I SA/GD 887/20

I SA/Gd 887/20 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2020-12-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /sprawozdawca/
Krzysztof Przasnyski /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 399/21 - Wyrok NSA z 2023-10-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 2032
art.6 ust.2 i ust.10, art.12 § 6 pkt 1.
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M.Cz. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
M. i A.C. w dniu 23 marca 2018 r. złożyli w Urzędzie Skarbowym na formularzu PIT-37 zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 2016r., dokonując wspólnego opodatkowania dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W zeznaniu tym małżonkowie wykazali:
- przychód podatnika z należności ze stosunku pracy [...] zł,
- koszty uzyskania przychodów z należności ze stosunku pracy [...] zł,
- dochód podatnika z należności ze stosunku pracy [...] zł,
- zaliczka podatnika pobrana przez płatnika z należności ze stosunku
pracy [...] zł,
- przychód podatnika z emerytur-rent krajowych art. 34 ust. 7 updof. [...] zł,
- dochód podatnika z emerytur-rent krajowych art. 34 ust. 7 updof [...] zł,
- zaliczka podatnika pobrana przez płatnika z emerytur-rent krajowych art. 34 ust. 7 updof [...] zł
- razem przychód podatnika [...] zł,
- razem koszty uzyskania przychodu podatnika [...] zł,
- razem dochód podatnika [...] zł,
- razem zaliczka podatnika [...] zł,
- składki na ubezpieczenie społeczne podatnika [...] zł,
- dochód podatnika po odliczeniach [...] zł,
- podstawa obliczenia podatku [...] zł,
- obliczony podatek art. 27 ust. 1 updof [...] zł,
- składki na ubezpieczenie zdrowotne podatnika [...] zł,
- podatek po obliczeniach [...] zł,
- podatek należny [...] zł,
- suma zaliczek pobranych przez płatników [...] zł,
- różnica pomiędzy podatkiem należnym a sumą należnych zaliczek pobranych przez płatników - kwota do zapłaty [...] zł,
- wnioskowana kwota 1% OPP [...] zł.
Wykazany w tym zeznaniu podatek w kwocie [...] zł został wpłacony na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego w dniu 2 maja 2017 r..
Do ww. zeznania podatnik załączył pismo z dnia 23 marca 2018 r. (czynny żal), w którym wyjaśnił, że w dniu 16 lutego 2017 r. o godz. 19.55 (nr referencyjny [...]) wysłał za pośrednictwem systemu e-Deklarację 2017 PIT-37 za 2016 rok. "Nie mniej jednak należy stwierdzić fakt, iż nie zwróciłem uwagi, że nie otrzymałem zwrotnie UPO do dokumentu wysłanego elektronicznie. Wobec powyższego przedmiotowa deklaracja nie została zarejestrowania w systemie. Należną kwotę 3.127,00 zł, wynikająca z PIT-37/2016 przesłałem zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wobec faktu braku PIT-3 7/2016 w Państwa systemie w załączeniu przesyłam zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2016".
Podatnik wniósł o odstąpienie wymierzenia kary z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną błędu oraz na nienaganne wypełnianie przez Niego obowiązków podatkowych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazując na złożenie zeznania po upływie ustawowego terminu - pismem z dnia 29 maja 2018 r. wezwał M.C. do złożenia korekty zeznania podatkowego PIT-37 za 2016 r., wskazując na:
• brak możliwości wspólnego opodatkowania z małżonkiem,
• brak możliwości przekazania na konto OPP wnioskowanej kwoty 1% podatku.
