I SA/GD 915/24

I SA/Gd 915/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 67a § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik /spr./, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 września 2024 r., nr 2201-IEW.4261.24.2024/UP w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20 września 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS lub Organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania W. W. (dalej: Wnioskodawca lub Skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej: Naczelnik US) z 13 maja 2024 r. nr 2218-SEW.4261.100.2023 odmawiającej umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 r. w kwocie 45 697,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 55 711,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:
W piśmie z 24 czerwca 2023 r. Wnioskodawca zakwestionował istnienie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 r. i zażądał umorzenia tej sprawy oraz umorzenia przedmiotowych należności podatkowych. Uzasadniając powyższe wskazał m.in., że ma 66 lat i jest osobą ciężko schorowaną po udarze mózgu z lewostronnym częściowym niedowładem. Posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Ponadto po przebytej chorobie spowodowanej wirusem covid-19 ma chore zatoki i obniżoną odporność. Podał, że żyje w skrajnym ubóstwie, utrzymuje się jedynie z emerytury w wysokości 1.803,00 zł, która nie wystarcza na godne życie.
Naczelnik US decyzją z 4 września 2023 r. odmówił Wnioskodawcy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 r. w kwocie 45.697,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 55.711,00 zł.
Od powyższej decyzji Skarżący wniósł z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie w wyniku którego Dyrektor IAS decyzją z 4 stycznia 2024 r. nr 2201-1 EW.4261.49.2023/BK uchylił w całości ww. decyzję Naczelnika US i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik US decyzją z 13 maja 2024 r. odmówił Wnioskodawcy udzielenia ulgi w spłacie.
Od ww. decyzji Skarżący złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 28, 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 201 § 1 pkt 2, art. 240 § 1 pkt 3 w zw. z art. 130 § 1 pkt 7, art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) - dalej: "O.p.".
Dyrektor IAS decyzją z 20 września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US.
Oceniając okoliczności sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek udzielenia ulgi w spłacie Dyrektor IAS wskazał, że z akt sprawy - w tym ze złożonych przez Wnioskodawcę oświadczeń i wyjaśnień wynika, że zamieszkuje on w domu jednorodzinnym o powierzchni 149,5 m2 położonym w O. i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód z tytułu emerytury w kwocie 1.803,29 zł (świadczenie jest pomniejszone o kwotę 695,94 zł potrącaną z tytułu zajęcia egzekucyjnego). Miesięcznie ponosi koszty utrzymania z tytułu opłat za: gaz - ok. 95 zł, wodę i kanalizację - ok. 20 zł, energię elektryczną - ok. 250 zł (w okresie letnim 100 zł, zimowym 400 zł), opał zimowy - ok. 417 zł (rocznie ok. 5.000 zł), wywóz śmieci - ok. 17 zł (rocznie ok. 200 zł), wywóz szamba - ok. 17 zł (rocznie ok. 200 zł), telewizję i abonament RTV - 24 zł, ubezpieczenie P.- ok. 23 zł (68,10 zł na kwartał), podatki - ok. 45 zł (do Gminy C. - ok. 72 zł oraz do Gminy L. - 464,00 zł, łącznie rocznie 536 zł), dojazdy do lekarzy, przesyłki pocztowe, ksero oraz porady prawne - ok. 300 zł, sprawy sądowe - ok. 58 zł (rocznie 700 zł), zakup leków -ok. 250 zł, butów i odzieży - 42 zł (rocznie 500 zł) oraz środków higieny osobistej - ok. 60 zł. Łączna kwota miesięcznych wydatków wynosi około 1.618 zł.
Wnioskodawca jest właścicielem (lub współwłaścicielem): (1) nieruchomości o numerze księgi wieczystej [...] (składającej się z dwóch działek o nr [...] i nr [...]), położonej w O., o pow. 4319 m2. Nieruchomość obciążona jest wpisami na hipotece w kwocie 455 981 zł, według jego oświadczenia nieruchomość jest warta około 585.000 zł, natomiast według operatu szacunkowego rzeczoznawcy wartość nieruchomości wynosi 818.600 zł, (2) 3/6 udziału w nieruchomości o numerze księgi wieczystej [...], położonej w C.o pow. 1,29 ha. Nieruchomość jest wolna od wpisów na hipotece, według oświadczenia nieruchomość jest warta około 15.000 zł.
Jest też współwłaścicielem samochodu osobowego R., rok produkcji 2005. Według oświadczenia Wnioskodawcy samochód jest warty około 8.000 zł, według serwisu internetowego O. wartość pojazdu mieści się w przedziale od 2.200 zł do 10.900 zł.
