I SA/Gd 835/21

I SA/Gd 835/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-11-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 230/22 - Wyrok NSA z 2024-04-25
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a pkt 1 pkt 5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi ,,A" S.A. z siedzibą w Sz. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta ... z dnia 23 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 29 grudnia 2020 r. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w S. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) złożyła do Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: Burmistrz) wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości - art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z. 2019 r. poz. 1170 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l."
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.
Spółka jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm.). Działalność gospodarcza, jaką prowadzi Wnioskodawca w kompleksie produkcyjnym położonym w Gminie, skoncentrowana jest na produkcji olejów, margaryn oraz pozostałych tłuszczów płynnych i jadalnych. Produkcja skoncentrowana jest w dwóch budynkach: budynku numer I o powierzchni 1005,40 m2 dla budynku ekstrakcji o numerze inw. [...], oraz budynek nr II o powierzchni 997,84 m2 o numerze inw. [...]. Budynki te są solidnymi konstrukcjami na stałe związanymi z gruntem. Zostały one wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ściany) oraz posiadają fundamenty i dach.
Wewnątrz wspomnianych budynków znajdują się umieszczone pomiędzy posadzkami a stropodachami poziome, ażurowe pomosty. Tworzą one płaszczyzny, które zostały umieszczone na różnych poziomach. Ich głównym celem jest stworzenie drogi dostępu do znajdującego się wewnątrz budynku sprzętu i maszyn. Pomosty te zostały wykonane z ocynkowanych stalowych kratownic typu WEMA i przymocowane do stalowych poprzecznych belek konstrukcji budynku za pomocą tzw. klem. Ten rodzaj konstrukcji swym charakterem i cechami, pozwala na łatwy demontaż, który wynika z potrzeb pracowników lub Wnioskodawcy, bez uszczerbku dla konstrukcji.
W latach 2015-2020 opisane budynki były i są nadal przedmiotem podatku od nieruchomości z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Podstawą opodatkowania jest powierzchnia użytkowa, wynosząca 1005,40 m2 dla budynku ekstrakcji o numerze inw. [...], oraz dla budynku ekstrakcji nr II o powierzchni 997,84 m2 o numerze inw. [...]. Zgodnie z deklarowanymi powierzchniami Wnioskodawca wliczał: powierzchnię betonowych posadzek poziomu I (parter), powierzchnię zewnętrzną klatek schodowych i powierzchnię poziomych krat typu WEMA.
Oba budynki zostały ujęte jako budynki w ewidencji budynków i gruntów, przy czym budynek o numerze inw. [...] oznaczono w kartotece numerem [...], a drugi z nich numerem 760. Budynek o numerze [...] opisany jako budynek przemysłowy, z jedną kondygnacją nadziemną i powierzchnią zabudowy wynoszącą 360 m2. Drugi z nich opisany został jako budynek przemysłowy, z jedną kondygnacją nadziemną i powierzchnią zabudowy wynoszącą 354 m2.
W związku z powyższym opisem Wnioskodawca zadał pytanie, czy powierzchnie wyżej scharakteryzowanych ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic wykonanych z ocynkowanej stalowej kraty WEMA, stanowią część użytkową budynku ekstrakcji o numerze inw. [...] i budynku ekstrakcji o numerze inw. [...] w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.?
W ocenie Wnioskodawcy opisane powyżej powierzchnie ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic wykonanych z ocynkowanej stalowej kraty, nie stanowią części użytkowej ww. budynków w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.
