I SA/GD 86/24

I SA/Gd 86/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Pomoc publiczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15gg ust. 19, art. 15gg ust. 20, art. 15 gg ust. 23c
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2024 r. sprawy ze skargi L.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2023 r., Sygn. akt: SKO Gd/5010/23 w przedmiocie obowiązku zwrotu części świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 listopada 2023 r. - sygn. akt SKO Gd/5010/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej jako "k.p.a." oraz art. 15gg ust. 23a ustawy z dnia 2 marca 1920 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1327 ze zm.) – dalej jako "ustawa COVID - 19" po rozpoznaniu odwołania L.U. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsku z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w sprawie obowiązku zwrotu części otrzymanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1. W dniu 4 września 2020 r., na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 L.U. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A., złożył wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19. Wniosek dotyczył przyznania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzeń dla trzech pracowników na okres 3 miesięcy od września 2020 r.
Wniosek został rozpatrzony pozytywnie. Kwota dofinansowania wyniosła 13.799,58 zł, która następnie została wypłacona w 3 transzach, tj. a) w dniu 9 września 2020 r. w kwocie 4.599,86 zł, b) w dniu 5 października 2020 r. w kwocie 4.599,86 zł, c) w dniu 2 listopada 2020 r. w kwocie 4.599,86 zł.
Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID – 19, wnioskodawca był zobowiązany do rozliczenia świadczeń i środków otrzymanych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz zgodnie z art. 15gg ust. 20
ww. ustawy, do złożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania tych świadczeń i środków, zgodnie z ich przeznaczeniem jak również dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie przez okres wskazany we wniosku. Okres, w którym należało złożyć rozliczenie świadczeń z wniosku Strony wpłynął w dniu 30 grudnia 2020 r. Skarżący nie złożył rozliczenia w tym terminie.
W związku z powyższym, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy pismem z dnia 29 marca 2022 r., w oparciu o art. 15gg ust. 23a ustawy COVID – 19 wezwał Skarżącego do przedstawienia dokumentów potwierdzających rozliczenie przyznanego dofinansowania, a także do zwrotu niewykorzystanych środków wraz z odsetkami, jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania środków do dnia zapłaty, w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W piśmie wskazano braki w dokumentacji konieczne do uzupełnienia.
Jak organ wskazał, w terminie wyznaczonym w wezwaniu, Strona nie dokonała rozliczenia otrzymanych świadczeń, nie złożyła wymaganych dokumentów, jak również nie dokonała żadnych zwrotów na konto Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsk.
Organ z urzędu wszczął postępowanie administracyjne, o którym zawiadomił Stronę w dniu 6 lutego 2023 r.
Organ stwierdził, iż Strona nie przedłożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy
w Gdańsku żadnych dodatkowych dokumentów ani wniosków w sprawie.
Po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania, w dniu 23 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsku wpłynęły dokumenty rozliczeniowe w postaci: formularza rozliczeniowego, kalkulatora rozliczeniowego, zaświadczenia o niezaleganiu
w podatkach na dzień 29 grudnia 2020 r., jak również umowa o rozłożenie na raty należności z tytułu składek ZUS z dnia [...] czerwca 2020 r.
Organ przedłużył termin załatwienia sprawy celem weryfikacji prawidłowości wykorzystania środków i właściwego udokumentowania ich wykorzystania. Wojewódzki Urząd w Gdańsku na podstawie art. 15zze3 ustawy COVID-19 wystąpił w dniu 29 marca 2023 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z pisemnym zapytaniem, czy zostało udzielone rozłożenie na raty należności oraz informację, czy płatnik dokonuje terminowych spłat.
W odpowiedzi, Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. poinformował, że płatnik A.ch posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczeniu społecznym, zdrowotnym oraz funduszu pracy za okres od września 2020 r. do listopada 2020 r. oraz nie miał on udzielonego układu ratalnego za ten okres.
Na podstawie dokumentacji rozliczeniowej, złożonej przez przedsiębiorcę w dniach: 30 grudnia 2020 r., 23 marca 2023 r. oraz informacji pozyskanej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalono, że Przedsiębiorca prawidłowo wydatkował jedynie część dofinansowania tj. w wysokości 9.188,46 zł. W związku z powyższym, jest on zobowiązany do zwrotu pozostałej części otrzymanego dofinansowania w wysokości 4.611.12 zł wraz
z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania środków.
