I SA/Gl 1002/24

I SA/Gl 1002/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agata Ćwik-Bury
Bożena Pindel /przewodniczący sprawozdawca/
Mikołaj Darmosz
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 33 § 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Mikołaj Darmosz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 czerwca 2024 r. nr SKO.FE/41.4/41/2024/9644 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 czerwca 2024 r., nr SKO.FE/41.4/41/2024/9644 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach − działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej K.p.a.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505; dalej: u.p.e.a.) − po rozpoznaniu zażalenia K. F. (dalej: zobowiązana lub skarżąca) na postanowienie wierzyciela Prezydenta Miasta K. z 22 kwietnia 2024 r., nr [...] (nr kolejny [...]), którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.
Z akt sprawy wynika, że samochód marki Volkswagen Tiguan o nr rej. [...] parkował w dniu 11 października 2023 r. w strefie płatnego parkowania, a opłata należna za postój pojazdu nie została niezwłocznie uiszczona. Kontroler Strefy Płatnego Parkowania udokumentował postój przy pomocy zdjęć oraz wystawił zawiadomienia, w których określił datę, miejsce, godzinę postoju oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego. Właścicielem pojazdu − zgodnie z danymi z CEPiK – okazała się zobowiązana. Upomnieniem z 30 listopada 2023 r. (doręczonym 5 grudnia 2023 r.) wierzyciel wezwał właściciela pojazdu do uregulowania opłaty dodatkowej za parkowanie przedmiotowego pojazdu w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej.
W związku z brakiem opłaty wierzyciel 25 stycznia 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy o nr 221p/24 i skierował go do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w M.. Pismem z 8 lutego 2024 r. zobowiązana wniosła zarzut nieistnienia obowiązku uzasadniając to pomyłką polegającą za błędnym wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu.
Wierzyciel, działając na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. postanowieniem z 22 kwietnia 2024 r., oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.
W zażaleniu zobowiązana zarzuciła ww. rozstrzygnięciu naruszenie przepisów uchwały nr XIII/295/19 Rady Miasta Katowice z dnia 24 października 2019 r. poprzez jej niewłaściwą interpretację i w konsekwencji uznanie, że wskazanie błędnego numeru rejestracyjnego w aplikacji mobilnej skutkowało powstaniem obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Wyjaśniła, że ustawodawca powiązał pobranie opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych jedynie ze ściśle określoną w przepisie sytuacją faktyczną, a nie za brak przedłożenia dowodu jej dokonania Kontrolerowi Strefy Płatnego Parkowania. Jako dowód wskazała na potwierdzenie uiszczenia opłaty w aplikacji mobilnej wraz z datą i godziną. Dodała, że ani przepisy ustawy o drogach publicznych ani ww. uchwały nie nakładają obowiązku wskazania numeru rejestracyjnego pojazdu podczas uiszczania opłaty za postój pojazdu, przez co wnioski wierzyciela wskazane w postanowieniu są zbyt daleko idące.
Kolegium nie podzieliło zarzutów zawartych w zażaleniu.
Stwierdziło, że charakter obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - określony został w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320, dalej u.d.p.). Powołało przepisy art. 13b oraz art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p. ww. ustawy. Wskazało, że na terenie Miasta Katowice obowiązywały przepisy uchwały Nr XIII/295/19 Rady Miasta Katowice z dnia 24 października 2019 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice (Dz.Urz. Woj. Śl. z 2019r. poz. 7295) zmienionej uchwałą nr XXXIV/740/21 z dnia 29 kwietnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2021 poz. 3199) obowiązującą z dniem 21 maja 2021 r. Uchwała określa stawki opłat za postój (§ 6), natomiast § 16 ust. 1 przewiduje za nieuiszczenie opłaty, o której mowa w § 6, opłatę dodatkową w wysokości 200 zł. Wysokość opłaty dodatkowej ulega obniżeniu do kwoty 100 zł, w przypadku jej uregulowania w terminie 7 dni od dnia wystawienia zawiadomienia, o którym mowa w § 4 Regulaminu wskazanego w § 7 niniejszej uchwały.