Spółka powołując się na art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) - dalej: "u.p.b." i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 2052) - dalej "p.g.k." wskazała, że aby zakwalifikować dany obiekt wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych jako obiekt budowlany, musi on w myśl przywołanych przepisów zostać wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadać fundamenty i dach, a także być trwale związany z gruntem. Tak stworzona konstrukcja tworzy swoistą trójwymiarową bryłę, w której wyodrębniono część wewnętrzną zamkniętą w jej wnętrzu. Z przedstawionych ujęć budynku jako przedmiotu opodatkowania połączona jest zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. definicja powierzchni użytkowej. Przywołany przepis wskazuje, że niezbędnym do ustalenia powierzchni jest pomiar wszystkich powierzchni na każdej z kondygnacji budynku. U.p.o.l. nie definiuje wprost pojęcia kondygnacji. Przywoływany art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wskazuje jedynie, iż "[...] za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe", zaś art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wskazując zasady wliczania powierzchni pomieszczeń nie posiada żadnego tłumaczenia tego zwrotu. Brak jest również odesłań do innych ustaw lub aktów prawnych. Definicja kondygnacji została umieszczona w § 3 pkt 16 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) - dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Jednakże zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 217 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483) przyjąć należy, iż użycie zawartej w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych definicji jest niedopuszczalne.
Wnioskodawca uważa, że w celu zdefiniowania pojęcia "kondygnacja" należy odwołać się do doktryny prawa. W tym zakresie Wnioskodawca przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów NSA z dnia 20 marca 2000 r., sygn. akt: FPS 14/99 i wskazał, że: przy definiowaniu ww. pojęcia na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, należy posłużyć się przede wszystkim regułami wykładni językowej. Strop należy zatem traktować jako poziomy element konstrukcyjny budowli, musi być trwale związany z konstrukcją budynku, oraz powinien zostać zaprojektowany, wykonany i spełnia ściśle określone zadania, takie jak np.: zwiększanie sztywności obiektu, rozkład środka ciężkości czy też zabezpieczanie kondygnacji przed rozprzestrzenianiem się ognia. Strop może mieć różny charakter, tj. może być wykonany z płyt żelbetowych, betonu, a także może mieć konstrukcję drewnianą (np. w postaci ułożonych pomiędzy ścianami budynku drewnianych legarów).
Wnioskodawca wskazał, że z przepisów ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że zarówno organ podatkowy jak i organ interpretacyjny związane są informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt II FPS 2/13 wskazał, że dokonywanie zmian w ewidencji nie należy do kompetencji organów podatkowych, które w żadnym razie nie są uprawnione do podejmowania tego typu działań.
Wnioskodawca dodał, że w niniejszym postępowaniu ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych.
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] 2021 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 oraz art. 14c§ 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) - dalej "O.p.", i art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l. po rozpatrzeniu wniosku Spółki uznał stanowisko Wnioskodawcy, za nieprawidłowe.
Burmistrz wskazał, że istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest wyjaśnienie pojęcia "kondygnacji" w budynkach wielopoziomowych, które wzbudza w literaturze, orzecznictwie i praktyce liczne spory.
Burmistrz wskazał, że w celu zdefiniowania pojęcia "kondygnacja" nie należy powoływać się na przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, lecz wykładni tego pojęcia należy dokonać w oparciu o potoczne rozumienie tego terminu. W potocznym znaczeniu "kondygnacja" to "jedna z części czegoś położona nad lub pod inną". Chodzi tu o istnienie pewnej zamkniętej przestrzeni o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być przeznaczona do praktycznego zastosowania ("da się użytkować"). Podstawowym zatem wyznacznikiem tak pojmowanej powierzchni nie jest jej zgodność z jakimikolwiek normami technicznymi, czy bezpieczeństwa, ale sama dostępność do niej przez ciągi komunikacyjne i faktyczna lub potencjalna możliwość korzystania z niej. Burmistrz przy ocenie tej odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2016 r. (sygn. akt II FSK 84/14), w którym stwierdzono, że "nie są odosobnione przypadki przypisywania różnych nazw w odniesieniu do obiektów o tożsamym przeznaczeniu oraz porównywalnych cechach i parametrach technicznych. W istocie zatem możliwe są sytuacje, w których obiektom posiadającym wszystkie cechy konkretnych budowli, wyszczególnionych w art. 3 pkt 3 p.b., nadawane będzie inne oznaczenie. W takim przypadku o prawnopodatkowej kwalifikacji obiektu decyduje nie nazwa, ale jego rzeczywiste cechy i funkcje".