Wobec braku wymaganego rozliczenia i niewywiązania się przez Stronę
z obowiązku określonego w art. 15gg ust. 19, ust. 20 i ust. 23c ustawy COVID-19 organ
w dniu [...] lipca 2023 r. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o obowiązku zwrotu przez L.U. prowadzącego A. części otrzymanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w kwocie 4.611,12 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania środków tj.
- od dnia 9 września 2020 r. dla kwoty 1 537,04 zł (środki z I transzy)
- od dnia 5 października 2020 r. dla kwoty 1 537,04 zł (środki z II transzy)
- od dnia 2 listopada 2020 r. dla kwoty 1 537,04 zł (środki z III transzy)
do dnia dokonania zwrotu tych środków (włącznie).
2.2. Od wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji odwołanie złożył Skarżący.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 17 listopada 2023 r. (sygn. akt SKO GD/5010/23) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał,
iż materialnoprawną podstawę w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm. - dalej: ustawa COVID-19). Podając jego treść, organ zacytował również treść ust. 2 i 3 tego artykułu.
Następnie podał, że zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 - podmiot,
o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 postanowiono, że Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku
w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
Kolegium wskazało, że Skarżący otrzymał świadczenie o którym mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy, na dofinansowanie wynagrodzenia trojga pracowników na okres 3 miesięcy (tj. wrzesień, październik i listopad 2020 r.). Zwróciło również uwagę, że zgodnie z art. 15gg ust. 20 ustawy COVID podmiot, (...) składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności: 1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem; 2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku.
Jak przedstawił organ odwoławczy, rozliczenie powinno obejmować pokrycie wszelkich wydatków, które zostały sfinansowane z pomocy. Biorąc pod uwagę cel przyznanej pomocy jaką była ochrona miejsc pracy, rozliczenie powinno dokumentować przelewy wynagrodzeń pracowników bądź odbiór wypłaty w gotówce (np. wyciąg bankowy) za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, a także potwierdzenie dokonania przelewu z tytułu składek ZUS za każdy miesiąc otrzymania wsparcia. Świadczenie to związane jest bowiem ze stosunkiem pracy. Rozliczenie powinno także obejmować potwierdzenie dokonania przelewu z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za każdy miesiąc otrzymania wsparcia.
Z informacji otrzymanej z ZUS wynika, że L.U. nie uiścił składek za okres od 09/2020 do 11/2000, a więc za okres otrzymanego dofinansowania.
Kolegium w związku z tym stwierdziło, że Skarżący nie spełnił powyższych warunków w całości, co wykazano w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Wobec tego, w pozostałej części otrzymanego dofinansowania, organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o obowiązku zwrotu. W tej sytuacji wydanie decyzji, w ocenie organu odwoławczego, było całkowicie uzasadnione. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdzono, że są one niezasadne. Strona nie przedłożyła żadnych dowodów podważających rozstrzygnięcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsku.
3. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżący zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2023 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Skarżący wniósł o merytoryczne i literalne rozstrzygnięcie wszystkich jego wniosków, złożonych przed Wojewódzkim Urzędem Pracy w Gdańsku. Ponadto złożył wniosek o ściganie wskazanej osoby w związku z łamaniem w jego sprawach art. 231 k.k., art. 271 k.k. oraz art. 258 k.k. w części.
Zdaniem Skarżącego decyzja została wydana z obrazą przepisów prawa, gdyż żaden organ państwowy rozpatrujący sprawę nie wziął pod osąd jego wyjaśnień i składanych wniosków. Organy Państwa zajmujące się jego osobą nie potraktowały Skarżącego podmiotowo tylko w sposób przedmiotowy i powierzchowny bez oceny sytuacji w której żyje, mimo braku przyzwolenia na taki stan rzeczy.
Skarżący wskazał na świadka, który w jego ocenie jest ofiarą działań Komornika Sądowego. Do skargi dołączony został wydruk zdjęcia.
4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
5. Na rozprawie w dniu 3 września 2024 r. reprezentujący Skarżącego pełnomocnik wyznaczony z urzędu podtrzymał skargę oraz wniósł o zasadzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
6.1. Skarga jest niezasadna.
6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a.
Realizując zakreślone wyżej granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego.
6.3. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi ocena prawidłowości stanowiska organów, które uznały, że Skarżący zobowiązany jest do częściowego zwrotu przyznanych mu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych, w następstwie wystąpienia COVID – 19.
6.4. Mając na uwadze problematykę sporu w niniejszej sprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID – 19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9,
w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń,
o których mowa w ust. 1 (ust. 2). Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki,
o których mowa w ust. 2 przysługują przez łączny okres 3 miesięcy przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. (ust. 6).
