I SA/Gl 1085/22

I SA/Gl 1085/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Borys Marasek
Bożena Pindel /przewodniczący/
Monika Krywow /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 283
par. 39 ust. 1, par. 41, par. 143
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 5 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 20a ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Asesor WSA Monika Krywow (spr.), Sędzia WSA Borys Marasek, Protokolant specjalista Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 lipca 2022 r. nr SKO.F/41.4/284/2022/7192 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 lipca 2022 r., nr SKO.F/41.4/ 284/ 2022/ 7192, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania J. N. (dalej jako skarżący, podatnik), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 900 z późn. zm., dalej jako O.p.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej jako organ podatkowy) z dnia 24 marca 2022 r. nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2018 r. w kwocie 47.389 063 zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...].
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, ze nieruchomość położona w S. przy ul. [...] składa się z:
- działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb [...] (o powierzchni 6049 m2).
- działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb [...] ( o powierzchni 1067 m2).
W dniu 31 grudnia 2015 r. aktem notarialnym Repertorium A numer [...] nastąpiło przeniesienie na podatnika prawa własności nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem geodezyjnym [...] i [...] obręb [...].
Informację w sprawie podatku od nieruchomości podatnik złożył w dniu 1 lutego 2016 r. Następną informację w sprawie podatku od nieruchomości podatnik złożył w dniu 17 maja 2016 r., a w dniu 14 czerwca 2016 r. złożył korektę uprzednio złożonej informacji.
Organ podatkowy decyzją z dnia 24 marca 2022 r. ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości na 2018 r. w kwocie 47.063 zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji, pełnomocnik skarżącego, zarzucił organowi podatkowemu przyjęcie stawek podatkowych z nieobowiązującej uchwały i wskazanie tej uchwały jako podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że doszło do przedawnienia prawa organu do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wskazano, że zobowiązanie ustalono na podstawie uchwały 678/LIV/2017 Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2018 r., która nie obowiązuje. Wskazano także na wadliwą praktykę wydawania decyzji z kilkuletnim opóźnieniem.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1-3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 1a ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, w brzmieniu obowiązującym 1 2018 r., dalej jako u.p.o.l.) oraz art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p.
Stwierdził, że na podstawie projektu budowlanego i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zezwalających na użytkowanie, opodatkowany budynek był oddawany do użytku etapami. Decyzją z dnia 9 grudnia 2015 r. oddano do użytku większą część budynku o pow. użytkowej 1424,71 m2 (z wyłączeniem lokalu C apteki i lokalu G biura), a decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. lokal C o pow. 135,52 m2. Natomiast lokal G biuro o pow. 71,71 m2 został oddany do użytku decyzją z dnia 11 maja 2017 r. na wniosek inwestora z dnia 27 kwietnia 2017 r. Wskazując na treść art. art. 6 ust. 2 u.p.o.l. organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy prawidłowo opodatkował w 2018 r. cała powierzchnię użytkową budynku. Dane z deklaracji okazały się nieprawidłowe, a to upoważniało organ podatkowy na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 O.p. do wydania decyzji 4 lata wstecz. Organ odwoławczy uznał także, że decyzja zawiera prawidłowe wyliczenie podatku, którego wysokości nie zakwestionowano.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że są one bezzasadne, bowiem Ustalając zobowiązanie za rok 2018 stosuje się przepisy materialnoprawne obowiązującą w tym roku, czyli uchwałę 678/LIV/2017 Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2018 r.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie zarzucam naruszenie prawa materialnego, w tym art. 120 , art. 121, art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 4 O.p. oraz art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie przez orzekający w sprawie organ, że pomimo uchylenia uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu możliwe jest jej stosowanie jako podstawy prawnej do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości, mimo usunięcia jej z obrotu prawnego w dacie wydawania zaskarżanej decyzji podatkowej.
Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi, jej autor powołał uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 października 2017 r. nr 678/LIV/2017 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2018 r. na terenie miasta Sosnowca oraz wskazał, że uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego w dniu 6 listopada 2017 r. pod pozycją 5825. Zaznaczono, że uchwała ta zawiera stawki podatku od nieruchomości stanowiące podstawę dokonywania wymiaru. Jednakże wydając decyzję organ pominął, że uchwała ta wygasła co jednoznacznie wynika z informacji zamieszczonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego gdyż została ona uchylona w całości przez uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu nr 14/11/2018 z dnia 30 listopada 2018 r. (paragraf 2 tej uchwały). Informacja o uchyleniu tej uchwały opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 5 grudnia 2018 r. pod pozycją 7573 wraz z uchwałą zawierającą stawki podatku na 2019 rok obowiązujące na terenie miasta Sosnowca ( uchwała ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.). Zdaniem pełnomocnika, uchwała wskazana w zaskarżonej decyzji wymiarowej jako jej podstawa prawna nie obowiązuje od 2019 roku tj. od daty wejścia w życie uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu która ją uchyliła.
