I SA/Wr 528/24

I SA/Wr 528/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska
Łukasz Cieślak
Piotr Kieres /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżone postanowienie w całości i poprzedzające je postanowienie w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 54 par. 1 pkt 3,4,  art. 54 par. 2,  art. 201 par. 1a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6, 7, 8, 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 2 pkt 1, art. 33 par. 2 pkt 2 lit. c
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, Asesor WSA Łukasz Cieślak,, , po rozpoznaniu w Wydziale I – w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi: J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 12 kwietnia 2024 r., nr 0201-IEW1.720.5.2024.2 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym: I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości oraz postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z 19 stycznia 2024 r. nr 0271-SEW2.720.48.2023.18., w części oddalającej zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek naliczonych w tytule wykonawczym za okres trwania postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji z 16 grudnia 2019 r. nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3 (tj. pkt 2 postanowienia), II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz Strony skarżącej kwotę: 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. D. (dalej jako: Strona, Skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, Organ odwoławczy) z 12 kwietnia 2024 r. nr 0201-IEW1.720.5.2024.2 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej jako: NDUS, Organ I instancji) z 19 stycznia 2024 r. nr 0271-SEW-2.720.48.2023.18, w sprawie zarzutów do egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego z dnia 22.11.2022 r. nr [...] wystawionego do decyzji NDUS z 16 grudnia nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3, orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony jako członka zarządu M. sp. z o.o. (dalej : Spółka, podatnik) za zaległości podatkowe tej spółki z tyt. podatku od towarów i usług za X, XI, XII 2013 r., I, II, III, IV 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i obejmującego zaległość za styczeń 2024 r. (832.066,00 zł) wraz z odsetkami za zwłokę. Poniżej Sąd wskazuje w oparciu o przepis art. 141 § 4 ustawy z 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a., w sposób zwięzły stan sprawy, nie powielając treści całych akt administracyjnych.
NDUS ww. decyzją nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3, orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony jako członka zarządu M. sp. z o.o. (dalej : Spółka, podatnik) za zaległości podatkowe spółki z tyt. podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę w sposób następujący:
– październik 2013 r - orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową w wysokości: 3.610.013,41 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości: 1.470.907 zł;
– listopad 2013 r. - orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową w wysokości: 2.954,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości: 967,00 zł;
– grudzień 2013 r. - orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową w wysokości: 8.584,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 3.487,00 zł oraz w wysokości 62.697 zł, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 20.558,00 zł;
– styczeń 2014 r. - orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową w wysokości: 832.066,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości: 338.298,00 zł;
– luty 2014 r. - orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową w wysokości: 11.789.939,00 wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 4.478.239,00 zł oraz w wysokości 252.833,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 102.796,00 zł;
– marzec 2014 r - orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową w wysokości: 253.886,00 wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 103.224 zł oraz w wysokości 3.865.919,93 zł, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.565.010,
– kwiecień 2014 r - orzeczono o odpowiedzialności za zaległość podatkową w wysokości: 15,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 7,00 zł.
Postanowieniem z 3 listopada 2022 r. nr 0271-SEW-1.4253.4.2022 NDUS nadał rygor natychmiastowej wykonalności własnej ww. nieostatecznej z 16 grudnia 2019 r. na mocy której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony, jako członka zarządu spółki M. sp. z o.o., za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w wymiarze wskazanym w tej decyzji. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Strony na ww. postanowienie DIAS:
1) uchylił postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w części, na mocy której orzeczono o odpowiedzialności podatkowej strony za:
a) zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. w kwocie 8 584,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 3 487,00 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie,
b) zaległości podatkowe z tytułu zwrotu podatku za marzec 2014 r. w kwocie 253 886,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę 103 224,00 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie,
c) odsetki za zwłokę w wysokości 7 zł należne od zaległości podatkowej za kwiecień 2014 r. w kwocie 15,00 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie,
d) odsetki za zwłokę w kwocie 4 478 239,00 zł należne od zaległości podatkowej za luty 2014 r. w kwocie 11 789 939,00 zł i orzekł o nadaniu rygoru w odniesieniu do odsetek za zwłokę, za które strona ponosi odpowiedzialność w wysokości 3 573 805,00 zł,
e) odsetki za zwłokę w kwocie 102 796,00 zł należne od zaległości podatkowej za luty 2014 r. w kwocie 252 833,00 zł i orzekł o nadaniu rygoru w odniesieniu do odsetek za zwłokę, za które strona ponosi odpowiedzialność w wysokości 83 400,00 zł;
2) utrzymał postanowienie NDUS w mocy w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia DIAS podał, że w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji NDUS z 16 grudnia 2019 r. nr 0201-IEW1.4123.2.2020.ZQ wydał Organ odwoławczy decyzję z 28 listopada 2022 r., na mocy której:
I. orzekł o uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania w części, w której orzeczono o odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., z tytułu zwrotu podatku za marzec 2014 r., z tytułu odsetek za zwłokę w wysokości należnych od zaległości podatkowej za kwiecień 2014 r.;
II. orzekł o uchyleniu decyzji w części dotyczącej odpowiedzialności za odsetki za zwłokę należnych od zaległości za luty 2014 r. i w tym zakresie orzekł o odpowiedzialności za odsetki w nowej, niższej kwocie;
