I SA/Gl 1101/04

I SA/Gl 1101/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-04-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Wiciak /przewodniczący/
Ewa Karpińska /sprawozdawca/
Mirosław Kupiec
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Sygn. powiązane
II GSK 296/05 - Postanowienie NSA z 2006-11-21
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak Sędziowie NSA Ewa Karpińska ( spr.) Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant Marta Lewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. przy udziale – sprawy ze skargi L.M. – Zakład A w Z. na Uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pożyczki z Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - uchyla zaskarżoną uchwałę, - stwierdza, że zaskarżony akt nie może być wykonany do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
L.M., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Zakład A Zakład Pracy Chronionej w Z., pismem z dnia [...]r., wniósł skargę na Uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą przyznania pożyczki ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Zarzucił przy tym naruszenie § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie szczególnych zasad i trybu postępowania przy udzielaniu zakładom pracy chronionej pomocy ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 125, poz. 1161) oraz art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności skarżący wskazał, że w dniu [...]r. został zawiadomiony przez Wicemarszałka Województwa [...], że Zarząd Województwa [...] podjął w dniu [...]r. uchwałę nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wnioskowanej pożyczki. Pismem z dnia [...]r. strona wezwała Marszałka Województwa do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując na błędne ustalenia faktyczne. Ponieważ organ wezwany do usunięcia prawa tego nie uczynił, strona uznała za zasadne wniesienie skargi.
Następnie podał, że zgodnie z powołanym § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2003 r. przedsiębiorca może uzyskać pożyczkę ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (w skrócie PFRON), jeżeli spełnia określone w tym przepisie warunki, a organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie oparł się na ustaleniu, iż sytuacja ekonomiczna Zakładu, przedstawiona w sprawozdaniu, a w szczególności osiągnięcie dochodu w latach 2000-2003 w kwocie [...] zł, nie potwierdza utraty płynności finansowej. Ponadto stwierdził, że dołączone do wniosku dokumenty księgowo-finansowe są nieprawdziwe. Dalej skarżący argumentował, że o zakłóceniu płynności finansowej Zakładu świadczy umowa kredytowa z dnia [...]r. nr [...] (dołączona do wniosku o pożyczkę), w której bank udzielił kredytu z przeznaczeniem na realizację bieżących płatności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz spłatę udzielonego – na podstawie umowy nr [...] z dnia [...]r. – kredytu obrotowego w formie linii kredytowej odnawialnej. Zakwestionował również prawidłowość oceny sprawozdań finansowych załączonych do wniosków składanych w 2003 i 2004 r. dokonanej przez organ rozstrzygający sprawę, wobec stwierdzenia, że różnice w sprawozdaniach świadczą o świadomym załączeniu przez wnioskodawcę nieprawidłowego sprawozdania finansowego. Końcowo wskazał, że arbitralne twierdzenie o nieprawidłowości sprawozdań finansowych nie poparte żadnymi dowodami narusza art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...], reprezentowany przez radcę prawnego M.J., wniósł o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Nadto z ostrożności procesowej wnioskował o oddalenie skargi. Argumentował przy tym, że o treści zaskarżonej uchwały skarżący został poinformowany pismem z dnia [...]r. nr [...]r. wysłanym pocztą w dniu [...]r., po czym pismem z dnia [...]r. nr [...] wystąpił o uzasadnienie twierdzenia o nieprawdziwości dołączonych do wniosku dokumentów finansowo-księgowych. W odpowiedzi organ administracji pismem z dnia [...]r. nr [...] wyjaśnił powyższą okoliczność. W tym stanie faktycznym organ wskazał, że skarżący nie dopełnił wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a gdyby uznać, że pismo z dnia [...]r. stanowi spełnienie tego wymogu, a odpowiedź udzielono pismem z dnia [...]r., to wniesienie skargi w dniu [...]r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uzasadnia jej odrzucenie.
Odnośnie meritum sprawy nie zgodził się z zasadnością zarzutu o naruszeniu § 20 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 12 czerwca 2003 r., bowiem przepis stanowi, iż "pracodawca może uzyskać pożyczkę", a zatem nie nakłada obowiązku udzielenia pożyczki nawet w przypadku spełnienia wszystkich wymagań. Ponadto pożyczka udzielana jest jednorazowo w celu ochrony istniejących miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych, a skarżący nie wykazał zaistnienia tej przesłanki, co w połączeniu ze złożeniem budzących wątpliwość dokumentów finansowych zadecydowało o odmownym stanowisku organu administracji. Podobnie ocenił zarzut naruszenia art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie mają zastosowania w sprawie.