Opisane w stanie faktycznym, ażurowe pomosty, ułożone z kratownic WEMA wypełniają tak ustaloną definicję pojęcia "kondygnacja". Stanowią one bowiem zamkniętą przestrzeń o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być przeznaczona do praktycznego zastosowania. Powierzchnia wyznaczona przez kratownice jest dostępna z ciągów komunikacyjnych i faktycznie umożliwia jej wykorzystanie na potrzeby prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe, zdaniem Burmistrza, Wnioskodawca dokonał błędnej wykładni pojęcia "kondygnacja". Wobec powyższego przyjąć należy, że powierzchnia ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic ze stalowej kraty, stanowi części użytkowe budynków w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zasądzenie od Organu interpretacyjnego na rzecz Strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 14c §1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez nieuprawnione przekształcenie pytania postawionego przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz zaprezentowanego tam stanowiska Skarżącego, tj. modyfikację pierwotnej frazy: (w pytaniu) "część powierzchni użytkowej Budynku ekstrakcji nr inw. [...] i cześć powierzchni użytkowej Budynku ekstrakcji II nr inw. [...]" na "cześć użytkowa budynku ekstrakcji o numerze inw. [...] i budynku ekstrakcji o numerze inw. [...]" oraz (w stanowisku Skarżącego) "części powierzchni użytkowej" na "części użytkowej", ponadto - na stronie 5 interpretacji podano, że wedle uzasadnienia stanowiska Skarżącego: "kondygnacja to część budynku, która znajduje się pomiędzy sąsiednimi częściami budynku, bądź pomiędzy podłożem a najniższym stropem", podczas gdy Skarżący we wniosku konsekwentnie i stanowczo twierdził, że kondygnacja to przestrzeń wewnątrz budynku, która znajduje się pomiędzy dwoma sąsiadującymi ze sobą stropami (a nie częściami budynku), bądź pomiędzy podłożem i najniższym stropem,
2. art. 14c § 1 O.p. w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez całkowity brak odniesienia się w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, do kwestii liczby kondygnacji analizowanych budynków ekstrakcji, uwidocznionej w kartotekach budynków z ewidencji gruntów i budynków oraz do zagadnienia mocy wiążącej danych z kartoteki budynków ewidencji gruntów i budynków,
II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez:
1) błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że zwrot "kondygnacja" oznacza "jedną z części czegoś położoną nad lub pod inną" - zgodnie z potocznym rozumieniem tego pojęcia - wobec czego kondygnację utożsamiano z pewną zamkniętą przestrzenią o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być przeznaczona do praktycznego zastosowania ("da się użytkować"), tj. istnieje faktyczna lub potencjalna możliwość korzystania z niej, a także jest dostępna przez ciągi komunikacyjne - z całkowitym pominięciem kwestii konstrukcyjnych, a mianowicie konieczności istnienia stropu (stropów) w budynku, podczas gdy zwrot "kondygnacja" z definicji powierzchni użytkowej budynku lub jego części z u.p.o.l. powinien być interpretowany - w myśl wytycznych zawartych w orzecznictwie NSA - zgodnie z jego słownikowym znaczeniem, a więc jako "część budynku między sąsiednimi stropami lub między podłożem i najniższym stropem; piętro lub parter budynku", przez co na pierwszy plan w pojęciu kondygnacji wysuwa się niezbędność występowania co najmniej jednego stropu (najczęściej kilku stropów), będącego - stosownie do słownikowego znaczenia tego słowa - stałym elementem konstrukcji budynku, zintegrowanym z pozostałymi częściami substancji budynku, spełniającym określone zadania, w tym zwiększanie sztywności obiektu, tworzenie bariery dla rozprzestrzeniania się ognia, przenikania ciepła, dźwięków, światła, przenoszenie na pionowe elementy konstrukcyjne (ściany, słupy, filary) obciążeń stałych i użytkowych,
2) niewłaściwe zastosowanie - w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - do pomostów technologicznych ułożonych z ażurowych, ocynkowanych stalowych płaskowników tzw. krat WEMA, znajdujących się wewnątrz ww. budynków, wskutek czego przyjęto, iż pomosty wyznaczają kondygnacje we wskazanych budynkach, a ich powierzchnia stanowi i powinna być wliczana do powierzchni użytkowej tych budynków, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podczas gdy przedmiotowe pomosty nie są stropami, a zatem nie wyznaczają kondygnacji we wzmiankowanych budynkach, a tym samym ich powierzchnia nie stanowi i nie może być wliczana do powierzchni użytkowej budynków ekstrakcji, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
2. art. 21 ust. 1 u.p.g.k. przez niewłaściwe zastosowanie - właściwie odmowę zastosowania - przy ocenie kwestii liczby kondygnacji w budynkach, podczas gdy przywołany przepis ustanawia zasadę, wedle której organy podatkowe, w tym także organy interpretacyjne, są związane informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga Spółki jest niezasadna.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi, że budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. podstawą opodatkowania dla budynków lub ich części jest ich powierzchnia użytkowa budynku.
