I SA/Gl 1102/20

I SA/Gl 1102/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bożena Suleja-Klimczyk
Dorota Kozłowska /przewodniczący/
Wojciech Gapiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 872/21 - Wyrok NSA z 2024-11-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 58 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – Kolegium, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. – dalej k.p.a.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), odmówiło A Sp. z o.o. w L. (dalej – Skarżąca, Spółka) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta D. (dalej - Prezydent Miasta) z dnia [...] r. nr [...].
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił Spółce, prowadzącej: Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych B, Policealną Szkołę C, Policealną Szkołę Medyczną D, wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie odpowiednio: [...] zł, [...] zł oraz [...] zł za 2017 r. i nakazał jej zwrot w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 28 grudnia 2017 r. do dnia zapłaty na rachunek bankowy. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi w dniu 14 listopada 2019 r.
Następnie pełnomocnik Spółki wniósł o uzupełnienie powyższej decyzji co do jej rozstrzygnięcia. Prezydent Miasta nie przychylił się do tego żądania, wobec czego wydał w dniu [...] r. postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Jego odbiór pełnomocnik Spółki potwierdził w dniu 10 stycznia 2020 r.
W dniu 27 stycznia 2020 r. pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na dokonanie tej czynności. W uzasadnieniu wskazał, że Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia wspomnianej decyzji, a następnie postanowieniem doręczonym mu w dniu 20 stycznia 2020 r. dokonał takiego uzupełnienia. W takiej sytuacji, w ocenie pełnomocnika, termin na zaskarżenie decyzji winien być liczony od daty otrzymania drugiego z postanowień. Tym samym upływał on z końcem 3 lutego 2020 r.
Z ostrożności procesowej pełnomocnik dla wykazania wystąpienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu wskazał także na swoją chorobę, która w powiązaniu z charakterem sprawy uniemożliwiła zapewnienie zastępstwa do dokonania czynności w postaci wniesienia odwołania od decyzji. Dla potwierdzenia wystąpienia choroby załączono kopię zaświadczenia lekarskiego nr [...] z dnia 27 stycznia 2020 r. wystawionego przez lekarza sądowego przy Sądzie Okręgowym w L.
Niezależnie od powyższego pełnomocnik podniósł, że Prezydent Miasta w postanowieniu z dnia [...] r. nie zawarł pouczenia, co do terminu wniesienia odwołania, natomiast umieszczono w nim błędną informację o prawie złożenia zażalenia na to postanowienie.
Po rozpoznaniu podania pełnomocnika Skarżącej, Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. [...] odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...].
W motywach postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest, że decyzja z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi w dniu 14 listopada 2019 r. Z kolei, jak wskazał organ, postanowienie odmawiające uzupełnienia jej rozstrzygnięcia pełnomocnik otrzymał w dniu 10 stycznia 2020 r. W tej sytuacji termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 24 stycznia 2020 r. Poddając ocenie wskazane we wniosku okoliczności, SKO stanęło na stanowisku, że nie uprawdopodobniają one braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienie odwołania. Według Kolegium, załączone do podania zaświadczenie lekarskie nie wskazuje na chorobę pełnomocnika, która wymagałaby hospitalizacji. Ponadto zwrócono uwagę, że art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1513 z późn. zm.), nakłada obowiązek na adwokata do zapewnienia zastępstwa w przypadku urlopu lub innej przemijającej przeszkody tak, aby prowadzone przez niego sprawy nie doznały uszczerbku. Tym samym, jako stwierdziło SKO, pełnomocnik powinien poza wskazaniem wystąpienia choroby, wykazać nadto, że podjął działania zmierzające do przezwyciężenia przeszkody uniemożliwiającej wniesienie odwołania w terminie. W konsekwencji SKO przyjęło, że pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do złożenie odwołania od decyzji.
W następstwie powyższego rozstrzygnięcia Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wobec wystąpienia przez pełnomocnika Spółki z wnioskiem o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji, termin do wniesienia odwołania od niej liczony był – zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. - od daty doręczenia postanowienia z dnia [...] r., tj. od 10 stycznia 2020 r. Wobec tego 14-dniowy termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął z dniem 24 stycznia 2020 r. Tymczasem, jak wskazano w postanowieniu, odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożone zostało w dniu 27 stycznia 2020 r., a więc już po upływie wskazanej daty.