W odpowiedzi podatnik w piśmie z dnia 4 czerwca 2018 r. podniósł, iż zeznanie podatkowe PIT-37 za 2016 rok zostało przesłane elektronicznie w dniu 16 lutego 2017 r. o godz. 19.53 na potwierdzenie czego posiada nr referencyjny dokumentu [...], jednakże nie zwrócił uwagi, iż nie otrzymał zwrotnego potwierdzenia UPO, co oznacza, iż "system Ministerstwa Finansów nie zarejestrował złożenia zeznania, które de facto zostało przesłane za pośrednictwem internetu we właściwym czasie". Zdaniem podatnika, nie może on ponosić negatywnych konsekwencji z niewłaściwego działania systemu informatycznego Ministerstwa Finansów, dlatego też organ nie może odmówić prawa do wspólnego rozliczenia z małżonką oraz możliwości przekazania 1% podatku na rzecz Organizacji Pożytku Publicznego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 9 lipca 2018 r. ponownie wezwał M.C. do złożenia indywidualnego zeznania podatkowego PIT-37 za 2016 r. wyjaśniając, że:
- wybór łącznego opodatkowania dochodów małżonków nie jest możliwy po upływie ustawowego terminu do złożenia zeznania rocznego, o którym mowa w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz, że
- numer referencyjny dokumentu nie stanowi potwierdzenia złożenia podatkowego zeznania drogą elektroniczną, takim potwierdzeniem jest jedynie Urzędowe Poświadczenie Odbioru;
- w sytuacji nieskorygowania zeznania zostanie wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 2016 rok, z pominięciem preferencyjnego rozliczenia małżonków.
M.C. nie złożył korekty zeznania PIT-37 za 2016 rok, dlatego też Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 3 stycznia 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia M.C. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r.
W toku tego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego:
- postanowieniem z dnia 29 stycznia 2020 r. dopuścił jako dowód w postępowaniu podatkowym dokumenty zgromadzone w ramach czynności sprawdzających,
- zawiadomieniem z dnia 29 stycznia 2020 r., wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 10 kwietnia 2020r. nr [...] określił M.C. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 35.738,00 zł.
Jako podstawę wyliczenia należnego podatku przyjął dane zadeklarowane przez podatnika (zgodne z informacjami przekazanymi przez płatnika). Jednocześnie uznał, że obowiązujące przepisy umożliwiały wspólne rozliczenie podatkowe dochodów małżonków pod warunkiem złożenia zeznania w ustawowym terminie. Podatnik terminu tego nie dochował, stąd konieczność indywidualnego rozliczenia dochodów. Wyjaśnił, że potwierdzeniem złożenia deklaracji podatkowej za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest wyłącznie urzędowe poświadczenie odbioru (UPO), stanowiące odrębny dokument elektroniczny. W tym przypadku UPO potwierdzające złożenie zeznania przez małżonków nie zostało wygenerowane, zaś numer referencyjny świadczy tylko o wysłaniu dokumentu i nie jest potwierdzeniem złożenia zeznania.
M.C., pismem z dnia 27 kwietnia 2020 r. wniósł odwołanie od w/w decyzji z dnia 10 kwietnia 2020 r., wnioskując ojej:
• uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie
• uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu pierwszej instancji.
Decyzji tej Podatnik zarzucił naruszenie:
1) art. 3 pkt 13, art. 3a § 1 i § 2. art 3b § 2, art 12 § 6 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa;
2) art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 10. art. 9 ust. 1, 1a, art. 10 ust. 1 pkt 1, art 12 ust 1, art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b. art 27 ust.1, art 27b ust. 1 pkt 1 lit. b, art 27b ust. 2, art. 45 ust. 1 i ust. 6, art 45c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2016 r.) - poprzez zakwestionowanie prawa podatnika do wspólnego opodatkowania z żoną zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2016;
3) art.122, art. 180 § 1, art. 188, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez subiektywną i niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.
Uzasadniając swoje stanowisko podatnik stwierdził, że przysługuje mu prawo wspólnego opodatkowania z małżonką za rok podatkowy 2016, gdyż spełnił wszystkie przesłanki wynikające z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zaznaczył, iż dopełnił należytej staranności i w dniu 16 lutego 2017 r. o godz. 19.53 przesłał elektronicznie zeznanie PIT-37 za 2016 r., co potwierdza numer referencyjny [...]. Fakt ten uzasadnia wspólne rozliczenie z małżonką, zwłaszcza, że dokonał płatności podatku na właściwe konto urzędu skarbowego a brak UPO "oznacza jedynie, że system Ministerstwa Finansów nie zarejestrował złożenia zeznania, które de facto zostało przesłane za pośrednictwem Internetu we właściwym czasie".
