I SA/Gd 9/25

I SA/Gd 9/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Zbigniew Romała /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Koszty postępowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1150
., art. 6 ust. 4
Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2025 r. sprawy ze skargi W.Spółki z o.o. z siedzibą w Ch. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 listopada 2024 r. nr 2201-IOM.4104.89.2024 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z 19 listopada 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 267 § 1 pkt 4, art. 269 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383) – dalej: "O.p.", art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1150 ze zm.) – dalej: "upcc", po rozpatrzeniu zażalenia W spółki z o. o. z siedzibą w C. dalej jako "strona", "spółka" lub "Skarżąca" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Chojnicach (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z 24.07.2024 r. w sprawie ustalenia kosztów postępowania w kwocie 3.690 zł utrzymuje w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Naczelnik US dla celów ustalenia wysokości podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży działki nr [...] o pow. 0,488 ha zabudowanej budynkiem biurowym o pow. zabudowy 233 m2 oraz niezabudowanej działki nr [...] o pow. 0,0041 ha położonych [...], określił wartość rynkową przedmiotu sprzedaży na podstawie opinii biegłego.
Powyższe postępowanie wynikało z dyspozycji art. 6 ust. 4 upcc, zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik nie określił wartości przedmiotu czynności cywilnoprawnej albo wartość określona przez niego nie odpowiada, według oceny naczelnika urzędu skarbowego wartości rynkowej, organ ten wezwie podatnika do jej określenia, podwyższenia lub obniżenia, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny. Jeżeli podatnik, pomimo wezwania, nie określił wartości lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, naczelnik urzędu skarbowego dokona jej określenia z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy. Jeżeli organ podatkowy powoła biegłego, a wartość określona z uwzględnieniem jego opinii różni się o więcej niż 33 % od wartości podanej przez podatnika, koszty opinii biegłego ponosi podatnik.
W omawianej sprawie - ponieważ Strona nie wyraziła zgody na proponowaną przez organ podatkowy wartość przedmiotu czynności cywilnoprawnej - powołany został z urzędu biegły (art. 8 ust. 4). W operacie szacunkowym sporządzonym 18.08.2023 r. rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową ww. nieruchomości na kwotę 4.053.600 zł.
Dokonanie wyceny przez biegłego, w myśl art. 6 ust. 4 upcc spowodowało obciążenie podatnika - na podstawie postanowienia Naczelnika US z 24.07.2024 r. - kosztami postępowania w wysokości 3.690 zł, wynikającymi z faktury VAT z 18.08.2023 r. wystawionej przez rzeczoznawcę majątkowego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i o umorzenie postępowania, ewentualnie o jego zawieszenie.
W ocenie strony ww. postanowienie zostało wydane przedwcześnie. Spółka zaskarżyła decyzję Dyrektora IAS nr 2201-IOM.4104.90.2023 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Jeżeli Sąd uwzględnieni skargę Spółki i uchyli decyzje merytoryczne organów podatkowych, nie będzie podstaw do wydania postanowienia o kosztach postępowania.
Organ odwoławczy przywracając postanowieniem z 12 listopada 2024 r. termin do złożenia zażalenia na powyższe postanowienie na wstępie wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że:
- aktem notarialnym Rep. A nr [...] sporządzonym 8.02.2019 r. przez notariusza, P. i T. K. sprzedali Spółce działki położone przy [...] za łączną cenę 80.000 zł,
- Naczelnik US wezwał Stronę do zmiany wartości przedmiotu ww. czynności cywilnoprawnej, podając jednocześnie, że według jego wstępnej oceny wartość rynkowa przedmiotu sprzedaży wynosi 3.094.384 zł,
- Strona nie wyraziła zgody na proponowaną wartość nieruchomości,
- Naczelnik US, działając na podstawie art. 6 ust. 4 upcc, postanowił przeprowadzić dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, w celu określenia wartości rynkowej ww. nieruchomości,
- w operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową ww. nieruchomości według stanu i cen na dzień 8.02.2019 r. na kwotę 4.053.600 zł.
Organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie ww. operatu szacunkowego określił podstawę opodatkowania czynności cywilnoprawnej dokonanej przez Spółkę w dniu 8.02.2019 r.
W dniu 28.09.2023 r. Naczelnik US wydał decyzję określającą Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 81.072 zł.
W wyniku złożonego przez Stronę odwołania od ww. rozstrzygnięcia Dyrektor IAS wydał decyzję nr 2201-IOM.4104.90.2023 z 30.04.2024 r. uchylającą ww. decyzję i określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży z 8.02.2019 r. w wysokości 71.340 zł. W wydanej decyzji organ odwoławczy przyjął, skorygowaną przez rzeczoznawcę w piśmie z 6.03.2024 r. wartość rynkową nieruchomości w wysokości 3.567.000 zł. Jednocześnie Dyrektor IAS wskazał, że operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego uzupełniony wyjaśnieniami i obliczeniami zawartymi w pismach z 30.01.2024 r. i 6.03.2024 r., spełnia wymogi formalne. Operat ten stanowi dowód w sprawie. Ww. decyzja Dyrektora IAS z 30.04.2024 r. jest decyzją ostateczną.
W konsekwencji organ odwoławczy stwierdza, że ponieważ wartość nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży określona przez biegłego różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez Stronę, zatem zgodnie z przepisem art. 6 ust. 4 upcc, koszt sporządzenia opinii biegłego ponosi Strona.
Organ odwoławczy podkreślił, że do wydania zaskarżonego postanowienia obliguje organ podatkowy pierwszej instancji dyspozycja art. 269 O.p., zgodnie z którą organ podatkowy ustala, w formie postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona na podstawie odrębnych przepisów, oraz termin i sposób ich uiszczenia. Koszty opinii biegłego do takich kosztów (w świetle art. 267 § 1 pkt 4 O.p., w związku z art. 6 ust. 4 upcc) należą, zatem wydanie stosowanego postanowienia zgodne jest z obowiązującym stanem prawnym.
W opinii organu odwoławczego, twierdzenie Podatnika, że postanowienie o kosztach sporządzenia operatu szacunkowego zostało wydane przez Naczelnika US przedwcześnie jest niezasadne. Sporządzony operat szacunkowy został przyjęty jako dowód w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a ponieważ określona w nim wartość ww. nieruchomości różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez Stronę, koszt sporządzenia opinii obciąża Stronę. Powyższe okoliczności obligowały organ I instancji do wydania postanowienia w ww. zakresie.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazuje, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania zażaleniowego w ww. sprawie, gdyż w sprawie nie zachodzą żadne z okoliczności przewidzianych w art. 201 § 1 O.p.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o uchylenie go w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie postanowienia i zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia skargi na decyzję Dyrektora IAS nr 2201-IOM.4104.90.2023 z 30.04.2024 r., która to skarga jest rozpoznawana przez WSA w Gdańsku pod sygn. akt I SA/Gd 790/24, oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła przedwczesność wydania oraz brak uznania, że wpływ na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania podatkowego ma postępowanie skargowe w sprawie skargi na decyzję Dyrektora IAS nr 2201-IOM.4104.90.2023, prowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pod sygn. akt I SA/Gd 790/24. W wyniku powyższego postanowienie organu I instancji nie zostało uchylone, ani nie zostało wydane postanowienie o umorzeniu postępowania kosztowego lub o jego zawieszeniu.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że o ile w dacie wydania przez Naczelnika US postanowienia nr 2203-SPO.4104.53.2023 z 24.07.2024 r., decyzja Dyrektora IAS nr 2201-IOM.4104.90.2023 z 30.04.2024 r. była ostateczna, to w dacie zaskarżenia postanowienia o kosztach postępowania, decyzja ta była już skutecznie zaskarżona. Zaskarżenie decyzji wymiarowej stanowi negatywną przesłankę do wydania postanowienia o kosztach postępowania. Dyrektor IAS rozpatrując zażalenie Spółki z 28.08.2024 r. winien zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania sądowego. Strona wskazała również, że z treści uzasadnienia postanowienia wydanego na podstawie art. 269 O.p. musi jasno wynikać, jaka zawartość opinii biegłego posłużyła organowi do ustalenia podstawy opodatkowania i jakie było rozumowanie organu doprowadzające do tego ustalenia (wyrok WSA w Lublinie z 27.11.2015 r., I SA/Lu 566/15). Biegły zmieniał opinię na wezwanie organu II instancji, jednak nie wyjaśniono, w jakiej części uznano operat szacunkowy za sporządzony prawidłowo i przydatny w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone do Sądu postanowienie odpowiada prawu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Kwesta sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ I instancji zasadnie wydał postanowienie z 24.07.2024 r., którym ustalił koszty postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży nieruchomości w wysokości 3.690 zł.
Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 267 § 1 pkt 4 O.p., stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach. Takim odrębnym przepisem jest m. in. przepis art. 6 upcc, który określa procedurę ustalania wartości rynkowej przedmiotu czynności cywilnoprawnej. W sytuacji, gdy podatnik nie wskazał wartości rynkowej lub określona przez niego cena nie odpowiada wartości rynkowej w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy:
- organ podatkowy wzywa podatnika do określenia, podwyższenia lub obniżenia wartości rynkowej, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny,
- organ podatkowy powołuje biegłego, jeżeli podatnik, pomimo wezwania, nie określił wartości lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej,
- organ podatkowy dokonuje określenia wartości rynkowej z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy,
- jeżeli organ podatkowy powoła biegłego, a wartość określona z uwzględnieniem jego opinii różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez podatnika, koszty opinii ponosi podatnik.
Z niespornych ustaleń wynika, że w przedmiotowej sprawie organ I Instancji uznał, że wskazana w umowie sprzedaży z 8.02.2019 r. cena nieruchomości (80.000 zł) nie odpowiada wartości rynkowej, o której mowa w art. 6 ust. 2 ustawy. Ponieważ Strona nie wyraziła zgody na proponowaną przez organ podatkowy wartość przedmiotu czynności cywilnoprawnej - powołany został z urzędu rzeczoznawca majątkowy, który w operacie szacunkowym określił wartość rynkową ww. nieruchomości według stanu i cen na dzień 8.02.2019 r. na kwotę 4.053.600 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji przyjął ww. opinię jako dowód w sprawie i na jej podstawie określił podstawę opodatkowania ww. umowy sprzedaży. W dniu 28.09.2023 r. Naczelnik US wydał decyzję określającą Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 81.072 zł.
W wyniku złożonego przez Stronę odwołania od ww. rozstrzygnięcia Dyrektor IAS Izby wydał decyzję z 30.04.2024 r. uchylającą ww. decyzję i określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży z 8.02.2019 r. w wysokości 71.340 zł. W wydanej decyzji organ odwoławczy przyjął, określoną przez rzeczoznawcę majątkowego w piśmie z 6.03.2024 r. wartość rynkową nieruchomości w wysokości 3.567.000 zł. Jednocześnie Dyrektor IAS wskazał, że operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, uzupełniony wyjaśnieniami i obliczeniami zawartymi w pismach z 30.01.2024 r. i 6.03.2024 r., spełnia wymogi formalne. Operat ten stanowi dowód w sprawie.
Skoro w przedmiotowej sprawie wartość rynkowa przedmiotu umowy sprzedaży została ustalona na podstawie opinii biegłego, a wartość ta różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez Skarżącą, koszty opinii obowiązana jest ponieść Skarżąca. Wypełnienie dyspozycji art. 267 § 1 pkt 4 O.p., w związku z art. 6 ust. 4 upcc, obligowało organ podatkowy do wydania postanowienia nr 2203-SPO.4104.53.2023 z 24.07.2024 r. na podstawie art. 269 § 1 O.p.