III. w pozostałym zakresie utrzymał decyzję Naczelnika w mocy.
Pismem z dnia 5.12.2022 r. (uzupełnianym – pismami z dnia 5.12.2022 r. i z dnia 29.06.2023 r.) Strona złożyła zarzuty w prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy z 22.11.2022 r, nr [...] egzekucji:
– z art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) – w skrócie u.p.e.a. przez prowadzenie egzekucji mimo nieistnienia obowiązku w szczególności co do sumy odsetek z tytułu wykonawczego przez nie uwzględnienie okresów nienaliczania odsetek od wszczęcia postępowania kontrolnego wobec M. Sp. z o.o. do dnia doręczenia decyzji organu I instancji tj. DUKS w Olsztynie;
– z art. 33 § 2 pkt 1, w związku z art. 59 § 1 pkt 1, w związku z art. 6 § 1 u.p.e.a., art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – w skrócie k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a. - brak istnienia obowiązku i niedopuszczalność prowadzenia egzekucji z uwagi na niespełnienie przesłanki ogólnej dopuszczalności prowadzenia egzekucji o której mowa w art. 6 § 1 u.p.e.a. i brak uchylania się od wykonania obowiązku przez zobowiązanego (Stronę), a w konsekwencji naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa;
– z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. przez nieistnienie obowiązku w zakresie odsetek naliczonych w tytule wykonawczym za okres trwania postępowania odwoławczego od decyzji z 16 grudnia 2019 r. nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3 będącej podstawą tytułu wykonawczego tj. za okres od dnia następującego po upływie terminu do wydania decyzji organu odwoławczego do dnia doręczenia Stronie tej decyzji.
Strona wniosła o uchylenie dotychczasowych czynności egzekucyjnych i umorzenie postępowania egzekucyjnego, o zwrot ewentualnych kosztów egzekucyjnych z odsetkami. Wskazywała na niezachowanie terminu 6 miesięcy przez organ kontroli od daty wszczęcia postępowania kontrolnego, a kwestia nienaliczania odsetek nie była analizowana przez organy obu instancji. Nie przeprowadzono jakiejkolwiek kontroli sprawności postępowania. Strona wskazywała również, że nie uchylała się od wykonania zobowiązania, a więc nie została spełniona przesłanka z art. 6 § 1 u.p.e.a., bo po otrzymaniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej kontaktował się z organem celem umówienia spotkania, co do sytuacji finansowej Strony i planowanych działań, a także nie podejmowania (do czasu spotkania) czynności egzekucyjnych. Następnie Strona argumentowała, że decyzja w postępowaniu odwoławczym winna zostać wydana w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania odwołania, a tam gdzie rozprawa lub wniosek o rozprawę – w termin 3 miesięcy. Termin 2 miesięczny upłynął 17 marca 2020 r., a więc zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – w skrócie o.p. od następnego dnia po upływie tego terminu tj. od dnia 18.03.2020 r. do dnia doręczenia decyzji Organu odwoławczego tj. do dnia 29.11.2022 r. nie powinny zostać naliczane odsetki za zwłokę – nie zachodzi przy tym wyjątek z 54 § 2 o.p. – przez ponad dwa lata zostały wydane 4 postanowienia o przedłużeniu postępowania lecz w tym czasie żadne istotne czynności nie były przez Organ II instancji podejmowane, a Strona nie przyczyniła się do powstania opóźnienia w załatwieniu sprawy. Zarzuty zostały uzupełnione o podstawę z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. – tytuł wykonawczy nie określa obowiązku zgodnie z prawem, w zakresie dotyczącym odpowiedzialności majątkiem wspólnym z żoną (egzekucja prowadzona jest do majątku wspólnego – wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości objętej wspólnością majątkową małżeńską).
