I SA/GL 106/24

I SA/Gl 106/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Stuła-Marcela
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 33  par. 2 pkt 1 i 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2024 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 listopada 2023 r. nr SKO.FE/41.4/89/2023/21696 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta D. z dnia 21 września 2023 r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 listopada 2023 r. nr SKO.FE/41.4/89/2023/21696 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 17, art. 18, art. 23 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) a także § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez G.S. na postanowienie Prezydenta Miasta D. z dnia 21 września 2023 r. nr [...] w sprawie:
a) oddalenia zarzutu zobowiązanego w przedmiocie nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi: PM.785/2021 z dnia 23 września 2021 r., PM.228/2023 z dnia 31 maja 2023 r., PM.229/2023 z dnia 31 maja 2023 r., PM.425/2023 z dnia 17 sierpnia 2023 r.,
b) oddalenia zarzutu zobowiązanego w przedmiocie braku prawidłowego doręczenia upomnienia w sprawie zaległości objętych wymienionymi wyżej tytułami wykonawczymi
utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 8 września 2023 r. G.S. (dalej: zobowiązany, skarżący) wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonanego zajęcia prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych PM.785/2021 z dnia 23 września 2021 r., PM.228/2023 z dnia 31 maja 2023 r., PM.229/2023 z dnia 31 maja 2023 r., PM.425/2023 z dnia 17 sierpnia 2023 r. Podniósł zarzuty określone w art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a., wskazując na nieistnienie obowiązku wobec nieprawidłowego doręczenia decyzji podatkowych oraz brak prawidłowego doręczenia upomnienia.
W postanowieniu z dnia 21 września 2023 r. Prezydent Miasta D. (dalej: Prezydent) zarzuty te oddalił.
W zażaleniu na to rozstrzygnięcie zarzucono, że jest ono oparte na nieprawidłowym ustaleniu, że korespondencja obejmująca przedmiotowe decyzje podatkowe oraz upomnienia została w skuteczny sposób doręczona skarżącemu, podczas gdy w rzeczywistości, wobec wskazania przez skarżącego prawidłowego adresu dla doręczeń (a także adresu poczty elektronicznej) prób doręczenia korespondencji na adres [...] w D. nie można uznać za prawidłowe.
Kolegium nie uwzględniło zażalenia.
Na wstępie swoich rozważań przywołało art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a., akcentując, że zobowiązany, wnosząc zarzuty zamierzał wykazać, że nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że jego obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za lata 2020 do 2023 istniał. Powyższe wywodził z tego, że wszystkie decyzje podatkowe, upomnienia oraz tytuły egzekucyjne były kierowane na niewłaściwy adres.
Kolegium ustaliło następujący stan faktyczny. Prezydent Miasta D., jako organ egzekucyjny na podstawie niżej wymienionych tytułów wykonawczych prowadzi postępowanie egzekucyjne w administracji:
1/ nr PM.785/2021 z dnia 23 września 2021 r. obejmujący zaległość podatkową w podatku od nieruchomości z tytułu I oraz II raty za 2021 r. ustaloną decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2021 r. Doręczenie decyzji wymiarowej nastąpiło z dniem 2 lutego 2021 r. (zgodnie z art. 153 § 2, w związku z art. 148 § 2 ust. 1 ustawy Ordynacja podatkowa). G.S. odmówił przyjęcia decyzji w siedzibie organu podatkowego.
W dniu 21 czerwca 2021 r. Prezydent Miasta D. skierował do zobowiązanego upomnienie nr [...] obejmujące wyżej wskazaną zaległość podatkową na łączną kwotę należności głównej 347 zł oraz kwotę 16 zł z tytułu kosztów upomnienia. Upomnienie zostało skierowane na adres zobowiązanego D., ul. [...]. Upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu osobiście w dniu 24 czerwca 2021 r. przez operatora pocztowego.