W ocenie Sądu, zarzuty dotyczące przedwczesnego wydania postanowienia prawidłowo zostały uznane za bezzasadne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20.05.2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 78/10 organ podatkowy w każdym stadium postępowania uprawniony jest do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania. Postanowienie to jest odrębnym aktem administracyjnym (ma odrębny byt), dotyczącym kwestii incydentalnej, niezwiązanej z istotą sprawy, lecz z czynnością postępowania. Cechuje się względną samoistnością, postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania może zostać wydane przez uprawniony organ podatkowy zarówno przed, jak i po wydaniu decyzji wymiarowej. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w orzeczeniu z 14.05.2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1635/13 stwierdził, że brzmienie art. 269 O.p. daje organom możliwość rozstrzygania o wysokości kosztów, które strona jest obowiązana ponieść w każdym stadium postępowania. Wydane na podstawie art. 269 O.p. postanowienie o kosztach postępowania jest odrębnym aktem administracyjnym, dotyczącym kwestii incydentalnej, niezwiązanej z istotą sprawy, lecz z czynnościami postępowania. Takie samo stanowisko przedstawił m. in. WSA w Krakowie w wyroku z 26.08.2015 r., sygn. akt I SA/Kr 800/15 oraz WSA w Białymstoku w orzeczeniu z 10.05.2017 r., sygn. akt I SA/Bk 98/17. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę w pełni akceptuje i uznaje za własne przywołane wyżej poglądy sądów administracyjnych.
W przedmiotowej sprawie zaszły wszystkie przesłanki do wydania postanowienia ustalającego wysokość kosztów postępowania podatkowego, co obligowało organ podatkowy do wydania zaskarżonego postanowienia. Operat szacunkowy został przyjęty jako dowód w sprawie, a decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych pozostaje w obrocie prawnym i jest ostateczna. Wbrew twierdzeniom Strony faktu tego nie zmienia okoliczność, że decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego. Ostateczną jest bowiem taka decyzja, od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe są związane decyzją ostateczną od chwili jej doręczenia Stronie aż do jej zmiany, uchylenia czy stwierdzenia nieważności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14.01.2015r., sygn. akt I FSK 20/14: "W chwili doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego i wiąże organ ukształtowanym na jej mocy stanem faktycznym i prawnym w zakresie sytuacji prawnej strony do czasu wzruszenia tego rozstrzygnięcia w sposób i w trybie prawem przepisanym, w tym również w postępowaniu odwoławczym. Związanie organu treścią wydanej decyzji oznacza, że nie może on pominąć treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony, wobec czego stan taki winien organ uwzględnić również w innych postępowaniach, które prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obiegu prawnym i z niego niewyeliminowaną. Związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym (por. J. Borkowski w. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2012, s. 911)." Do czasu uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej decyzja obowiązuje i podlega ochronie prawnej zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji podatkowych (art. 128 Ordynacji podatkowej).
Decyzja Dyrektora IAS z 30.04.2024 r. jest decyzją ostateczną. Wniesienie przez Skarżącą skargi do sądu administracyjnego na ww. decyzję wymiarową nie niweczy cechy ostateczności zaskarżonej decyzji i tym samym nie stanowi przeszkody do rozpatrzenia zażalenia Podatnika w sposób określony w zaskarżonym postanowieniu z 19.11.2024 r.
