I SA/Gd 935/24

I SA/Gd 935/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 44 ust. 1a pkt 1, ust. 3a, ust. 7, art. 45 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 51 § 1-2, art. 53 § 2, § 4, art. 53a, art. 56 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2005 nr 165 poz 1373
§ 4 ust. 1 pkt 7
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu  informacji, które muszą być zawarte w rachunkach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Specjalista Dorota Zawiślińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 września 2024 r., nr 2201-IOD-2.4102.48.2024.3 w przedmiocie odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2022 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 września 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), po rozpatrzeniu odwołania P. S. (dalej "Skarżący") od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z dnia 27 czerwca 2024 r. w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 3.861 zł, naliczonych na dzień 2 maja 2023 r., od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2022 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 3.235 zł.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
2.1. Skarżący w 2022 r. był polskim rezydentem podatkowym i uzyskiwał dochody z pracy najemnej wykonywanej na statku I. na rzecz podmiotu zagranicznego. Skarżący złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2022 r. PIT-36, w którym wykazał dochód z pracy w Wielkiej Brytanii w kwocie 280.500,74 zł, podatek zapłacony za granicą w kwocie 0 zł oraz ulgę abolicyjną w kwocie 62.160,32 zł.
2.2. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik US decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r. w kwocie 62.449 zł.
Organ stwierdził, że Skarżący uzyskał dochód z tytułu pracy najemnej na statku I., nr [...], do którego nie mają zastosowania przepisy określone w art. 27 ust. 9 albo 9a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), dochody te podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce na zasadach ogólnych określonych w art. 27 ust. 1 tej ustawy, gdyż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego: ww. statek to jednostka kwalifikowana jako kablowiec - specjalistyczny statek przystosowany do układania i naprawy kabli podmorskich, zatem z uwagi na specyfikę nie jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym; do uzyskach w 2022 r. przez Skarżącego dochodów nie znajdzie zastosowania art. 14 Konwencji zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych (Dz.U. z 2006 r. nr 250 poz. 1840, dalej "Konwencja"), a w konsekwencji w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 27g u.p.d.o.f., a zatem Stronie nie przysługuje prawo do odliczenia ulgi abolicyjnej.
2.3. Decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. Naczelnik US określił Skarżącemu odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 3.861 zł, naliczone na dzień 2 maja 2023 r. od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2022 r.
2.4. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, Dyrektor IAS decyzją z dnia 19 września 2024 r. uchylił decyzję Naczelnika US i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r. w wysokości 62.241 zł.
2.5. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, Dyrektor IAS decyzją z dnia 19 września 2024 r. uchylił decyzję Naczelnika US i określił wysokość odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 3.235 zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Skarżący w 2022 r. otrzymywał wynagrodzenie z pracy najemnej wykonywanej na pokładzie statku I., w związku z tym zobowiązany był odprowadzać do właściwego organu podatkowego zaliczki na podatek dochodowy.
Przywołując treść art. 3 ust. 1, art. 44 ust. 1a, ust. 3a, ust. 3e i ust. 7 u.p.d.o.f. oraz art. 51 § 1 i 2, art. 53 § 1 i 2, art. 53a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej "O.p."), Dyrektor IAS wskazał, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji opartej na art. 53a O.p., organ podatkowy nie bada ponownie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla wymiaru zobowiązania podatkowego, ale dokonuje tylko operacji matematycznej, gdy istnieją przesłanki określenia wysokości odsetek.
Decyzją z 19 września 2024 r. Dyrektor IAS uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekając co do istoty sprawy określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok w kwocie 62.241 zł. Wysokość ww. zobowiązania podatkowego była wynikiem dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń w zakresie osiągniętego przez Podatnika przychodu z pracy najemnej wykonywanej na statku morskim w 2022 r. Przy czym, zgodnie z treścią 21 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podlega przychód pomniejszony o wartość diet przysługującą przebywającym czasowo za granicą i uzyskującym w związku z tym pobytem przychody. Natomiast Naczelnik US w decyzji z 27 czerwca 2024 r. w dokonanych wyliczeniach pominął wysokość przysługujących Podatnikowi diet za marzec 2022 r. W rezultacie Dyrektor IAS ustalił, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlega przychód Skarżącego osiągnięty w 2022 r. w wysokości 283.501,55 zł.