Wnioskodawca posiada zobowiązania wobec: Banku R., który domaga się spłaty 221.808,98 zł, natomiast według Wnioskodawcy jest to kwota 13.700 zł, wg radcy prawnego M. S. kwota ta wynosi 20.850 zł. Powyższe wierzytelności są zabezpieczone wpisem na hipotece. Pozostali wierzyciele to: S. S.A. – 12.756,26 zł, B.– 14.119,13 zł (13.219,13 zł + 900 zł), U.S.A. – 5.656,89 zł, D. J.– 1.992 zł, A. S.A. - 341,01 zł, ZUS – 21.215,71 zł, w łącznej kwocie 56.081 zł.
W ocenie Dyrektora IAS brak jest podstaw do uznania, iż w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, bądź też inne okoliczności społeczne czy ekonomiczne uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie. Jakkolwiek po opłaceniu ww. kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem Wnioskodawcy pozostaje kwota około 190 zł, to jednak nie bez znaczenia pozostaje fakt, że posiada on majątek w postaci nieruchomości o łącznej wartości około 833.600 zł. Majątek ten, pozwala nie tylko na uregulowanie przedmiotowych należności podatkowych, ale również na spłatę pozostałych ww. wierzycieli. W przypadku sprzedaży nieruchomości i spłacie wszystkich wierzycieli Wnioskodawcy pozostałyby środki (około 300.000 zł), które mógłby przeznaczyć na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Jak ustalił Naczelnik US ceny mieszkań w promieniu do 25 km od aktualnego miejsca zamieszkania Wnioskodawcy zaczynają się od 120.000,00 zł wzwyż. Utrzymanie przez Wnioskodawcę mniejszej powierzchniowo nieruchomości wiązałoby się z mniejszymi opłatami np. za ogrzewanie czy podatek od nieruchomości. Z kolei po spłacie wierzycieli nie ciążyłyby na nim koszty związane z dochodzeniem tych roszczeń. Niewątpliwie spieniężenie posiadanego majątku poprawiłoby jego sytuację finansową. Przyznanie ulgi w postaci umorzenia należności podatkowych powinno być rozpatrywane po wyczerpaniu możliwości uregulowania zobowiązania innymi sposobami. Natomiast Wnioskodawca posiada majątek, który pozwala na zapłatę przedmiotowych należności. Dopóki zaś istnieją niewykorzystane dotychczas możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym. W świetle przedstawionej powyżej sytuacji finansowej Wnioskodawcy - w tym posiadanego majątku – Dyrektor IAS nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy, jakoby sytuacja finansowa zagrażała jego egzystencji. Zauważył, że sytuacja finansowa Wnioskodawcy podlegała ocenie przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, który decyzją z 27 listopada 2023 r. odmówił mu przyznania specjalnego zasiłku celowego, gdyż nie spełnił kryterium dochodowego. Ponadto trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika.
Dyrektor IAS wskazał, że kwestie przyznawania ulg w spłacie zaległości podatkowych należy rozpatrywać także z uwzględnieniem przyczyn doprowadzenia do ich powstania. W niniejszej sprawie zaległości podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku nie powstały na skutek nadzwyczajnych okoliczności niezależnych od Wnioskodawcy, lecz są wynikiem nieprawidłowości co do wywiązywania się przez niego z obowiązków podatkowych. Konsekwencje podjętych przez niego decyzji nie powinny być przenoszone na społeczeństwo, a tym samym na skarb państwa, w interesie którego leży zapewnienie dopływu do budżetu należności podatkowych w odpowiednim czasie i wysokości. Zasadą jest bowiem terminowe i w pełnej wysokości regulowanie przez podatników ciążących na nich należności wobec budżetu państwa. Zaniedbanie obowiązków podatkowych, a następnie domaganie się na tej podstawie udzielenia ulgi w spłacie, stanowi niejako próbę przerzucenia konsekwencji zaniechania na skarb państwa, co nie znajduje uzasadnienia społecznego z punktu widzenia korzyści dla interesu publicznego, ani nie przemawia za uznaniem istnienia w sprawie ważnego interesu podatnika.
