I SA/Gl 1087/11

I SA/Gl 1087/11 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kozicka /sprawozdawca/
Ewa Madej /przewodniczący/
Wojciech Organiściak
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1529/12 - Wyrok NSA z 2014-06-12
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 7 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Wojciech Organiściak, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim na uchwałę Rady Miejskiej w Pszowie z dnia 26 października 2010 r. nr XLIII/347/2010 w przedmiocie podatku od nieruchomości stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części określonej w § 2 pkt 1, 2 i 7.
Uzasadnienie
Skargą z dnia 11 października 2011 r. Prokurator Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w Pszowie z dnia 26 października 2010 r. Nr XLIII/347/2010 w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, w części dotyczącej rozstrzygnięć określonych w § 2 pkt 1, 2 i 7.
Zaskarżonej uchwale Prokurator Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim – określany w dalszej części uzasadnienia zamiennie "Prokurator" lub "Skarżący" – zarzucił istotne naruszenie art. 7 ust. 3 ustawy dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach
i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 95, poz. 613 z późn. zm. – dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.p.o.l.") w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej poprzez ustanowienie w § 2 pkt 1, 2 i 7 zaskarżonej uchwały zwolnienia od podatku od nieruchomości o charakterze mieszanym, tj. podmiotowo – przedmiotowym, podczas gdy w świetle cytowanej ustawy gmina posiada kompetencje do ustanawiania zwolnień wyłącznie w charakterze przedmiotowym.
Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Pszowie z dnia 26 października 2010 r. w części dotyczącej rozstrzygnięć określonych w § 2 pkt 1, 2 i 7.
Uzasadniając skargę Prokurator wskazał, że uchwałą Rady Miejskiej w Pszowie z dnia 26 października 2010 r. (Nr XLIII/347/2010) w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości Rada Miasta, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w § 1 pkt 1, 2 i 7 zwolniła od podatku od nieruchomości:
a) w § 2 pkt 1 – grunty, budowle, budynki i ich części będące w posiadaniu lub użytkowaniu gminnych jednostek organizacyjnych działających w formie jednostek budżetowych, zakładów budżetowych oraz instytucji kultury, w stosunku do których Gmina Pszów pełni funkcje organizatora, za wyjątkiem oddanych w posiadanie zależne w celu prowadzenia działalności gospodarcze,
b) w § 2 pkt 2 – grunty, budynki, lub ich części, zajęte na potrzeby stowarzyszeń działających w zakresie ochrony przeciwpożarowej, oraz
c) w § 2 pkt 7 – grunty, budynki lub ich części, będące w posiadaniu stowarzyszeń nie prowadzących działalności gospodarczej.
Uznając tę uchwałę za niezgodną z prawem, Skarżący w pierwszej kolejności podniósł, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 84 nakłada na każdego obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Stosownie do treści art. 217 Konstytucji RP określenie kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.
Z brzmienia art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym wynika natomiast,
iż do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. Z regulacją tą koresponduje dyspozycja art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przyznająca radzie gminy kompetencje do wprowadzenia, w drodze uchwały, innych zwolnień przedmiotowych niż określone w art. 7 ust. 1 cyt. ustawy oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 188, poz. 1840).
Zaskarżając przedmiotową uchwałę Prokurator Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim zarzucił istotne naruszenie prawa tj. art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, polegające na wprowadzeniu w § 2 pkt. 1,2, i 7 tej uchwały zwolnienia od podatku od nieruchomości o charakterze mieszanym podmiotowo-przedmiotowym.
Prokurator Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim stwierdził, że art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym określa, że gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Przepisem rangi ustawowej zawierającym upoważnienie dla rady gminy do uchwalenia aktu prawa miejscowego w sprawie podatku od nieruchomości jest art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym: "Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust.1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw".
Uzasadniając skargę Prokurator Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim podniósł, że art.18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym przewiduje, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat lokalnych, w granicach określonych w odrębnych ustawach. Tymi granicami określonymi w odrębnych ustawach jest przede wszystkim Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 217 stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.