W wydanym przez NDUS postanowieniu z 19 stycznia 2024 r. Organ I instancji wskazał, co do meritum sprawy, że
1) w zakresie nieistnienia obowiązku co do odsetek z tytułu wykonawczego – nieuwzględnienie okresów nienaliczania odsetek od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego wobec M. Sp. z o.o., do dnia doręczenia decyzji organu I instancji - zarzut niedopuszczalny, bo Strona podniosła już ten zarzut w skardze na decyzję o odpowiedzialności z dnia 28.11.2022 r. – z powołaniem na orzecznictwo w postaci wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 2828/16 i o sygn. akt II FSK 3478/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazano, że jeżeli zarzuty był/jest przedmiotem innego postępowania podatkowego/administracyjnego/sądowego to należy stwierdzić jego niedopuszczalność zgodnie z zasadą niekonkurencyjności środków prawnych, wynikającą z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. i nie można zmieniać tego co jest przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji;
2) w zakresie nieistnienia obowiązku, co do odsetek naliczonych za okres trwania postępowania odwoławczego, zakończonego decyzją DIAS z dnia 28.11.2022 r. nr 0201-IEW1.4213.2.2020.ZQ – zarzut niezasadny, bo DIAS pismem z 18 grudnia 2022 r. nr [...] poinformował, że postępowanie odwoławcze nie mogło zostać zakończone w terminie ustawowym z przyczyn niezależnych od Organu odwoławczego, albowiem: 1. uzależnione było od postępowań prowadzonych przez inne organy tj. Naczelny Sąd Administracyjny i NDUS. NSA rozpatrywało skargi na wymiar podatku wobec M. Sp. z o.o. (podmiotu głównego) - w dacie wszczęcia postępowania wobec Strony o odpowiedzialności, sprawy miały już status zawisły przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a wyroki NSA wpływały do Organu odwoławczego do 24 marca 2022 r.; 2. po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych toczyły się również postępowania w przedmiocie rozliczenia ustanowionych gwarancji bankowych – zakończone w dniu 27.09.2022; 3. uwzględnić należało czas na doręczenie postanowienia NDUS z dnia 27.09.2022 r. nr 0271-7010.16654266/2022 w sprawie zaliczenia wpłaty przekazanej w ramach gwarancji na ponad 12,5 mln zł. (doręczono w dniu 3.10.2022 r.); 4. uwzględnić należało prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym.
3) w zakresie określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, przez nie określenie obowiązku Strony zgodne z prawem, w przedmiocie dotyczącym odpowiedzialności Strony majątkiem wspólnym z żoną oraz prowadzenie egzekucji wobec majątku wspólnego po dokonaniu wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości objętej wspólnością ustawową małżeńską – zarzut niezasadny, albowiem NDUS podjął decyzję o zabezpieczeniu wierzytelności od Strony z tytułu odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości M. Sp. z o.o. przez wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej wspólność ustawowa małżeńska Strony i Jego małżonki (wpis SR Wrocław K. we W. – IV Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 28.03.2023 r.), skoro tytuł został wystawiony w oparciu o decyzję o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego to jest ściśle związany z Zobowiązanym, co wynika z podstawy jego wystawienia - decyzji, tym samym w tytule wykonawczym należało wskazać w części A dane wyłącznie Skarżącego. Wystawiając tytuł nie wnioskowano o wszczęciu egzekucji wobec majątku wspólnego Strony i jego małżonki. Zdaniem NDUS wpis w KW nie stoi w sprzeczności z treścią tytułu wykonawczego, bo zgodnie z odpowiednio stosowanym w oparciu o art. 109 § 1 i art. 29 § o.p., w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26 (podatnik odpowiada całym majątkiem za wynikające z zobowiązań podatkowych podatki) obejmuje odrębny majątek podatnik oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka, z kolei przedmiotem hipoteki - zgodnie z art. 34 § 3 pkt 2 o.p. może być nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka, a podstawą wpisu jest również doręczenie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej; zwrócono uwagę na wystawienie w oparciu o przepis art. 26ca § 1 pkt 1 u.p.e.a. kolejnego tytułu wykonawczego, w którym wskazano że odpowiedzialność za należność pieniężną i odsetki z tytułu niezapłaconej należności pieniężnej i odsetki obejmuje również majątek wspólny zobowiązanego (Strony) oraz małżonki, a także że obowiązek jest ściśle związany ze Stroną (kolejny tytuł nie musiał zostać doręczony Stronie zgodnie z art. 26ca § 4 w związku z art. 26c § 4 u.p.e.a.).