Odnosząc się do podniesionej kwestii śmierci syna Wnioskodawcy Dyrektor IAS wskazał, że jakkolwiek jest to sytuacja losowa, jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na powstanie przedmiotowej zaległości podatkowej i pozostaje bez wpływu dla sprawy. Również podniesiona kwestia relacji Wnioskodawcy z byłą żoną i dziećmi nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności przemawiającej za udzieleniem wnioskowanej ulgi w spłacie. Z kolei w kwestii dotyczącej zdrowia Organ odwoławczy wskazał, że schorzenia Wnioskodawcy stanowiły podstawę do zakwalifikowania go jako osoby o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i orzeczenie z 12 lipca 2023 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności zostało wydane na okres dwóch lat, tj. do 31 lipca 2025 r. Kwestia ta sama w sobie nie stanowi przesłanki przemawiającej za przyznaniem wnioskowanej ulgi w spłacie. Trudna sytuacja materialna czy zdrowotna nie stanowi nadzwyczajnych okoliczności faktycznych, zaś za koniecznością regulowania swoich zobowiązań publicznoprawnych przemawiają konstytucyjne wartości powszechności opodatkowania oraz równości wobec prawa (art. 84 oraz 32 ust. 1 Konstytucji).
Mając na uwadze powyższe Dyrektor IAS stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zachodzi przesłanka ważnego interesu zobowiązanego ani interesu publicznego, przemawiająca za przyznaniem wnioskowanej ulgi w spłacie.
Końcowo wskazano, że przedmiotowa zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 r. nie uległa przedawnieniu. Nastąpiło bowiem przerwanie biegu terminu przedawnienia przez zastosowanie środka egzekucyjnego tj. zajęcia świadczeń w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych zawiadomieniem z 13 września 2016 r., o którym Wnioskodawca został zawiadomiony 26 września 2016 r. (art. 70 § 4 O.p.), od 21 grudnia 2016 r. do 16 grudnia 2021 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem i zakończeniem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe (art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 O.p.), nastąpiło także przerwanie biegu terminu przedawnienia przez zastosowanie środka egzekucyjnego tj. zajęcia rachunku bankowego w B. zawiadomieniem z 14 lutego 2024 r., o którym Wnioskodawca został zawiadomiony 27 lutego 2024 r. ((art. 70 § 4 O.p.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzje Skarżący zaskarżył ja w całości podtrzymując zarzuty zgłoszone w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Precyzując zarzuty skargi Pełnomocnik wyznaczony z urzędu, w piśmie z 7 lutego 2025 r. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. art. 67a § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przy ocenie spełnienia przesłanek udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego badaniu podlega sytuacja podatnika w momencie wydania decyzji określającej wysokość tego zobowiązania, podczas gdy organ winien był brać pod uwagę sytuację podatnika aktualną na moment rozpatrywania wniosku o udzielenie ulgi;
2. art. 67a § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż do ziszczenia się przesłanki ważnego interesu podatnika niezbędne jest wystąpienie nadzwyczajnych zdarzeń i okoliczności, które uniemożliwiają podatnikowi wykonanie zobowiązania podatkowego, podczas gdy do spełnienia tej przesłanki wystarczające jest wykazanie, że sytuacja rodzinna, zdrowotna oraz majątkowa podatnika uzasadnia przyznanie mu ulgi, a nieprzyznanie jej może zachwiać jego egzystencją;
3. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego błędne niezastosowanie, tj. odmowę umorzenia zaległości podatkowej Skarżącego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku, podczas gdy całość materiału dowodowego zebranego w sprawie wskazuje na to, iż przesłanki uzasadniające przyznanie tej formy ulgi podatnikowi w spłacie zobowiązania zostały spełnione;
4. art. 191 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, iż:
- sytuacja finansowo-majątkowa Skarżącego nie uzasadnia udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż jedynym źródłem utrzymania Skarżącego jest otrzymywana emerytura, z której po opłaceniu bieżących wydatków Skarżącemu pozostaje jedynie około 190 zł, co w konsekwencji uniemożliwia mu spłatę zobowiązania podatkowego, którego dotyczy wniosek;
- sytuacja zdrowotna Skarżącego nie ma znaczenia dla spełnienia przesłanek udzielenia ulgi w spłacie, podczas gdy Skarżący z powodu złego stanu zdrowia jest osobą niezdolną do podjęcia pracy, co sprawia, iż pomimo chęci uzyskania dodatkowego dochodu, uniemożliwiają mu to czynniki niezależne od woli Skarżącego;
- istnieją niewykorzystane dotychczas możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej w postaci sprzedaży nieruchomości Skarżącego, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie świadczy o tym, iż podejmowane przez Skarżącego samodzielne próby sprzedaży nieruchomości oraz egzekucja z tej nieruchomości okazały się bezskuteczne;
- Skarżący świadomie zaniedbał obowiązki podatkowe, podczas gdy Organ nie wykazał zamiaru i woli Skarżącego uchylania się od obowiązku podatkowego i nie wziął pod uwagę faktu pozostawania przez Skarżącego w uzasadnionym przekonaniu o istnieniu zwolnienia w zakresie podatku dochodowego w odniesieniu do zbycia przez Skarżącego nieruchomości;
5. art. 187 § 1 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez zaniechanie zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, które skutkowało błędnym uznaniem, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego, podczas gdy:
- prowadzenie wobec Skarżącego dalszych postępowań podatkowych i egzekucyjnych prowadzi do ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów kolejnych postępowań, których Skarżący z obiektywnych względów nie będzie w stanie pokryć;
- w interesie społecznym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji organu podatkowego, do czego Skarżący dąży od 2016 roku.