W skardze z dnia 6 sierpnia 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki zakwestionował prawidłowość postanowienia z dnia [...] r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj;
1) art. 58 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji nie nastąpiło bez winy Strony, co doprowadziło do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania;
2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania;
3) art. 112 k.p.a. poprzez nieprzyjęcie, iż brak pouczenia co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących Stronie środków prawnych nie może powodować dla Strony negatywnych dla niej konsekwencji, co doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
Wobec podniesionych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał na dwie kwestie, które w jego ocenie, uzasadniają żądanie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przede wszystkim taką okolicznością jest jego choroba w postaci ostrego zapalenia oskrzeli, co wykazane zostało zaświadczeniem lekarskim. W opinii pełnomocnika, choroba ta w świetle logiki i doświadczenia życiowego miała charakter nagły i mogła spowodować ogólny rozstrój uniemożliwiający wykonywanie czynności zawodowych, np. w postaci sporządzenia pisma procesowego oraz zorganizowania jego wysyłki. Zatem, według pełnomocnika, doszło do wystąpienia przeszkód, których nie można było przezwyciężyć. Zasygnalizował także, że jeżeli Kolegium miało jakiekolwiek wątpliwości dotyczące choroby pełnomocnika, to mogło się do niego zwrócić o udzielenie dodatkowych wyjaśnień.
Niezależnie od powyższego pełnomocnik wskazał, iż Kolegium rozpoznając sprawę pominęło drugą okoliczność podnoszoną we wniosku, tj. iż w postanowieniu z dnia [...] r. Prezydent Miasta nie zawarł pouczenia, co do terminu wniesienia odwołania, a zamieścił błędne pouczenie o dopuszczalności złożenia zażalenia na to postanowienie. Fakt ten, zdaniem pełnomocnika, także przemawia za zasadnością podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo zaznaczono, że Skarżąca udzieliła adwokatom J. P. oraz W. O. prowadzącym Kancelarię Adwokacką E Sp. j. pełnomocnictwa z prawem substytucji. Natomiast, jak podniosło Kolegium, pełnomocnik nie uprawdopodobnił, że nie posiadał możliwości ustanowienia substytuta do przedmiotowej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie może być uwzględniona, gdyż objęte nią postanowienie nie narusza prawa.
Przedmiotem sprawy jest ustalenie, czy spełnione zostały przesłanki ku temu, aby przywrócić Skarżącej termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. określającej Spółce wysokość dotacji oświatowej pobranej w nadmiernej wysokości i nakazującej jej zwrot wraz z odsetkami.
Przystępując do wyjaśnienia podstawowego zagadnienia należy przytoczyć art. 58 § 1 k.p.a., który stanowi, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Wynika stąd zatem, że przywrócenie terminu obwarowane jest spełnieniem czterech przesłanek. Dodać należy, iż muszą być one spełnione łącznie. Brak którejkolwiek wyklucza możliwość przywrócenia terminu.
Pierwszą przesłanką warunkującą przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku jej winy. Oznacza to, że osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność (jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy) oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotem uprawdopodobnienia jest zatem okoliczność braku winy. Podkreśla to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1991 r. o sygn. akt II SA 340/91 (ONSA 1991, nr 3-4, poz. 60), gdzie stwierdza: "Z art. 58 k.p.a. wynika, że uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się wyłącznie do kwestii przyczyn niedotrzymania terminu, a nie być skierowane przeciwko podstawie prawnej lub okolicznościom faktycznym dotyczącym samej decyzji". Jak podkreśla się w literaturze (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328-329) oraz w orzecznictwie (zob. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 794/99; z dnia 2 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Sz 2125/98; z dnia 19 września 2000 r. sygn. akt I SA 1072/00) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Oznacza to, że organ nie może działać z urzędu, a jedynie na wyraźny wniosek zainteresowanego.
Trzecią przesłanką jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni.
Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Czynności procesowej należy, zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu.
Nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik Skarżącej spełnił drugą, trzecią i czwartą przesłankę. Otóż wystąpił on z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz dopełnił czynności, której dotyczy prośba o przywrócenie terminu, tj. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta. Dochował ponadto 7-dniowego terminu na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Mianowicie z zaświadczenia lekarskiego wynika, iż przeszkoda w postaci choroby pełnomocnika Spółki ustała w dniu 27 stycznia 2020 r. Zatem nadanie w tym samym dniu prośby o przywrócenie terminu czyni zadość temu warunkowi.
Organ odwoławczy uznał natomiast, iż pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminowi. Zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik uzasadniając tą przesłankę skoncentrował się na dwóch kwestiach. Przede wszystkim podnosił, że choroba w postaci ostrego zapalenia oskrzeli uniemożliwiła mu sporządzenie i nadanie odwołania. Ponadto wskazał na brak pouczenia w postanowieniu z dnia [...] r. o sposobie i terminie wniesienia odwołania, a także na zamieszczenie w nim błędnego pouczenia o prawie jego zaskarżenia w drodze zażalenia.
Zajmując się pierwszą z okoliczności, która wiąże się z chorobą pełnomocnika zaakceptować należy pogląd, że przebywanie strony, czy jej pełnomocnika na zwolnieniu lekarskim nie jest wystarczającą przesłanką do tego, aby przywrócić termin do dokonania czynności procesowej. Wskazuje się, że nie każda choroba uzasadnia uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu. Zainteresowany podmiot musi uprawdopodobnić, że dla zachowania terminu korzystanie ze zwolnienia lekarskiego było okolicznością nie do przezwyciężenia, mimo dopełnienia regułom należytej staranności. To z kolei wymaga wskazania konkretnych faktów, które mogłyby przemawiać za tym, że rodzaj choroby, jej przebieg czy też zalecenia medyczne dotyczące leczenia uniemożliwiły dokonania wskazanej czynności procesowej oraz, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 471/20, Lex nr 3064839). Oznacza to, że nie każdy stan choroby może stanowić usprawiedliwienie w przypadku uchybienia terminu przewidzianego na dokonanie czynności procesowej. Przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu będzie choroba nagła (wymagająca leżenia, pobytu w szpitalu) oraz uniemożliwiająca złożenie odwołania osobiście przez stronę lub zlecenie dokonania czynności procesowej przez inną osobę (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 761/19, Lex nr 3030621).
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że ostre zapalenie oskrzeli, które wskazane zostało w przedstawionym przez pełnomocnika zaświadczeniu lekarskim, może wpłynąć na organizację pracy. Jednak nie jest to choroba, która co do zasady wymagałaby hospitalizacji. Nie można więc przyjąć, że jej wystąpienie było zdarzeniem nagłym, którego nie można było przezwyciężyć. Ze wspomnianego zaświadczenia, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, nie wynika też, aby pełnomocnik musiał bezwzględnie leżeć. Za Kolegium podnieść również należy, że Spółka umocowała pełnomocnika do działania w jej imieniu z prawem do substytucji. Wspomniana choroba z pewnością nie uniemożliwiała zapewnienia zastępstwa dla dokonania czynności w postaci sporządzenia i wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. We wniosku i w skardze pełnomocnik sygnalizował wprawdzie, że ustanowienie zastępstwa wykluczone jest charakterem sprawy, jednak kwestia ta nie została wyjaśniona w jakikolwiek sposób. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że z treści art. 58 k.p.a. wynika, że to na stronie postępowania spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Niemniej jednak należy podkreślić, że w myśl art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania, jednak ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, które stanowiły podstawę wydania decyzji z dnia [...] r. nie wprowadzają wyjątku od tej zasady. Oznacza to, że pełnomocnik lub jego substytut mógł w zakreślonym prawem terminie wyłącznie zakwestionować prawidłowość decyzji, a w późniejszym czasie przedstawić stosowne zarzuty wraz z argumentacją. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że na tle uregulowań Kodeks postępowania administracyjnego uzupełnienie odwołania złożone po terminie do jego wniesienia jest dopuszczalne. Uzupełnienie odwołania strona może złożyć do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy.
