I SA/Gd 928/22

I SA/Gd 928/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-01-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Marek Kraus /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 445/23 - Wyrok NSA z 2025-12-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 239b § 1 pkt 4 w zw. z art. 239b § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi K.R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2022 r., nr 2201-IEW.4251.69.2021.ARS w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 928/22
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2022 r. nr 2201-IEW.4251.69.2021.ARS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 22 listopada 2021 r. K. R., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z dnia 10 listopada 2021 r. nr 2208-SEW.4251.39.2021, 2208-SEW.4251.11.2021SZD o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w wyniku przeprowadzonego wobec K. R. postępowania podatkowego wydał dnia 7 czerwca 2021 r. decyzję nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47 określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych, pożyczonych papierów wartościowych (sprzedaż krótka), pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających, udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci, niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część za 2015 rok w wysokości 705.913,00 zł.
Nie zgadzając się z wydaną decyzją, podatnik złożył odwołanie do organu drugiej instancji.
Następnie postanowieniem z dnia 10 listopada 2021 r. nr 2205-SEW.4251.39.2021, 2208-SEW.4251.11.2021SZD Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku - w trybie art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej - nadał decyzji nieostatecznej z 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.47, 328000-CKK-2.500.53.2020.47 rygor natychmiastowej wykonalności.
Organ pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które uprawdopodobniają niewykonanie zobowiązania oraz stwierdził, że jeśli decyzja, która umożliwi przymusowe wykonanie zobowiązania podatkowego zapadnie tuż przed terminem przedawnienia, niemożliwym będzie dokonanie czynności, które przerwą bieg terminu przedawnienia lub doprowadzą do wyegzekwowania należności.
Nie zgadzając się z ww. postanowieniem podatnik złożył w ustawowo przewidzianym terminie zażalenie.
Postanowieniem z 2 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie organu odwoławczego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku na dzień wydania zaskarżonego postanowienia prawidłowo dokonał oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji zasadnie zastosował dyspozycję normy prawnej określonej w art. 239b § 1 pkt 4 oraz art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok określone decyzją z 7 czerwca 2021 roku 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47 przedawniało się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. 31 grudnia 2021 r. Na dzień wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, tj. 10 listopada 2021 r. - nie zaszły okoliczności skutkujące zawieszeniem, czy też przerwaniem biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego. W związku z tym wydając postanowienie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności 10 listopada 2021 roku spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
Okolicznością potwierdzającą zasadność nadania zaskarżonemu postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia 7 czerwca 2021 r. jest brak uregulowania przez stronę na dzień wydania ww. postanowienia spornego zobowiązania podatkowego, wynikającego z ww. decyzji wymiarowej. Może to rodzić przypuszczenie, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane.
Organ II instancji wskazał, że jak wynika z akt sprawy, skarżący nie uregulował dobrowolnie spornego zobowiązania podatkowego za 2015 rok po doręczeniu decyzji wymiarowej z 7 czerwca 2021 r., którego upływ terminu przedawnienia przypadał na koniec 2021 r. Z akt sprawy wynika, że kwota zobowiązania została w całości wyegzekwowana w drodze postępowania egzekucyjnego, wszczętego w następstwie nadania ww. decyzji nieostatecznej zażalonego rygoru natychmiastowej wykonalności.
Powoływanie się zatem w zażaleniu na fakt dokonania dobrowolnego uregulowania kwoty spornego zobowiązania podatkowego w wysokości 705.913,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę, określonego w decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 30 marca 2018 r. nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.4 uchylonej następnie przez organ odwoławczy i zwrotu wpłaconej kwoty, jest w okolicznościach opisanego stanu faktycznego sprawy potwierdzeniem zasadności nadania spornego rygoru.
Przypuszczenie niewykonania zobowiązania przed upływem terminu jego przedawnienia potwierdza także okoliczność złożenia odwołania od decyzji wymiarowej, której nadano zakwestionowany rygor natychmiastowej wykonalności.
Wskazano przy tym, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z dnia 8 grudnia 2021 r. nr 328000-COP.4102.17.2.2021.17.EU utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 r. nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47.