Do odwołania załączono kopie:
• zgłoszenie aktualizacyjnego osoby fizycznej będącej podatnikiem ZAP-3 z dnia 22 lutego 2016 r., o informacje o NIP z dn. 10 sierpnia 2006 r.,
• zgłoszenie identyfikacyjne/zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej nieprowadzącej samodzielnie działalności gospodarczej NIP-3 z dnia 20 lipca 2006 r. o dane identyfikacyjne i adresowe osoby fizycznej - wydruk z dnia 10 sierpnia 2006 r..
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania - Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał - przy piśmie z dnia 14 maja 2020 r. - Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej aktami tej sprawy wraz ze stanowiskiem odnośnie zarzutów odwołania.
W piśmie z dnia 2 czerwca 2020 r. podatnik odniósł się do pisma organu pierwszej instancji z dnia 14 maja 2020 r., podkreślając, że w czasie składania zeznania nie otrzymał żadnej informacji o wygenerowanym kodzie 300, wskazującym na niewłaściwy sposób przesłania deklaracji.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2020 r. organ odwoławczy wyznaczył stronie, siedmiodniowy termin do zapoznania z aktami sprawy i wypowiedzenia co do materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 19 czerwca 2020 r. podatnik podtrzymując dotychczasowe stanowisko, zarzucił, że "nie przeprowadzono jakiegokolwiek nowego dowodu, w tym dowodu z i zeznań jakichkolwiek świadków (żony podatnika) oraz nie wysłuchano strony postępowania".
Uwzględniając wniosek podatnika w dniu 8 lipca 2020 r. przesłuchano podatnika w charakterze strony, sporządzając na tę okoliczność stosowny protokół.
Natomiast postanowieniem z dnia 28 lipca 2020 r. organ odmówił przesłuchania w charakterze świadka żony podatnika – A.C., gdyż uznał, że zebrany w tej sprawie materiał dowodowy, a w szczególności złożone przez podatnika wyjaśnienia pisemne i ustne (do protokołu przesłuchania) są wystarczające do prawidłowej oceny stanu faktycznego tej sprawy.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uwzględniając powyższe, decyzją z dnia 30 lipca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że stan faktyczny i przytoczone przepisy potwierdzają stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego, że podatnik nie udowodnił, iż w ustawowym terminie złożył zeznanie podatkowe za 2016r., w którym wyraził wolę wspólnego opodatkowania dochodów razem z małżonką.
Zeznanie takie (w formie elektronicznej) nie zostało doręczone do urzędu skarbowego. Zeznanie - w formie papierowej - małżonkowie złożyli dopiero po "interwencji organu".
W toku postępowania dowiedziono, że niedochowanie ustawowych terminów na złożenie zeznania podatkowego było efektem nierzetelności w działaniu podatnika, który zaniedbał sprawdzenia statusu dokumentu elektronicznego a przez to nie potwierdził, że dokument został doręczony. Wskazano potwierdzeniem złożenia deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest wyłącznie Urzędowe Poświadczenie Odbioru (UPO), którego podatnik nie posiada.
W świetle powyższego, nieuprawniony jest pogląd podatnika, że dowodem przesłania zeznania jest dokonanie płatności podatku na właściwe konto urzędu skarbowego, a brak Urzędowego Poświadczania Odbioru oznacza jedynie, że system Ministerstwa Finansów nie zarejestrował złożenia zeznania, które de facto zostało przesłane za pośrednictwem systemu we właściwym czasie. Założenie zeznania i wpłata należnego podatku to odrębne czynności.
Organ wyjaśnił również w tym miejscu, że z podatkowego punktu widzenia, czyli oceny czy małżonkowie w ustawowym terminie złożyli zeznanie podatkowe za 2016 r. istotny jest wyłącznie fakt braku wpływu takiego dokumentu (zeznania) do organu podatkowego. Ocenie nie podlega tu celowość ani świadomość, ani umyślność działania.
