I SA/Gd 933/23

I SA/Gd 933/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Krzysztof Przasnyski
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 64 § 3 pkt 3, art. 64 § 4, § 7 oraz art. 64c § 1, § 2, § 9 pkt 1 lit.a.
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2024 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr 2201-IEE.7192.2.48.2023.2.AK w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej jako Strona, Skarżący) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej: Naczelnik US, organ pierwszej instancji lub organ egzekucyjny) z dnia 6 lipca 2023 r., którym organ pierwszej instancji określił wysokość kosztów egzekucyjnych, powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku strony na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 listopada 2016 r. na kwotę 503,62 zł, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu Dyrektor IAS na wstępie stwierdził, że będące przedmiotem kontroli postanowienie Naczelnika US z dnia 6 lipca 2023 r. zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) oraz ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.).
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 64 § 3 pkt 3, art. 64 § 4, § 7 oraz art. 64c § 1, § 2, § 9 pkt 1 lit.a. u.p.e.a.
Organ odwoławczy nadto wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r., wprowadzające nowy system naliczania, poboru i rozliczania kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego lub wierzyciela
W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zawarł specyfikację powstałych kosztów egzekucyjnych i ich elementy, na które złożyła się opłata egzekucyjna w wysokości 10% w łącznej wysokości 503,62 zł.
Na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego z dnia 18 listopada 2016 r. nastąpiło ponowne wszczęcie egzekucji administracyjnej poprzez doręczenie stronie w dniu 29 czerwca 2022 r. zawiadomienia z 14 czerwca 2022 r. o ponownym wszczęciu egzekucji wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia 14 czerwca 2022 r.
Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało umorzone postanowieniem z 18 maja 2020 r. z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a.
Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej wart. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.
Przystępując do oceny merytorycznej będącego przedmiotem niniejszego postępowania postanowienia Naczelnika US, Dyrektor IAS stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo określił stronie wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 503,62 zł. Naliczone koszty egzekucyjne składają się z opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% naliczonej na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. i powstałej z chwilą przekazania przez pracodawcę strony środków na realizację zajęcia w dniach: 10 listopada 2022 r., 11 marca 2023 r. oraz 7 kwietnia 2023 r. i 9 maja 2023 r.
Dyrektor IAS przywołując treść art. 64 § 4 oraz art. 64 § 7 pkt 1 u.p.e.a. uznał, że organ egzekucyjny stosownie do art. 64 § 4 u.p.e.a. prawidłowo przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% jest zasadne w odniesieniu do wyegzekwowanej kwoty obejmującej na dzień wystawienia tytułu wykonawczego tj. 18 listopada 2016 r. kwotę w wysokości 5.036,20 zł (należność główna, odsetki oraz koszty upomnienia) i określił wysokości opłaty egzekucyjnej, którą obciążył stronę na kwotę 503,62 zł.
Dyrektor IAS nie podzielił stanowiska strony, że organ powinien określić wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązujących na dzień wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego tj. 18 maja 2020 r.
Dyrektor IAS podkreśla, że na podstawie ww. tytułu wykonawczego koszty egzekucyjne określone zaskarżonym postanowieniem powstały w ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym zawiadomieniem z dnia 14 czerwca 2022 r. Zatem organ egzekucyjny wydając ww. postanowienie nie określił kosztów umorzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., gdyż takich kosztów ww. tytuł wykonawczy nie obejmował.
Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że art. 64ca § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 r.) nie ma zastosowania w sprawie, gdyż takie koszty nie obejmowały ww. tytułu wykonawczego na dzień ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
W toku egzekucji prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego do dnia 18 maja 2020 r. tj. do dnia umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., powstałe koszty egzekucyjne zostały wyegzekwowane w wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 64c § 6a u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r. tj. obowiązującym na dzień wydania postanowienia o umorzeniu z 18 maja 2020 r., strona mogła wystąpić z wnioskiem do organu egzekucyjnego o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w umorzonym postępowaniu egzekucyjnym (postanowieniem z 18 maja 2020 r.) w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.