2/ nr PM.228/2023 z dnia 31 maja 2023 r. obejmujący zaległość podatkową w podatku od nieruchomości z tytułu III oraz IV raty za 2021 r. ustaloną decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2021 r. Doręczenie decyzji wymiarowej nastąpiło z dniem 2 lutego 2021 r. (zgodnie z art. 153 § 2, w związku z art. 148 § 2 ust. 1 O.p.). G.S. odmówił przyjęcia decyzji w siedzibie organu podatkowego;
W dniu 9 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta D. skierował do zobowiązanego upomnienie nr [...] obejmujące wyżej wskazaną zaległość podatkową na łączną kwotę należności głównej 250 zł oraz kwotę 16 zł z tytułu kosztów upomnienia. Upomnienie zostało skierowane na adres zobowiązanego D., ul. [...]. Upomnienie zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi (B.S.) w dniu 28 czerwca 2022 r. przez operatora pocztowego;
3/ nr PM.229/2023 z dnia 31 maja 2023 r. obejmujący zaległość podatkową w podatku od nieruchomości z tytułu I, II, III oraz części IV raty za 2021 r. ustaloną decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2021 r. Doręczenie decyzji wymiarowej nastąpiło z dniem 2 lutego 2021 r. (zgodnie z art. 153 § 2 w związku z art. 148 § 2 ust. 1 O.p.). G.S. odmówił przyjęcia decyzji w siedzibie organu podatkowego. W dniu 10 maja 2022 r. Prezydent Miasta D. skierował do zobowiązanego upomnienie nr [...] obejmujące wyżej wskazaną zaległość podatkową na łączną kwotę należności głównej 116 zł oraz kwotę 16 zł tytułu kosztów upomnienia. Upomnienie zostało skierowane na adres zobowiązanego D., ul. [...]. Upomnienie zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi (J.K.) w dniu 13 maja 2022 r. przez operatora pocztowego;
4/ nr PM.425/2023 z dnia 17 sierpnia 2023 r. obejmujący zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za 2020 r., 2021 r., 2022 r., 2023 r. ustaloną decyzją nr:
a/ [...] z dnia 7 stycznia 2020 r. Decyzja wymiarowa została skierowana na adres zobowiązanego D., ul. [...]. Przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniu 5 marca 2020 r. oraz w dniu 13 marca 2020 r. i z dniem 20 marca 2020 r. została uznana za doręczoną przez Pocztę Polska S.A. pod ww. adres, zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a.
b/ [...] z dnia 11 stycznia 2021 r. Doręczenie decyzji nastąpiło z dniem 2 lutego 2021 r. (zgodnie z art. 153 § 2, w związku z art. 148 § 2 ust. 1 ustawy - Ordynacja podatkowa). G.S. odmówił przyjęcia decyzji w siedzibie organu podatkowego;
c/ [...] z dnia 10 stycznia 2022 r. Decyzja została skierowana na adres zobowiązanego D., ul. [...]. Przesyłka została doręczona w dniu 19 lutego 2022 r. sąsiadowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, zawiadomienie o doręczeniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zgodnie z zasadami z k.p.a.;
d/ [...] z dnia 9 stycznia 2023 r. Decyzja została skierowana na adres zobowiązanego D., ul. [...]. Przesyłka została doręczona zobowiązanemu osobiście w dniu 6 kwietnia 2023 r., zgodnie z zasadami z k.p.a.
Wskazane powyżej decyzje stały się ostateczne i prawomocne, a zatem podlegały wykonaniu. W dniu 31 maja 2023 r. Prezydent Miasta D. skierował do zobowiązanego upomnienie nr [...] obejmujące wyżej wskazane zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za lata: 2020 r., 2021 r., 2022 r., 2023 r. na łączną kwotę należności głównej 326 zł, odsetek w łącznej kwocie 59 zł oraz kwotę 16 zł z tytułu kosztów upomnienia. Upomnienie zostało skierowane na adres zobowiązanego D., ul. [...]. Upomnienie zostało dwukrotnie awizowane, tj. w dniu 1 czerwca 2023 r. oraz w dniu 12 czerwca 2023 r. W związku z tym, z dniem 15 czerwca 2023 zostało uznane za doręczone przez operatora pocztowego.