Ponadto podkreślono, że w sytuacji - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – gdy organ podatkowy powołuje się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej (tj. zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania) – nie jest on zobowiązany do badania sytuacji majątkowej, perspektyw wykonania tego zobowiązania w świetle sytuacji majątkowej, czy też podejmowanie przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji.
Dyrektor IAS wskazał, że akta sprawy dowodzą, że w sprawie prócz wskazanych powyżej okoliczności, istnieją też inne, które umacniają obawę niewykonania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok. Są nimi:
• Znaczny spadek dochodów z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok w stosunku do roku 2019 o kwotę 294.287,37 zł;
• Posiadanie samochodu osobowego marki [...] (rok produkcji 2017) o wartości co najmniej 12.400,00 zł (na 10 listopada 2021 r.);
• Posiadanie nieruchomości wpisanych do księgi wieczystej o numerze:
a) [...], stanowiącej odrębną nieruchomość położoną w G. przy ul. [...] o powierzchni [...] m² na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej o udziale w wysokości 9/10 i na rzecz Pani K1. R1. (córki) o udziale w wysokości 1/10;
b) [...], stanowiącej nieruchomość gruntową położoną w G. przy ul. [...], w obrębie W. o powierzchni [...] ha na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej o udziale w wysokości 2/3 i na rzecz Pani K1. R1. (córki) o udziale w wysokości 1/3,
c) [...], stanowiącej nieruchomość gruntową (rola) położoną w miejscowości B. (gmina S.) o powierzchni [...] ha na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej;
d) [...], stanowiącej grunty orne o powierzchni [...] ha i tereny mieszkaniowe o powierzchni [...] ha położone w G. w obrębie W. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej o udziale w wysokości 200/6000 i na rzecz Pani K1. R1. (córki) o udziale w wysokości 100/6000.
Co prawda nieruchomości te nie są obciążone hipotekami, natomiast stanowią one współwłasność na prawach wspólności majątkowej, co utrudniałoby możliwość zbycia takich nieruchomości.
Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony o bezpodstawnym nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, w tym art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ww. ustawy. Organ pierwszej instancji nie uchybił też pozostałym przepisom powołanym w zażaleniu. Opisany stan faktyczny sprawy opiera się na materiale dowodowym, znajdującym się w aktach sprawy.
W zażaleniu skarżący wskazał, że organ podatkowy naruszył art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy względem decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 r. wnosił wniosek, o którym mowa w ww. art. 14m § 3 ww. ustawy.
Po analizie materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego nie podzielono zarzutu. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący składał taki wniosek. Stanowisko to zostało potwierdzone w piśmie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 12 maja 2022 r. nr 328000-CKK-2.0160.10.2021.15.
Organ drugiej instancji stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające możliwość nadania decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 r. nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47 rygoru natychmiastowej wykonalności, o których mowa w art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej.
Przechodząc do kolejnego zarzutu wskazano, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni posiadał kompetencje do wydania postanowienia z 10 listopada 2021 roku nr 2205-SEW.4251.39.2021, 2208-SEW.4251.11.2021SZD.
Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia (art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 ww. ustawy organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest m.in. naczelnik urzędu skarbowego i naczelnik urzędu celno-skarbowego, jako organ pierwszej instancji.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS, do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy ustalanie, określanie, pobór podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy m.in. ustalanie i określanie podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów.
Treść powołanych powyżej przepisów jednoznacznie określa, że kompetencje odpowiednio naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych nie są tożsame. Do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy bowiem ustalanie i określanie wysokości podatków, natomiast do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy między innymi pobór podatków. Oznacza to, że uprawnienie naczelnika urzędu celno-skarbowego należy rozpatrywać jedynie w kontekście ustalania i określania zobowiązań podatkowych wymienionych w tym przepisie, natomiast organ ten nie jest uprawniony do wykonywania czynności związanych m.in. z poborem należności pieniężnych, wykonywaniem zadań wierzyciela należności pieniężnych, czy też wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych i zabezpieczenia należności pieniężnych. W tym bowiem zakresie, zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o KAS, zadania te wykonuje wyłącznie naczelnik urzędu skarbowego.