W złożonym zażaleniu, Strona zakwestionowała zastosowanie w sprawie zasady niekonkurencyjności, a organ prowadząc w I instancji postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności Strony nie analizował zasadności naliczania odsetek w trakcie postępowania wymiarowego wobec M. Sp. z o.o. Z kolei DIAS w decyzji II instancji oparł się na oświadczeniu DUKS. Podniesiono brak chronologii czynności w postępowaniu odwoławczym oraz brak informacji w jaki sposób była organizowana praca, aby nie przekroczyć terminów ustawowych, długości postępowania odwoławczego. Zdaniem Strony nie wykazano, że postępowanie było prowadzone w sposób sprawny i dlaczego czynności były wykonywane w dużych odstępach czasu oraz jaki był plan (koncepcja) na szybkie przeprowadzenie postępowania kontrolnego, w zgodzie z zasadami, w tym prawdy obiektywnej. Zdaniem Strony brak jest również przepisów pozwalających organom na zawieszanie postępowania w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej, w związku z kwestionowaniem wysokości zaległości podmiotu głównego – podatnika. Strona wskazała, że nawet po otrzymaniu przez DIAS wyroków, postępowanie odwoławcze nie było prowadzone sprawnie, bo decyzja została wydana po 8 miesiącach od otrzymania ostatniego wyroku. Zwrócono również uwagę na bezcelowość oczekiwania DIAS na wpływ wyroku do siedziby DIAS – w dacie ogłoszenia (21 stycznia 2021 r.) Organowi odwoławczemu znane było już przecież rozstrzygnięcie. Powołanie się na inne postępowania zdaniem Strony jest nieistotne – w tym, co do rozliczenia gwarancji, które to rozliczenie nastąpiło zbyt późno (powinno nastąpić już w latach 2016/2017), gdy wymagalne stały się decyzje wobec Spółki. Zarzucono brak ustaleń własnych, a powielenie jedynie argumentacji DIAS. Strona wskazała również, że w KW jako podstawa wpisu hipoteki przymusowej nie figuruje tytuł wykonawczy - kolejny lecz pierwotny, który nie dawał podstawy do wystawienia kolejnego tytułu na małżonkę, a tym samym skierowania egzekucji do majtku wspólnego małżonków. Tytuł nie spełnia warunków z art. 27 u.p.e.a.
DIAS postanowieniem z 12 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy postanowienia NDUS albowiem:
1) Niedopuszczalność zarzutu wynika z tego, że jego przedmiot zgodny jest z tym, co już Strona podnosiła w postępowaniu odwoławczym oraz w skardze dotyczących decyzji o odpowiedzialności Strony za zaległości M. Sp. z o.o. i zarówno DIAS jak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odnieśli się do tej kwestii;
2) Co do nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek, z uwagi na czas postępowania odwoławczego w sprawie odpowiedzialności Strony – przekroczony termin ustawowy, to DIAS podniósł, że tytuł wykonawczy został wystawiony, gdy postępowanie odwoławcze jeszcze trwało, w związku z nadaniem decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności, Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia przerw w naliczaniu odsetek z uwagi na: konieczność poczekania na zakończenie trwających postępowań sądowych, dotyczących wymiaru M. Sp. z o.o. zobowiązań, za które Strona odpowiada, albowiem Strona jako solidarnie odpowiedzialna z tą Spółka nie może mieć większego zakresu odpowiedzialności niż sam M. Sp. z o.o., a także na konieczność rozliczenia gwarancji i zapoznania Strony z materiałem dowodowym. DIAS podniósł również, że pełnomocnicy Strony w toku postępowania odwoławczego nie kwestionowali czasu jego trwania.
3) W pierwotnym tytule wykonawczym wskazano wyłącznie majątek Strony, a w kolejnym majątek wspólny Strony i małżonki. W odrębnym trybie Strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a.