W kontekście powyższego Kolegium stwierdziło, że doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, z którą przepisy zarówno O.p. (w zakresie doręczenia decyzji podatkowych), jak i k.p.a. (w zakresie doręczenia tytułów wykonawczych) wiążą określone skutki prawne. Na przykład od daty doręczenia rozpoczynają bieg niektóre terminy dokonania czynności proceduralnych, a ponadto doręczenie pisma może wywoływać także inne skutki prawne, w szczególności związanie organu decyzją administracyjną od chwili jej doręczenia. Doręczenie właściwe polega na doręczeniu pisma, za pokwitowaniem, do rąk adresata (osoba fizyczna) lub osoby upoważnionej do odbioru pisma (osoba prawna i jednostka organizacyjna). Doręczenie zastępcze ma miejsce wtedy, gdy pozostawia się pismo dorosłemu domownikowi bądź sąsiadowi adresata lub dozorcy domu, w którym zamieszkuje, i o fakcie tym (z wyjątkiem przypadku pozostawienia pisma dorosłemu domownikowi) pozostawia się informację w oddawczej skrzynce pocztowej, a w razie jej braku - na drzwiach mieszkania adresata (art. 149 O.p.; art. 43 k.p.a.). Natomiast na podstawie art. 150 § 1 O.p. i jego odpowiednika w k.p.a., tj. art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O. p. oraz art. 42 i 43 k.p.a.:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Inaczej mówiąc, fikcja doręczenia polega na tym, że pismo uważa się za doręczone, mimo że faktycznie adresat pisma nie odebrał. Z kolei, na podstawie art. 153 O.p. stanowi, że jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma doręczanego mu w sposób określony w art. 144 § 1 b lub 1c, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją pozostawia się w aktach sprawy (§ 1). W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (§ 2).
Powyższe przepisy mają zastosowanie w postępowaniu podatkowym, administracyjnym oraz egzekucyjnym w administracji. W rozpoznawanej sprawie nie znajduje żadnego uzasadnienia podniesiona przez zobowiązanego okoliczność, iż korespondencja była kierowana na niewłaściwy adres. Jednocześnie Prezydent bezspornie wykazał, że w okresie doręczenia pism (decyzji) strony aktualny pozostawał adres do doręczeń w D. przy ul. [...], bowiem wskazywany przez zobowiązanego adres D. ul. [...] jest adresem, pod którym zobowiązany nie zamieszkuje oraz nie ma możliwości prawidłowego doręczania na ten adres korespondencji. Potwierdzeniem tej okoliczności jest pismo Poczty Polskiej z dnia 21 października 2022 r. w sprawie wyjaśnienia przyczyn braku możliwości doręczania przesyłek na adres [...], zgodnie z którym pod adresem ul. [...], [...] D. nie ma możliwości doręczania korespondencji zgodnie z regulacjami art. 37 ustawy - Prawo Pocztowe (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 896) ani awizowania listów. Placówka wskazała, iż pod wskazanym przez zobowiązanego adresem nie ma zabudowań. Teren jest bez numeru posesji, ogrodzenia i skrzynki oddawczej. Natomiast zgodnie z art. 40 Prawa pocztowego oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie oddawczych skrzynek pocztowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 506), skrzynki oddawcze dla każdego punktu posiadającego wyodrębniony adres powinny być zainstalowane w miejscu dostępnym dla adresatów i odbiorców pocztowych. Z kolei, przepis art. 42 k.p.a. jednoznacznie wskazuje miejsca doręczeń pism osobom fizycznym:
§ 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych.
§ 2. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.
Mając na uwadze brak możliwości doręczania korespondencji na wskazany przez stronę adres D. ul. [...], organ podatkowy, organ egzekucyjny i wierzyciel doręczał korespondencję na adres: D., ul. [...]. Adres ten jest adresem, pod którym możliwe jest doręczanie korespondencji zgodnie z przepisami O.p. oraz k.p.a. Kolegium uznało zatem, że doręczenie decyzji podatkowych, upomnień oraz tytułów wykonawczych dokonywane były na właściwy adres, a podniesiony z tego tytułu przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku jest bezzasadny. Przesłane upomnienia wraz z dowodami doręczeń, wskazują zatem na zrealizowanie przez organ I instancji obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Następnie wierzyciel przesłał zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych.
W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącego radca prawny zarzucił naruszenie:
- art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie w realiach niniejszej sprawy polegające na uznaniu za nieskuteczny zarzut skarżącego o nieistnieniu obowiązków podatkowych stwierdzonych poszczególnymi decyzjami podatkowymi (których w realiach sprawy nie można uznać za skuteczne doręczone) oraz braku doręczenia mu poszczególnych upomnień (których w realiach sprawy nie można uznać za skuteczne doręczone),
- art. 42-44 i n. k.p.a. oraz art. 148-150 i n. O.p. poprzez błędne ich zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że w realiach sprawy w sposób skuteczny doręczono skarżącemu przedmiotowe decyzje podatkowe oraz upomnienia.