Powierzchnią użytkową zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe".
Z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wynika, że przedmiot opodatkowania w postaci budynku w założeniu wymaga istnienia powierzchni użytkowej.
W niniejszej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy opisane we wniosku stalowe kratownice należy zaliczyć do powierzchni użytkowej budynku. W celu odpowiedzi na powyższe pytanie należy rozważyć także, czy pomosty wykonane ze stalowych kratownic, przymocowane do stalowych poprzecznych belek konstrukcji budynku należy traktować jako kondygnację. W świetle zarysowanego sporu konieczne jest zatem odkodowanie znaczenia pojęcia kondygnacja.
Przepisy prawa podatkowego w zakresie pojęcia "kondygnacja" nie zawierają odesłania do prawa budowlanego, albowiem zamieszczone w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. odesłania do przepisów prawa budowlanego dotyczą wyłącznie definiowania określeń budynku i budowli. Z uwagi na powyższe niezasadne jest także odwoływanie się w zakresie terminu "kondygnacja" do aktów wykonawczych wydanych na podstawie przepisów prawa budowlanego.
Z uwagi na brak definicji legalnej, użytego w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l pojęcia "kondygnacja", wykładni należy dokonać w zgodnie z jej językowym znaczeniem.
Prawidłowo zatem Burmistrz podniósł, że interpretowanym zwrotom nie należy nadawać znaczenia odmiennego od przyjętego w języku potocznym, chyba że istnieją racje przemawiające za przypisaniem im znaczenia innego od literalnego, szczególnie, gdy znaczenie to miałoby prowadzić do absurdalnych rezultatów wykładni prawa (zakaz stosowania wykładni ad absurdum) (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1985/12).
Sięgając zatem do znaczenia semantycznego, przez kondygnację należy rozumieć część budynku znajdującego się między sąsiednimi stropami lub między podłożem a najniższym stropem, każde piętro lub parter budynku, także piętra znajdujące się pod parterem budynku (por. Słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, T. II, Wydawnictwo Naukowe PWN 2006, str. 199).
Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/) kondygnacja to: każdy z poziomów, na jakie podzielona jest budowla, jedna z części czegoś składającego się z poziomów.
Prawidłowy jest tym samym wniosek Burmistrza, że w tym przypadku chodzi o istnienie przestrzeni o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być przeznaczona do praktycznego zastosowania ("da się użytkować"). Podstawowym zatem wyznacznikiem tak pojmowanej powierzchni nie jest jej zgodność z jakimikolwiek normami technicznymi, czy bezpieczeństwa, ale sama dostępność do niej przez ciągi komunikacyjne i faktyczna lub potencjalna możliwość korzystania z niej.
Odnosząc się do znaczenia słowa "strop" użytego w słowniku wikipedia.org/pl, gdzie wskazano, że kondygnacja to część budynku zawarta między bezpośrednio nad sobą położonymi stropami, należy wskazać, że z przytoczonych przez Sąd definicji wynika, że "kondygnacją" może być każde piętro budynku, każdy z poziomów, na jakie podzielona jest budowla, jedna z części czegoś składającego się z poziomów możliwych do użytkowania. Z powyższego wynika, że odkodowanie znaczenia "strop" nie ma w niniejszej sprawie przesądzającego znaczenia, albowiem na potrzeby wymiaru podatku "kondygnacje" należy rozumieć jako poziome elementy konstrukcyjne oddzielające poszczególne poziomy/piętra budynku. W ocenie składu orzekającego takie właśnie słownikowe rozumienie kondygnacji, należy przyjąć dla potrzeb rozstrzygnięcia badanej sprawy.