Uznało, że w rozpatrywanej sprawie samochód marki Volkswagen Tiguan o nr rej. [...] parkował 11 października 2023 r. w strefie płatnego parkowania. Organ ustalił więc właściciela przedmiotowego pojazdu, a zarazem stronę postępowania w sprawie opłaty dodatkowej.
Kolegium nie zgodziło się z wyjaśnieniami zobowiązanej o uiszczeniu opłaty od innego pojazdu niż zaparkowany w strefie płatnego parkowania. Podkreśliło, że dowód opłacenia przez nią miejsca parkingowego w prawidłowej wysokości nie jest wystarczającym dowodem nieistnienia obowiązku, bowiem przedmiotem postępowania jest brak uiszczenia opłaty za parkowanie samochodu marki Volkswagen Tiguan o nr rej. [...], 11 października 2023 r. w strefie płatnego parkowania, a wskazany dowód uiszczenia opłaty dotyczy zupełnie innego pojazdu, innej marki o innym numerze rejestracyjnym. Zgodziło się z organem I instancji, że brak jest możliwości przypisania opłaty uiszczonej na poczet postoju pojazdu marki Audi nr rej. [...] do pojazdu marki Volkswagen nr rej. [...], wobec bezspornych okoliczności sprawy. Wniesiony zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. uznało za niezasadny
W skardze zobowiązana zarzuciła postanowieniu Kolegium naruszenie:
a) art. 7 K.p.a. poprzez podejmowanie czynności bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela;
b) art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy istnieje obowiązek zapłaty przez zobowiązanego;
c) art. 13f u.d.p. poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji tego wywiedzenie w stanie faktycznym niniejszej sprawy obowiązku zapłaty przez zobowiązanego opłaty dodatkowej;
d) Uchwały Nr XIII/295/19 Rady Miasta Katowice z dnia 24 października 2019 r. poprzez jego niewłaściwą interpretację i w konsekwencji tego uznanie, że wskazanie błędnego nr rejestracyjnego pojazdu w aplikacji mobilnej skutkowało powstaniem obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości wobec nieistnienia obowiązku zapłaty.
Zaznaczyła, że w jej opinii obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej nigdy nie istniał, a tym samym prowadzenie przedmiotowej egzekucji oraz koszty z niej wynikające również pozostają w całości bezpodstawne. Przedmiotową opłatę za parkowanie pojazdu niezwłocznie, w momencie rozpoczęcia postoju, uiściła w prawidłowej wysokości (tj. 3,00 zł), przez co brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do obciążenia jej opłatą dodatkową.
Podkreśliła, że ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani nawet Uchwała Nr XIII/295/19 Rady Miasta Katowice z dnia 24 października 2019 r., nie nakładała obowiązku wskazania nr rejestracyjnego pojazdu podczas uiszczenia opłaty za postój pojazdu. Nie ma znaczenia w momencie uiszczania opłat jaki samochód jest zaparkowany na danym miejscu postojowym. Numer rejestracyjny samochodu ma jedynie stanowić funkcję pomocniczą, a to chociażby poprzez umożliwienie sprawdzenia biletu parkingowego bez konieczności umieszczania biletu za szybą samochodu.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej P.p.s.a.) – podlegało postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie wierzyciela oddalający zarzut skarżącej nieistnienia obowiązku, na podstawie tytułu wykonawczego z 25 stycznia 2024 r., nr 221p/24.
Przedmiotem sporu jest ustalenie zasadności obciążenia skarżącej opłatą dodatkową w wysokości 200 zł, za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania w Katowicach, w dniu 11 października 2023 r. samochodem marki WV Tiguan o nr rej. [...]. Skarżąca, nie podważając wymienionych okoliczności parkowania w ww. dniu oraz obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie akcentowała, że posługując się aplikacją mobilną uiściła należną opłatę, lecz za samochód, z którego zazwyczaj korzysta - marki Audi nr rej. [...]. Tego dnia korzystała z samochodu męża marki WV Tiguan, nr rej. [...], lecz opłatę za parkowanie uiściła wykazując jednak błędne dane pojazdu.