Dyrektor IAS wskazał, że Skarżący za 2022 r. nie zadeklarował żadnych odliczeń od przychodu ani od podatku. Natomiast w zakresie kosztów uzyskania przychodu organ odwoławczy uwzględnił ich wartość w kwocie zeznanej, tj. 2.750 zł, która odpowiada wartości wskazanej w art. 22 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Skarżący nie zadeklarował ani nie wpłacił żadnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w trakcie 2022 r.
Przytaczając treść art. 53 § 4, art. 56 § 1, art. 56d O.p. oraz § 2 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. z 2021r., poz. 703 ze zm.), Dyrektor IAS stwierdził, że mając na względzie, że wobec Skarżącego została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok, co do zasady Naczelnik US zasadnie wydał decyzję określającą odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na ten podatek. Niemniej jednak, w kwestii terminów płatności zaliczek, Skarżącego obowiązywały terminy określone w art. 44 ust. 7 u.p.d.o.f., tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym wrócił do kraju.
W związku z tym organ wezwał Stronę do wskazania konkretnych dat powrotów w 2022 roku do Polski. W odpowiedzi Strona wskazał, że okresy przebywania Skarżącego na statku wynikając z wpisów w książeczce żeglarskiej. Wskazując daty zamustrowania Skarżącego na pokładzie statku, organ określił terminy wpłaty zaliczek do właściwego organu podatkowego za dane okresy.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył w zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2022, po ustawowo przewidzianym do tego terminie, tj. 12.05.2023 r. Zatem odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek należy określić za poszczególne okresy do ostatniego dnia terminu złożenia zeznania - 2.05.2023 r. Wobec tego organ odwoławczy wyliczył prawidłową wysokość zaliczek przypadającą do zapłaty za poszczególne okresy oraz wskazał terminy ich płatności, stwierdzając, że wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od dochodów Skarżącego z pracy najemnej wykonywanej na statku I. w 2022 r., naliczonych na dzień 2.05.2023 r. wyniosła 3.235 zł.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zarzucając:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- art. 217 Konstytucji RP przez rozpoznanie sprawy w sposób zmierzający do niezgodnego z prawem nałożenia na podatnika obciążeń podatkowych;
- art. 2a O.p. przez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika;
- art. 67a O.p. przez nieumorzenie w całości odsetek za zwłokę wynikających z zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok;
- art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej przez niezgodne z obowiązującym prawem oraz prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych dokonanie wykładni rozszerzającej wyprowadzonej z art. 67a O.p., co skutkuje bezprawnym poborem od podatnika odsetek od zaległości podatkowej;
- art. 19 TUE w zw. z art. 6 w zw. z art. 13 i 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP przez naruszenie przez organy w trakcie trwania postępowania prawa podatnika do rzetelnego postępowania, prawa do obrony swoich racji, prawa do postępowania w rozsądnym terminie oraz prawa do uzyskania uzasadnionej decyzji, z której w sposób jasny i logiczny wynikają motywy działania decydenta, przejawiające się m.in. w niejednolitości orzecznictwa i praktyki administracyjnej (tworzenia prawa urzędniczego), które prowadzą do naruszenia prawa do rzetelnego postępowania, które ma zagwarantować każdemu obywatelowi Unii zakaz dyskryminacji;
II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania obywatela do organów państwa;
- art. 125 § 1 O.p. nakładającego na organ podatkowy obowiązek działania w sposób wnikliwy poprzez nierzetelną ocenę sytuacji podatnika oraz dokonanie oceny materiału w sposób niewszechstronny;
- art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 O.p. przez wyprowadzenie nielogicznych wniosków przez organ na skutek pseudointerpretacji przepisów dokonanej na podstawie własnej oceny i uznania organu.
4.1. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
4.2. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 935/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
5.3. Istota sporu związana jest z ustaleniem tego, czy organ odwoławczy zgodnie z prawem określił Skarżącemu wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2022 rok.