- art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia dowodów i argumentów przedstawionych przez skarżącego organowi podatkowemu i Kolegium oraz znanych Prezydentowi z urzędu,
- działanie wbrew zasadzie pogłębiania zaufania przejawiające się m.in. w:
a) bezkrytycznym przyjęciu wyjaśnień Poczty Polskiej, że pod adresem [...] w D. (wskazanym przez skarżącego jako adres dla doręczeń), nie ma możliwości doręczenia korespondencji, gdyż nieruchomość ta jest niezabudowana i nie posiada skrzynki oddawczej, podczas gdy nieruchomość ta jest zabudowana, a dostęp doręczyciela do budynku, gdzie można zostawić korespondencję następuje od strony ul [...] (dawniej: [...]), tj. trasy [...] ([...]), która to okoliczność była znana z urzędu zarówno organowi podatkowemu (który m.in. zarządził oględziny nieruchomości i budynku w ramach postępowania podatkowego), jak również Kolegium (które uwzględniło skargę pełnomocnika na nieuzasadnione nałożenie kary porządkowej przy próbie przeprowadzenia oględzin m.in. tegoż budynku);
b) pominięciu okoliczności, że wobec niezamieszkiwania w Polsce i pracy związanej z koniecznością ciągłego przemieszczania skarżący wskazał Prezydentowi adres do korespondencji elektronicznej, który to adres organ I instancji wykorzystywał w toku wymiany korespondencji w innych sprawach podatkowych z udziałem skarżącego, a który winien (wobec zamieszkiwaniem skarżącego poza granicami kraju i informowaniem o preferowanym odbiorze korespondencji drogą elektroniczną) mieć zastosowanie do doręczenia drogą elektroniczną decyzji podatkowych oraz upomnień,
c) przesyłaniu decyzji podatkowych oraz upomnień na adres [...] w D., pomimo wiedzy, że skarżący nie mieszka pod tym adresem oraz jest w separacji z żoną, która nie przekazuje mu korespondencji, tj. pozytywnych przesłanek przemawiających za tym, że skarżący nie będzie miał możliwości odbioru korespondencji pod tym adresem.
Wobec powyższego wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji (powinno być postanowienia – dopisek Sądu) oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta D. z dnia 21 września 2023 r. nr [...] i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.
Pełnomocnik skarżącego wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:
- (w załączeniu) na okoliczność ustalenia, że zarówno Prezydentowi, jak i Kolegium znana była okoliczność, że nieruchomość pod adresem [...] jest nieruchomością zabudowaną m.in. budynkiem handlowo-usługowym (vide str. 2 akapit 3 uzasadnienia), a także ustalenia, że wobec konfliktu skarżącego z organem podatkowym (a ściślej jego pracownikami) oświadczenie tychże pracowników, że skarżący odmówił przyjęcia wszelkich decyzji podatkowych oraz upomnień (których organowi podatkowemu nie udało się skutecznie doręczyć) należy uznać za co najmniej wątpliwe,
- dokumentacji znajdującej się w aktach postępowania WSA w Gliwicach prowadzonego pod sygn. akt: II SA/GI 1809/23 w postaci zawiadomienia, skargi wraz z załącznikami oraz odpowiedzi na skargę wraz z załącznikami - na okoliczność ich treści, w tym w szczególności ustalenia, że nieruchomość pod adresem ul. [...] ([...]) jest zabudowana budynkiem, istnieje do niej dojazd i można do tego budynku doręczać korespondencję,
- korespondencji żony skarżącego z organem egzekucyjnym z dnia 30 maja 2023 r., 7 i 15 lipca 2022 r. - na okoliczność jej treści, w tym w szczególności zwrócenia przez żonę skarżącego korespondencji obejmującej upomnienia wystawione na skarżącego, kolejnej deklaracji o nieprawidłowości adresu, wiedzy organu egzekucyjnego, że upomnienia z dnia 8 czerwca 2022 r. nie zostaną przekazane skarżącemu oraz, że nie została przekazana błędnie adresowana korespondencja z roku poprzedniego, wcześniejszego informowania organu, że adres [...] nie jest prawidłowym adresem skarżącego, a korespondencja kierowana na ten adres będzie zwracana przez B.S. i nie będzie przekazywana skarżącemu.