Wobec powyższego choroba pełnomocnika nie stanowi okoliczności uprawdopodabniającej, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było niezawinione. Dodać należy, że pełnomocnik nie przedsięwziął żadnych działań, aby dochować ustawowego terminu.
Zajmując się drugim zagadnieniem przywołać należy art. 112 k.p.a., który stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skutkiem prawnym ochrony wynikającej ze wspomnianego przepisu jest to, że w przypadku, gdy organ błędnie objaśnił stronie, że nie przysługuje jej odwołanie, skarga lub powództwo (a taką sytuację uznać należy za równoważną z brakiem pouczenia), zaś strona dowiedziała się o rzeczywistym stanie prawnym już po upływie ustawowego terminu do dokonania takich czynności procesowych, wówczas okoliczność braku pouczenia może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (zob. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3250/15, Lex nr 2384089). Podkreślić jednocześnie należy, że na przepis art. 112 k.p.a może powołać się strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest zatem wystarczające, że w decyzji zawarto błędne pouczenie, lecz jest konieczne, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, tj. zgodnie z pouczeniem wniosła środek zaskarżenia przewidziany w tym przepisie (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, WKP 2020, art. 112).
Zgodzić się należy z tym, że na postanowienie wydane w oparciu o art. 111 § 1 k.p.a. nie przysługuje zażalenie (zob. wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1089/14, Lex nr 1467708). Natomiast uwzględniając art. 107 § 1 k.p.a. akt wydany w wyniku rozpoznania takiego żądania powinien zawierać nowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania od decyzji objętej żądaniem, uwzględniające treść art. 111 § 2 k.p.a.
Wobec powyższego trafnie podniósł pełnomocnik, że pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia [...] r. jest błędne, gdyż zawiera informację o prawie złożenia na nie zażalenia, podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym takie uprawnienie nie przysługuje stronie. Prawidłowo winno się tam znaleźć pouczenie zgodne z treścią art. 111 § 2 k.p.a., tj. o możliwości złożenia odwołania od decyzji, której dotyczył wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia, w terminie 14 dni liczonych od daty doręczenia postanowienia.
Mając to na uwadze stwierdzić należy, że w rozpoznawanym przypadku mamy do czynienia z nieprawidłowym pouczeniem, a nie z jego brakiem. W takiej sytuacji, aby pełnomocnik mógł powoływać się na ochronę wynikającą z art. 112 k.p.a. musiałby zastosować się do tego pouczenia, co nie miało jednak miejsca. Przypomnień należy, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni liczonych od doręczenia postanowienia, a więc musiałoby być złożone w realiach niniejszej sprawy najpóźniej do 17 stycznia 2020 r. Co istotne pełnomocnik nie wskazał, aby w tamtym czasie zaistniała przeszkoda, która by mu to uniemożliwiała.
We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazywał również, że Prezydent Miasta kolejnym postanowieniem doręczonym mu w dniu 20 stycznia 2020 r. dokonał uzupełnienia decyzji, wobec czego od tej daty winien być liczony czasookres do wniesienia odwołania (okoliczność ta nie była podnoszona w skardze). Nie przytoczono jednak daty jego wydania, ani jego numeru. W aktach sprawy brak jest aktu, który potwierdzałby to twierdzenie. Zwrócić jednak należy uwagę, że uzupełnienie tym rozstrzygnięcia może nastąpić tylko na wniosek strony (organ nie może w tym trybie działać z urzędu). Skoro wniosek pełnomocnika dotyczący uzupełnienia decyzji rozpoznany został postanowieniem z dnia [...] r., to organ nie mógł wydać kolejnego postanowienia dotyczącego kwestii, która została już załatwiona.
Reasumując, pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w złożeniu odwołania z naruszeniem 14-dniowego terminu. Nie wykazano zatem, aby spełnione zostały przesłanki z art. 58 § 1 k.p.a., co w konsekwencji uzasadniało odmowę przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia na decyzję Prezydenta Miasta.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).