Z przytoczonych przepisów wynika, iż rada gminy nie ma uprawnień do wprowadzania zwolnień podmiotowych czy przedmiotowo – podmiotowych podatku od nieruchomości. W momencie podejmowania uchwały na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych właściwa do tego terytorialnie rada gminy nie może kierować się specyficzną sytuacją (lub cechami) podmiotu władającego gruntami, nieruchomościami, których miałoby dotyczyć zwolnienie. Jeżeli okoliczności te miałyby stanowić podstawę (uzasadnienie) dla zwolnienia podatku od nieruchomości, nie może być mowy o zwolnieniu przedmiotowym, lecz podmiotowym, do czego art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie uprawnia. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał wyroki sądów administracyjnych: WSA we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wr 73/09, oraz NSA Oddział Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 25.06.2003r., sygn. akt SA/Rz 235/03.
Zdaniem Skarżącego ustanowienie przez radę gminy zwolnienia podatkowego o charakterze mieszanym trzeba uznać za przekroczenie granic upoważnienia wynikającego z art. 7 ust. 3 u.p.o.l.
Odnosząc powyższe do określonych przez Radę Miejską w Pszowie zwolnień podatkowych, Skarżący zaakcentował, że wprowadziła ona zwolnienia
o charakterze mieszanym tj. przedmiotowo – podmiotowym. Podkreślił, że pomimo wysunięcia na pierwszy plan w treści przepisów elementów przedmiotowych, dalej następują wyróżniki podmiotowe, z uwagi na fakt, iż zwolnienie połączone zostało
z cechami indywidualnymi podatnika.
Zdaniem Skarżącego Rada Miejska w Pszowie określając "kto" może skorzystać z przedmiotowych zwolnień de facto wprowadziła zwolnienie o charakterze podmiotowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż kluczowe znaczenie wyróżniające uprawnionych do skorzystania z określonego w danej uchwale zwolnienia podatkowego przypisano wyznacznikom podmiotowym, tj. określonemu kręgowi podatników.
W kontekście powyższych rozważań zwrócono uwagę na treść art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l., który zdaniem Skarżącego winien być interpretowany ściśle, bowiem zwolnienie podatkowe stanowi odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania.
Autor skargi podniósł także, iż w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała organu sprzeczna z prawem jest nieważna. Nieważność tę powoduje każde istotne naruszenie prawa przez organy gminy.
Jednocześnie podkreślił, iż objęcie w § 2 pkt 1, 2 i 7 zaskarżonej uchwały wyraźnie wskazanej kategorii podatnika, której ustalenie nastąpiło według kryterium podmiotowego, oznacza kolizję z ustrojowym zakresem rozdziału kompetencji pomiędzy organami państwa a samorządu terytorialnego, wyznaczonymi przepisami ustawy zasadniczej, w tym zwłaszcza art. 217 oraz jest sprzeczne z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych".
Reasumując podniósł, że wskazanie w przywoływanej powyżej uchwale Rady Miejskiej w Pszowie zwolnienia z opodatkowania przedmiotu identyfikowanego jedynie z określonym podatnikiem stanowi istotne naruszenie prawa w związku z normą kompetencyjną zawartą w art. 7 ust. 3 u.p.o.l., przyznającą radzie gminy prawo do stanowienia zwolnień wyłącznie o charakterze przedmiotowym. Podjęcie uchwały z przekroczeniem granic delegacji ustawowej, przyznanej podmiotowi stanowiącemu prawo powszechnie obowiązujące na terenie gminy, bez wątpienia ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Skarżący przytoczył także treść art. 168 ust. 1 Konstytucji RP, stanowiący, iż jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie.
