I SA/GL 118/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał skargę G. spółki komandytowo-akcyjnej na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka nabywała od zagranicznych kontrahentów przestrzeń reklamową na portalach internetowych, którą następnie odsprzedawała. Spółka stała na stanowisku, że takie nabycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła (WHT) na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, ponieważ nie są to usługi reklamowe ani świadczenia o podobnym charakterze. DKIS uznał to stanowisko za nieprawidłowe, argumentując, że pojęcie usług reklamowych należy interpretować szeroko, włączając wszelkie czynności promocyjne i te pośrednio związane z reklamą, a udostępnianie przestrzeni reklamowej jest taką czynnością. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że kluczowe jest rozróżnienie między działalnością spółki (pośrednictwo w sprzedaży miejsca reklamowego) a działalnością zagranicznych wydawców. Sąd uznał, że zagraniczni wydawcy, którzy jedynie udostępniają przestrzeń w internecie, nie będąc zaangażowanymi w proces tworzenia, dystrybucji czy modyfikacji treści reklamowych, nie świadczą usług reklamowych ani podobnych do nich w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Ich działalność sprowadza się do udostępnienia zasobu (przestrzeni), co można porównać do najmu lub dzierżawy, a nie do aktywnego świadczenia usług reklamowych. Sąd odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, które w podobnych stanach faktycznych uznawały, że przychody z tytułu udostępniania powierzchni wirtualnej na cele reklamowe nie wiążą się ze szczególną aktywnością podatnika, a bardziej z oddaniem składnika majątku do korzystania. Sąd uznał, że DKIS błędnie przyporządkował usługę udostępnienia przestrzeni internetowej świadczoną przez wydawców do kategorii świadczeń o podobnym charakterze do usługi reklamy, naruszając tym samym art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem u źródła (WHT) przychodów z tytułu udostępniania przestrzeni reklamowej w internecie przez zagraniczne podmioty.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego, w którym zagraniczni kontrahenci jedynie udostępniają przestrzeń reklamową, nie angażując się w tworzenie lub dystrybucję reklam. Może nie mieć zastosowania w przypadkach, gdy zagraniczny podmiot świadczy szerszy zakres usług związanych z reklamą.
Zagadnienia prawne (2)
Czy nabycie od kontrahentów zagranicznych, nieposiadających siedziby lub zarządu w Polsce, przestrzeni reklamowej na portalach internetowych w celu jej dalszej odsprzedaży, podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że zagraniczni wydawcy, którzy jedynie udostępniają przestrzeń w internecie, nie będąc zaangażowanymi w proces tworzenia ani dystrybucji reklam, nie świadczą usług reklamowych ani podobnych do nich w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Ich działalność sprowadza się do udostępnienia zasobu, co można porównać do najmu lub dzierżawy, a nie do aktywnego świadczenia usług reklamowych.
Czy pojęcie 'świadczeń o podobnym charakterze' w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT obejmuje usługi udostępniania przestrzeni reklamowej w internecie przez zagranicznych kontrahentów?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, nie obejmuje.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że świadczenia o podobnym charakterze muszą być równorzędne pod względem prawnym do wymienionych w ustawie usług, a udostępnianie przestrzeni reklamowej przez zagranicznych wydawców nie spełnia tych kryteriów, gdyż nie wiąże się z aktywnym świadczeniem usług reklamowych.
Przepisy (18)
Główne
u.p.d.o.p. art. 3 § 2
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
u.p.d.o.p. art. 21 § 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
u.p.d.o.p. art. 21 § 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
Dotyczy opodatkowania podatkiem u źródła przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze.
u.p.d.o.p. art. 21 § 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
pkt 2a - opodatkowanie podatkiem u źródła przychodów z tytułu świadczeń o podobnym charakterze do usług reklamowych.
u.p.d.o.p. art. 26 § 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
u.p.d.o.p. art. 26 § 3
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
Pomocnicze
o.p. art. 121
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
o.p. art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
o.p. art. 14c § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
o.p. art. 14c § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
p.p.s.a. art. 3 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 57a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 146
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 205 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Udostępnianie przestrzeni reklamowej w internecie przez zagranicznych wydawców nie jest usługą reklamową ani podobną do niej w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. • Działalność zagranicznych wydawców polega na udostępnieniu zasobu (przestrzeni), co jest porównywalne do najmu lub dzierżawy, a nie do aktywnego świadczenia usług reklamowych. • Sąd odwołał się do orzecznictwa wskazującego, że przychody z tytułu udostępniania powierzchni wirtualnej na cele reklamowe należy kwalifikować jako przychody z umów podobnych do umów najmu lub dzierżawy.
Odrzucone argumenty
Argumentacja DKIS, że pojęcie usług reklamowych należy interpretować szeroko, obejmując wszelkie czynności promocyjne i pośrednio związane z reklamą, w tym udostępnianie przestrzeni reklamowej. • Argumentacja DKIS, że dla uznania czynności za usługę reklamową wystarczające jest, by wiązała się ona z rozpowszechnianiem informacji o firmie lub produktach w celu zwiększenia sprzedaży, nawet jeśli związek jest pośredni.
Godne uwagi sformułowania
Sąd uznał, że zagraniczni wydawcy, którzy jedynie udostępniają przestrzeń w internecie, nie będąc zaangażowanymi w proces tworzenia ani dystrybucji reklam, nie świadczą usług reklamowych ani podobnych do nich w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. • Ich działalność sprowadza się do udostępnienia zasobu, co można porównać do najmu lub dzierżawy, a nie do aktywnego świadczenia usług reklamowych. • Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych, które uznawały, że przychody z tytułu udostępniania powierzchni wirtualnej na cele reklamowe nie wiążą się ze szczególną aktywnością podatnika a bardziej z oddaniem składnika majątku (choć nie rzeczy a pewnego bytu wirtualnego) do korzystania.
Skład orzekający
Bożena Pindel
przewodniczący
Mikołaj Darmosz
sprawozdawca
Beata Machcińska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem u źródła (WHT) przychodów z tytułu udostępniania przestrzeni reklamowej w internecie przez zagraniczne podmioty."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego, w którym zagraniczni kontrahenci jedynie udostępniają przestrzeń reklamową, nie angażując się w tworzenie lub dystrybucję reklam. Może nie mieć zastosowania w przypadkach, gdy zagraniczny podmiot świadczy szerszy zakres usług związanych z reklamą.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy popularnej formy działalności w internecie – pośrednictwa w sprzedaży przestrzeni reklamowej – i wyjaśnia ważne kwestie podatkowe związane z podatkiem u źródła dla zagranicznych kontrahentów.
“Czy pośrednictwo w sprzedaży reklam w internecie to podatek u źródła? WSA wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.