Wbrew oczekiwaniom Skarżącej w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, czy "umorzenia postępowania kosztowego", o co wnosi Strona. Dopiero wyeliminowanie z obrotu decyzji wymiarowej opartej na opinii biegłego, której kosztem w odrębnym postanowieniu został obciążony podatnik, pozwoliłoby uchylić to postanowienie w przedmiocie kosztów. Skoro decyzja taka funkcjonuje w obrocie, to kontrola postanowienia w zakresie kosztów może odbywać się tylko w kwestiach formalnych, objętych art. 6 upcc, a zatem dotyczyć tego, czy wartość podana przez biegłego znacznie odbiega od wartości podawanej przez podatnika, a nadto, czy różnica wartości przekracza ustawowe 33%.
Jednocześnie Dyrektor IAS trafnie również wskazał, że w sprawie nie zachodzą żadne z okoliczności przewidzianych w art. 201 § 1 O.p., co obligowałoby organ podatkowy do zawieszenia postępowania. Wskazany w skardze przepis art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. stanowi, iż organ podatkowy może zawiesić postępowanie, na wniosek lub z urzędu, gdy pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2 art. 201 ww. ustawy. Zwrócić należy uwagę, że w przytoczonej normie prawnej ustawodawca posłużył się zwrotem "organ może", co oznacza, iż nawet przy wystąpieniu przesłanek opisanych w tej normie organ nie jest zobowiązany do uwzględnienia wniosku i zawieszenia postępowania. Jest to fakultatywna podstawa zawieszenia postępowania podatkowego, co oznacza, iż organ podatkowy może nie skorzystać z możliwości zawieszenia, jeżeli uzna, że okoliczności sprawy przemawiają za jej prowadzeniem. Wystąpienie przesłanki fakultatywnej pozwala na dokonanie swobodnej oceny organowi, czy zawieszenie to w okolicznościach prowadzonej sprawy jest zasadne.
W przedmiotowej sprawie operat szacunkowy, którego koszt sporządzenia ma ponieść Strona, uzupełniony wyjaśnieniami i obliczeniami rzeczoznawcy majątkowego zawartymi w pismach z 30.01.2024 r. i 6.03.2024 r., spełnia wszystkie wymogi formalne i stanowi dowód w sprawie. Tym samym zawieszenie postępowania zażaleniowego dotyczącego kosztów postępowania podatkowego do czasu rozpatrzenia przez sąd administracyjny skargi Spółki na ww. decyzję wymiarową nie jest zasadne.
Jest oczywiste, że ewentualne uchylenie przez sąd decyzji wymiarowej otworzy drogę do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia wydanego w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania. Przyjęcie jednak argumentacji Skarżącej dotyczącej konieczności zawieszenia niniejszego postępowania prowadziłoby do sytuacji, w której organ podatkowy musiałby każdorazowo oczekiwać z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania aż do całkowitego zakończenia rozpatrywania sprawy wymiarowej w sądowoadministracyjnym toku instancji.
Jak wcześniej podkreślono, postanowienie o kosztach postępowania jest odrębnym aktem administracyjnym, dotyczącym kwestii incydentalnej, niezwiązanej z istotą sprawy lecz z czynnościami postępowania. Postanowienie takie może być wydane na każdym etapie postępowania, a zawieszenie postępowania prowadzonego w przedmiocie kosztów do czasu rozpatrzenia skargi na decyzję wymiarową nie znajduje - w ocenie Sądu - uzasadnionych podstaw.
Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia są zarzuty Skarżącej, że biegły zmieniał opinię na wezwanie organu II instancji, jednak nie wyjaśniono w jakiej części uznano operat szacunkowy za sporządzony prawidłowo i przydatny w sprawie. Naczelnik US wydając postanowienie z 24 lipca 2024 r. jednoznacznie wskazał, że organ odwoławczy dokonał weryfikacji wartości rynkowej i przyjął ją w wysokości 3.567.000 zł w oparciu o dodatkowe wyjaśnienia i obliczenia biegłego. Powyższe nie spowodowało zmiany wysokości wynagrodzenia biegłego i pozostało bez wpływu na określenie wysokości kosztów postępowania podatkowego w zaskarżonym postanowieniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.