Strona zakwestionowała stanowisko DIAS wyrażone w postanowieniu z 12 kwietnia 2024 r. składając na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze wskazano na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 k.p.a., w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. polegające na utrzymywaniu w mocy postanowienia NDUS naruszającego:
– art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez
– wydanie postanowienia o oddaleniu zgłoszonych zarzutów, w sytuacji gdy doszło do prowadzenia egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, w szczególności co do sumy odsetek podanych w tytule wykonawczym poprzez nieuwzględnienie okresów nienaliczania odsetek w trakcie postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji z 16 grudnia 2019 r. nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.311,
– określenie obowiązku i prowadzenie egzekucji niezgodnie z treścią tego obowiązku wynikającego z przepisów prawa, co do odpowiedzialności majątkiem wspólnym z żoną;
– art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia o niedopuszczalności zarzutu, co do sumy odsetek podanych w tytule wykonawczym poprzez brak uwzględnienia okresów nienaliczania odsetek od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego wobec spółki M. Sp. z o.o. do dnia doręczenia decyzji organu I instancji (Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie);
– art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., w związku z art. 24 ust. 5 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 720) poprzez prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku, w szczególności co do sumy odsetek podanych w tytule wykonawczym, poprzez brak uwzględnienia okresów nienaliczania odsetek od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego wobec M. Sp. z o.o., do dnia doręczenia decyzji organu I instancji (Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie);
– art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., w związku z art. 54 § 1 pkt 3 o.p. poprzez prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku, w szczególności co do sumy odsetek podanych w tytule wykonawczym, poprzez nieuwzględnienie okresów nienaliczania odsetek za okres trwania postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji NDUS będącej podstawą tytułu wykonawczego, tj. za okres od dnia następnego po upływie terminu do wydania decyzji Organu odwoławczego do dnia doręczenia Stronie decyzji tego organu;
– art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, ponieważ tytuł wykonawczy nie określa obowiązku Zobowiązanego (Strony), w zakresie dotyczącym Jego odpowiedzialności majątkiem wspólnym z żoną;
– art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez brak prawidłowego wskazania treści obowiązku podlegającego egzekucji, tj. w szczególności nieprawidłowe określenie w tytule wykonawczym terminów, od których nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia w terminie należności oraz brak określenia w tytule wykonawczym obowiązku Zobowiązanego (Strony), zgodnie z prawem w zakresie dotyczącym Jego odpowiedzialności majątkiem wspólnym z żoną;
– art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego egzekucja dotyczy obowiązku istniejącego, podczas gdy Organ prowadzi egzekucję wobec należności, które nie są mu należne.
W związku z postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS wraz z poprzedzającym je postanowieniem NUS i o zasądzenie od DIAS na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Strona wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu, co do okresu naliczania odsetek od zaległości w związku z postępowaniem wymiarowym, dotyczącym M. Sp. z o.o. Podważa również zasadność twierdzeń że postępowanie wobec Strony – o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe M. Sp. z o.o. trwało prawie 3 lata od wniesienia odwołania z przyczyn niezalenych od DIAS – Strona kwestionuje by podawane przez organ okoliczności w postaci: postępowań prowadzonych przez inne organy (NSA), rozliczenie gwarancji, ustalenie ostatecznych należności powodowało przedłużenie postępowania odwoławczego z przyczyn niezależnych od organu. Brak jest związku między działaniami Strony, a tak długim postępowaniem jak również brak zasadnych działań DIAS, które uzasadniałyby czas trwania postępowania odwoławczego. Strona podniosła, że w postępowaniu o odpowiedzialności osoby trzeciej nie weryfikuje się wysokości wymiaru dla podmiotu za którego zaległości ma zostać orzeczona odpowiedzialność. Co do tytułu wykonawczego – egzekucja do majątku wspólnego Skarżącego i żony – Strona stanęła na stanowisku, że tyt. wykonawczy nie określa obowiązku Strony zgodnie z prawem w zakresie właśnie tej odpowiedzialności majątkiem wspólnym z żoną, bo w tytule wskazano ściśle dane zobowiązanego, bez danych żony. Kwestionuje to co zdarzyło się po pierwotnym tytule (wystawienie kolejnego tytułu wykonawczego), bo egzekucja mogła być skierowana wyłącznie do majątku osobistego Strony. Wskazuje że w Księdze Wieczystej powołano tytuły pierwotne z 22 listopada 2022 r., a dodatkowy zapis "kolejne tytuły" nie może zostać uwzględniony, albowiem wpisano dane z numerami i datami dotyczącymi wyłącznie pierwotnych tytułów wykonawczych. Podnosi, że drugi tytuł nie może rozszerzać pierwszego, albowiem stanowi pochodną pierwotnego – obydwa musza mieć ten sam zakres przedmiotowy - muszą dotyczyć albo obowiązku ściśle związanego z zobowiązanym albo odpowiedzialności obejmującej majątek wspólny. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W oparciu o art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W sprawie - jak przytoczono powyżej - spór dotyczy dwóch zarzutów odnoszących się do wysokości egzekwowanych kwot odsetek, których okres naliczania kwestionuje Strona oraz (trzeci zarzut) prawidłowości zawężenia w tytule wykonawczym danych Zobowiązanego z decyzji o odpowiedzialności za zaległości M. Sp. z o.o. włącznie do osoby Strony, wobec skierowania egzekucji również do majątku wspólnego Strony i jego małżonki. Badając legalność rozstrzygnięć DIAS i NDUS w powołanym zakresie, Sąd odniesie się do nich w kolejności jaka została w nich przyjęta. Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem sformalizowanym. Poszczególne definicje, zasady prowadzenia tego postępowania oraz stosowane w ramach tego postępowania środki egzekucyjne i zaskarżenia zostały uregulowane w u.p.e.a. Ustawa ta reguluje w szczególności zasady - w ramach którego ze środków zaskarżenia możliwe jest skuteczne podnoszenie określonych zarzutów. Same środki zaskarżenia odnoszą się albo do całego postępowania egzekucyjnego, albo do poszczególnych czynności podejmowanych w ramach tego postępowania. Podstawy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, postępowanie w ich przedmiocie oraz skutki ich wniesienia regulują przepisy art. 27 § 1 pkt 9, art. 33-35 u.p.e.a.
