeczenia. W realiach rozpoznawanej sprawy nie mamy zatem do czynienia ze wzajemnym zobowiązaniem obu stron.
Uregulowania u.p.d.o.f. nie definiują także promocji oraz reklamy. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego promocja to "działania zmierzające do zwiększenia popularności jakiegoś produktu lub przedsięwzięcia: też: każde z tych działań, reklama zaś to "działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług". W orzecznictwie oraz doktrynie za działania związane z promocją i reklamą uznaje się ogół czynności związanych z oddziaływaniem na klientów obecnych oraz potencjalnych polegający na szeroko rozumianym dostarczaniu informacji oraz argumentacji o produktach i działalności danego podmiotu skłaniające do nabywania konkretnych produktów oraz usług. Wszystkie działania związane z konkursami mają na celu promowanie działalności Skarżącej i reklamowanie produktów Skarżącej, a w efekcie zachęcanie uczestników konkursów do nabywania produktów oraz powielanie dobrej o nich opinii wśród innych, potencjalnych nabywców. W praktyce bowiem, rywalizacja stanowiąca nieodłączny element konkursu utrwala konkretny towar lub markę w pamięci danej grupy podmiotów oraz powoduje kojarzenie danego produktu z nagrodą. Biorąc pod uwagę powyższe, w opinii Skarżącej, przekazywane w konkursach nagrody mają związek z promocją i reklamą jej działalności gospodarczej.
2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, że tok rozumowania organu interpretacyjnego nie jest odosobniony, bowiem jest aprobowany w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 18 lipca 2017 r. I SA/Bd 591/17.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się zasadna.
3.2. Spór w rozpoznanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy nagrody wydawane uczestnikom konkursów w przedstawionych przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisie zdarzenia przyszłego, których wartość jednorazowo nie przekracza 200 zł, są zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f.
W ocenie Dyrektora brak podstaw do zastosowania zwolnienia z uwagi na fakt, iż nagrody nie stanowią świadczenia nieodpłatnego, nie otrzymują je wszyscy uczestnicy konkursów. Ponadto nagrody te nie są związane z reklamą i promocją.
Zdaniem Skarżącej nieuprawnione jest twierdzenie organu o braku nieodpłatności świadczenia w organizowanych przez Skarżącą konkursach z uwagi na fakt, że nagrody nie są wydawane wszystkim ich uczestnikom. Z przedstawionego we wniosku stanu rzeczy wynika, że organizowane przez Skarżącą akcje promocyjno-reklamowe kierowane są do nieograniczonego kręgu odbiorców i mają one na celu zwiększenie popytu na oferowane towary, a fakt, że gadżety reklamowe otrzymują osoby spełniające kryteria określone regulaminem promocji, nie zmienia faktu, iż sama promocja ma charakter powszechny i nieograniczony.
Rozważając sporne zagadnienie Sąd przyznał rację Skarżącej, która zasadnie twierdzi, iż wydawanie nagród w konkursach, których wartość jednorazowa nie przekracza kwoty 200 zł osobom, które nie prowadzą działalności gospodarczej lub prowadzą działalność gospodarczą, lecz biorą udział w konkursach bez związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą; nie są pracownikami Skarżącej; nie są osobami pozostającymi ze Skarżącą w stosunku cywilnoprawnym; korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt. 68a u.p.d.o.f., a zatem po stronie tych osób nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a Skarżąca nie będzie pełnić funkcji płatnika.
Tym samym stanowisko Dyrektora przedstawione w interpretacji jest błędne.
3.3. Zarysowany powyżej problem był już przedmiotem analizy i oceny w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w wyroku z dnia 26 listopada 2019 r. II FSK 3728/17. W wyroku z dnia 21 sierpnia 2019 r. II FSK 2958/17 Sąd ten przyjął, że treść art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. wskazuje, że dla zastosowania przepisu istotny jest przedmiot, cel i okoliczności wydania świadczenia, a nie techniczno-organizacyjna forma organizacji konkursu skutkująca tym, że przysporzenie w postaci nagrody mogło jedynie dotyczyć zwycięzcy konkursu. Również w kolejnych wyrokach z dnia: 16 października 2019 r. II FSK 3532/17 oraz 6 listopada 2019 r. II FSK 3635/17 NSA podzielił argumentację w powyższym zakresie.