Zgodnie z art. 15gg ust. 15 ustawy COVID – 19, świadczenia, o których mowa w ust. 1, podmiot, o którym mowa w ust. 1, wypłaca pracownikom po potrąceniu składek na ubezpieczenia społeczne finansowanych ze środków ubezpieczonego, składek na ubezpieczenie zdrowotne, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także należności alimentacyjnych na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, dotyczących potrącania tych należności z wynagrodzenia za pracę.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, po dokonaniu potrąceń ze świadczeń, odprowadza należne składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie
z obowiązującymi przepisami (ust. 16 art. 15gg ustawy).
Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID – 19, podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 postanowiono, że Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku
w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że Skarżący jako osoba prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A. i zatrudniająca pracowników, wystąpił w dniu 4 września 2020 r. o przyznanie środków na dofinansowanie wynagrodzeń dla 3 osób począwszy od 1 września 2020 do 30 listopada 2020r., czyli na okres 3 miesięcy w łącznej kwocie 13.799,58 zł z przeznaczeniem na: - dofinansowanie wynagrodzenia pracowników
w kwocie: 11.701,50 zł oraz pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o których mowa w pkt 1 w kwocie: 2.098,08 zł.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsku przyznał dofinansowanie w żądanej wysokości. Środki zostały wypłacone Skarżącemu w trzech transzach tj. w dniu 9 września 2020 r., 5 października 2020 r. oraz 2 listopada 2020 r. – każda po 4.599,86 zł.
Na wezwanie organu do uzupełnienia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków otrzymanych od Wojewódzkiego Urzędu Pracy oraz dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na których otrzymał dofinansowanie, Skarżący nie odpowiedział. Termin na dokonanie rozliczenia bezskutecznie upłynął w dniu 4 maja 2022 r.
W toku wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, o którym Skarżący był zawiadomiony, stwierdzono, że nie przedłożył do Wojewódzkiego Urzędu Pracy
w Gdańsku żadnych dodatkowych dokumentów ani wniosków w sprawie. Dopiero,
w terminie późniejszym tj. po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania, w dniu 23 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsku wpłynęły dokumenty rozliczeniowe w postaci: formularza rozliczeniowego, kalkulatora rozliczeniowego, zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach na dzień 29 grudnia 2020 r., jak również umowa o rozłożenie na raty należności z tytułu składek ZUS z dnia [...] czerwca 2020 r.
Dodatkowo, wskutek czynności weryfikacyjnych mających na celu sprawdzenie prawidłowości wykorzystania środków i właściwego udokumentowania ich wykorzystania,
z odpowiedzi od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych organ uzyskał wiedzę, że płatnik A. posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczeniu społecznym, zdrowotnym oraz funduszu pracy za okres od września 2020 r. do listopada 2020 r. oraz nie miał on udzielonego układu ratalnego za ten okres.
W związku ze stwierdzonymi zaległościami wobec ZUS, decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Gdańsku została wydana na podstawie art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19, zgodnie z którym w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – dalej, jako "u.f.p.".
Przepis powyższy stanowi podstawę do dokonania kwalifikacji kwoty, odnośnie której Skarżący został zobowiązany do zwrotu na podstawie decyzji organu pierwszej instancji. Co również ważne, przepis ten zawiera odesłanie do art. 169 u.f.p., który reguluje zasady zwrotu dotacji udzielonych z budżetu państwa, w tym wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z ust. 1 art. 169 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami
w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
Zgodnie z ust. 4 wskazanego artykułu, zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Natomiast zgodnie z jego ust. 5, odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia:
1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, 2) stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji
- z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust.6).
W ocenie Sądu mając na uwadze powołaną regulację oraz dokonane ustalenia organy prawidłowo uznały, że Skarżący właściwie wydatkował jedynie część przyznanego mu dofinansowania na wynagrodzenia pracowników tj. w kwocie 9.188,46 zł, z całości przyznanej mu kwoty 13.799,58 zł. Pozostała część nie została wydatkowana zgodnie z celem, na który została udzielona, co skutkowało wydaniem decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu tej części świadczeń.
Z informacji uzyskanej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że Skarżący posiada zaległości z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczeniu społecznym, zdrowotnym ale i także na funduszu pracy, za okres otrzymanego dofinansowania. Nie miał też udzielonej zgody na spłaty w ratach w okresie od września 2020 r. do listopada 2020 r.