W ocenie autora skargi, okoliczność ta stanowiąca podstawę i istotę złożonego odwołania nie została w ogóle rozpoznana przez organ odwoławczy. Kolegium rozpoznając złożone odwołanie skupiło się na analizie stanu faktycznego i przedmiotu opodatkowania chociaż był on niesporny i niekwestionowany przez stronę. Nie odniosło się natomiast do podstawowego zarzutu odwołania tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej z uwagi na uchylenie w dacie orzekania przez organ I instancji uchwały ustalającej stawki podatkowe na rok 2018.
Organ ten nie odniósł się w jakikolwiek sposób do zarzutu wadliwości (braku podstawy prawnej) zaskarżonej decyzji a to z uwagi na uchylenie uchwały Rady Miejskiej ustalającej stawki na rok podatkowy 2018 i jedynie wyraził pogląd że należy stosować przepisy uchylonej uchwały gdyż stosuje się przepisy obowiązujące w roku za który dokonuje się wymiar.
Wskazano, że uchylenie aktu prawnego, w tym przypadku uchwały ustalającej stawki podatkowe ma skutek niweczący. Po dniu utraty mocy obowiązującej uchylonego przepisu nie może on już stanowić podstawy do działania organu administracji publicznej , a działanie w oparciu o nie obowiązujący przepis nie ma cechy legalizmu. W przypadku zaskarżanej niniejszą skargą decyzji podatkowej jako podstawę prawną wskazano przepisy uchwały które wskutek jej uchylenia utraciły moc obowiązującą i nie mogą stanowić podstawy prawnej do działań organu podatkowego.
Zdaniem skarżącego, wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż uchwała Rady Miejskiej w Sosnowcu nr 678/LIV/2017 z 26 października 2017 r. mimo uchylenia dalej obowiązuje i że można ją stosować w 2022 roku stoi w jawnej sprzeczności z zasadą legalizmu i zasadą zaufania do organów podatkowych, wyrażonych w art. 120 i 121 O.p. Zaznaczono, że Kolegium nie wskazało na jakiej podstawie i w oparciu o jakie regulacje wyraża stanowisko, że przepis uchylony może obowiązywać i stanowić podstawę prawną wydanego w formie decyzji rozstrzygnięcia. Pogląd taki nie jest jednak do zaakceptowania gdyż stoi w sprzeczności ze zdefiniowaną normatywnie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i Ordynacji Podatkowej zasadą legalizmu w działaniu organów podatkowych.
Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości regulowane jest przepisami u.p.o.l. Art. 5 tej ustawy operuje pojęciem stawek rocznych a nie stawek na konkretny rok podatkowy. Rada Miejska w Sosnowcu uchwaliła stawki tego podatku na konkretny rok kalendarzowy ( 2018) podejmując uchwałę nr 678/LIV/2017. Również w sposób celowy i świadomy dokonała jej uchylenia uchwałą nr 14/11/2018 z dnia 30 listopada 2018 r, stanowiąc że od dnia 1 stycznia 2019 roku uchwała nr 678/LIV/2017 traci moc. Treść obu tych uchwał opublikowane zostały w organie promulgacyjnym - Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami.
Uchylenie uchwały którą organ wskazał w podstawie prawnej decyzji było zatem dobrowolnym i zamierzonym działaniem Rady Miejskiej, podjętym i opublikowanym w obowiązującym legislacyjnym trybie. Skoro jednak nastąpiło, to konsekwencją takiego rozstrzygnięcia stała się niemożność stosowania uchylonej uchwały z chwilą utraty jej mocy obowiązującej. Uchylając wymienioną powyżej uchwałę Rada Miejska w Sosnowcu świadomie zadecydowała o wyeliminowaniu stawek w podatku od nieruchomości na rok kalendarzowy 2018 po dacie jej wejścia w życie. Konsekwencje takiego wyboru nie mogą być jednak "naprawiane" poprzez wskazywanie uchylonej uchwały jako podstawy prawnej decyzji czy twierdzenia że mimo uchylenia akt ten jednak obowiązuje i można go stosować nakładając obowiązek podatkowy na jego podstawie. Tymczasem wydanie decyzji w oparciu o akt uchylony powoduje, że decyzja pozbawiona jest podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że Skarga podtrzymuje zarzut odwołania, do którego Kolegium odniosło się już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium ustalając zobowiązanie pieniężne stosuje się przepisy materialnoprawne obowiązującą w tym roku, w którym powstało zobowiązanie, a nie przepisy aktualnie obowiązujące. Jest to niepodważana i ugruntowana praktyka, wynikają z konstrukcji powstającego corocznie zobowiązania podatkowego w danym podatku (art. 4-6 i art. 21 O.p.). Ustawodawca upoważnił organ gminy do corocznego ustalania stawek w podatku od nieruchomości. Wprowadzenie nowych stawek w kolejnym roku i uchylenie poprzedniej uchwały nie uniemożliwia jej stosowania. Uchylenie jest bowiem aktem konstytutywnym i nie wywiera skutku retrospektywnego. Stąd możliwe jest dalsze stosowanie uchylonych przepisów na podstawie reguł intertemporalnych. Dopiero stwierdzenie nieważności uchwały, jako akt deklaratoryjny, wywołałoby skutek wsteczny, uniemożliwiając jakikolwiek jej stosowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości zastosowania przez organ podatkowy aktu prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 października 2017 r. nr 678/LIV/2017 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2018 r. na terenie miasta Sosnowca opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego w dniu 6 listopada 2017 r. pod pozycją 5825. Strona skarżąca twierdzi, że wobec uchylenia tej uchwały mocą § 2 uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu nr 14/II/2018 z dnia 30 listopada 2018 r. 14/II/2018 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 rok obowiązujących na terenie miasta Sosnowca (Dz.Urz.Woj.