Kwestia naliczania odsetek od zaległych zaliczek na podatek została uregulowana w przepisach Ordynacji podatkowej, ale przepisów tych nie można interpretować w oderwaniu od przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które nakładają na podatników obowiązek regulowania zaliczek na podatek dochodowy.
Z treści art. 44 ust. 1a pkt 1 oraz ust. 3a u.p.d.o.f. wynika, że podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki miesięczne na podatek dochodowy, według określonych ust. 3a, 3c i 3e zasad, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik uzyskał dochód, a za grudzień – przed upływem terminu na złożenie zeznania podatkowego.
Przy czym, podatnicy czasowo przebywający za granicą, którzy osiągają dochody ze źródeł przychodów położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wrócili do kraju, wpłacić zaliczkę na podatek dochodowy (art. 44 ust. 7 u.p.d.o.f.).
W rozpatrywanej sprawie, po przeprowadzeniu wobec Skarżącego postępowania podatkowego, Dyrektor IAS ostateczną decyzją z dnia 19 września 2024 r. (uchylając decyzję Naczelnika US z dnia 27 czerwca 2024 r.) określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 rok w kwocie 62.241 zł. Wobec tego na Skarżącym ciążył obowiązek wpłacania comiesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wskazany rok podatkowy, któremu Skarżący nie uczynił zadość, albowiem nie dokonał w ciągu 2022 r. żadnej wpłaty tytułem uiszczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za ten rok. Niezastosowanie się do obowiązku wpłacania zaliczek na podatek dochodowy rodzi konsekwencje w postaci konieczności uiszczenia odsetek od nieuregulowanych, a należnych zaliczek na podatek dochodowy.
Odmienne stanowisko w istocie zbędnym czyniłoby m.in. składanie wniosków o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy, skoro ich nieuiszczenie nie rodziłoby skutków prawnych w postaci obowiązku uiszczenia odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z przepisem art. 51 § 1 O.p., zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Zgodnie z § 2 tego przepisu, za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku.
Nie ulega też wątpliwości, że każda uszczuplona zaliczka staje się odrębną zaległością podatkową. Zaległość ta istnieje do czasu rozliczenia podatku za rok podatkowy, co następuje w zeznaniu rocznym, składanym zgodnie z art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. – w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W tym samym terminie podatnicy zobowiązani są wpłacić różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu, a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku.
W tej dacie miesięczne zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek ulegają konwersji w roczne zobowiązanie w podatku dochodowym, a organ podatkowy nie może już domagać się od podatnika zapłaty zaliczek na podatek, lecz samego podatku.
Powyższe nie przekreśla jednak możliwości orzekania przez organ podatkowy w sprawie odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek. Uprawnienie to wynika wprost z art. 53a O.p. Zgodnie bowiem z art. 53a § 1 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie – odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek.
Stosownie do art. 53 § 2 O.p., odsetki za zwłokę nalicza się również od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy. Natomiast § 4 tego przepisu stanowi, że odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego.
Z treści art. 56 § 1 O.p. wynika, że stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%.
Zasady naliczania odsetek za zwłokę reguluje również – poza przepisami rozdziału 6 działu III Ordynacji podatkowej – rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) stanowiąc w § 4 ust. 1 pkt 7, iż odsetki za zwłokę są naliczane do dnia, włącznie z tym dniem, złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie, na ostatni dzień terminu złożenia zeznania – od nieuregulowanych w terminie płatności w całości lub w części zaliczek na podatek dochodowy.
Odsetki naliczane są zatem z mocy prawa, a organ wydaje decyzję, w której określona zostaje jedynie ich wysokość, gdy ziszczą się warunki, o jakich mowa w art. 53a § 1 O.p. Decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek nie ma charakteru samoistnego, a jest – w sferze ustaleń faktycznych – prostą pochodną wyniku postępowania podatkowego, prowadzonego w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną, w oparciu o którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji – obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. Oznacza to, że decyzja wydana w zakresie odsetek od zaliczek nie wymaga powtórzenia wszystkich ustaleń faktycznych postępowania podatkowego, a organ nie ma obowiązku ponownego ich oceniania, ani odnoszenia się do zarzutów proceduralnych, czy materialnoprawnych, dotyczących postępowania wymiarowego. Wystarczającym jest powołanie się na ustalenia tego postępowania, znajdujące wyraz w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana wysokości. Decyzja ta ma bowiem wiążący charakter dla organu podatkowego i tak długo jak obowiązuje w obrocie prawnym, stanowi dostateczną podstawę faktyczną decyzji "odsetkowej" (por. wyroki NSA z 16 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3730/17, z 19 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 354/17, dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie decyzję "odsetkową" poprzedziło przeprowadzone wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku dochodowego od osób fizycznych, które zakończone zostało wydaniem przez Dyrektora IAS decyzji z dnia 19 września 2024 r. określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 936/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Skarżącego na ww. decyzję Dyrektora IAS.