Ustalenia więc wymaga, czy uiszczenie opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania z wadliwym (omyłkowym) podaniem w aplikacji mobilnej służącej do płatności − numeru rejestracyjnego zaparkowanego pojazdu − jest równoznaczne z brakiem wniesienia tej opłaty aktualizującym jednocześnie obowiązek poniesienia przez parkującego tzw. opłaty dodatkowej, a co za tym idzie czy błędne wskazanie numeru rejestracyjnego pojazdu zaparkowanego w strefie, uzasadnia obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ustawie, to jest obecnie w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest, m.in. nieistnienie obowiązku.
Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (§ 4 ww. przepisu).
Zajmując stanowisko względem problematycznej w sprawie kwestii zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia m.in. opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zgodnie natomiast z art. 13f ust. 1-3 u.d.p., za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Ustalając zatem charakter prawny tej ostatnio wskazanej opłaty stwierdzić należy, iż jest to danina publiczna powstająca z mocy samego prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10 grudnia 2002 r.; sygn. akt P 6/02).
Stosownie do art. 13f ust. 2 u.d.p., wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta). Korzystając z tej kompetencji Rada Miasta Katowice wydała uchwałę Nr XIII/295/19 z dnia 24 października 2019 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2019 r. poz. 7295) zmienionej uchwałą nr XXXIV/740/21 z dnia 29 kwietnia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2021 poz. 3199) obowiązującą z dniem 21 maja 2021 r.
Zgodnie z § 7 ww. aktu sposób pobierania opłat, o których mowa w § 6 określa Regulamin poboru opłat w strefie płatnego parkowania miasta Katowice (SPP), stanowiący załącznik nr 3 do uchwały. Wymieniony Regulamin, w § 1 ust. 1 określa ppłaty za postój pojazdów samochodowych w SPP, które uiszcza się poprzez:
1) wniesienie opłaty przy pomocy aplikacji mobilnej jednego z operatorów wskazanych przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów w Katowicach (MZUiM),
2) wniesienie opłaty w automatach do poboru opłat za postój pojazdów (parkomaty),
3) wniesienie opłaty abonamentowej gotówką do kasy MZUiM (...),
4) wniesienie opłaty abonamentowej przelewem na wskazany w zarządzeniu Prezydenta Miasta K. rachunek bankowy za "kartę pojazdu współdzielonego" dla operatorów floty.
Z kolei § 2 Regulaminu stanowi, że w celu uregulowania opłaty w sposób określony w § 1 ust. 1 pkt 2 należy w urządzeniu wpisać numer rejestracyjny pojazdu, dokonać zapłaty i pobrać z urządzenia bilet potwierdzający zapłatę. Bilet należy umieścić za przednią szybą wewnątrz pojazdu samochodowego w sposób umożliwiający odczytanie go z zewnątrz. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 korzystający z pojazdu realizującego postój w SPP zobowiązany jest do uiszczenia opłaty niezwłocznie po jego rozpoczęciu.
Z wymienionego przepisu wynika, że jedynie w razie regulowania zapłaty w parkomacie należy "w urządzeniu wpisać numer rejestracyjny pojazdu, dokonać zapłaty i pobrać z urządzenia bilet potwierdzający zapłatę". Pobranie zaś i dalsze korzystanie z aplikacji mobilnej wymaga zamieszczenia w niej nr rejestracyjnego pojazdu.
Konsekwencją wymienionych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia zarówno opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania, jak i opłaty dodatkowej jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki powinien być zatem wykonany niezwłocznie po zaistnieniu zdarzenia, z wystąpieniem którego ustawa wiąże jego powstanie. W tym zakresie nie jest przewidziane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2012 r., II GSK 1859/11; z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1816/12; z 22 czerwca 2017 r., II GSK 2783/15, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc nie przeprowadza się odrębnego postępowania administracyjnego ani nie podejmuje czynności wyjaśniających, które poprzedzałyby rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Możliwość dochodzenia swych racji korzystający z drogi publicznej ma więc dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie odpowiedniego zarzutu w sprawie prowadzenia tej egzekucji (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r., II GSK 4350/16).