Rada Miejska w Pszowie, reprezentowana przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano że, nie można podzielać argumentacji Prokuratora w kwestii charakteru tego rodzaju zwolnienia, argumentując, że konstrukcja zwolnienia przedmiotowego zakłada oznaczenie rodzaju nieruchomości jako przedmiotu opodatkowania oraz elementów definiujących to zwolnienie. Zdaniem pełnomocnika organu stanowiącego gminy – do najczęściej spotykanych elementów definiujących zwolnienie przedmiotowe należy doprecyzowanie przedmiotu zwolnienia poprzez odwołanie się do cech identyfikacyjnych tego przedmiotu (w tym przez wskazanie na określone podmioty). Przy przyjęciu poprawności tej techniki prawotwórczej legislator gminny stoi przed zadaniem poprawnej konstrukcji uchwały podatkowej, także w części odnoszącej się do zwolnień przedmiotowych.
Jak dalej argumentował – zapis § 2 pkt 1, 2 i 7 zaskarżonej uchwały dotyczy nieruchomości gruntowych i budynkowych (przedmiot opodatkowania) zajętych przez gminne jednostki organizacyjne, instytucje kultury, w stosunki do których Gmina Pszów pełni funkcje organizatora, stowarzyszenie działające w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz stowarzyszenia nie prowadzące działalności gospodarczej (element definiujący zwolnienie przedmiotowe). Reasumując stwierdził, że kwestionowane zapisy nie dają prymatu cechom podatnika, ale dotyczą przedmiotu opodatkowania z cechami charakterystycznymi, definiowanymi poprzez odwołanie się m.in. do związku z określoną kategorią osób.
Stwierdził zatem, że brak jest dostatecznych podstaw do uznania za uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 217 Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, gdyż uchwała w zaskarżonej części została wydana z naruszeniem prawa.
Stan faktyczny sprawy jest bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania stanowisk stron. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.
Istotą sporu jest ustalenie, czy zaskarżona uchwała – Rady Miasta w Pszowie z dnia 26 października 2010 r. Nr XLIII/347/201 w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Pszów oraz zwolnień od podatku od nieruchomości w części dotyczącej rozstrzygnięć określonych w § 2 pkt 1, 2 i 7 – jest sprzeczna z prawem, jak postrzega to skarżący Prokurator czy też nie – jak twierdzi organ stanowiący.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei stosownie do unormowania zawartego w art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.
Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała niewątpliwie stanowi akt prawa miejscowego.
Analizując stan prawny trzeba wskazać, że kompetencję do uchwalenia wysokości podatków i opłat lokalnych w określonym zakresie przyznaje organom jednostek samorządu terytorialnego Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w przepisie art. 168, a konkretyzuje ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wskazując, iż gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. W zakresie uchwał w sprawach podatków i opłat wyżej przywołana ustawa wskazuje wyłącznie właściwą radę gminy (art. 18 ust. 2 pkt 8).
Zakres kompetencji i możliwości regulowania uchwałami przez radę gminy kwestii podatków i opłat unormowany został z kolei w przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, która w art. 5 ust. 1 zawiera upoważnienie dla rady gminy do określenia stawek podatku od nieruchomości w drodze uchwały, a w art. 7 ust. 3 uprawnienie rady gminy do wprowadzenia – także w formie uchwały – innych zwolnień przedmiotowych niż określone w ust. 1 tego przepisu oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.
Dokonując oceny i interpretacji wyżej przytoczonego stanu prawnego, należy wskazać, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych upoważnia radę gminy do uchwalenia w przedmiocie podatku od nieruchomości wyłącznie zwolnień o charakterze przedmiotowym.
