I SA/Gl 1111/22

I SA/Gl 1111/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Borys Marasek
Dorota Kozłowska /sprawozdawca/
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 619/23 - Wyrok NSA z 2024-06-13
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Borys Marasek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 19 lipca 2022 r. nr COF.OUR.6375.11792.2022 ŁD.JJ.ZZ 02867692 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z 19 lipca 2022 r. nr COF.OUR.6375.11792.2022 ŁD.JJ.ZZ 02867692, na podstawie 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn, zm., dalej: K.p.a.), art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479, dalej: u.p.e.a.) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej: ustawa abonamentowa), po rozpoznaniu zażalenia P. T. (dalej: zobowiązany, skarżący) uchylił postanowienie wydane z upoważnienia Dyrektora COF z 17 czerwca 2022 r. nr COF.OUR.6375.11792.2022 WR.PB.P 02867692 w części dotyczącej orzeczenia co do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz utrzymał w mocy postanowienie w pozostałym zakresie, tj. oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku.
Powyższe postanowienie Dyrektora COF zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dyrektor COF, w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego, przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy nr 21E1-46/WA/2022 wystawiony w dniu 222 lutego 2022 r. Tytuł wykonawczy obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2017 r. do października 2020 r. w kwocie należności głównej 1.044,20 zł. W dniu 3 marca 2022 r. zobowiązanie zostało zrealizowane w całości.
Pismem z 9 marca 2022 r., złożonym osobiście w dniu 10 marca 2022 r. w organie egzekucyjnym, zobowiązany złożył zarzuty.
Wierzyciel postanowieniem z 17 czerwca 2022 r. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.
Zobowiązany na powyższe postanowienie wierzyciela wniósł zażalenie, w którym podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku wskazując, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu z 25 września 2007 r. wszystkie dowody zarejestrowania odbiorników RTV straciły ważność w listopadzie 2008 r., a operator publiczny do tego momentu miał obowiązek nadać posiadaczom odbiorników nowe numery identyfikacyjne i powiadomić ich o tym.
Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor COF wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie należało uchylić w części z uwagi na fakt, iż wierzyciel w postanowieniu z 17 czerwca 2022 r. zajął stanowisko, w zakresie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, którego zobowiązany nie wnosił.
Następnie wierzyciel omówił szczegółowo regulacje prawne dotyczące obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i wskazał, że zobowiązany wykonując ustawowy obowiązek w dniu 31 sierpnia 1993 r. w Urzędzie Pocztowym W. [...], zgłosił rejestrację odbiorników radiofonicznego/ telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...], [...] W.. Po zgłoszeniu rejestracji odbiorników wydana została imienna książeczka radiofoniczna nr [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych.
Wierzyciel podkreślił, że w zaskarżonym postanowieniu zasadnie wskazano, że użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników. Wejście w życie Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych spowodowało zmianę technologii realizacji usługi radiofonicznej. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, które zostały wycofane z użytku, indywidualnych numerów identyfikacyjnych.
Dyrektor COF wskazał, że Poczta Polska realizując rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej, jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wskazano, że po wejściu w życie Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. został zobowiązanemu, jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiorników, nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych nr [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane pismem z 18 sierpnia 2008 r. na adres: ul. [...], [...] W. - podany przy zgłoszeniu rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego w dniu 31 sierpnia 1993 r., będący adresem zameldowania zobowiązanego do dnia 25 sierpnia 2016 r., a więc aktualny w dacie wysłania zawiadomienia.
Dodatkowo wierzyciel wskazał, że Poczta Polska S.A. posiada w swoich zasobach archiwalnych elektroniczną wersję "Zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych", bowiem nadanie indywidualnych numerów identyfikacyjnych i wygenerowanie zawiadomień informujących o tym fakcie następowało przy pomocy programów informatycznych zawierających bazę zarejestrowanych abonentów, do których zobowiązany należał. Umieszczenie przedmiotowego znacznika P w historii korespondencji kierowanej do abonenta potwierdza wysłanie w danym dniu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta.
Odnosząc się do twierdzenia zobowiązanego, że według jego oceny dowody zarejestrowania odbiorników straciły ważność w listopadzie 2008 r., czyli przestały mieć charakter umowy prawnej wiążącej go z Pocztą Polską S.A., wierzyciel stwierdził, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, a rejestracja nie utraciła ważności w listopadzie 2008 r., gdyż spełniony został wynikający z Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) obowiązek nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] jak i powiadomienia o jego nadaniu. Poczta Polska dopełniła bowiem obowiązku, przesyłając zawiadomienie przesyłką zwykłą na adres podany przy zgłoszeniu rejestracji odbiorników, będący adresem zameldowania zobowiązanego, do 25 sierpnia 2016 r.