Podkreślono przy tym, że głównym celem stosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności jest zapewnienie możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji należności publicznoprawnych wynikających z nieprawomocnych decyzji wydanych przez organy pierwszej instancji. Zastosowanie ww. instytucji ma więc bezpośredni związek z wykonywanym przez naczelnika urzędu skarbowego zadaniem w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. A zatem, stosowanie powyższej instytucji należy do wyłącznej kompetencji naczelnika urzędu skarbowego. Odnosząc się zatem do zarzutu stwierdzono, że nawet jeśli art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że obydwa te organy są organami podatkowymi pierwszej instancji, to w świetle wymienionych przepisów ustawy o KAS mogą być tymi organami tylko w zakresie swoich kompetencji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższemu postanowieniu organu drugiej instancji zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie bez podstawy prawnej, iż prawidłowe było wydanie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku postanowienia pierwszej instancji, w sytuacji gdy organ ten nie miał do tego formalnie prawa, bowiem nie jest organem podatkowym pierwszej instancji w rozumieniu art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej w zakresie zobowiązania podatkowego podatnika, które wynikało z nieostatecznej decyzji wydanej przez Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47, który to Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni jest organem pierwszej instancji mającym uprawnienie do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w/w decyzji,
2. art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego interpretację uznając, iż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku jest organem podatkowym pierwszej instancji w zakresie zobowiązania podatkowego Podatnika z uwagi, iż jest to organ dokonujący poboru podatków - w sytuacji gdy art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej literalnie nie odnosi się do określenia organu dokonującego w swych kompetencjach poboru podatku, a do organu pierwszej instancji wydającego decyzję, której zakres i treść jest przedmiotem nadania rygory natychmiastowej wykonalności,
3. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji w sytuacji, gdy postanowienie pierwszej instancji było wydane bez podstawy prawnej, bowiem Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nie jest organem pierwszej instancji w zakresie zobowiązania podatkowego podatnika, które wynika z nieostatecznej decyzji wydanej przez Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47, który to Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni jest organem pierwszej instancji mającym uprawnienie do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w/w decyzji,
4. przepisu art. 2a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego nie zastosowanie i nie rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się w sprawie wątpliwości na niekorzyść podatnika, w sytuacji gdy dochodzi do wątpliwości interpretacyjnych używając wykładni językowej w zakresie interpretacji art. 239b § 3 Ordynacji,
5. przepisu art. 239b §2 w zw. z art. 239b §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez ponowne nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47 nie zostanie wykonane przez podatnika,
6. art. 239d § 1 w zw. z art. w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji w sytuacji gdy, względem decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47 Skarżący wnosił wniosek o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej - przedmiotowy wniosek był w treści pism składanych w toku kontroli podatkowej, w tym odniesieniu się do wyniku kontroli, w odwołaniu od decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku, gdzie sama ta decyzja odnosi się do tego wniosku co jest uwidocznione w aktach sprawy - które to skuteczne złożenie wniosku z art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej formalnie stanowi o zastosowaniu w niniejszej sprawie art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej, a nie fakt uznania przez organ drugiej instancji tego wniosku za zasadny bądź niezasadny,
7. przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, poprzez nie zbadania pełnej (a nie fragmentarycznej) sytuacji finansowej, majątkowej podatnika oraz przebiegu prowadzonego w latach opieszale bez winy podatnika postępowania względem wydania decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328O00-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47, która to decyzja została wydana po raz kolejny (drugi raz) po wcześniejszym uchyleniu decyzji tego samego organu w tej samej sprawie, w zakresie której po jej wydaniu podatnik zapłacił dobrowolnie wynikające z niej zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami organu, który to organ następnie zwracał te środki podatnikowi.
W konsekwencji wniesiono o uchylenie w całości postanowienia drugiej instancji oraz poprzedzającego go postanowienia pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.). Z przywołanych przepisów wynika, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy, niż 3 miesiące. Przepis ten stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest kumulatywne spełnienie ww. przesłanek.
Nie ulega wątpliwości, że prawidłowy jest pogląd, iż każdy z powodów wymienionych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej stanowi samodzielną i dostateczną przesłankę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, nie może być utożsamiane z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia.