Z uwagi na powyższe zarzuty Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego świadczonego z urzędu.
Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci:
a) zaświadczenia lekarskiego z 27 kwietnia 2016 roku, celem wykazania stanu zdrowia Skarżącego oraz stwierdzonej niezdolności do wykonywania stałej pracy zarobkowej,
b) obwieszczenia o trzeciej licytacji nieruchomości Skarżącego z dnia 15 października 2024 roku, postanowienia w sprawie zakończenia zbiegu egzekucji z dnia 13 stycznia 2025 roku, zawiadomienia o uchyleniu zajęcia z dnia 13 stycznia 2025 roku, celem wykazania bezskuteczności przeprowadzenia licytacji w ramach egzekucji z nieruchomości Skarżącego;
c) wydruku zdjęcia ogłoszenia o sprzedaży nieruchomości, umieszczonego na jej ogrodzeniu, umowy pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości nr [...] - celem wykazania podejmowania przez Skarżącego prób sprzedaży nieruchomości.
W ocenie Pełnomocnika przeprowadzenie ww. dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.
Jednocześnie wniesiono o rozważenie przez Sąd możliwości zawieszenia postępowania do momentu rozstrzygnięcia postępowania sądowego toczącego się obecnie przed Sądem Okręgowym w Bydgoszczy pod sygn. akt: I C 2156/23 z uwagi na fakt, iż wydane we wskazanej sprawie orzeczenie w ocenie Skarżącego będzie mogło mieć wpływ na przedmiot niniejszej sprawy, a co za tym idzie również na jej rozstrzygnięcie. Ponadto z uwagi na zaplanowany wcześniej wyjazd Skarżącego w celach zdrowotnych oraz jego wolę osobistego stawiennictwa na rozprawie, wniesiono o wyznaczenie terminu rozprawy po dniu 8 marca 2025 roku, celem umożliwienia Skarżącemu osobistego udziału w posiedzeniu.
W uzasadnieniu pisma Pełnomocnik podniósł, że nieudzielenie zasiłku celowego nie świadczy o tym, że Skarżący nie wymaga udzielenia ulgi podatkowej. Nieudzielenie zasiłku celowego nie przesądza o tym, że uregulowanie zaległości podatkowej jest możliwe i nie naruszałoby warunków egzystencji Skarżącego.
Na sytuację Skarżącego wpływa fakt, że wobec złego stanu zdrowia został pozbawiony możliwość kontynuowania zatrudnienia, które stanowiło dodatkowe źródło jego przychodu do otrzymywanej emerytury. Również czasowość orzeczenia o niepełnosprawności w świetle całokształtu stanu zdrowia nie są równoznaczne z perspektywą polepszenia stanu zdrowia. Jego problemy zdrowotne mogą się pogłębić. Ponadto jego sytuacja życiowa uległa diametralnemu pogorszeniu po śmierci jego matki i syna, którzy wspierali go finansowo oraz fizycznie w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Stanowisko organów, że okoliczności te nie mają związku ze sprawą są niezgodne z ugruntowanym orzecznictwem.
Przy ocenie spełnienia przesłanek organy błędnie oceniały jego sytuację na moment wydania decyzji podatkowej, w sytuacji gdy oceniana powinna być sytuacja aktualna na moment rozpatrywania wniosku. Pełnomocnik podniósł, że organy błędnie uzależniły spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika z zaistnieniem zdarzenia nadzwyczajnego, podczas gdy problemy, z jakimi zmaga się Skarżący nie muszą mieć znamion siły wyższej.
Organ przenosi winę ja jego sytuację majątkową. Nie można jednak uznać, że stan zdrowia uniemożliwiający podjęcie zatrudnienia czy strata najbliższych osób jest zależna w jakikolwiek sposób od woli Skarżącego. Ponadto Skarżący pozostawał przez ponad 5 lat w uzasadnionym przekonaniu, że nie obciąża go obowiązek podatkowy z uwagi na zwolnienie podatkowe. Co więcej umarzając dochodzenie Naczelnik US stwierdził brak znamion czynu zabronionego, czyli umyślności w działaniu Skarżącego .