W uzasadnieniu skargi wskazano na konflikt pomiędzy skarżącym a Prezydentem, który trwa już wiele lat, a jednym z jego głównych przyczyn jest nieuzasadnione nadanie należącej do skarżącego nieruchomości (funkcjonującej pod adresem [...] w D. wskazanym jako adres dla doręczeń) właśnie takiego adresu. Obecnie przez WSA w Gliwicach procedowana jest pod sygn. II SA/GI 1809/23 sprawa nadania istniejącemu budynkowi na tej nieruchomości numeru porządkowego [...]). Dotychczasowy adres jest mylący, gdyż do budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości, jedyny faktycznie istniejący i funkcjonujący dojazd istnieje pasem wyłączenia z trasy [...] (która na wysokości nieruchomości skarżącego nosi nazwę ul. [...], dawniej: [...]), zaś z poziomu ul. [...] nad tą nieruchomością (która od strony ul. [...] jest zadrzewiona) przebiega wiadukt, a więc nie ma fizycznej możliwości, aby m.in. doręczyciel Poczty Polskiej doszedł do budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości od strony ul. [...].
Prezydent ma świadomość tej okoliczności, niemniej nie uwzględnia stanowiska skarżącego dot. nadania adresu przy ul. [...] w D., obstając, że nadanie adresu przy ul. [...] jest prawidłowe. Skoro zaś tak jest, to skarżący właśnie taki adres podał jako adres dla doręczeń.
W realiach sprawy nie ulega też wątpliwości, że przywoływana przez Kolegium treść pisma Poczty Polskiej (mająca uzasadniać brak możliwości doręczenia korespondencji pod wskazanym przez skarżącego adres: ul. [...]) jest oczywiście niezgodna z prawdą (m.in. w zakresie twierdzenia, że jest to nieruchomość niezabudowana), gdyż organ podatkowy (tj. ten sam Prezydent Miasta D.) nie tylko uznaje za przedmiot opodatkowania budynek znajdujący się na tej nieruchomości, ale także wyznaczył m.in. oględziny tegoż budynku (w ramach nieruchomości), a pracownicy organu podatkowego dojechali pod ten budynek, gdzie spotkali się m.in. z pełnomocnikiem skarżącego, który wobec wynajmowania tego budynku oświadczył, że nie może udostępnić go do oględzin, co skądinąd zakończyło się wymierzeniem kary porządkowej pełnomocnikowi, która - jako oczywiście nieuzasadniona - została uchylona przez SKO w Katowicach.
W tych realiach organ podatkowy otrzymując pismo Poczty Polskiej dotyczące braku możliwości doręczenia przesyłki na "niezabudowaną nieruchomość" pod adres ul. [...], powinien wyjaśnić Poczcie Polskiej, że nieruchomość ta jest zabudowana, a dojazd do budynku, pod który należy doręczyć korespondencję prowadzi pasem wyłączenia z trasy [...]. Tymczasem organ zataił tą informację przed pocztą i mając rzekome pisemne "potwierdzenie", że doręczenie korespondencji na adres wskazany przez skarżącego jako adres dla doręczeń jest jakoby "niemożliwe" uznał zupełnie bezpodstawnie, że nie jest związany wskazanym przez skarżącego adresem dla doręczeń.
W takiej sytuacji organ podatkowy i organ egzekucyjny mogły także skorzystać z doręczenia korespondencji na wskazywany adres poczty elektronicznej skarżącego (z którego skądinąd korzystał Wydział Podatków korespondując z podatnikiem w sprawie innej nieruchomości skarżącego przy ul. [...] w D., dla której dzięki tej formie kontaktu nie istnieje żadna zaległość podatkowa), ale z niezrozumiałych przyczyn nie skorzystano z tej formy doręczenia korespondencji.
Tymczasem przedmiotowe decyzje podatkowe oraz upomnienia były wysyłane na adres [...] w D., pod którym to adresem skarżący nie zamieszkuje (przebywając przez większą część roku w Niemczech), a wobec separacji z małżonką nie może też liczyć na przekazywanie korespondencji. Skądinąd żona skarżącego wielokrotnie informowała Prezydenta, że nie będzie przekazywała korespondencji kierowanej do męża, które to pisma są w dyspozycji Prezydenta. Pomimo więc, że B.S. od kilku lat zwracała kierowaną do skarżącego korespondencję przesyłaną na adres [...] oraz informowała, że nie jest to adres skarżącego, to organy wszelką korespondencję podatkową oraz upomnienia kierowały na adres, o którym wiedziały, że nie jest adresem skarżącego i nie ma możliwości, by zapoznał się on z korespondencją zwracaną do organu.