W związku z powyższym, jest on zobowiązany do zwrotu tej części dofinansowania, która nie została prawidłowo wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem na jakie zostało udzielone dofinansowanie w wysokości 4.611.12 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania środków. Jak wynika z akt sprawy kwota ta stanowi sumę 2.098,08 zł - kwoty przeznaczonej na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty udzielonego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników oraz kwoty 2.513,04 zł tytułem nieprzekazanych należności wobec ZUS z wypłaconego wynagrodzenia (stanowiącej różnicę kwoty 11.701,50 zł - dofinansowania wynagrodzenia pracowników i 9.188,46 zł – kwoty prawidłowo wydatkowanej przez Skarżącego tytułem wynagrodzenia pracowników).
W podanych okolicznościach, w ocenie Sądu, zasadnie Kolegium nie znalazło podstaw, do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, tak jak tego domaga się Skarżący w złożonej skardze.
Ustawodawca, jak wynika z podanych wyżej przepisów wyraźnie wskazał na konsekwencje nieprawidłowego rozliczenia, bądź wydatkowania uzyskanego dofinansowania ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Sankcja polega na zwrocie otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków w przypadku nieprawidłowego wydatkowania środków dofinansowania.
W niniejszej sprawie, Skarżący nie wywiązał się ze swojego zobowiązania
tj. wydatkowania kwot w części dotyczącej pokrycia składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od wypłaconych wynagrodzeń, za okres za który otrzymał dofinansowanie. W związku z tym, uzasadnionym było orzeczenie o częściowym (tj. w podanym zakresie) zwrocie kwoty otrzymanego dofinansowania, o którym mowa wyżej, które jak obliczono wyniosło 4.611,12 zł.
Uregulowania art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 wprost wskazują, iż organy miały uprawnienie do zweryfikowania rozliczenia otrzymanych przez Skarżącego świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i w ramach tej weryfikacji mogły żądać uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej. Strona skarżąca jak wynika z materiału dowodowego najpierw nie przedłożyła rozliczenia świadczeń w ustawowym terminie 30 dni od dnia zakończenia rozliczenia. Nie odpowiedziała również na wezwanie organu domagającego się przedłożenia wymaganej dokumentacji. Dopiero w okresie, kiedy postępowanie zostało zakończone, Strona nadesłała dokumentację, która po uzupełnieniu przez organ co do informacji dotyczącej płatności składek na ubezpieczenia: społeczne, zdrowotne i także na fundusz pracy jednoznacznie wykazała, że Skarżący nie wypełnił zobowiązań wiążących się otrzymanymi środkami w zakresie należności wobec ZUS, co skutkuje zgodnie z art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 obowiązkiem zwrotu części przyznanych środków z tytułu dofinansowania.
Zastosowanie ww. ustawy COVID-19 obligowało organ do żądania zwrotu tej części kwoty dofinansowania, która nie została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, na który została udzielona. Strona, jak wynika z dokumentacji sprawy, w trakcie toczącego się postępowania przed organem pierwszej instancji również była pouczona o konieczności zwrotu otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w przypadku nieprawidłowego, niezgodnego z przeznaczeniem wydatkowania środków dofinansowania.
Wobec powyższego działanie organów wbrew zarzutom skargi nie narusza przepisów prawa.
6.5. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podać należy, iż w ocenie Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy nie rozstrzygnęły sprawy ,,traktując Skarżącego w sposób przedmiotowy’’. Wręcz przeciwnie, z akt sprawy jednoznacznie wypływa, że Strona była powiadamiana o czynnościach organu, wzywana i odpowiednio pouczana w niezbędnym zakresie, z zachowaniem zasad wynikających z art. 7 i 8 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do załączonego do skargi wydruku zdjęcia oraz zgłoszonego świadka należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z powyższym zgłoszone wnioski nie dotyczą dowodów z dokumentów, o których mowa w powołanym przepisie, a zatem nie mogły być uwzględnione.
Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona.
W związku z powyższym zarzuty dotyczące innych postępowań administracyjnych, niż będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Również podnoszone w skardze wnioski o ściganie na podstawie przepisów kodeksu karnego i kodeksu postępowania karnego nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, gdyż przepisy te nie miały w sprawie zastosowania. Nie jest także rzeczą sądu administracyjnego, aby badać zasadność zarzutów formułowanych na podstawie kodeksu karnego.
Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uznania wniesionej w sprawie skargi za zasadną, prowadzącą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarówno ustalenia faktyczne organu znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak
i poczyniona analiza przepisów ustawy COVID-19 jest prawidłowa i uzasadniająca wydanie decyzji w sprawie.
6.6. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.