Odnosząc się do zarzutu, że koszty egzekucyjne dotyczące przedmiotowego tytułu wykonawczego, zostały wyegzekwowane w związku z wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy wskazał, że na dzień umorzenia postępowania egzekucyjnego tytuł wykonawczy nie obejmował kosztów egzekucyjnych, gdyż jak wskazano wyżej, zostały one wyegzekwowane w toku prowadzonej egzekucji, zatem nie mogły one zostać pokryte przez wierzyciela.
Ponadto w sprawie nie mają zastosowania przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r., zgodnie z którym powstawała opłata za czynność egzekucyjną, lecz zgodnie z obowiązującą ustawą, w toku prowadzonej egzekucji organ naliczył opłatę egzekucyjną od wyegzekwowanych środków pieniężnych.
W związku z powyższym, w opinii organu odwoławczego, ten oraz inne zarzuty wskazujące, że organ egzekucyjny winien rozstrzygać o wysokości kosztów egzekucyjnym na podstawie ustawy w brzmieniu nieobowiązującym już na dzień ponownego wszczęcia egzekucji nie zasługują na uwzględnienie.
Ponadto Dyrektor IAS podkreślił, że Naczelnik US prawidłowo określił wysokość kosztów egzekucyjnych. Natomiast pozostałe argumenty wskazane przez stronę we wniesionym zażaleniu były przedmiotem m.in. zarzutów, skarg na czynności egzekucyjne oraz postanowień wydanych w trybie art. 62 Ordynacji podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
1. nieuwzględnienie przy wydawaniu postanowienia, skutków wielokrotnego dochodzenia tej samej należności, na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych (SM 1/3073/13 z roku 2013 oraz 2209-SW.522.7730.2016 z roku 2016), co wskazano w przedłożonym skarżonemu organowi zażaleniu, a które to postępowanie organu egzekucyjnego (będącego jednocześnie wierzycielem) narusza przepisy u.p.e.a.;
2. naruszenie art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie w wydanym postanowieniu faktu wynikającego ze wskazanego powyżej wielokrotnego prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie rożnych tytułów wykonawczych;
3. naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez celowe nieuwzględnienie w swoim postanowieniu faktów i dowodów znanych mu z urzędu (postanowienie Naczelnika US z dnia 9 kwietnia 2021 r. nr 2209-SEE.711.8.37.2021.2), co do kosztów egzekucyjnych już naliczonych przez organ egzekucyjny, w odniesieniu do postępowania prowadzonego na odstawie tytułu wykonawczego o numerze 2209-SW.522.7730.2016;
4. pogwałcenie zasady praw słusznie nabytych wynikających z treści art. 2 Konstytucji RP, w związku ze stanem prawnym przepisów u.p.e.a. obowiązujących w dniu wydania wskazanego postanowienia (9 kwietnia 2021 roku), poprzez ponowne naliczenie tychże kosztów we wznowionym postępowaniu egzekucyjnym;
5. naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 Konstytucji RP i poprzez swoje działanie wydanie przyzwolenia jako organ odwoławczy na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co skutkuje naruszeniem praw strony jako osoby zobowiązanej oraz zasad państwa praworządnego;
6. naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieudzielenie odpowiedzi na pytanie o wpływ na właściwe wyliczenie należnych kosztów egzekucyjnych, faktu prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z 2013 roku, pobranych z tego tytułu kosztów egzekucyjnych i jego umorzenie w dniu 31.12.2014 roku;
7. nieuznawanie poprzez wydane postawienie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych a także przepisu art. 170 p.p.s.a., w sprawie niezgodnego z prawem prowadzenia postępowań egzekucyjnych, w odniesieniu do tych samych zaległości podatkowych na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych, wystawionych w różnych okresach czasu, co stanowi podważenie zasady ich wiążącej roli w odniesieniu do działań organów administracji publicznej,
8. celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo strony do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektorowi IAS przez ustawodawcę.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o:
1. rozpatrzenie skargi na rozprawie i uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US w całości;
2. przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dołączonych do niniejszej skargi dokumentów i wydanie postanowienia w powyższej sprawie przeprowadzenia dowodu z dokumentów, na podstawie art. 236 kodeksu postępowania cywilnego;
3. uznanie, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło ze strony Dyrektora IAS do obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77) oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 64, art. 64ca, art. 64cd, art. 115);
4. uznanie, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych z 6 lipca 2023 roku doszło ze strony Naczelnika US, będącego jednocześnie wierzycielem do obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 77) oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 29 § 1, art. 32 aa, art. 64, art. 64ca, art. 64cd, art. 115);
5. uznanie, że wydane przez Naczelnika US postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych w sprawie tytułu wykonawczego o numerze 2209-SW.522.7730.2016 z 26 listopada 2016 r. w związku z naliczonymi i pobranymi kosztami miało charakter bezprawny i czysto represyjny, co jest działaniem niedozwolonym w rozumieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 czerwca 2016 r. o sygnaturze akt SK/14;
6. uznanie, że w wyniku wielokrotnego naliczenia kosztów egzekucyjnych odnoszących się do tej samej zaległości podatkowej (tytuły wykonawcze o numerach SM 1/3073/13 z roku 2013 oraz 2209-SW.522.7730.2016 z roku 2016), jak również dwukrotnego naliczenia tychże kosztów w odniesieniu do tytułu wykonawczego z roku 2016 (zaskarżone postanowienie Naczelnika US z dnia 6 lipca 2013 r. oraz postanowienie z dnia 9 kwietnia 2021 r. nr 2209-SEE.711.8.37.2021.2) doszło ze strony Naczelnika US do grabieży mienia na szkodę strony, co stanowi czyn zabroniony w rozumieniu przepisów kodeksu karnego;
7. uznanie, że Dyrektor IAS, pełniąc rolę organu odwoławczego nie wykazał w postępowaniu zażaleniowym właściwego poziomu profesjonalizmu, poprzez pobieżne oraz chaotyczne załatwienie sprawy, w tym całkowite ignorowanie dowodów będących mu znanymi z urzędu (naruszenie art. 77 k.p.a.) i doprowadził do niekorzystnego dla strony postępowania egzekucyjnego rozstrzygnięcia, w tym także na poziomie finansowym;
8. uznanie, że w wyniku wielokrotnego naliczania skarżonych kosztów egzekucyjnych, wydane przez Naczelnika US postanowienie w sprawie tych kosztów w odniesieniu do tytułu wykonawczego o numerze 2209-SW.522.7730.2016 z dnia 26 listopada 2016 r. miało charakter bezprawny i czysto represyjny, co jest działaniem niedozwolonym w rozumieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2016 r. o sygnaturze SK 31/14;
9. zasądzenie zwrotu nienależnie naliczonych i pobranych kosztów egzekucyjnych w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr 2209-SW.522.7730.2016, stosownie do treści art. 64cd § 1 u.p.e.a wraz z naliczeniem należnych z tego tytułu odsetek ustawowych;
10. nakazanie organowi egzekucyjnemu w osobie Naczelnika US wydania zawiadomienia w sprawie zwrotu nienależnie naliczonych koszów egzekucyjnych, stosownie do treści art. 64cd § 4 u.p.e.a.;
11. przedstawienie przez Dyrektora IAS dowodu na to, iż nie zaistniała przy wydawaniu postanowienia konieczność uwzględnienia faktu dwukrotnego umorzenia postępowań egzekucyjnych (z 31 grudnia 2014 r. oraz 18 maja 2020 r.) dotyczących zaległości podatkowych, których dotyczą naliczone przez Naczelnika US koszty egzekucyjne;
12. nakazanie Dyrektorowi IAS jako organowi odwoławczemu, wskazanie czy przy obliczaniu kosztów egzekucyjnych i wydawaniu zaskarżonego postanowienia, wzięto pod uwagę wskazany w prawomocnym wyroku I SA/Gd 384/22, fakt prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z roku 2013.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Sąd podzielił pogląd Dyrektora IAS wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że w rozważanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r., wprowadzające nowy system naliczania, poboru i rozliczania kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego lub wierzyciela.