Zdaniem skarżącego taka praktyka organu nie zasługuje na aprobatę, zaś strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji przesyłania przez organ korespondencji na błędny adres. Tym samym doręczeń decyzji podatkowych oraz upomnień kierowanych na ten adres nie można uznać w realiach sprawy za skutecznie doręczone.
Nadto skarżący zaprzeczył, by kiedykolwiek odmówił odebrania w siedzibie organu podatkowego bądź egzekucyjnego jakiejkolwiek decyzji podatkowej bądź upomnienia. Abstrahując, że działanie takie byłoby zupełnie irracjonalne (pozbawiałoby bowiem skarżącego - wobec skuteczności doręczenia w związku z odmową przyjęcia - możliwości podjęcia obrony), to w świetle przedstawionych okoliczności twierdzenia organu (a właściwie jej pracowników skonfliktowanych ze skarżącym), że taka odmowa miała miejsce, uznać należy za daleko wątpliwe.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: PM.785/2021 z dnia 23 września 2021 r., PM.228/2023 z dnia 31 maja 2023 r., PM.229/2023 z dnia 31 maja 2023 r. oraz PM.425/2023 z dnia 17 sierpnia 2023 r..
Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), a także brak
wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Kwestia badania prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej w ramach zarzutu nieistnienia obowiązku zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym była przedmiotem licznych wypowiedzi judykatury i piśmiennictwa. W stanie prawnym obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. zagadnienie to budziło poważne wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie. Wątpliwości te przestały być aktualne z dniem 30 lipca 2020 r., w związku z wejściem w życie zmian wprowadzonych do przepisów u.p.e.a. na mocy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070). W literaturze wskazuje się, że obecnie brak wymagalności obowiązku z jakiejkolwiek przyczyny może być podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Ustawa nie zawiera przy tym zastrzeżenia, że mają to być przyczyny, które nastąpiły po wystawieniu tytułu wykonawczego. Z art. 34 § 4 pkt 3 lit. b u.p.e.a. wynika wprost, że przyczyna braku wymagalności obowiązku może wystąpić przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. W obecnym stanie prawnym nie widać zatem przeszkód dla badania przez wierzyciela prawidłowości doręczenia decyzji, na podstawie której wystawiono obowiązek (zob. komentarz do art. 34 u.p.e.a. w: P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023). Zatem w stanie prawnym, którego dotyczy niniejsza sprawa, nie ma wątpliwości, że w ramach zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) można co do zasady kwestionować doręczenie decyzji stanowiącej podstawę tego obowiązku (por. wyroki NSA z dnia: 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 195/24 oraz 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1404/22).
Kwestia doręczenia decyzji wymiarowych, a także upomnień jest zatem istotą sporu w niniejszej sprawie, przy czym pierwsze ze spornych zagadnień należy rozpatrywać w świetle przepisów działu IV rozdziału 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.). a drugie według regulacji zawartych w dziale I rozdziale 8 K.p.a. (aktualnie zasada ta wynika wprost z wprowadzonego z dniem 25 marca 2024 r. art. 18 pkt 1 u.p.e.a., wcześniej była ugruntowana w orzecznictwie, por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II GSK 60/09).
Zgodnie z art. 148 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju (§ 1). Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3).
Z kolei, zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych (§ 1), Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Jak stanowi art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W myśl art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
W kwestii doręczenia decyzji (uregulowanego w przywołanych wyżej przepisach O.p.), stwierdzić należy, iż doręczenie decyzji wymiarowych w siedzibie organu podatkowego było zgodne z regulacją zawartą w art. 148 § 2 pkt 1 O.p.
Art. 153 § 1 O.p. stanowi, że jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma doręczanego mu w sposób określony w art. 144 § 1b lub 1c, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją pozostawia się w aktach sprawy. Zgodnie z art. 153 § 2 O.p. w przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.