Organ pominął fakt podjęcia przez Skarżącego próby sprzedaży nieruchomości zamieszczając ogłoszenie o sprzedaży przez niego i agencję nieruchomości. Także nieruchomość nie została sprzedana w drodze licytacji, z uwagi na brak zainteresowanych, co oznacza, że brak sprzedaży nieruchomości nie wynika ze złej woli Skarżącego, a z niezależnych od niego okoliczności, na które finalnie nie ma wpływu. Nie sposób więc zgodzić się z Organem, który w uzasadnieniu decyzji zdaje się nie zauważać bezsprzecznego związku stanu zdrowia Skarżącego oraz braku otrzymywanego dotychczas wsparcia ze strony nieżyjących najbliższych z jego sytuacją majątkową.
Sprzecznym z zasadami logiki jest twierdzenie Organu, że Skarżący nie znajduje się w sytuacji zagrażającej egzystencji wobec dysponowania kwotą niecałych 200 zł miesięcznie na utrzymanie. Tak więc Organ dokonując oceny sytuacji materialnej i życiowej Skarżącego winien był wziąć pod uwagę całokształt zebranych przez siebie informacji i ocenić je zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nie jedynie przez pryzmat istnienia majątku w wysokości potencjalnie umożliwiającej pokrycie należności podatkowych.
Badając przesłankę interesu publicznego Organ nie wziął pod uwagę ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów kolejnych postępowań administracyjnych, sądowoadministracyjnych oraz egzekucyjnych. Wobec bowiem faktu nieposiadania przez Skarżącego żadnego majątku podlegającego faktycznym i skutecznym zajęciom (co potwierdza uchylenie zajęcia posiadanej przez Skarżącego nieruchomości, która stanowi jedyny ponad emeryturę składnik majątku Skarżącego) bardzo prawdopodobnym, a wręcz graniczącym z pewnością jest to, iż Skarżący nie będzie w stanie ponieść kosztów postępowań (z których to z dużą dozą prawdopodobieństwa będzie zwolniony -tak jak w niniejszej sprawie), a co dopiero uregulować zaległości wynikającej z zobowiązania podatkowego. Tak więc organy powinny mieć świadomość tego, iż koszty prowadzenia postępowań (w szczególności egzekucyjnego) przewyższają znacznie możliwe do odzyskania przez Skarb Państwa środki. Co więcej - z uwagi na wiek i stan zdrowia Skarżącego w sprawie brak jest realnych perspektyw na polepszenie jego sytuacji, a co za tym idzie zmianę jego możliwości finansowych.
Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postepowania Pełnomocnik wskazał, że w opinii Skarżącego Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w toku sprawy o sygn. akt: I C 2156/23 będzie przesłankowo badał ważność czynności dokonanych w ramach aktów notarialnych, które stanowiły podstawę do wydania kwestionowanej przez Skarżącego decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym. Powyższe w jego ocenie może mieć wpływ na postępowanie o umorzenie zobowiązania określonego decyzją z dnia 5 sierpnia 2016 r
W dniu 18 marca 2025 r. na rozprawie Pełnomocnik Skarżącego podtrzymała zarzuty zawarte w skardze oraz sprecyzowane w piśmie procesowym. Wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały poniesione ani w całości ani w części. Pełnomocnik podkreśliła, że wszystkie okoliczności powoływane przez Skarżącego w trakcie prowadzonego postępowania winny zostać ocenione łącznie, bowiem wskazują one na bardzo trudną sytuację życiową Skarżącego oraz trudną sytuację finansową na granicy egzystencji. Pełnomocnik podkreśliła, że ta trudna sytuacja nie jest wynikiem okoliczności, za które można przypisać Skarżącemu winę. W konsekwencji okoliczności te wskazują na istnienie przesłanki zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego.
Ponadto na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała wniosek o zawieszenie postępowania i o przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów.
Pełnomocnik Organu wniosła o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, podkreślając, że nie zachodzą przesłanki zarówno ważnego interesu podatnika jak i interesu publicznego. Pełnomocnik organu ponadto wniosła o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania i w przedmiocie dopuszczenia wnioskowanych przez pełnomocniczkę skarżącego dowodów.
Na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. sąd oddalił wniosek pełnomocniczki skarżącego o zawieszenie postępowania i dopuścił dowód z dokumentów załączonych do pisma procesowego z dnia 7 lutego 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem kryterium zgodności z prawem, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy orzekające w sprawie organy prawidłowo stwierdziły, że w zaistniałym stanie faktycznym nie wystąpiły przesłanki do umorzenia zaległości podatkowej oraz, czy zaskarżona decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego.