Sąd w składzie orzekającym w sprawie rozpoznanej pogląd ten w pełni podziela i przyjmuje za własny. W konsekwencji w dalszych dokonując kontroli legalności zaskarżonej interpretacji odwoła się do argumentacji w ww. wyrokach wyrażonych.
W tych ramach wskazać należy, że art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. stanowi, że wolna od podatku dochodowego jest wartość nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, otrzymanych od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą - jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 200 zł; zwolnienie nie ma zastosowania, jeżeli świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby pozostającej ze świadczeniodawcą w stosunku cywilnoprawnym.
Z powołanego przepisu wynika, że dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia decydujące jest spełnienie łącznie wszystkich warunków określonych w powołanym przepisie, tj.;
1) otrzymanie świadczenia nie jest uzależnione od dokonania przez otrzymującego świadczenia wzajemnego;
2) świadczenie musi mieć charakter nieodpłatny;
3) świadczenie musi pozostawać w związku z promocją lub reklamą świadczeniodawcy;
4) jednorazowa wartość tego świadczenia nie może przekraczać 200 zł;
5) świadczenie nie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby związanej z nim stosunkiem cywilnoprawnym.
3.4. Rozważając sporne zagadnienie Sąd przyznał rację Skarżącej, która twierdzi, że wszystkie ww. przesłanki warunkujące zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. zostały spełnione.
Uzasadniając takie stanowisko w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że argumentacja Dyrektora, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. nie ma zastosowania, pomimo, że wartość nagrody nie przekracza kwoty 200 zł, skoro nagroda nie jest wydawana wszystkim uczestnikom przedsięwzięcia organizowanego przez Spółkę, a jej uzyskanie uzależnione jest od wzięcia udziału w konkursie i wykonania zadania konkursowego przewidzianego regulaminem konkursu i ocenionego przez komisję konkursową, nie zasługuje na aprobatę Sądu.
Idąc tokiem rozumowania Dyrektora należałoby przyjąć, że w przypadku, gdyby w konkursie w ramach ustalonego regulaminu, nagrody przyznawane byłyby wszystkim uczestnikom oraz bez rywalizacji pomiędzy jego uczestnikami, to miałby w przedmiotowej sprawie zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. Tymczasem tak zawężone rozumienie nieodpłatności świadczenia nie jest prawidłowe, a w szczególności nie znajduje uzasadnienia w treści ustawy. Z punktu widzenia hipotezy ww. przepisu istotne jest, aby świadczenie miało charakter nieodpłatny i było związane z promocją lub reklamą podatnika.
Pojęcie "nieodpłatnego świadczenia", użyte w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., jak również w art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. nie zostało zdefiniowane w tej ustawie, ale ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony - art. 353 k.c.), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (por. uchwała NSA z 18 listopada 2002 r. FPS 9/02, uchwała NSA z 16 października 2006 r. II FPS 1/6, uchwała NSA z 24 maja 2010 r. II FPS 1/10).
Podkreślić także należy, że z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zasady konkursów zarówno tych ogłaszanych i organizowanych poprzez Newsletter Skarżącej i poprzez fanpage na portalu Facebook., zostały sformułowane każdorazowo w regulaminach, które określają jego organizatora, czas trwania, zasady rywalizacji, przedmiot rywalizacji, kryteria wyłaniania zwycięzców oraz przewidziane nagrody i sposób ich wydawania.
