I SA/Gl 1216/24

I SA/Gl 1216/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-06-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Katarzyna Stuła-Marcela /przewodniczący sprawozdawca/
Mikołaj Darmosz
Monika Krywow
Symbol z opisem
6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne
Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 247 par. 1 pkt 4, art. 207 par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Monika Krywow, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr 2401-IOD-2.4104.37.2023 UNP: 2401-24-203021 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 26 stycznia 2023 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 843 (osiemset czterdzieści trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1.T. S. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy lub DIAS) z 9 sierpnia 2024 r, nr 2401-IOD-2.4104.37.2023 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
2. Stan sprawy.
2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. (dalej: organ pierwszej instancji) przeprowadził wobec skarżącego czynności sprawdzające w zakresie weryfikacji poniesionych wydatków i uzyskanych przychodów opodatkowanych lub przychodów nieopodatkowanych w 2017 r.
W toku prowadzonych przez organ pierwszej instancji czynności sprawdzających, skarżący przedłożył m.in.:
- pismo z 6 kwietnia 2021 r. (wpływ do organu podatkowego 8 kwietnia 2021 r.) złożone w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z 2 lutego 2021 r. do złożenia wyjaśnień w związku z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi za 2017 r. w zakresie niezbędnym do ujawnienia podstawy opodatkowania z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, w którym ogólnikowo wskazał na fakt otrzymania darowizn od ojca A.S.,
- pismo z 5 maja 2021 r. (wpływ do organu podatkowego 5 maja 2021 r.), w którym powołał się na darowizny środków pieniężnych otrzymanych w gotówce od ojca w dacie 10 sierpnia 2012 r. w kwocie 50.000 zł oraz 7 stycznia 2013 r. w kwocie 100.000,00 zł.
W ww. piśmie z 6 kwietnia 2021 r., złożonym do organu podatkowego 8 kwietnia 2021 r. wskazał, że; "Z tego co pamiętam, przed 2010 rokiem otrzymałem również darowiznę od ojca – A. S., lecz z uwagi na upływ czasu nie jestem w stanie precyzyjnie określić - niemniej jednak podejmuje próby odnalezienia dokumentacji w tym zakresie."
Równoległe w tej samej dacie tj. 8 kwietnia 2021 r., pomimo twierdzeń zawartych w ww. piśmie z 6 kwietnia 2021 r., w którym podnosił, że nie jest w stanie podać precyzyjnych informacji o darowiznach środków pieniężnych przekazanych przez ojca, złożył w kancelarii organu podatkowego:
- zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3, w którym jako przedmiot nabycia wykazał otrzymane w dacie 10 sierpnia 2012 r. tytułem darowizny poczynionej na jego rzecz przez ojca A. S., środki pieniężne w wysokości 50.000,00 zł wraz z kserokopią umowy darowizny tych środków sporządzonej w zwykłej formie pisemnej; w ww. zeznaniu jako datę powstania obowiązku podatkowego z tytułu tego przysporzenia wskazał datę 10 sierpnia 2012 r. tj. spełnienia tego świadczenia oraz,
- zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3, w którym jako przedmiot nabycia wykazał otrzymanie w dacie 7 stycznia 2013 r. tytułem darowizny poczynionej na jego rzecz przez ojca A. S., środki pieniężne w wysokości 100.000,00 zł wraz z kserokopią umowy darowizny tych środków sporządzonej w zwykłej formie pisemnej; w ww. zeznaniu jako datę powstania obowiązku podatkowego z tytułu tego przysporzenia wskazał datę 7 stycznia 2013 r. tj. spełnienia tego świadczenia.
Złożenie w dacie 8 kwietnia 2021 r. zeznań podatkowych - w myśl zapisu w art. 165 § 7 pkt 1 oraz § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm. - o.p.) - spowodowało wszczęcie postępowań podatkowych w sprawie ww. przysporzeń, które zostały następnie umorzone decyzjami z 6 maja 2021 r. wydanymi na podstawie art. 208 § 1 o.p., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Organ pierwszej instancji przyjął bowiem, na podstawie złożonych przez skarżącego zeznań podatkowych, w których jako daty powstania obowiązku podatkowego wskazał daty spełnienia świadczeń tj. 10 sierpnia 2012 r. oraz 7 stycznia 2013 r., że postępowanie podatkowe w zakresie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn jest bezprzedmiotowe z powodu przedawnienia zobowiązań. Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie zostały doręczone skarżącemu 13 maja 2021 r.