Zauważyć należy, że sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej, tj. umorzenia zaległości podatkowej. Tym samym, nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Leży to bowiem w granicach wyłącznej kompetencji organu administracji. Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy, co oznacza, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a zaskarżone decyzje ocenia według stanu faktycznego i prawnego na dzień ich wydania.
W świetle powyższego należy wskazać, że przed sądem administracyjnym nie jest możliwe powoływanie się na okoliczności, których Strona nie podnosiła przed organami podatkowymi, gdyż Strona miała obowiązek złożenia wszelkich wyjaśnień i dowodów w trakcie prowadzonego postępowania przed organami podatkowymi.
Mając na względzie powyższe uwagi Sąd nie stwierdził, aby w związku z wydaniem decyzji doszło do naruszenia przez organy obowiązujących przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Podstawą prawną wydanych w tej sprawie decyzji jest art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Przepis ten przewiduje możliwość, na wniosek podatnika, umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Interpretacja powyższego przepisu i jego prawidłowe zastosowanie musi uwzględniać jednak to, że przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy.
Należy wskazać, że ulga jest przywilejem, który może być wnioskodawcy przyznany decyzją, a sądowa kontrola w takich przypadkach nie odnosi się do zasadności przyznania lub odmowy przyznania ulgi, lecz do zbadania, czy organ wydał decyzję z zachowaniem przepisów postępowania. Tylko prawidłowo przeprowadzone postępowanie pozwala bowiem na wyczerpujące i pełne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego.
Zatem organ podatkowy powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Dla przyjęcia, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy sąd bada, czy w jego toku organy podatkowe zachowały rządzące nim i określone w ustawie Ordynacja podatkowa zasady. W szczególności sąd bada, czy postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obligującej organ do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p.) oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Dopiero po ustaleniu w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy może dokonać prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a O.p.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu Dyrektora IAS, czy Naczelnika US.
Organ podatkowy zebrał i ocenił materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej i osobistej Skarżącego, nie naruszył zatem zasad prowadzenia postępowania dowodowego.
Mając na uwadze treść ww. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. zasadnie organy podatkowe skoncentrowały się na ocenie, czy sytuacja Skarżącego uzasadnia przyjęcie, że za wnioskowanym przez niego umorzeniem zaległości podatkowej przemawia istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.
Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd o wyjątkowym charakterze ulgi, jaką jest umorzenie należności podatkowych. Ulga ta oznacza w istocie rezygnację z wpływów do budżetu państwa i stanowi - aczkolwiek dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego - to jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania.
W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o umorzeniu lub nie - zaległości podatkowej. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości. Ponieważ instytucja umorzenia ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych i okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexixNexis, Warszawa 2004; s. 253).
Również interes publiczny, o jakim mowa w art. 67a § 1 O.p., nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe właściwie oceniły sytuację Skarżącego i okoliczności podnoszone przez niego w toku postępowania, uznając w rezultacie, iż brak jest podstaw do umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej z uwagi na niewystąpienie w sprawie niezbędnych do tego przesłanek. Dotyczy to zarówno przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. W sytuacji Skarżącego brak jest okoliczności o opisanym wyżej, szczególnym charakterze.
W ocenie Sądu, powyższa ocena przeprowadzona została w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak też uwzględnia przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Wynik powyższej oceny, mimo że niezgodny z oczekiwaniami Skarżącego nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił wnioskowanego umorzenia.
W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organ postępowanie odpowiada wymogom określonym w Ordynacji podatkowej. W oparciu o zebrane w toku postępowania dokumenty, organ ustalił sytuację majątkową, rodzinną jak i zdrowotną Skarżącego, a wyciągnięte na ich podstawie wnioski należycie uzasadnił. W rozpoznawanej sprawie organ, na podstawie przedłożonych do sprawy dokumentów oraz poczynionych ustaleń, poddał ocenie wszystkie okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej Skarżącego, i dokonał ich merytorycznej oceny.
Zdaniem Sądu, ocena okoliczności przedmiotowej sprawy dokonana przez organy podatkowe i stwierdzenie braku przesłanek wnioskowanego umorzenia - nie nosi cech dowolności. W sprawie nie doszło też do przekroczenia granic uznania administracyjnego.