Przywołana regulacja wprowadza tzw. fikcję prawną doręczenia, a zatem odmowa przyjęcia pisma przez adresata rodzi tożsame skutki prawne jak samo faktyczne fizyczne doręczenie pisma. W jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przyjęcie fikcji prawnej polegającej na uznaniu pisma za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia jest możliwe tylko przy zachowaniu ściśle określonych warunków. Z uwagi na daleko idące konsekwencje odmowy przyjęcia pism, instytucja doręczenia w trybie art. 153 O.p. została obwarowana wyjątkowymi obowiązkami, jakich musi dopełnić doręczyciel, aby uznać, że odmowa przyjęcia rzeczywiście miała miejsce, a samej odmowy doręczenia nie można domniemywać (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2853/14). Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma, osoba doręczająca jest zobowiązana uczynić pisemną adnotację na powyższą okoliczność. Adnotację zamieszcza się na formularzu potwierdzenia odbioru bądź na piśmie, jeżeli doręczenie następuje za pośrednictwem pracowników organu podatkowego. Adnotacja ta powinna w swej treści jednoznacznie wskazywać, że adresat odmówił przyjęcia doręczanego mu pisma oraz datę odmowy odbioru przesyłki. Dopiero wtedy wystąpią przesłanki, o których mowa w art. 153 § 1 i 2 O.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 778/20).
W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia 2 lutego 2021 r., w której podano, że Naczelnik Wydziału Podatków i Opłat A.S., działając na podstawie art. 148 § 2 pkt 1 O.p. podjęła próbę doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości nr ewid. [...], nr sprawy [...], nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 nr ewid. [...], nr sprawy [...], nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 nr ewid. [...], nr sprawy [...], nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 nr ewid. [...], nr sprawy [...], nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 nr ewid. [...] nr sprawy [...], a także postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego na rok 2021 nr ewid. [...], nr sprawy [...]. W notatce tej zapisano, że skarżący odmówił przyjęcia korespondencji z powodu niezałatwienia przez Urząd Miejski w D. sprawy zmiany numeru porządkowego nieruchomości położonej przy ul. [...].
Wspomniana notatka służbowa pracownika organu podatkowego stanowi dowód doręczenia pisma zawierający wszystkie istotne elementy wymagane przez art. 153 O.p. Jest ona dokumentem urzędowym wywierającym skutki prawne wskazane w art. 194 O.p., który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Skarżący nie podniósł żadnych konkretnych okoliczności obalających przebieg zdarzeń opisanych we wspomnianej notatce, wykazując np., że w tym dniu i czasie znajdował się w innym miejscu. Autor skargi poprzestał zaś jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, że "wobec konfliktu skarżącego z organem podatkowym (a ściślej jego pracownikami) oświadczenie tychże pracowników, że skarżący odmówił przyjęcia wszelkich decyzji podatkowych oraz upomnień (których organowi podatkowemu nie udało się skutecznie doręczyć) należy uznać za co najmniej wątpliwe", co nie jest wystarczające dla zanegowania skuteczności doręczenia tych decyzji.
Jak wynika z akt sprawy pozostałe decyzje i upomnienia kierowano do skarżącego drogą pocztową. Skarżący osobiście odebrał jedynie: w dniu 24 czerwca 2021 r. upomnienie nr [...] skierowane na adres: D., ul. [...] oraz w dniu 6 kwietnia 2023 r. decyzję z dnia 9 stycznia 2023 r. nr [...] z dnia 9 stycznia 2023 r., skierowaną na adres: D., ul. [...].
Pozostałe upomnienia i decyzje organy uznały za skutecznie doręczone w oparciu o tzw. fikcję doręczenia. Odnotować w tym miejscu trzeba, że decyzja wymiarowa z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] została skierowana na adres D., ul. [...]. Jak podał organ odwoławczy przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniu 5 marca 2020 r. oraz w dniu 13 marca 2020 r. i z dniem 20 marca 2020 r. została uznana za doręczoną przez Pocztę Polska S.A. pod ww. adresem zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a.
Inne niż wyżej wymienione decyzje (doręczone w siedzibie organu oraz przesłana na adres D., [...]) zostały przesłane na adres D., [...] i odebrane przez osoby uznane za dorosłych domowników (B.S. i J.K.) oraz sąsiada.