Z niespornych ustaleń wynika, że Naczelnik US na podstawie art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. ponownie wszczął egzekucję administracyjną na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 18 listopada 2016 r. doręczając Skarżącemu w dniu 29 czerwca 2022 r. zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2022 r. o ponownym wszczęciu egzekucji wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 14 czerwca 2022 r.
Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr 2209-SW.522.7730.2016 zostało umorzone postanowieniem nr 2209-SEE.711.0855.2020.ZE1 z dnia 18 maja 2020 r. z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.
W toku ponownie prowadzonej egzekucji administracyjnej w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny wyegzekwował z zajętego wynagrodzenia za pracę należność objętą tytułem wykonawczym oraz na wniosek Skarżącego wydał postanowienie o określeniu wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego. W postanowieniu zawarł specyfikację powstałych kosztów egzekucyjnych i ich elementy, na które złożyła się opłata egzekucyjna w wysokości 10% w łącznej wysokości 503,62 zł.
W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Dyrektora IAS, że organ egzekucyjny prawidłowo określił Skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 503,62 zł. Naliczone Skarżącemu koszty egzekucyjne składają się z opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% naliczonej na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. i powstałej z chwilą przekazania przez pracodawcę środków na realizację zajęcia w dniach: 10 listopada 2022 roku, 11 marca 2023 roku oraz 7 kwietnia 2023 roku 9 maja 2023 roku.
Stosownie do treści art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40.000 zł.
Stosownie do art. 64 § 7 pkt 1 u.p.e.a. obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje z chwilą wyegzekwowania należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącego organ odwoławczy trafnie wskazał, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie tytułu wykonawczego nr 2209-SW.522.7730.2016 będącego przedmiotem ponownie wszczętej egzekucji zawiadomieniem z dnia 14 czerwca 2022 r. (uprzednio umorzonej na podstawie art. 59 § 2 postanowieniem z 18 maja 2020 r.), zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. organ określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie przepisów u.p.e.a. obowiązujących na dzień wydania zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2022 r. tj. w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r.
W konsekwencji stosownie do art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny zasadnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% w odniesieniu do wyegzekwowanej kwoty obejmującej na dzień wystawienia tytułu wykonawczego tj. 18 listopada 2016 r. kwotę w wysokości 5.036,20 zł (należność główna, odsetki oraz koszty upomnienia) i określił wysokości opłaty egzekucyjnej, którą obciążył Skarżącego, na kwotę 503,62 zł.
Koszty egzekucyjne określone zaskarżonym postanowieniem powstały w toku ponownie wszczętego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia 14 czerwca 2022 r.
Zatem, jak trafnie podkreśla Dyrektor IAS, organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie nie określił jak wskazuje Skarżący, kosztów umorzonego postanowieniem z 18 maja 2020 r. postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., gdyż takich kosztów tytuł wykonawczy nr 2209-SW.522.7730.2016 na dzień ponownego wszczęcia egzekucji nie obejmował.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przepis art. 64ca § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 r.) nie ma zastosowania, gdyż takie koszty nie obejmowały tytułu wykonawczego nr 2209-SW.522.7730.2016 na dzień ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, bowiem zostały one wyegzekwowane w toku prowadzonej egzekucji do dnia 18 maja 2020 r. tj. do dnia umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.
W związku z powyższym zarzuty wskazujące, że organ egzekucyjny winien rozstrzygać o wysokości kosztów egzekucyjnym na podstawie ustawy w brzmieniu nieobowiązującym już na dzień ponownego wszczęcia egzekucji nie zasługują na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom skargi, Dyrektor IAS wydając zaskarżone postanowienie nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez Skarżącego kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając niesporny stan faktyczny, dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe za bezzasadne uznać należy zarzuty skargi w kwestii naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.