Przede wszystkim prawidłowo organ stwierdził, że pomimo tego, że Skarżyscy dysponuje bardzo niskim dochodem, to posiada nieruchomości o łącznej wartości około 833.600 zł, a ich sprzedaż umożliwiałaby uregulowanie nie tylko zaległości podatkowych, ale również spłatę pozostałych wierzycieli. Organ uwzględnił okoliczność, że w przypadku sprzedaży nieruchomości i spłacie wszystkich wierzycieli Skarżącemu pozostałyby środki w wysokości około 300.000 zł, które mógłby przeznaczyć na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
W ocenie Sądu zarzuty sprowadzające się do braku możliwości sprzedaży nieruchomości są chybione. Trzeba bowiem zauważyć, że organy podatkowe oceniają (i oceniały) sytuację Skarżącego na moment rozpatrywania wniosku, a ponadto uwzględniły możliwość sprzedaży nieruchomości w dłuższej perspektywie czasu. W konsekwencji fam fakt, że obecnie nie udało się sprzedać nieruchomości w postępowaniu licytacyjnym, czy przy staraniach Skarżącego (za pomocą ogłoszenia i biura nieruchomości) nie przesądza o tym, że brak jest możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej. Przeciwnie okoliczność ta wskazuje, że istnieje duże prawdopodobieństwo wyegzekwowania zaległości podatkowych. Mimo tego, że zbycie nieruchomości może wymagać nieokreślonego w czasie oczekiwania na potencjalnego nabywcę. Nie oznacza to jednak, że próby sprzedaży tego majątku w dłuższej perspektywie czasu będą nieefektywne. W tej sytuacji prawidłowo organy stwierdziły, że obecnie przyznanie ulgi byłoby przedwczesne.
Dyrektor IAS zauważył także, że spieniężenie posiadanego majątku poprawiłoby sytuację finansową Skarżącego i pozwoliłoby na zakup innej nieruchomości w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Zasadnie wskazano, że przyznanie ulgi w postaci umorzenia należności podatkowych powinno być rozpatrywane po wyczerpaniu możliwości uregulowania zobowiązania innymi sposobami. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżący posiada majątek, który pozwala na zapłatę przedmiotowych zaległości. Dopóki zaś istnieją niewykorzystane dotychczas możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym.
Instytucja umorzenia wiąże się bowiem z bezpowrotną utratą i uszczupleniem wpływów do budżetu państwa i jest najdalej idącym rodzajem ulgi w spłacie, ponieważ prowadzi do definitywnego zwolnienia podatnika z obowiązku zapłaty należności przysługujących skarbowi państwa. Dlatego też nie można z tej instytucji czynić środka stosowanego powszechnie i w tym zakresie przyznanie ulgi należy traktować jako odstępstwo od zasady sprawiedliwości społecznej - powszechności i równości opodatkowania - która została zapisana w art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Odnosząc się do zarzutu, że Dyrektor IAS, powołał się na ocenę sytuacji finansowej przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, który odmówił Skarżącemu przyznania specjalnego zasiłku celowego, gdyż nie spełnił on kryterium dochodowego należy wskazać, że rację mają organy, że powoływanie się w sprawie na trudną sytuację finansową i zdrowotną nie stanowi podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie, w sytuacji gdy jak wyżej wskazano istnieje majątek, z którego sprzedaży można uzyskać środki na spłatę zaległości podatkowych.
Zasadnie w zaskarżonej decyzji odniesiono się także do przyczyn powstania zaległości, tj. czy powstały one na skutek zdarzeń losowych, czy też z uwagi na działań (zaniechania) podejmowane przez podatnika. Prawidłowe jest stanowisko Dyrektora IAS, że podejmując jakiekolwiek decyzje podatnik działa we własnym interesie i na własny rachunek, co oznacza, że ponosi zarówno korzystne skutki, jaki i ujemne konsekwencje tych działań. W niniejszej sprawie zaległości podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 roku nie powstały na skutek nadzwyczajnych okoliczności niezależnych od jego postępowania, lecz są wynikiem niewywiązania się przez niego z obowiązków podatkowych. Natomiast konsekwencje podjętych przez niego decyzji nie powinny być przenoszone na społeczeństwo, a tym samym na skarb państwa, w interesie którego leży zapewnienie dopływu do budżetu należności podatkowych w odpowiednim czasie i wysokości. Zasadą jest bowiem terminowe i w pełnej wysokości regulowanie przez podatników ciążących na nich należności wobec budżetu państwa. Zaniedbanie obowiązków podatkowych, a następnie domaganie się na tej podstawie udzielenia ulgi w spłacie, stanowi niejako próbę przerzucenia konsekwencji zaniechania na skarb państwa, co nie znajduje uzasadnienia społecznego z punktu widzenia korzyści dla interesu publicznego, ani nie przemawia za uznaniem istnienia w sprawie ważnego interesu podatnika.