Skuteczność tych doręczeń nie poddaje się kontroli Sądu, gdyż brak danych pozwalających ustalić czy przesyłki te kierowano na właściwy adres.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wskazywanie adresu do doręczeń zostało powszechnie zaakceptowane w orzecznictwie sądowym i wyrażany jest pogląd, że jeżeli strona, w toku postępowania administracyjnego, podała adres, pod który należy doręczać jej korespondencję pochodzącą od organu, to jest to adres w rozumieniu art. 42 k.p.a. W takiej sytuacji, organ powinien dokonywać doręczeń stronie na adres podany w toku postępowania, trudno bowiem przyjąć, że skuteczne byłoby doręczanie stronie korespondencji pod innym adresem, niż ten który sama wskazała (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3300/18; z dnia 11 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 1185/21, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 82/24). Konsekwencją takiego zastrzeżenia może być to, że adres ten będzie traktowany jako miejsce, w którym może dojść nie tylko do doręczenia osobistego, ale także zastępczego oraz z wykorzystaniem awiza (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1166/15). Art. 148 § 1 O.p. wskazuje natomiast na doręczanie pism pod adresem do doręczeń.
Wobec powyższego w ponownym postępowaniu właściwy organ zobowiązany będzie jednoznacznie ustalić oraz udokumentować w aktach sprawy, czy i w jakich okresach skarżący wskazał adres do doręczeń, a także jaki był (we właściwych okresach) jego adres zamieszkania. Zaznaczenia bowiem wymaga, że skuteczność doręczenia przesyłki poprzez dorosłego domownika aktualizuje się pod warunkiem, że adresat tej przesyłki zamieszkuje poda adresem wskazanym w tej korespondencji (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 690/23). W dalszej kolejności zbadania i omówienia wymaga czy korespondencję przesyłaną do skarżącego w danym momencie kierowano na właściwy adres. Dopiero poczynienie takich ustaleń może otworzyć możliwość rozważenia skuteczności doręczenia korespondencji na wskazany przez stronę adres do doręczeń (w dotychczasowym postępowaniu pozostawała między stronami sporna nawet tak istotna kwestia, czy nieruchomość pod adresem D., [...] jest niezabudowana czy też jest zabudowana, na co wskazuje załączone do skargi postanowienia SKO w Katowicach z dnia 9 marca 2023 r. nr SKO.F/41.4/1250/2022/20083). Kolejnym zagadnieniem, które w zależności od powyższych ustaleń, może okazać się konieczne do rozważenia, jest dopuszczalność przyjęcia fikcji doręczenia w sytuacji, gdy adresat podaje adres do doręczeń, w którym nie ma możliwości doręczania korespondencji zgodnie z regulacjami art. 37 ustawy - Prawo Pocztowe (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 896) ani awizowania listów. Należy też zaakcentować, iż wszelkie konstatacje organu co do prawidłowości doręczeń muszą zawierać analizę zwrotnych potwierdzeń odbioru. W tym kontekście należy dostrzec, że w dotychczasowym postępowaniu Kolegium stwierdziło, że mając na uwadze brak możliwości doręczania korespondencji na wskazany przez stronę adres D. ul. [...], organ podatkowy, organ egzekucyjny i wierzyciel doręczał korespondencję na adres: D., ul. [...]. Jest to adres, pod którym możliwe jest doręczanie korespondencji zgodnie z przepisami O.p. oraz k.p.a. Jednocześnie jednak stwierdzono, że decyzja z dnia 7 stycznia 2020 r. nr [...] skierowana na adres zobowiązanego D., ul. [...] została "dwukrotnie awizowana w dniu 5 marca 2020 r. oraz w dniu 13 marca 2020 r. i z dniem 20 marca 2020 r. została uznana za doręczoną przez Pocztę Polska S.A. pod ww. adres, zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a.". Dołączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki zawiera natomiast adnotację o dwukrotnym awizowaniu, ale nie umieszczono na nim żadnej informacji o miejscu pozostawienia awiz.
Nadto konieczne jest rozważenie i wyjaśnienie stronie przyczyn nie kierowania do niej doręczeń elektronicznych (co podnosiła już w zażaleniu).
Na marginesie odnotować trzeba, że w zarzutach zawartych w piśmie z dnia 8 września 2023 r. wniesiono o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a także o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a Organ egzekucyjny ani organ nadzoru w żaden sposób nie odnieśli się w swoich rozstrzygnięciach do żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego (nie wskazano także, iż jest przedmiot innego rozstrzygnięcia). Organ egzekucyjny odniósł się natomiast do zawartego w zażaleniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia w piśmie przekazującym zażalenie organowi nadzoru, stwierdzając, że w oparciu o art. 17 § 2 u.p.e.a. odmawia wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, zobowiązując właściwy organ, aby uwzględnił powyższe zalecenia.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) określone w oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 1935) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).