Zdaniem Sądu konkursy, które organizuje Skarżąca, oparte są, jak trafnie podniesiono w skardze, na konstrukcji przyrzeczenia publicznego z art. 919 k.c., stanowiącego jednostronną czynność prawną, rodzącą obowiązek świadczenia tylko po stronie przyrzekającego. Oświadczenie to powoduje stan związania przyrzekającego tylko wobec osób, do których zostało ono skierowane i zobowiązuje go do spełnienia obiecanego świadczenia (nagrody) w razie wykonania czynności wskazanej w tym oświadczeniu. Jednak osoby będące adresatem przyrzeczenia publicznego, tj. potencjalni uczestnicy konkursu, nie są zobowiązane do żadnego działania, jak i organizator nie ma obowiązku do uczestniczenia w konkursie wszystkich obecnych, a więc nie ma wobec nich roszczenia o wykonanie czynności określonych w treści przyrzeczenia.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, bez znaczenia dla potrzeb skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f., objęcie nagrodami wszystkich uczestników konkursu. Treść art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. wskazuje również, że dla zastosowania przepisu istotny jest przedmiot, cel i okoliczności wydania świadczenia, a nie techniczno-organizacyjna forma organizacji konkursu skutkująca tym, że przysporzenie w postaci nagrody mogło jedynie dotyczyć zwycięzcy konkursu.
W konsekwencji nie mamy do czynienia ze wzajemnym zobowiązaniu obu stron, tj. Skarżącej oraz uczestnika konkursu do dokonania pewnych czynności, gdyż zachowanie drugiej strony - uczestnika konkursu - nie stanowi świadczenia ekwiwalentnego względem świadczenia w postaci uzyskanej w nim nagrody.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd nie podzielił poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażonego w prawomocnym wyroku z 18 lipca 2017 r. I SA/Bd 591/17. Powołany wyrok nie został poddany kontroli instancyjnej. Sąd nie podziela poglądu, zgodnie z których na pojęcie nieodpłatności świadczeń wpływają motywy uczestników danego konkursu, co podkreślił Dyrektor.
3.5. Zdaniem Sądu błędne jest także stanowisko Dyrektora, który twierdzi, iż przedmiotowe nagrody nie są związane z reklamą czy promocją.
W tych ramach wskazać należy, że przepisy u.p.d.o.f. nie definiują także promocji oraz reklamy. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego promocja to "działania zmierzające do zwiększenia popularności jakiegoś produktu lub przedsięwzięcia: też: każde z tych działań, reklama zaś to "działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług". W orzecznictwie oraz doktrynie za działania związane z promocją i reklamą uznaje się ogół czynności związanych z oddziaływaniem na klientów obecnych oraz potencjalnych polegający na szeroko rozumianym dostarczaniu informacji oraz argumentacji o produktach i działalności danego podmiotu skłaniające do nabywania konkretnych produktów oraz usług.
Sąd podziela stanowisko Skarżącej, że jej działania związane z konkursami mają na celu promowanie działalności Skarżącej i reklamowanie produktów Skarżącej, a w efekcie zachęcanie uczestników konkursów do nabywania produktów oraz powielanie dobrej o nich opinii wśród innych, potencjalnych nabywców. W praktyce bowiem, rywalizacja stanowiąca nieodłączny element konkursu utrwala konkretny towar łub markę w pamięci danej grupy podmiotów oraz powoduje kojarzenie danego produktu z nagrodą. Biorąc pod uwagę powyższe, w opinii Skarżącej, przekazywane w konkursach nagrody mają związek z promocją i reklamą jej działalności gospodarczej.
3.6. Sąd podzielił także zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej interpretacji orzecznictwa sądowo-administracyjnego dotyczącego rozpatrywanej kwestii prawnej, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia zasady budowania zaufania do organów podatkowych. Zdaniem Sądu naruszenie to miało wpływ na wynika sprawy, gdyby bowiem Dyrektor uwzględnił utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym NSA, rozstrzygnięcie mogłoby być inne. Tymczasem Dyrektor prezentuje argumentację, która poddana została już analizie NSA i nie została zaaprobowana.
Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, a w szczególności dokonaną w nim prawidłową wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f.
3.7. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną interpretację.
Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor uwzględni wyrażoną przez skład orzekający ocenę prawną odnoszącą się do art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 697 zł składa się wpis w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego dla doradcy podatkowego w wysokości 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.