Tymczasem podatnik posiadał jedynie numer referencyjny zeznania sporządzonego w formie elektronicznej, ponieważ UPO nie zostało wygenerowane z powodu błędu dokumentu w trakcie przetwarza (300 - brak dokumentu), czego - jak wyżej wskazano - podatnik nie zweryfikował i nie podjął działań w celu wyeliminowania błędu i "dostarczenia" zeznania do organu. Tym słuszne jest stwierdzenie, że:
- podatnik nie złożył zeznania podatkowego za 2016 rok w ustawowym terminie (do dnia 30 kwietnia 2017 r.) i tym samym
- w tym ustawowym terminie nie zadeklarował woli wspólnego opodatkowania - wraz z małżonką - dochodów uzyskanych w 2016 roku.
W konsekwencji, mając na względzie zasadę wynikającą, z art. 45 ust. 6 ustawy (zdanie drugie), w razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym, zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego wyliczył należne zobowiązanie Podatnika, uwzględniając wyłącznie Jego dochody - zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.C. skarżąc decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 lipca 2020 r. zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 3 pkt 13, art. 3a § 1 i § 2, art. 3b § 2, art. 12 §6 pkt 1. art. 21 § 1 pkt 1 i§ 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1991 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zmianami), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 10. art. 9 ust. 1, 1a, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 22 ust. 1i ust. 2 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b. art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 27b ust. 2, art. 45 ust. 1 i ust. 6, art. 45c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zmianami), zwanej dalej "ustawa o PIT", w brzmieniu obowiązującym w 2016 roku poprzez zakwestionowanie prawa Podatnika do wspólnego opodatkowania z żoną zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2016;
2. przepisów postępowania podatkowego, tj. naruszenie art. 122, art 180 § 1, art. 188, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku (Dz. U. 1997 nr 137 poz. 926 z późn. zm.) poprzez subiektywną i niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, wyjaśnianie nie dających się usunąć wątpliwości wyłącznie na niekorzyść skarżącego".
Wobec powyższego, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.
Organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) - dalej: ustawa podatkowa, zasadą jest, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów, o czym stanowi art. 6 ust. 1 tej ustawy.
Wyjątkiem od tej zasady jest możliwość preferencyjnego rozliczenia dochodów małżonków na zasadach wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy podatkowej: małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, między którymi istnieje przez cały rok podatkowy wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26, art. 26e i art. 26h; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.
Jak trafnie wskazały organy podatkowe, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy podatkowej w brzmieniu obowiązującym w roku 2016, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 tej ustawy.
Wskazany art. 45 ust. 1 ustawy pdof. stanowi, że podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 1 aa, 7 i 8.
Bezspornie powyższy stan prawny - obowiązujący w 2016 roku - oznaczał, że wybór przez małżonków preferencyjnego opodatkowania ich dochodów uwarunkowany był skutecznym złożeniem zeznania podatkowego, w którym taki wniosek został zawarty, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (30 kwietnia 2017 r.).
W orzecznictwie sądowo administracyjnym nie ma wątpliwości, że termin określony w art. 45 ust. 1 ustawy, jest terminem prawa materialnego tj. terminem zawitym, nieprzywracalnym wobec czego taki sam charakter ma termin na złożenie wniosku o wspólne opodatkowanie w roku podatkowym 2016.
Dlatego też, w stanie prawnym obowiązującym w 2016r. niedopuszczalne było - po upływie ustawowego terminu do złożenia zeznania podatkowego (30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym) - skorygowanie zeznania podatkowym w zakresie złożenia oświadczenia o wyborze wspólnego bądź indywidualnego rozliczenia dochodów małżonków.
Tym samym niezłożenie wniosku, jak też złożenie wniosku po terminie nie wywoła skutków prawnych, o jakich mowa w powołanym art. 6 ust. 2 ustawy pdof.