Śl. z dnia 5 grudnia 2018 r. poz. 7573) brak było możliwości jej zastosowania. Z kolei organ odwoławczy stwierdził, że do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. należy stosować uchwałę z dnia 26 października 2017 r., gdyż dotyczy ona opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli za rok 2018 i w tym zakresie jest obowiązująca.
Sąd wskazuje, że skarga w niniejszej sprawie jest kolejną ze skarg wywiedzionych przez podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 539/22 Sąd oddalił skargę podatnika na decyzję Kolegium dotyczącą podatku od nieruchomości za 2016 r. W postępowaniu skarga była tożsama, stąd też Sąd w niniejszej sprawie posłuży się argumentacją zawartą w uzasadnieniu sporządzonym do ww. sprawy.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie stawek wskazanych w tym przepisie. Powyższy przepis zawiera zatem delegację ustawową do ustalania wysokości podatku od nieruchomości w zakresie określonym w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przez organ jednostki samorządu terytorialnego, przy czym uprawnienie to jest ograniczone do wysokości wskazanej w tym przepisie (wysokość maksymalna). Uzupełnieniem ww. kompetencji jest możliwość różnicowania ich wysokości dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania.
W myśl art. 20 ust. 1 u.p.o.l. górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.
Z powyższego przepisu wynika, że górne granice stawek podatkowych określonych kwotowo w uchwale ulegają corocznie zmianie w granicach wskazanych w tym przepisie.
Odstępstwo od powyższej zasady wyrażone zostało w art. 20a ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że w kolejnym roku podatkowym mogą obowiązywać albo nowe stawki, o ile zostanie podjęta uchwała, w znaczeniu obejmującym również jej prawidłową publikację, albo stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, jeśli taka uchwała nie zostanie podjęta. Innymi słowy, rada gminy ma uprawnienie do corocznego określania stawek podatku od nieruchomości. Jednocześnie uchwalenie nowej uchwały wymaga uchylenia dotychczas obowiązującej. Wynika to wprost z § 39 ust. 1 i § 41 ust. 1 w zw. z § 143 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283). Z przepisów tych wynika, że w przepisie uchylającym wyczerpująco wymienia się ustawy, które ustawa uchyla; nie poprzestaje się na domyślnym uchyleniu poprzedniej ustawy przez odmienne uregulowanie danej sprawy w nowej ustawie (§ 39 ust. 1 ww. aktu). Ustawę regulującą dotychczas daną dziedzinę spraw uchyla się w całości, bez pozostawiania w mocy poszczególnych jej jednostek systematyzacyjnych, zwłaszcza pojedynczych przepisów (§ 41 ust. 1). Z kolei § 143 ww. aktu stanowi, że do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
Wskazać należy, że kwestią obowiązywania uchwał stanowiących akty prawa miejscowego zajmował się Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 5/94. W uzasadnieniu wskazano, że "w literaturze prawa konstytucyjnego (L. Garlicki, Glosa do postanowienia TK z dnia 21 września 1987 r. - P.3/87 - Nowe Prawo nr 5-62 1933 r., s. 111) podkreślono, że nie można zawsze utożsamiać uchylenia i utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Uchylenie aktu normatywnego (płaszczyzna formalna) ogranicza zasadniczo zakres jego mocy obowiązującej (płaszczyzna materialna), jeżeli prawo nakazuje by uchylony przepis stosować do pewnych sytuacji. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 11 kwietnia 1994 r. (K.10/93 - OTK z 1994 r. cz. I., poz. 7) w rozważaniach na tle uchylonego przepisu ustawy w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wyjaśnił istotę relacji między uchyleniem przepisu a utratą przezeń mocy obowiązującej: "Na mocy art. 1 pkt 1 b i art. 11 ustawy z dnia 16 grudnia 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 646) art. 6 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został uchylony z dniem 1 stycznia 1994 r. Przepis, na podstawie którego został derogowany art. 6 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych utrzymał jego moc obowiązującą w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 1993 r. Należy więc stwierdzić, że art. 6 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązuje dla ustalenia wysokości podatku za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1993 r. Z tego względu nie nastąpiła utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego, będąca w myśl art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przesłanką do umorzenia postępowania. W szczególności utraty mocy obowiązującej art. 6 ust. 6 nie spowodowało uchylenie wspomnianego przepisu z dniem 1 stycznia 1994 r. o obowiązywaniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy pojęcie to zostanie odniesione do określonej sytuacji i określonego momentu w czasie. Innymi słowy przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeżeli można go stosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości. Utrata mocy obowiązującej przepisu prawa następuje w sytuacji, gdy nie może być on zastosowany i dopiero wtedy można uznać, że nastąpiła utrata mocy obowiązującej przepisu w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W tym znaczeniu należy stwierdzić, że art. 6 ust. 6 jest nadal stosowany. Stanowi on jeden z elementów normy prawnej nakazującej organom skarbowym egzekwować należności podatkowe za rok 1993 od osób samotnie wychowujących dzieci. Wyznacza on również treść obowiązku podatkowego osób samotnie wychowujących dzieci, które nie uiściły jeszcze podatku za 1993 r. Tym samym nie zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym". Uchylenie przepisu nie zawsze jest równoznaczne z utratą przez ten przepis w całości mocy obowiązującej. pogląd ten należy - mutatis mutandis - odnieść również do zmiany przepisu. Dopiero treść normy derogującej czy przejściowej pozwala odpowiedzieć na pytanie, czy uchylony lub zmieniony przepis utracił moc obowiązującą w tym znaczeniu, że nie może być w ogóle stosowany". Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił bowiem, że w przypadku uchwał o charakterze normatywnym uchylenie lub zmiana zaskarżonej uchwały nie są równoznaczne z pozbawieniem (w całości lub w części) jej mocy prawnej.
Również w doktrynie wskazuje się, że "Ze względu na postulaty komunikatywności i jednolitości terminologicznej języka prawnego - prawodawca powinien traktować zwroty "wejście w życie aktu normatywnego", "uzyskanie mocy obowiązującej przez normy prawne zawarte w akcie normatywnym", "początek obowiązywania" i "początek nakazu stosowania" jako określenia oznaczające ten sam moment. W takim ujęciu wejście w życie przepisów prawnych oznacza nadanie mocy obowiązującej normom prawnym zawartym w tych przepisach, a to z kolei oznacza, że od momentu wejścia w życie wszyscy, których dotyczą normy prawne zawarte w danym akcie prawnym, mają obowiązek zachowywać się zgodnie z tymi normami. Jednocześnie, ze względu na zasadę jednolitości terminologicznej, prawodawca powinien stosować tylko jeden z tych zwrotów w tekstach aktów prawnych. Ponieważ "wejście w życie" jest zwrotem najwłaściwszym dla przepisów prawnych, on właśnie powinien być wyłącznie używany przez prawodawcę w omawianym tu znaczeniu" tak G. Wierczyński, "Obowiązywanie" a "wejście w życie" – uwagi polemiczne, "Państwo i Prawo" 2007, Nr 2, s.108). Innymi słowy uchwalenie nowych przepisów (uchwały) oznacza koniec obowiązywania przepisów dotychczasowych i konieczność stosowania nowych. Uchylenie, zmiana uchwały czy też utrata jej mocy obowiązującej w związku z podjęciem późniejszej uchwały, wywołuje skutki dopiero od wejścia w życie "nowej" uchwały lub zmiany (ex nunc), a do stanów prawnych zaistniałych sprzed jej wejście w życie stosuje się przepisy uchwały dotychczasowe.
W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że od 1 stycznia 2018 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 października 2017 r. nr 678/LIV/2017 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2018 r. na terenie miasta Sosnowca. Nie jest również kwestionowana okoliczność, że na mocy § 2 uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu nr 14/II/2018 z dnia 30 listopada 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 rok obowiązujących na terenie miasta Sosnowca uchylono ww. uchwałę. Jednocześnie uchwała z dnia 30 listopada 2018 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., co wynika z § 3 tej uchwały.
Z powyższego wynika zatem, że od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. w zakresie ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w Sosnowca z dnia 26 października 2017 r., a tym samym organ podatkowy był obowiązany ją zastosować w niniejszej sprawie, co też uczynił.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzekł jak w sentencji.