W celu ustalenia zasadności wniosku o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu, Sąd wezwał skarżącego do nadesłania kopii pisma z dnia [...]r. wraz z dowodem nadania oraz Urząd Marszałkowski do nadesłania zaskarżonej uchwały wraz z dowodem doręczenia pisma z dnia [...]r., a także pełnomocnika Zarządu Województwa do nadesłania dokumentów potwierdzających datę odbioru przez skarżącego pisma z dnia [...]r. oraz datę i sposób wniesienia skargi. Z nadesłanych dokumentów wynika, że:
- Urząd Marszałkowski nie dysponuje dowodem potwierdzającym datę doręczenia skarżącemu pisma z dnia [...]r. nr [...]r., wysłanego pocztą w dniu [...]r., informującego o treści uchwały,
- pismo skarżącego z dnia [...]r. wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego w dniu [...]r. i uzupełnione zostało pismem z dnia [...]r. (taka sama data nadania w placówce pocztowej), z którego wynika, iż pismo z dnia [...]r. należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa,
- Zarząd Województwa nie dysponuje dokumentem potwierdzającym datę odbioru przez skarżącego pisma z dnia [...]r. nr [...]r., które – jak twierdzi – zostało wysłane listem poleconym w dniu [...]r., co wynika z nadesłanej kserokopii książki nadawczej Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego,
- skarga z dnia [...]r. została nadana w tym samym dniu w placówce pocztowej listem poleconym (kserokopia koperty).
Na rozprawie w dniu 16 lutego 2005 r. skarżący podtrzymał skargę oraz przedstawił dane świadczące o stale pogarszającej się sytuacji finansowej prowadzonego zakładu pracy chronionej, czego dowodem jest zwolnienie 5 pracowników niepełnosprawnych. Krytycznie ocenił też politykę Urzędu Marszałkowskiego w zakresie udzielania pożyczek, o czym świadczy zwrócenie niewykorzystanych środków na ten cel w kwocie [...] zł. Pełnomocnik organu administracyjnego podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi, twierdząc, iż wniesiona została z uchybieniem terminu, co wynika już ze wstępnej części skargi. Podkreślił uznaniowość rozstrzygnięć o przyznawaniu pożyczek oraz bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na zwrot środków finansowych przyznanych na 2004 r. z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Skarżący złożył też pismo procesowe z dnia [...]r., w którym wskazał na brak pouczenia ze strony organu administracji o trybie i terminie zaskarżenia podjętego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik organu administracyjnego po zapoznaniu się z treścią pisma podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi. Skarżący, pouczony przez Sąd, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Sąd otworzył na nowo zamkniętą rozprawę i zażądał od pełnomocnika Zarządu Województwa nadesłania statutu Województwa [...].
Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. skarżący oświadczył, iż nie uważa za konieczne zapoznanie się z treścią nadesłanych dokumentów oraz złożył do akt pismo Ministra Pracy i Polityki Społecznej – Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia [...]r. wyjaśniającego kwestie związane z trybem rozpoznawania wniosków o pożyczkę z PFRON. Pełnomocnik organu administracji nie był obecny – odczytano odpowiedź na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przystępując do ceny legalności zaskarżonej Uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...] podjętej w przedmiocie odmowy udzielenia pożyczki ze środków Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych skarżącemu L.M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Zakład A w Z. o statusie zakładu pracy chronionej, należy na wstępie dokonać oceny dopuszczalności skargi oraz zachowania terminu jej wniesienia. Słuszny bowiem jest pogląd, iż "przedmiotem skutecznej skargi do sądu administracyjnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, może być wyłącznie skarga na decyzję, postanowienie, akt bądź czynność administracyjną dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo na bezczynność organu prawem zobowiązanego do podjęcia jednej z wyżej wskazanych przejawów władztwa administracyjnego, która została wniesiona w sposób i w terminie prawem określonym (por. J. Borkowski w "Ustawy o dwuinstancyjnym sądownictwie administracyjnym", M. Praw. 2003 r., nr 8, str. 345).