Pierwszy z podniesionych zarzutów Strony został oparty o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienia obowiązku, co do egzekwowanych odsetek z tytułu wykonawczego, których okres naliczania zdaniem Strony nie powinien uwzględniać okresu od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego wobec M. Sp. z o.o. do dnia doręczenia decyzji organu I instancji – Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie. Sąd przyznaje w tym zakresie rację stanowisku NDUS i jego akceptacji przez DIAS o niedopuszczalności tego zarzutu. Zgodnie z treścią przepisu art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. orzec należy o niedopuszczalności zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Taka zaś sytuacja miała miejsce w analizowanym sporze, albowiem kwestia naliczania odsetek była przedmiotem analizy w postępowaniu odwoławczym zakończonym decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 28 listopada 2022 r. nr 0201-IEW14213.2.2020.ZQ oraz stanowiła argumentację Strony w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od decyzji DIAS z 28 listopada 2022 r. i przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej zakończonej wyrokiem tut. Sądu z 22 grudnia 2023 r. o sygn. akt I SA/Wr 67/23. Tym samym została spełniona hipoteza zawartej w tym przepisie normy prawnej, skutkująca dyspozycją w postaci stwierdzeniem niedopuszczalności tego zarzutu. Jak wskazuje się w orzecznictwie:
"Istotne jest, że taki zarzut został zgłoszony w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Celem tej regulacji prawnej jest zapobieżenie rozstrzygania tej samej kwestii w kilku odrębnych postępowaniach. Jak się wskazuje w literaturze, nie ma bowiem powodów, dla których ta sama kwestia miałaby być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu jurysdykcyjnym, a następnie ponownie - w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej."
(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2024 r., o sygn. akt III FSK 1658/23 - LEX nr 3753017)
Drugi z kolei przenalizowany przez organy zarzut został sformułowany również w oparciu o art. art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i wskazywał na błędne zdaniem Strony naliczanie odsetek przez cały okres postępowania DIAS z odwołania Strony od decyzji NDUS, gdy odsetki te nie powinny zostać naliczone od dnia następnego po upływie terminu na wydanie decyzji organu odwoławczego do dnia doręczenia Stronie decyzji DIAS z 28 listopada 2022 r. nr 0201-IEW1.4213.2.2020.ZQ, kończącej to postępowanie odwoławcze. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej ocenia i rozpatruje wierzyciel (art. 34 § 2 u.p.e.a.), a w analizowanej sprawie NDUS:
"Powierzenie wierzycielowi kompetencji do rozpatrywania zarzutu w sprawie egzekucji jest uzasadnione tym, że rozstrzygnięcie w sprawie zarzutu ma charakter merytoryczny, odnoszący się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego."
(P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2025, art. 34.)