Organ odniósł się także do podniesionej kwestii śmierci syna Skarżącego, że okoliczność ta nie miała wpływu na powstanie przedmiotowej zaległości podatkowej i pozostaje bez wpływu dla sprawy. Również podniesiona kwestia relacji z byłą żoną i dziećmi nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności przemawiającej za udzieleniem wnioskowanej ulgi w spłacie.
Odnosząc się do zarzutu braku analizy wysokości kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa kolejnych postępowań administracyjnych, sądowoadministracyjnych oraz egzekucyjnych w kontekście zaistnienia przesłanki interesu publicznego należy wskazać, że wobec posiadanego przez Skarżącego majątku w postaci nieruchomości brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazane koszty potencjalnych postępowań, których Skarżący nie będzie w stanie ponieść będą przerzucone na Skarb Państwa i przewyższają znacznie możliwe do odzyskania przez Skarb Państwa środki. Jak wskazano wyżej Skarżący posiada majątek nieruchomy o znacznej wartości, trudno zatem przyjąć, że koszty egzekucyjne (oraz inne koszty) przewyższą jego wartość. W tej sytuacji ryzyko, iż wskutek dochodzenia zaległości podatkowych Skarb Państwa poniósłby w efekcie koszty większe, niż w przypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia jest minimalne. Wnioski organów są zatem prawidłowe.
Z powyższych względów prawidłowo Dyrektor IAS przyjął, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika ani przesłanka interesu publicznego. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił sytuację finansową Skarżącego, uznając, że okoliczność ta nie jest na tyle dotkliwa, aby mogła skutkować przyznaniem wnioskowanej ulgi.
W tym kontekście należy stwierdzić, że przedstawione przez Skarżącego okoliczności osobiste w zestawieniu z sytuacją przedstawioną w oświadczeniu o stanie majątkowym - skutkujący odmową przyznania wnioskowanej ulgi, mieści się w granicach swobodnej oceny. Organ odwoławczy przeanalizował wszystkie podnoszone przez Skarżącego okoliczności uznając, że wskazane problemy osobiste i zdrowotne oraz brak płynności finansowej, nie jest równoznaczne z brakiem możliwości uregulowania zaległości podatkowych.
Sąd stwierdza, że przesłanki zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego zostały przez organy obu instancji właściwie wyartykułowane i ocenione. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny.
Końcowo należy wskazać, że obowiązek wynikający art. 187 § 1 O.p. wprawdzie zobowiązuje organy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednak nie oznacza to, że na organach ciąży nieograniczony obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia strony do skorzystania z ulgi w postaci umorzenia całej zaległości. Ciężar dowodu spoczywa generalnie na podmiocie, który wywodzi z tego skutki prawne. Tak jest w szczególności w sytuacji gdy podatnik ubiega się o ulgę podatkową (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2730/95, CBOSA). W sytuacji, gdy Strona nie zobrazuje należycie swojej sytuacji finansowej, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą nadzwyczajne okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi w tak szerokim zakresie jak ich umorzenie.
W świetle powyższego, nie negując faktu obniżenia dochodu Skarżącego, związanego z wprowadzonymi ograniczeniami, organ podatkowy miał podstawy uznać, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu podatnika" ani przesłanka "interesu publicznego".
W przedmiotowej sprawie organy podatkowe podjęły próbę ustalenia rzeczywistej sytuacji materialnej Strony i wysokości ponoszonych w jej gospodarstwie domowym wydatków. W tej sytuacji w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że organy podatkowe w przedmiotowej sprawie zgromadziły materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawa oceny ww. materiału dowodowego, który w takiej postaci dał podstawę do odmowy umorzenia przedmiotowych należności podatkowych. A zatem, poczynione w tym zakresie ustalenia należy uznać za kompleksowe, prawidłowe i rzetelnie oddające stan faktyczny sprawy. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe realizowało zasadę zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i wszechstronnego jego rozpatrzenia.
Reasumując, zdaniem Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Nie powstały również wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa materialnego. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe.
Końcowo Sąd wskazuje, że dopuścił na wniosek Pełnomocnika dowód z dokumentów złączonych do pisma procesowego. Jednakże ich analiza nie potwierdza, że organy dopuściły się jakichkolwiek uchybień. Dokumenty te potwierdzają okoliczności niekwestionowane przez organy, tj. dolegliwości zdrowotne Skarżącego oraz bezskuteczność sprzedaży nieruchomości, co jednak nie oznacza - jak wyżej wyjaśniono - braku możliwości uregulowania zaległości podatkowych. Nie podważają one zatem oceny zawartej w zaskarżonej decyzji.
Ponadto Sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania, gdyż rozstrzygnięcie sprawy przez sądem powszechnym nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych.
Z tego względu zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.