Rozstrzygając pierwszą z kwestii nawiązać trzeba do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), który wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądów administracyjnych. Przepis § 1 stanowi, iż "sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej (...)", a nie ulega wątpliwości, iż organy samorządu terytorialnego są jednym z ogniw administracji publicznej, bowiem zgodnie z art. 16 Konstytucji RP "samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej". Z kolei § 2 powołanego wyżej art. 3 określa przedmiot zaskarżenia, a katalog tych przedmiotów wyznacza zakres rzeczowy postępowania przed sądami administracyjnym. Przepis ten stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:
- decyzje administracyjne (pkt 1),
- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2),
- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3),
- inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4).
W rozpatrywanej sprawie organ samorządu województwa nie wydał ani decyzji, ani postanowienia, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale podjął zaskarżoną uchwałę, a zatem należy ustalić, czy uchwała ta należy do kategorii aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4). Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) "do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz organów administracji rządowej". Z kolei art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.) stanowi, iż do zadań samorządu województwa realizowanych w ramach ustawy należy "udzielanie pomocy zakładom pracy chronionej, zgodnie z art. 32a". W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, iż udzielanie zakładom pracy chronionej pomocy, zgodnie z art. 32a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, należy do zakresu działania samorządu województwa jako organu administracji publicznej.
Następnym zagadnieniem do rozstrzygnięcia jest kwestia czy zaskarżona uchwała dotyczyła uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Problem ten reguluje art. 32 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który stanowi, iż prowadzący zakład pracy chronionej może na wniosek otrzymać, dla tego zakładu, ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jednorazową pożyczkę w celu ochrony istniejących w zakładzie miejsc pracy osób niepełnosprawnych. Oczywistym więc jest, że powołany przepis określa dla prowadzących zakłady pracy chronionej uprawnienie do otrzymania jednorazowej pożyczki ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, którą przyznaje samorząd województwa.
Reasumując przedstawione spostrzeżenia stwierdzić trzeba, że zaskarżona uchwała spełnia wszystkie przesłanki aktu administracji publicznej dotyczącego uprawnień wynikających z przepisów prawa (tu: z ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych), o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przechodząc do kwestii terminowości wniesienia skargi, uznać należy, iż skarga L.M. została wniesiona w terminie. Przede wszystkim zaakcentować trzeba, iż Urząd Marszałkowski nie dysponuje dowodem potwierdzającym datę doręczenia skarżącemu pisma z dnia [...]r. nr [...]r., wysłanego pocztą w dniu [...]r., informującego o treści uchwały. Jednak w dniu [...]r. wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego pismo skarżącego z dnia [...] r. uzupełnione pismem z dnia [...]r., z którego wynika, iż pismo z dnia [...]r. należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak więc termin do wniesienia tego wezwania został zachowany, bowiem nawet licząc od daty wysłania ([...]r.) termin ten upływał w dniu [...]r.. Co więcej Zarząd Województwa nie dysponuje dokumentem potwierdzającym datę odbioru przez skarżącego pisma z dnia [...]r. nr [...]r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia prawa, a które – jak twierdzi – zostało wysłane listem poleconym w dniu [...]r., co wynika z nadesłanej kserokopii książki nadawczej Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego (karta 32 akt sądowych). Jednak określenie miesiąca zamieszczone w nagłówku nadesłanej kserokopii książki nadawczej Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego zostało – w ocenie Sądu – zmienione z "[...].06.04" na "[...].05.04". W tym stanie faktycznym oraz wobec braku dokumentu potwierdzającego odbiór przez skarżącego pisma z dnia [...]r. nr [...]r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia prawa, uznać trzeba, że skarga z dnia [...]r. nadana w tym samym dniu w placówce pocztowej listem poleconym (kserokopia koperty) została wniesiona w terminie. Tym samym wniosek pełnomocnika organu administracji o odrzucenie skargi ocenić trzeba jako nieuzasadniony.
Przystępując zatem do oceny legalności zaskarżonej uchwały w pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż co prawda art. 32a powołanej już ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi, że samorząd województwa udziela pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej pożyczki ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie umowy, jednak procedurę rozpatrywania wniosków o udzielenie pożyczki określa rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie szczególnych zasad i trybu postępowania przy udzielaniu zakładom pracy chronionej pomocy ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 125, poz. 1161). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy, która upoważniała Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, w tym terminów składania oraz rozpatrywania wniosków, o których mowa w ust. 1, sposobu i trybu sporządzania informacji o wykorzystaniu środków, z uwzględnieniem zapewnienia sprawności udzielanej pomocy.