Następnie organ pierwszej instancji postanowieniem z 29 listopada 2022 r. podstawie art. 165 § 1 i § 2 o.p. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu otrzymanych przez skarżącego od ojca darowizn środków pieniężnych w łącznej kwocie 150.000,00 zł, na które skarżący powołał się w dniu 5 maja 2021 r. w toku czynności sprawdzających prowadzonych przez organ podatkowy.
Kolejno, decyzją z 26 stycznia 2023 r. organ pierwszej instancji ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w wysokości 28.073,00 zł, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 – u.p.s.d.).
2.2. Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, organ odwoławczy mocą zaskarżonej w nn. sprawie decyzji utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn - przy nabyciu w drodze darowizny - stosownie do zapisu w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d. powstaje z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia.
Jednakże w sytuacji, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, a podatnik powołuje się na fakt tego nabycia, obowiązek podatkowy - stosownie do zapisu w art. 6 ust. 4 ww. u.p.s.d. - powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym na fakt nabycia i stanowi obowiązek odnowiony.
Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia przez skarżącego przedmiotowych środków pieniężnych tytułem darowizny powstał zgodnie z art. 6 ust. 4 w związku z art. 15 ust. 4 u.p.s.d z chwilą powołania się przez skarżącego w piśmie z 5 maja 2021 r., na przedmiotowe darowizny przed organem podatkowym w trakcie prowadzonych wobec skarżącego czynności sprawdzających - zatem od końca 2021 r. w myśl regulacji z art. 68 § 2 o.p. - rozpoczął się bieg terminu do wydania przez organ podatkowy decyzji konstytutywnej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu tego przysporzenia.
Oznacza to, że prawo organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadku i darowizn wygasłoby, gdyby nie wydano i nie doręczono jej do dnia 31 grudnia 2026 r. Tymczasem przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji została wydana 26 stycznia 2023 r. i doręczona 27 stycznia 2023 r. Z chwilą doręczenia skarżącemu decyzji powstało zobowiązanie podatkowe, które przedawnia się po 5 latach, od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął 14-dniowy termin płatności podatku wynikający z tejże decyzji (art. 70 § 1 o.p.).
Skarżący w odwołaniu wystąpił z zarzutem naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej oceniając, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami (decyzjami o umorzeniu postępowania z 6 maja 2021 r.). W ocenie skarżącego naruszenie tej zasady stanowiłoby przesłankę powodującą "bezwzględną nieważność postępowania".
W odniesieniu do tego zarzutu, organ wskazał, że do naruszenia powagi rzeczy osądzonej dochodzi w sytuacji, gdy obie sprawy, w których wydano ostateczne rozstrzygnięcia, są tożsame. Tożsamość sprawy zachodzi wtedy, gdy występują w niej te same podmioty oraz taki sam jest przedmiot sprawy. Nadto w sprawach tożsamych jest identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mają znaczenie prawotwórcze.
Organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie nie dopatrzył się tożsamości pomiędzy sprawami rozstrzygniętymi decyzjami z 6 maja 2021 r. oraz zaskarżoną decyzją.
Sprawy zakończone ww. decyzjami (z 2021 r.) dotyczyły umorzenia postępowań podatkowych wszczętych w trybie art. 165 § 7 pkt 1 oraz § 8 o.p. na skutek złożonych przez skarżącego zeznań podatkowych SD-3, w których wykazał on nabycie w 2012 i 2013 r., w drodze darowizn poczynionych na jego rzecz przez ojca, środków pieniężnych w łącznej wysokości 150.000,00 zł. W ww. zeznaniach, złożonych do organu podatkowego pierwszej instancji w dacie 8 kwietnia 2021 r. skarżący podał, że obowiązek podatkowy z tytułu tych przysporzeń powstał w datach spełnienia świadczeń, a więc odpowiednio w dacie 10 sierpnia 2012 r. oraz 7 stycznia 2013 r.