Zgodnie zaś z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej to w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Sąd po przeanalizowaniu działalności NDUS w sprawie tego zarzutu uznaje, że organ ten nie wypełnił wynikającego z art. 34 § 2 u.p.e.a. obowiązku cedując – bez podstawy prawnej – dokonanie oceny, czy w postępowaniu odwoławczym przed DIAS wystąpiły przerwy w naliczaniu odsetek z uwagi na zakończenie postępowania odwoławczego po terminie wynikającym z art. 139 § 3 o.p. organowi podatkowemu drugiej instancji. Z przedstawionych Sądowi akt i treści postanowienia NDUS wynika, że zamiast dokonać oceny, czy przedłużenie postępowania miało miejsce z przyczyn o których mowa w art. 54 § 2 o.p. – przyczynienie strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu prowadzącego postępowanie, Organ I instancji zapytał się o tę kwestię DIAS, który w odpowiedzi pismem z 2 grudnia 2022 r., nr [...] poinformował, że nie doszło do przerw w naliczaniu odsetek, w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym. Jak już w części sprawozdawczej wskazano według DIAS okoliczności przemawiające za brakiem winy organu w przedłużeniu postępowania ponad terminy ustawowe to:
– rozpatrywanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych dotyczących rozstrzygnięć w sprawie wymiaru należności podatkowych podmiotu głównego tj. M. Sp. z o.o. – ostatni wyrok NSA wpłynął do DIAS 24 marca 2022 r.;
– postępowania dotyczące rozliczenia gwarancji bankowych zakończone postanowieniem NDUS z 27 września 2022 r.;
– czas doręczenia postanowienia NDUS z dnia 27.09.2022 r. oraz możliwość jego zakwestionowania przez podmiot główny w drodze zażalenia (postanowienie doręczone 3 października 2022 r.);
– konieczność zapewnienia Stronie prawa do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.
Zestawienie treści pisma DIAS z treścią rozstrzygnięcia przez NDUS zarzutu, jednoznacznie wskazuję, że NDUS jako wierzyciel bezrefleksyjnie przyjął stanowisko organu podatkowego drugiej instancji - powielając treść pisma DIAS z 2 grudnia 2022 r. z konkluzją:
"W związku z powyższym Naczelnik tut. Urzędu podtrzymuje stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu zawarte w piśmie z 28.12.2022 r."
(str. 18 postanowienia NDUS z 19 stycznia 2024 r.)
W rozpoznawanej sprawie NDUS nie miał zaś weryfikować opinii DIAS, co do przerw w naliczaniu odsetek z uwagi na przekroczenie terminu z art. 139 § 3 o.p. w postępowaniu odwoławczym lecz obowiązkiem NDUS było merytorycznie rozstrzygnąć, czy nie zachodzi jeden z przypadków o którym mowa w art. 54 § 2 o.p. Tymczasem jakichkolwiek własnych merytorycznych rozważań NDUS na temat przyczyn trwania postępowania odwoławczego przed DIAS próżno szukać w postanowieniu wierzyciela. Ponadto o braku rozpoznania przez NDUS, w sposób merytoryczny tego zarzutu świadczy również brak analizy w kontekście przedłużania postępowania odwoławczego przepisu art. 201 § 1a o.p., który obliguje organ podatkowy do zawieszenia – z urzędu postępowania w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4 o.p. Należy mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 4 o.p. odsetek za zwłokę nie nalicza się w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Jeśli zaś mimo zaistnienia podstawy do zawieszenia postępowania odwoławczego z art. 201 § 1a o.p. DIAS zaniechał realizacji wspomnianego przepisu, to takie działanie, a właściwie zaniechanie winno zostać ocenione w kontekście winy tego organu w przedłużaniu postępowania odwoławczego. Razi również w rozstrzygnięciu NDUS brak analizy momentu rozliczenia gwarancji bankowych – czy racjonalnym był okres wskazany przez DIAS, czy też jednak gwarancje należało rozliczyć wcześniej. Tym samym NDUS jako wierzyciel nie dokonał analizy sprawności przeprowadzenia postępowania odwoławczego od decyzji NDUS z 16 grudnia 2019 r. nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3, w kontekście art. 54 § 2 o.p., czym naruszył zasady ogólne k.p.a.:
– praworządności – obowiązku działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) ignorując wynikający z art. art. 34 § 2 u.p.e.a. nakaz merytorycznego rozpoznania zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek naliczonych za okres trwania postępowania odwoławczego od decyzji NDUS z dnia 16.12.2019 r., nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3, za okres od dnia doręczenia Stronie tej decyzji w kontekście przesłanek z art. 54 § 2 o.p.;
– prawdy obiektywnej – nie podejmując jakichkolwiek czynności (art. 7 k.p.a.) mających na celu własną weryfikację zaistnienia/braku okoliczności z art. 54 § 2 o.p. w trakcie trwania postępowania odwoławczego od decyzji NDUS z dnia 16.12.2019 r., nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3;
– zasady zaufania do organów władzy publicznej – braku bezstronności (art. 8 § 1 k.p.a.) mający wyraz w bezkrytycznej akceptacji stanowiska DIAS wyrażonego w piśmie z 2 grudnia 2022 r., nr [...].