Stosownie do przepisów zawartych w omawianym rozporządzeniu pracodawca ubiegający się o otrzymanie pożyczki ze środków Funduszu składa wniosek zawierający określone dane we właściwej jednostce organizacyjnej samorządu województwa (§ 3 ust. 1 pkt 2 w związku § 1 pkt 1c i § 2 pkt 7). Z kolei § 3 ust. 3 i 4 stanowi, że wnioski rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku, a w terminie 14 dni od dnia :
- pozytywnego rozpatrzenia wniosku następuje podpisanie umowy (pkt 1),
- negatywnego rozpatrzenia wniosku powiadamia się o tym pracodawcę, dołączając uzasadnienie (pkt 2).
Treść przytoczonych przepisów wskazuje jednoznacznie, iż umowa pożyczki jest finalizacją wcześniejszego rozpatrzenia wniosku o pożyczkę, przy czym negatywne rozpatrzenie wniosku wymaga uzasadnienia. Ponieważ powołane wyżej przepisy nie określają w jakiej formie następuje rozpatrzenie wniosku o pożyczkę, a jednocześnie zarówno art. 32a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jak i § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy wskazują na kompetencje samorządu województwa, odwołać się trzeba do regulacji zawartych w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Zgodnie z art. 15 tej ustawy organami samorządu województwa są: sejmik województwa i zarząd województwa, przy czym stosownie do art. 41 ust. 1 zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, a jak wynika z treści art. 18 kompetencje w zakresie udzielania pożyczek ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie należą do kompetencji sejmiku województwa. Analogiczne uregulowania w tym zakresie zawiera Statut Województwa [...] (Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]r. i Nr [...] z dnia [...]r.; karty nr 54-82 akt sądowych). Równocześnie art. 41 ust. 3 ustawy o samorządzie województwa określa, iż zasady i tryb działania zarządu województwa określa statut województwa, przy czym art. 46 ust. 2a tej ustawy stanowi, że: "Decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji". Z kolei zgodnie z § 11 Regulaminu Zarządu Województwa [...], stanowiącym załącznik nr 2 do Statutu Województwa [...], Zarząd podejmuje uchwały, których treść stanowią rozstrzygnięcia w sprawach należących do kompetencji Zarządu lub stanowiska w sprawach incydentalnych.
Przenosząc dotychczasowe wywody na stan faktyczny niniejszej sprawy, przypomnieć trzeba, że Zarząd Województwa [...] podjął zaskarżoną uchwałę na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz przepisów rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, w której uchwalił: w § 1 "Po zapoznaniu się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie – negatywnie rozpatrzyć wniosek z dnia [...]r. Pana L.M. (...) i odmówić przyznania przedmiotowej pożyczki" oraz w § 2 "Wykonanie niniejszej uchwały powierzyć Marszałkowi Województwa [...]". Uchwała ta została podpisana przez Marszałka, Wicemarszałków i członków Zarządu. Tak więc zarówno forma, jak i treść tej uchwały wskazuje, że mamy do czynienia z rozstrzygnięciem o charakterze władczym podjętym w indywidualnej sprawie konkretnego adresata, którego uprawnienie do występowania o pożyczkę ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wynika z przepisu prawa materialnego. Oczywistym przy tym jest, że ten akt z zakresu administracji publicznej jako rozstrzygnięcie podjęte w składzie kolegialnym nosi nazwę "uchwała", ale de facto jest to decyzja, o której mowa w art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa. Stąd uzasadniony jest wniosek, iż uchwała ta musi mieć wszelkie cechy aktu administracyjnego, a zatem winna zawierać stosowne uzasadnienie co do podstaw negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego. Niedopuszczalne było cedowanie tego obowiązku na Marszałka Województwa [...], skoro możliwość taka nie wynika z żadnego przepisu prawa. Dodać też trzeba, że większość spraw należących do kompetencji administracji samorządowej załatwiana jest dwuetapowo, przy czym zasadnicze rozstrzygnięcie zapada w formie uchwały, a następnie zawierana jest umowa cywilnoprawna, a to oznacza, że wyłącznie finalizacja władczego wcześniejszego rozstrzygnięcia następuje w drodze umowy cywilnoprawnej.
Działając zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd zaskarżoną uchwałę uchylił, orzekając zarazem, iż uchwała ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego nie orzeczono, bowiem skarżący takowych nie poniósł.
Sz.d