W orzecznictwie dotyczącym przepisu art. 13 u.d.p. przyjmuje się domniemanie, że osobą korzystającą z drogi jest co do zasady właściciel pojazdu, jako osoba nim władająca i dysponująca. Kierowanie egzekucji do właściciela pojazdu opiera się zwykłe na dwóch powiązanych elementach. Tym samym ani organ ani nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej i nieuiszczającej opłaty za postój w strefie płatnego parkowania, gdyż to na właścicielu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich jej danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych prawnie opłat, a powinno to nastąpić w odpowiednim czasie, fazie i etapie postępowania. Użycie bowiem przez ustawodawcę sformułowania "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie, zaś opłaty dodatkowej jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege) (zob. wyroki NSA: z 9 maja 2019 r., I GSK 41/19; z 18 listopada 2020 r., I GSK 495/18; z 29 czerwca 2020 r., I GSK 2116/19; z 14 grudnia 2017 r., II GSK 4350/16; z 9 marca 2017 r., II GSK 1683/15, z 12 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2152/11; z 27 marca 2019 r., I GSK 1042/18 a także z 19 stycznia 2021 r., I GSK 558/20).
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca posłużyła się aplikacją mobilną, w której widniał nr rej. pojazdu, którym zazwyczaj się porusza, tj. [...]. Jednak w dniu 11 października 2023 r. parkowała w SPP samochodem męża o nr rej. [...]. W toku postępowania nadesłała organowi zdjęcie samochodu o nr rej. SK [...] (ze wskazaniem daty i godziny jego wykonania) wyjaśniając, że nie parkował w SPP w tym dniu, natomiast należną opłatę (3 zł) uiściła niezwłocznie po zaparkowaniu, wskazując jednak błędny nr rej. pojazdu.
Organ wyjaśnień skarżącej nie podważył, a zarazem nie wykazał, że 11 października 2023 r. we wskazanej godzinie w SPP w K. parkował także pojazd o nr rej. [...]. Organ nie podważa także, że opłata została uiszczona za wymieniony pojazd, chociaż ten (jak twierdzi skarżąca) nie parkował w tym czasie w SPP.
Skład orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 12 stycznia 2022 r., II GSK 2467/21, że przesłankę ustawową do obciążania podmiotów opłatą dodatkową stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia dowodu opłaty bez podania numeru rejestracyjnego lub bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego. Wyrok zapadł wprawdzie w związku ze stwierdzeniem nieważności konkretnego przepisu uchwały innej Rady Miasta, tym niemniej należy podzielić stanowisko NSA, że zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 3 u.d.p. rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, tj. opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Ustawa wprowadza obowiązek ponoszenia ustalonych przez rady gminy (rady miasta) opłat za parkowanie, a nie za niewłaściwe, niepełne dokumentowanie dopełnienia tego obowiązku poprzez wyeksponowanie dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie bez podanego numeru rejestracyjnego lub bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego. Skoro opłata dodatkowa jest pobierana − na podstawie art. 13f ust. 1 u.d.p. − za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, a nie za niewłaściwe, niepełne dokumentowanie dopełnienia tego obowiązku.
Niewątpliwie czynności podjęte przez Kontrolera SPP były zgodne z ww. uchwałą i regulaminem. Jednak skoro organ do tej pory skutecznie nie podważył wyjaśnień skarżącej, jak również faktu pobrania opłaty za parkowanie, to winien w toku ponownego rozpoznania sprawy odnieść się do wyjaśnień skarżącej i poczynić stosowane ustalenia, czy opłata została faktycznie uiszczona, czy też nie. Niezależnie zauważenia wymaga, że wskazane wyżej przepisy regulaminu (§ 1 ust. 1 pkt 1 oraz § 2) wskazują na powinność "wpisania numeru rejestracyjnego" jedynie w przypadku regulowania opłat w automatach do ich poboru.
W ocenie składu orzekającego jedynie w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia założenie racjonalności prawodawcy, wykładnia logiczna i celowościowa, przy czym istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą organu będzie jednoznaczne ustalenie tego, czy skarżąca w istocie dokonała 11 października 2023 r. opłaty za postój pojazdu uwzględniając, że omyłkowe wpisanie w aplikacji mobilnej numeru rejestracyjnego zaparkowanego pojazdu nie mogło wprowadzać domniemania nieuiszczenia tej opłaty.
Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 P.p.s.a.