Organ pierwszej instancji natomiast, w oparciu o oświadczenia zawarte w ww. deklaracjach dot. dat powstania obowiązku podatkowego z tytułu tych przysporzeń, na podstawie art. 208 § 1 o.p. umorzył te postępowania jako bezprzedmiotowe, wskazując, że w sprawie znalazł zastosowanie art. 68 § 2 pkt 1 o.p., zgodnie z którym zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn nie powstaje pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Natomiast postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, wszczęte zostało w innym trybie niż poprzez złożenie zeznań SD-3, tj. w drodze doręczenia 7 grudnia 2022 r. postanowienia z 29 listopada 2022 r. na skutek złożonego przez skarżącego w toku czynności sprawdzających prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J., oświadczenia z 5 maja 2021 r., w którym skarżący powołał się na ww. darowizny, w sytuacji istnienia wątpliwości co do źródeł pokrycia ponoszonych przez skarżącego wydatków, wskazując jednocześnie, że darowizny te nie zostały zgłoszone do opodatkowania w terminach przewidzianych w przepisach prawa podatkowego.
Powyższe - jak już wyjaśniono - wypełniło dyspozycję art. 6 ust. 4 u.p.s.d. w związku z art. 15 ust. 4 ww. ustawy, w wyniku czego obowiązek podatkowy powstał (odnowił się) wskutek powołania się przez skarżącego przed organem podatkowym w toku czynności sprawdzających na okoliczność dokonania tych darowizn.
W ocenie organu odwoławczego nie było zatem w tym przypadku tożsamości sprawy administracyjnej uzasadniającej twierdzenie, że doszło do wydania drugiej decyzji w stanie powagi rzeczy rozstrzygniętej (art. 247 § 1 pkt 4 o.p.) - inna była bowiem podstawa prawna i faktyczna ww. rozstrzygnięć.
W odniesieniu do powyższego, marginalnie dodano, że decyzja o umorzeniu postępowania nie zawsze stanowi przeszkodę do podjęcia czynności procesowych na nowo. Decyzja taka nie rozstrzyga bowiem o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony, wywiera bowiem inny skutek przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Umorzenie postępowania powoduje rozwiązanie stosunku proceduralnoprawnego powstałego między organem administracyjnym, a stroną w wyniku wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie.
Za nietrafny uznano również zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana przez "tego samego pracownika Urzędu Skarbowego w J. L. J. w sytuacji gdy pracownik ten powinien podlegać wyłączeniu z mocy samego prawa, gdyż orzekał już w przedmiotowej sytuacji, co do decyzji ostatecznej."
Instytucja wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu uregulowana została w art. 130 § 1-5 o.p.
Przepis ten stosuje się zatem do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy w stosunku do decyzji ostatecznej realizowane jest postępowanie w trybach nadzwyczajnych, a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
3.1. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Zarzucono jej naruszenie przepisów o.p., a w szczególności:
- art. 120 - zasady praworządności,
- art. 121 - zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
- art. 122 - zasady dochodzenia prawdy obiektywnej,
- art. 124 - zasady przekonywania,
- art. 180 - zasady rozpatrzenia całości materiału dowodowego jak również wszystkich okoliczności poprzez zaniechanie działania na podstawie przepisów prawa i niepodejmowania działań w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy,
- art. 187 § 1 - zasady zupełności postępowania dowodowego,
- art. 2a poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa na niekorzyści podatnika,
Także naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- art. 68 § 2 o.p. oraz 208 § 1 o.p. poprzez błędne uznanie, iż należne jest ustalenie wysokości podatku od spadków i darowizn w sytuacji gdy doszło do przedawnienia należności podatkowej,
- art. 247 § 1 pkt. 1 o.p. naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej poprzez wydanie przez urząd skarbowy dwóch decyzji do tego samego zobowiązania podatkowego, tj. przedmiotowej zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 maja 2021 r., co powoduje, iż wobec podatnika, co do tych samych sprawach zostało wydane dwukrotnie odmienna decyzja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, co powoduje naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej, gdyż została w tym zakresie wydane decyzje ostateczne w dniu 6 maja 2021 r.,
- wydanie decyzji zaskarżonej oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 maja 2023 r. przez tego samego pracownika Urzędu Skarbowego w J. L. J. w sytuacji gdy pracownik ten powinien podlegać wyłączeniu z mocy samego prawa, gdyż orzekał już w przedmiotowej sytuacji, co do decyzji ostatecznej,
- art. 6 ust. 1 pkt. 4 u.p.s.d. poprzez uznanie iż obowiązek podatkowy powstał w 2021 r. w sytuacji gdy obowiązek podatkowy powstaje w momencie wydania przedmiotu darowizny zgodnie z art. 888 § 1 k.c., a więc obowiązek podatkowy powstał 10 sierpnia 2012 r. roku oraz 7 stycznia 2013 r. i uległy one przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2017 r. i 31 grudnia 2018 r.
Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Względnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie roszczenia, bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje:
4. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie jest zgodna z prawem.
5. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdził, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J., którą ustalono skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia rzeczy i praw majątkowych z drodze darowizny, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami ostatecznymi.
Zdaniem Sądu, decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 6 maja 2021 r. wydane na podstawie art. 208 § 1 o.p. mocą, których organ umorzył postępowania podatkowe w sprawie darowizny środków pieniężnych otrzymanych od ojca skarżącego w dniu 10 sierpnia 2012 r. w kwocie 50.000,00 zł oraz w dniu 7 stycznia 2013 r. w kwocie 100.000,00 zł, stanowiły ostateczne rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej prowadzonego wobec skarżącego postępowania w zakresie ustalenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków darowizn z tytułu ww. nabyć.
Przedmiotowe decyzje zostały bowiem wydane w stosunku do tego samego podmiotu – T. S.. Dotyczyły tego samego przedmiotu czyli ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn, tego samego stanu faktycznego -nabycia w drodze darowizny środków pieniężnych od ojca skarżącego w dniu 10 sierpnia 2012 r. w kwocie 50.000,00 zł oraz w dniu 7 stycznia 2013 r. w kwocie 100.000,00 zł. Identyczny pozostaje również stan prawny obu postępowań, bowiem adekwatne przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie uległy zmianie pomiędzy wydaniem pierwszych i drugiej decyzji.
Podkreślić należy, że przepis art. 247 § 1 pkt 4 o.p. stanowi podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Jakkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zasada res iudicata odnosi się do skutków prawnych wywołanych wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty, to równoważne następstwa, w ocenie Sądu, łączyć należy również z drugim rodzajem aktów wydawanych w ogólnym postępowaniu podatkowym, tj. z aktami rozstrzygającymi sprawę formalnie, w szczególności z decyzją umarzającą postępowanie (art. 208 o.p.).
Stosownie do art. 207 § 2 o.p., decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Przyjęta w procedurze podatkowej konstrukcja umorzenia postępowania w drodze decyzji powoduje, że stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony, jak każda inna decyzja (art. 128 o.p.). Oznacza to, że art. 247 § 1 pkt 4 o.p. stanowiący podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, może odnosić się również do wydania decyzji w sprawie zakończonej wcześniej decyzją umarzającą postępowanie, skoro powołany przepis nie wymaga, aby ta "inna decyzja ostateczna" była decyzją rozstrzygającą sprawę wyłącznie merytorycznie (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2366/19; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 36/20; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 279/19).
Wskazać przy tym należy, że powołanie się na zasadę stabilności decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania, powinno zawsze mieć na uwadze potrzebę określenia charakteru sprawy i okoliczności skutkujących umorzeniem postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1218/17). Niewątpliwie także decyzja umarzająca postępowanie, poza skutkiem procesowym, może w określonym zakresie wywoływać skutek materialnoprawny wynikający z faktu, że wydane rozstrzygnięcie kreuje dla strony prawo nabyte odnoszące się do potwierdzenia, że określone uprawnienie powstało albo obowiązek, który mógłby na stronę zostać nałożony, nie zaistniał. Jeżeli elementy konstruujące tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym w rozważanym przypadku nie zmieniły się, należy mówić o bezwzględnej przeszkodzie do prowadzenia postępowania i wydania nowej decyzji merytorycznej z uwagi na działanie zakazu ne bis in idem - por wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 523/24.
W związku z powyższym trzeba też pamiętać, że wzruszenie decyzji ostatecznej umarzającej postępowanie, może nastąpić tylko w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania przewidzianych w Ordynacji podatkowej (zasada stabilności decyzji ostatecznej).
Skoro w obrocie prawnym funkcjonują ostateczne decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. 6 maja 2021 r. wydane w tej samej sprawie i wobec tej samej strony, to niedopuszczalne było orzekanie przez ten sam organ w dniu 26 stycznia 2023 r. oraz przez DIAS w dniu 9 sierpnia 2024 r., w zakresie ustalenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia rzeczy i praw majątkowych w drodze darowizn.
Wydanie w niniejszej sprawie ponownej decyzji w ww. przedmiocie skutkuje tym, że decyzja ta obarczona jest wadą wskazaną w art. 247 § 1 pkt 4 o.p. dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Stwierdzenie tego rodzaju wady obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności obydwu wydanych w sprawie decyzji.
6. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm. - p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.