Na koniec, mając na uwadze informacje o pobycie zobowiązanego za granicą, wierzyciel wskazał, że na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych np. w przypadku wyjazdu z kraju. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą, skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu - w szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników.
W skardze na postanowienie Dyrektora COF z 19 lipca 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił:
1. wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak zgromadzenia w toku postępowania wyczerpującego materiału dowodowego, który dałby podstawę do przyjęcia, że istnieje obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 o opłatach abonamentowych poprzez przyjęcie, że ma obowiązek uiszczania opłat abonamentowych pomimo nieposiadania od 2007 r. odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu z 25 września 2007 r. wszystkie dowody zarejestrowania odbiorników RTV straciły ważność w listopadzie 2008 r., a operator publiczny do tego momentu miał obowiązek nadać posiadaczom odbiorników nowe numery identyfikacyjne i powiadomić ich o tym. Nie będąc powiadomionym, nie miał wówczas możliwości sprzeciwu. Obecność jego danych osobowych w bazie klientów Poczty Polskiej S.A. jest więc wynikiem niedopatrzenia i niedopełnienia przez Pocztę Polską S.A. w.w. obowiązku powiadomienia.
Zdaniem skarżącego nie mógł on dopełnić formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników, gdyż zrobił to za niego Minister Transportu 25 września 2007 r. Wobec czego nie jest zobowiązany do uregulowania zaległych opłat abonamentowych - bo takowe nie istnieją, a wszczęta egzekucja administracyjna jest zupełnie nieuzasadniona i sprzeczna z prawem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym.
Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Podstawą zarzutu może być tylko:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.
Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej.
Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324).
Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".
Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).
Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342, dalej: Rozporządzenie) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie Rozporządzenia.
W aktach sprawy znajdują się dokumenty: wniosek o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego z 31 sierpnia 1993 r. oraz karta radiofoniczna, z których wynika, że rejestracja odbiorników RTV dokonana została na dane osobowe skarżącego. W wyniku zgłoszonej rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Następnie skarżącemu - jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiorników RTV - nadany został indywidualny numeru identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych nr [...].
Dodatkowo wskazać należy, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta. Trzeba także podkreślić, że nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w sytuacji, kiedy abonent nie powiadomił Poczty Polskiej o zmianie swojego adresu nie upoważnia go do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych. Jak już wcześniej wyjaśniono obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy abonamentowej. Natomiast wskazany w Rozporządzeniu tryb wykonania przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników nie jest tożsamy z trybem przyjętym w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. Nadawanie przez Pocztę Polską indywidualnych numerów identyfikacyjnych nie było decyzją administracyjną. Przepisy Rozporządzenia, normujące, w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie odwoływały się również do przepisów K.p.a., co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia".
Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu.
Dlatego też bez znaczenia dla istnienia egzekwowanego obowiązku jest podnoszone przez skarżącego ewentualne nieposiadanie przez niego odbiorników, czy też jego emigracja do Irlandii. Bowiem wskazane regulacje nakładają na osobę, która dokonała rejestracji odbiorników, obowiązek powiadomienia wierzyciela o zaprzestaniu ich używania. Dopiero ta czynność znosi obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, którego istnienie zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiornika.
Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego/radiofonicznego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu, że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18).
Reasumując, w świetle powyższych rozważań za niezasadny Sąd uznał zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).
Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 K.p.a.
Nie zostały naruszone ogólne zasady prowadzenia postępowania takie jak: zasada praworządności, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. (art. 7 K.p.a.) Wierzyciel podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie. Wierzyciel dokładnie wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie przekraczając przy tym swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.).
Niezrozumiały jawi się zarzut naruszenia art. 78 § 1 i 2 K.p.a. skoro skarżący nie składał żadnych wniosków dowodowych.
Z tych samych względów nie mógł zostać naruszony przepis art. 84 K.p.a. dotyczący opinii biegłego.
Reasumując, Dyrektor COF, uwzględniając obowiązujący stan prawny oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, prawidłowo uchylił postanowienie z 17 czerwca 2022 r. w części dotyczącej orzeczenia co do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz utrzymał w mocy postanowienie w pozostałym zakresie, tj. oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku. Niemniej Sąd wskazuje, że Dyrektor COF uchylił postanowienie w części nie z przyczyn wskazanych w treści zażalenia, ale z uwagi na fakt, że wierzyciel rozpatrzył zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, który nie został podniesiony w zarzutach przez zobowiązanego.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) oddalił skargę.