W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska skarżącego w zakresie skutecznego złożenia przez małżonków C. wspólnego zeznania podatkowego za rok 2016 za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.
Zeznanie podatkowe może zostać złożone w formie:
1) papierowej (na właściwym formularzu) lub:
2) elektronicznej.
W obu przypadkach o skuteczności złożenia takiego zeznania decyduje jego doręczenie (dostarczenie) do organu podatkowego (przy czym istotna jest tu data "wysyłki" zeznania).
Z art. 12 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wynika w przypadku formy elektronicznej, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru.
Zeznanie, które nie zostało skutecznie doręczone nie wywołuje skutków prawnych.
Oznacza to - na gruncie możliwości wspólnego opodatkowania małżonków - że jeżeli w ustawowym terminie zeznanie nie zostało skutecznie złożone (czyli nie doręczono go do organu podatkowego), oświadczenie woli o wspólnym opodatkowaniu dochodów przez małżonków nie zostało wyrażone i nie ma możliwości zastosowania tego preferencyjnego rozliczenia dochodów.
W przedmiotowej sprawie problem sporu dotyczy skuteczności złożenia zeznania w formie elektronicznej.
Zasadnie zdaniem Sądu, organy podatkowe uznały, że skarżący nie udowodnił, iż skutecznie złożył zeznanie podatkowe PIT-37 za 2016 r. w formie elektronicznej, a w szczególności, że dochował w tym zakresie należytej staranności w działaniu, które uzasadniałoby tezę o terminowym złożeniu tego zeznania i skutków z tym związanych (w tym możliwości wspólnego opodatkowania dochodów małżonków).
Przypomnieć należy, że w myśl art. 3a § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią deklaracje mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej a organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji skarbowej lub portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W wykonaniu art. 3b § 2 Ordynacji podatkowej, wydane zostało, obowiązujące w 2016 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu przesyłania deklaracji i podań oraz rodzajów podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone (Dz. U. z 2015 r. poz. 2362, zwane dalej "rozporządzeniem").
Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, urzędowe poświadczenie odbioru wydane przez elektroniczną skrzynkę podawczą systemu teleinformatycznego administracji skarbowej, po przeprowadzeniu prawidłowej weryfikacji struktury logicznej, poprawności danych, autentyczności deklaracji i podań oraz umocowania do podpisywania deklaracji i podań stanowi dowód i potwierdza termin złożenia deklaracji i podań.
Dokumentem elektronicznym w myśl art. 3 pkt 13 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 570) jest stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych. Bezspornie urzędowe poświadczenie odbioru (UPO) spełnia te wymogi.
Trafnie organy wskazały, że Minister Finansów zamieścił na ogólnodostępnej stronie dokładną instrukcję wypełniania interaktywnego formularza deklaracji, jego podpisywania i wysyłania a także pobierania urzędowego poświadczenia odbioru dokumentu elektronicznego. Instrukcja ta wyjaśnia zasady wypełniania, wysyłania, potwierdzania tożsamości podatnika oraz znaczenie nadanego statusu dokumentu, w tym potwierdzenia doręczenia.
Podatnik ma możliwość w każdej chwili sprawdzić, jaki status posiada wypełniona przez niego deklaracja. Jak wyżej wykazano, dowodem potwierdzającym elektroniczne złożenie deklaracji jest wygenerowane przez podatnika (ze skrzynki podawczej systemu teleinformatycznego administracji podatkowej lub od organu podatkowego) potwierdzenie jej złożenia, czyli urzędowego poświadczenia odbioru - UPO (art. 3a § 2 O.p.).
UPO to odrębny dokument elektroniczny, który podatnik może samodzielnie pobrać systemu e-Deklaracje (także wydrukować). Dla celów dowodowych UPO traktowane jest "na równi" z potwierdzeniem nadania listu poleconego, czy też złożeniem zeznania bezpośrednio w urzędzie. Nie może więc budzić jakichkolwiek wątpliwości, że respektując reguły należytej staranności przy składaniu zeznania podatkowego drogą elektroniczną, podatnik winien uczynić wszystko, aby takie potwierdzenie uzyskać i mieć pewność że zeznanie znajduje się w Urzędzie Skarbowym.