Skutkiem wydanej decyzji wymiarowej jest przedmiotowa decyzja "odsetkowa". Sąd przyznaje rację organowi podatkowemu, że skoro podatnik nie zapłacił należnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wskazane miesiące 2022 r., to w świetle art. 53a O.p. należnym było wydanie decyzji, w której wyliczono wysokości zaliczek na ten podatek za ww. miesiące, a następnie określono wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych terminowo za te miesiące zaliczek. Ponadto, w ocenie Sądu, organy podatkowe właściwie przyjęły, że odsetki należało naliczyć od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności zaliczek (art. 53 § 4 O.p.) do dnia stanowiącego termin złożenia zeznania podatkowego za dany rok (tu 2 maja 2023 r.), bowiem dzień złożenia przez Skarżącego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty w roku podatkowym 2022 r., czyli 12 maja 2023 r., przypadał po tym terminie. Odsetki zostały naliczone zgodnie ze znajdującymi zastosowanie przepisami, w tym zasadami określonymi w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r., co skutkowało ich określeniem w prawidłowej wysokości.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na ocenę legalności przedmiotowej decyzji bez znaczenia pozostają podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 67a O.p., albowiem przedmiotowe postępowanie toczyło się w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a nie rozpatrzenia wniosku podatnika o przyznanie ulgi w postaci umorzenia odsetek od zaległości podatkowej. Tym samym rozważania autora skargi odnoszące się do istnienia ważnego interesu podatnika, uzasadniającego umorzenie odsetek za zwłokę, pozostają irrelewantne, gdyż wykraczają poza granice rozpatrywanej sprawy. Powyższe czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 2 Traktatu UE, gdyż wbrew wywodom skargi, organ nie dokonywał w zaskarżonej decyzji wykładni ww. przepisu art. 67a O.p.
W ocenie Sądu, nie zasługują również na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 217 Konstytucji RP, bowiem zaskarżona decyzja ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa; ani naruszenia art. 2a O.p., bowiem wyrażona w tym przepisie zasada in dubio pro tributario znajduje zastosowanie wyłącznie, gdy interpretacja przepisów prawa dokonana według standardowych metod wykładni nadal pozostawia istotne wątpliwości oznaczające możliwość przyjęcia alternatywnego rozumienia treści normy prawnej, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Chodzi przy tym o rzeczywiste, uzasadnione wątpliwości, a nie subiektywne wątpliwości strony. Podatnik nie może oczekiwać, że ww. przepis będzie stosowany w każdej sytuacji, gdy przedstawiony przez organ wynik wykładni dokonanej przy uwzględnieniu zgodnych z prawem jej metod oznacza dla niego konsekwencje mniej korzystne niż zakładał.
Wbrew zarzutom skargi nie sposób dopatrzyć się także naruszenia art. 19 TUE w związku z art. 6, art. 13 i art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP, ani art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie nie uchybiało powyższym przepisom, wręcz przeciwnie – wyczerpująco ustalony stan faktyczny, w oparciu o zgromadzony i odpowiednio oceniony materiał dowodowy, został następnie poddany subsumpcji pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, których wykładnia dokonana przez organy była prawidłowa. Zdaniem Sądu to, że treść zaskarżonej decyzji nie odpowiada oczekiwaniom Strony skarżącej w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych czy też zasady prawdy obiektywnej. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności swoich zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu orzekającego wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań Strony, nie stanowi o naruszeniu w/w przepisów postępowania.
5.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.