Zdaniem Sądu sformułowanie "inne zwolnienia przedmiotowe", zawarte w przywołanym przepisie art. 7 ust. 3 u.p.o.l., dotyczyć może wyłącznie przedmiotu, a więc nieruchomości wykorzystywanych do różnego rodzaju działalności czy też charakteryzujących się pewnymi cechami lub właściwościami, jednakże określonego w taki sposób, by niemożliwa była identyfikacja, czy przypisanie do konkretnego podatnika. Oczywistym jest, iż każde zwolnienie przedmiotowe w ostateczności dotyczyć będzie określonego podatnika, a zatem zostanie skonkretyzowane podmiotowo, jednakże na poziomie uchwały winno zostać określone w przepisie w taki sposób, żeby dotyczyło wyłącznie potencjalnie nieoznaczonego indywidualnie podmiotu. Ograniczenie takie wymaga zatem od rad gmin staranności przy redagowaniu przepisów prawa miejscowego, a przede wszystkim szczegółowego rozważenia sposobu identyfikacji przedmiotu przy określeniu kryterium zwolnienia. W każdym bowiem przypadku, gdy z ustanowionej normy można bezpośrednio wywieść, kto podlega zwolnieniu, a nie wyłącznie jaki przedmiot jest tym zwolnieniem objęty, regulacji takiej przypisać można cechy zwolnienia podmiotowego (charakter podmiotowo–przedmiotowy), co w konsekwencji oznacza przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 7 ust. 3 u.p.o.l.
W niniejszej sprawie niezbędne jest zatem dokonanie oceny, czy zwolnienie z podatku od nieruchomości określone § 2 pkt 1, 2 i 7 uchwały Rady Miejskiej w Pszowie w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości ma charakter przedmiotowy czy też inny.
Rada Miejska w Pszowie uchwaliła w tym przepisie, że zwalnia z podatku od nieruchomości:
a) grunty, budowle, budynki i ich części będących w posiadaniu lub użytkowaniu gminnych jednostek organizacyjnych działających w formie jednostek budżetowych, zakładów budżetowych oraz instytucji kultury, w stosunku do których Gmina Pszów pełni funkcje organizatora, za wyjątkiem oddanych w posiadanie zależne w celu prowadzenia działalności gospodarcze (pkt 1),
b) grunty, budynki, lub ich części, zajęte na potrzeby stowarzyszeń działających w zakresie ochrony przeciwpożarowej (pkt 2),
c) grunty, budynki lub ich części, będące w posiadaniu stowarzyszeń nie prowadzących działalności gospodarczej (pkt 7).
We wskazanym przepisie zaskarżonej uchwały zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęte zostały zatem nieruchomości posiadane przez konkretne podmioty – gminne jednostki organizacyjne działające w formie jednostek budżetowych, zakładów budżetowych oraz instytucji kultury, w stosunku do których Gmina Pszów pełni funkcje organizatora, stowarzyszenia działające w zakresie ochrony przeciwpożarowej, oraz stowarzyszenia nie prowadzące działalności gospodarczej.
Omawiane zwolnienie skierowane jest do indywidualnie oznaczonych i możliwych do zidentyfikowania adresatów. Zwolnienie takie ma zatem charakter podmiotowy, co wyklucza możliwość ustanowienia go przez radę gminy w drodze uchwały na podstawie upoważnienia zawartego w przepisie art. 7 ust. 3 u.p.o.l.
Powyższe stanowisko wyrażone zostało także w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 56/11, z dnia 4 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 181/11, czy z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 524/11, a także z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1150/11 zawarte tam poglądy Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje i podziela.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że regulacja zawarta w uchwale Rady Miejskiej w Pszowie z dnia 26 października 2010 r. Nr XLIII/347/2010 w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, w części dotyczącej rozstrzygnięć określonych w § 2 pkt 1, 2 i 7 – jest sprzeczna z przepisami art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a wskazane wady tej części zaskarżonej uchwały mają charakter istotny, w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Jak zatem wywiedziono wyżej, zaskarżona uchwała we wskazanej części zawierała istotne wady, mające jednocześnie cechy rażącego naruszenia prawa, co uzasadnia, w oparciu o przepis art. 147 §1 P.p.s.a., stwierdzenie nieważność tej uchwały w części określonej w § 2 pkt 1, 2 i 7.