W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że w dniu 16 lutego 2017 r. o godz. 19.53 złożył za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznanie podatkowego za 2016 r. (formularz PIT-37), w którym wyraził wolę (oświadczenie) wspólnego opodatkowaniu dochodów małżonków.
Jak wskazują wyjaśnienia złożone w toku przesłuchania skarżącego w charakterze strony , podatnik nie dopełnił obowiązku weryfikacji, czy zeznanie zostało złożone, gdyż nie zweryfikował, czy zeznanie to zostało faktycznie do organu dostarczone.
Brak potwierdzenia doręczenia elektronicznej wysyłki zeznania (wygenerowania UPO) oznacza, że ze zeznanie to nie zostało dostarczone do organu.
Sprawdzenie statusu dokumentu wysyłanego przez system e-Deklaracje jest możliwe w dowolnym czasie poprzez sięgnięcie do ww. zakładek lub zakładki historii. Natomiast w sytuacji dysponowania numerem referencyjnym również zachodzi możliwość weryfikacji statusu dokumentu w dowolnym czasie na różnych komputerach poprzez opcję Dodaj numer do monitorowania.
Organ odwoławczy wskazał w skarżonej decyzji, że skorzystał z funkcji monitorowania i sprawdził status wysyłki zeznania podatkowego z dnia 6 lutego 2017 r. Wyświetlany komunikat brzmiał "Brak dokumentu". Powyższa czynność techniczna została również zaprezentowana stronie po zakończonym przesłuchaniu.
W ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny i przytoczone przepisy potwierdzają stanowisko organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji, że skarżący nie udowodnił, iż w ustawowym terminie złożył zeznanie podatkowe za 2016 r., w którym wyraził wolę wspólnego opodatkowania dochodów razem z małżonką.
Zeznanie takie (w formie elektronicznej) w ustawowym terminie nie zostało doręczone do urzędu skarbowego.
W toku postępowania dowiedziono, że niedochowanie ustawowych terminów na złożenie zeznania podatkowego było efektem nierzetelności w działaniu skarżącego, który zaniedbał sprawdzenia statusu dokumentu elektronicznego a przez to nie potwierdził, że dokument został doręczony. Jak wyżej wskazano potwierdzeniem złożenia deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest wyłącznie Urzędowe Poświadczenie Odbioru (UPO), którego podatnik nie posiada.
Wobec powyższego nieuprawniony jest pogląd skarżącego, że dowodem przesłania zeznania jest dokonanie płatności podatku na właściwe konto urzędu skarbowego, a brak Urzędowego Poświadczania Odbioru oznacza jedynie, że system Ministerstwa Finansów nie zarejestrował złożenia zeznania, które de facto zostało przesłane za pośrednictwem systemu we właściwym czasie. Założenie zeznania i wpłata należnego podatku to odrębne czynności.
Mając to na uwadze Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że skarżący nie złożył zeznania podatkowego za 2016 rok w ustawowym terminie (do dnia 30 kwietnia 2017 r.) i tym samym, w tym ustawowym terminie nie zadeklarował woli wspólnego opodatkowania - wraz z małżonką - dochodów uzyskanych w 2016 roku.
W konsekwencji, mając na względzie zasadę wynikającą, z art, 45 ust. 6 ustawy zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji z dnia 10 kwietnia 2020 r. wyliczył należne zobowiązanie skarżącego, uwzględniając wyłącznie jego dochody - zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy podatkowej, co zostało podtrzymane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w skarżonej decyzji z dnia 30 lipca 2020 r. w przedmiocie określenia M.C. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 35.738,00 zł.
Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącego w zakresie procedury podatkowej, Sąd nie podzielił w tej kwestii twierdzeń podatnika.
Zdaniem Sądu, zrealizowano w sprawie zasady wynikające z art. 122 i 187 O.p., a stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w przepisach prawa.
Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.