W konsekwencji zaś już wskazanych naruszeń doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) skoro NDUS nie dokonał merytorycznej kontroli zarzutu. Jak bowiem wskazuje doktryna i orzecznictwo:
"W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok NSA z 12.11.1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3–4, poz. 95)."
(A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 15."
Ponadto Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym: "Podjęcie decyzji przez organ pierwszej instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W takim przypadku organ drugiej instancji ma tylko kompetencje kasacyjne (np. wyrok NSA z 8.05.2007 r., I OSK 1859/06, LEX nr 338621)."
(A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 15."
Mając powyższe na uwadze w zakresie zarzutu Strony z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. o nieistnieniu egzekwowanego obowiązku w zakresie odsetek naliczonych w tytule wykonawczym za okres trwania postępowania odwoławczego od decyzji NDUS z 16 grudnia 2019 r. nr 0271-SEW-1.4123.29.2019.3 Sąd uznaje, że wskazane wyżej naruszenia przepisów tj. art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., w związku z art. 54 § 2 o.p., a także art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 k.p.a. stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia DIAS w całości mając na uwadze jego niepodzielność oraz poprzedzającego je postanowienia NDUS z 19 stycznia 2024 r. nr 0271-SEW-2.720.48.2023.18 w zakresie pkt 2 tego postanowienia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu z uwzględnieniem uwag Sądu organy obu instancji mają przeprowadzić postępowanie celem realnej oceny tego zarzutu Strony przez merytoryczną weryfikację okoliczności wpływających na długość postępowania odwoławczym od decyzji NDUS z 16 grudnia 2019 r., w kontekście art. 54 § 2, art. 54 § 1 pkt 4 o.p.
W zakresie oceny trzeciego z zarzutów Strony mającego polegać na określeniu obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa – tytuł wykonawczy nie określa obowiązku Strony zgodnie z prawem w zakresie dotyczącym odpowiedzialności majątkiem wspólnym z żoną, Sąd nie stwierdził wad, które dyskwalifikowałyby rozstrzygnięcia organów obu instancji uznających powołany zarzut za nieuzasadniony. W szczególności wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. przedmiotem zarzutu jest określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie zarzut ten nie jest uzasadniony, albowiem podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w zakresie zaległości za miesiąc styczeń 2014 r. nie jest przepis prawa lecz decyzja NDUS, a więc orzeczenie. Ponownie przypomnieć należy, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem sformalizowanym. Poszczególne definicje, zasady prowadzenia tego postępowania oraz stosowane w ramach tego postępowania środki egzekucyjne i zaskarżenia zostały uregulowane w u.p.e.a. Ustawa ta reguluje, w szczególności zasady - w ramach którego ze środków zaskarżenia możliwe jest skuteczne podnoszenie określonych zarzutów. Same środki zaskarżenia odnoszą się albo do całego postępowania egzekucyjnego, albo do poszczególnych czynności podejmowanych w ramach tego postępowania. Podstawy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, postępowanie w ich przedmiocie oraz skutki ich wniesienia regulują przepisy art. 27 § 1 pkt 9, art. 33-35 u.p.e.a. Tym samym od Strony zależało jakie zarzut chce podnieść, a organy nie mają kompetencji, by wychodzić poza zakres podniesionych zarzutów, czy też by poszukiwać innych niż wskazane przez zobowiązanego. Ponadto Sąd wskazuje, że treść tytuł wykonawczego odwzorowuj obowiązek wynikający z decyzji NDUS z dnia 16.12.2019 r. – nie doszło do zniekształcenia przedmiotu postępowania egzekucyjnego względem obowiązku zawartego w orzeczeniu oraz danych identyfikacyjnych obejmujących wyłącznie Stronę (potencjalny zarzut z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a.), albowiem jest ona wyłącznie zobowiązana z wymienionej decyzji. Z kolei kwestia skierowania egzekucji do majątku wspólnego małżonków znajduje się poza zakresem postawionego zarzutu.
W oparciu o to, co zostało w niniejszym wyroku podniesione Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie DIAS (jako nie podzielne) w całości, a poprzedzające je postanowienie NDUS na podstawie art. 135 p.p.s.a. w części tj. w zakresie zarzutu rozstrzygniętego w pkt 2 postanowienia Organu I instancji. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd orzekł w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2, w związku z art. 205 § 4 p.p.s.a. uwzględniając wartości: uiszczonego wpisu, od skargi wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.