Oczywistym jest również, iż organ odwoławczy rozpatrując na skutek zażalenia sprawę dotyczącą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, powinien dokonać oceny zasadności użycia tego rygoru według danych na dzień jego nadania, czyli dzień wydania postanowienia przez naczelnika urzędu skarbowego.
Jak wynika z akt sprawy, w rozpatrywanej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok określone skarżącemu decyzją z dnia 7 czerwca 2021 roku 328000-CKK-2.4102.3.2018.49, 328000-CKK-2.500.53.2020.47 przedawniło się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. dnia 31 grudnia 2021 roku. Jak ustalono, na dzień wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności 10 listopada 2021 roku spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
Okolicznością potwierdzającą zasadność nadania zaskarżonym postanowieniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia 7 czerwca 2021 roku jest także brak uregulowania przez skarżącego na dzień wydania ww. postanowienia spornego zobowiązania podatkowego, wynikającego z ww. decyzji wymiarowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje , że może to uzasadniać przypuszczenie, ze przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane ( zob. wyrok w sprawie II FSK 73/16).
Trafnie też organ uznał, że przypuszczenie niewykonania zobowiązania przed upływem terminu jego przedawnienia potwierdza także okoliczność złożenia odwołania od decyzji wymiarowej, której nadano zakwestionowany rygor natychmiastowej wykonalności.
Ponadto podkreślić należy, że w sytuacji - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - gdy organ podatkowy powołuje się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 art. 239 § 1 Ordynacji podatkowej (tj. zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania) nie jest on zobowiązany do badania sytuacji majątkowej, perspektywy wykonania tego zobowiązania w świetle sytuacji majątkowej, czy też podejmowanie przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji.
Niemniej, organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał też inne okoliczności potwierdzające jego zdaniem obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Uznać zatem należy, że argumentacja skarżącego w tej kwestii nie jest zasadna.
Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności sprawy Sąd nie podziela stanowiska skarżącego o bezpodstawnym nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, w tym art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ww. ustawy.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał także, że organ podatkowy naruszył art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy względem decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 7 czerwca 2021 roku złożył on wniosek, o którym mowa w ww. art. 14m § 3 ww. ustawy. Jak ustalono w sprawie, taki wniosek nie został złożony.
Ponadto Sąd podziela pogląd, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni posiadał kompetencje do wydania postanowienia z 10 listopada 2021r.
Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia (art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 ww. ustawy organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest m.in. naczelnik urzędu skarbowego i naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ pierwszej instancji.
Jak prawidłowo zwrócono uwagę, w zaskarżonym postanowieniu przedmiotowe zagadnienia należy rozpatrzyć w świetle nie tylko przepisów Ordynacji podatkowej, ale także przepisów ustrojowych, zawartych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 roku o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 813, dalej ustawy o KAS), które określają zadania naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz naczelnika urzędu skarbowego.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy ustalanie, określanie, pobór podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy m.in. ustalanie i określanie podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów.
Treść powołanych powyżej przepisów jednoznacznie określa, że kompetencje naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych nie są tożsame. Do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy bowiem ustalanie i określanie wysokości podatków, natomiast do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy między innymi pobór podatków. Oznacza to, że uprawnienie naczelnika urzędu celno-skarbowego należy rozpatrywać jedynie w kontekście ustalania i określania zobowiązań podatkowych wymienionych w tym przepisie, natomiast organ ten nie jest uprawniony do wykonywania czynności związanych m.in. z poborem należności pieniężnych, wykonywaniem zadań wierzyciela należności pieniężnych, czy też wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych i zabezpieczenia należności pieniężnych. W tym bowiem zakresie, zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o KAS, zadania te wykonuje wyłącznie naczelnik urzędu skarbowego.
Odnosząc się zatem do zarzutu strony stwierdzić należy, że prawidłowy jest pogląd, iż nawet jeśli art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że obydwa te organy są organami podatkowymi pierwszej instancji, to w świetle przepisów ustawy o KAS mogą być tymi organami tylko w zakresie swoich kompetencji.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi. W związku z tym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a..