Zasygnalizowania również wymaga, że właściwości stropu w ujęciu prawa budowlanego, norm technicznych i bezpieczeństwa nie są istotne z punktu określenia podstawy opodatkowani, albowiem o prawnopodatkowej kwalifikacji obiektu decyduje nie nazwa, ale jego rzeczywiste jego cechy i funkcje.
Za kondygnację należy zatem uznać poziome płaszczyzny – stalowych kratownic, których celem jest stworzenie drogi dostępu do znajdującego się wewnątrz budynku sprzętu/maszyn i przymocowane do stalowych poprzecznych belek konstrukcji budynku.
Wskazania wymaga, że z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że w budynku ekstrakcji o numerze inw. [...] na poziomie I posadzka zajmuje 341,01 m2, na kolejnych poziomach metraż krat pomostowych stopniowo zmniejsza się i zajmuje odpowiednio 285,71 m2, 197,49 m2 i 93,44m2. Podobnie w budynku II o numerze inw. [...] na poziomie I posadzka zajmuje 341,40 m2, na kolejnych poziomach kraty pomostowe zajmują 285,94 m2, 197,94 m2, 108,62 m2, 22,57 m2. Z powyżej przedstawionych przez Spółkę danych oraz załączonej dokumentacji wynika, że powierzchnie poziomych kratownic należy zakwalifikować jako kondygnacje, na co dodatkowo wskazuje duży metraż każdej z kondygnacji, a zatem faktyczna i potencjalna możliwość użytkowania i korzystania z niej.
Fakt, że demontaż konstrukcji jest łatwy i nie narusza konstrukcji nie ma znaczenia, skoro omawiane przepisy u.p.o.l. nie wprowadzają takiego rozróżnienia, lecz odnoszą się do powierzchni użytkowej budynku. Z uwagi na powyższe należało uznać, że opisane we wniosku poziome pomosty z ażurowych kratownic należy traktować jako kondygnacje. Ich powierzchnia zatem wchodzi w skład powierzchni użytkowej budynku, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l.
Tym samym przedmiotowe poziome podesty należało uznać za kondygnacje będące częścią budynku, co oznacza, że stanowią one części powierzchni użytkowych tych obiektów. Stanowią one bowiem zamkniętą przestrzeń o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być użytkowana w działalności przedsiębiorcy. Powierzchnia wyznaczona przez kratownice jest dostępna z ciągów komunikacyjnych i faktycznie umożliwia jej wykorzystanie na potrzeby prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Tym samym Burmistrz dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "kondygnacja". Z uwagi na powyższe, nie można zarzucić Organowi interpretacyjnemu naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 5 w związku z art.4 ust. 2 u.p.o.l.
Wbrew twierdzeniu Spółki, Organ interpretacyjny odpowiedział na pytanie zadane we wniosku, tj. czy wskazane pomosty, znajdujące się wewnątrz budynku stanowią część powierzchni użytkowych tych obiektów w myśl art. 1a ust. 1 pkt 5 w związku z art.4 ust. 2 u.p.o.l. - odpowiadając na nie twierdząco. Wobec powyższego zarzuty w powyższym zakresie należało uznać za chybione.
Nie można też podzielić stanowiska Spółki, jakoby kolejność argumentacji, czy użycie w cytowanym przez Stronę fragmencie interpretacji skrótu myślowego świadczyło o tym, że Burmistrz dokonał błędnej wykładni ww. przepisów, skoro Organ w pełni wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował wydając rozstrzygnięcie, przytoczył przepisy prawa i wyjaśnił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia.
Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie Spółka zadała pytanie, czy powierzchnie ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic wykonanych ze stalowej kraty, stanowią część użytkową budynku w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Wydając interpretację indywidualną Organ interpretacyjny uznał, że ażurowe pomosty stanową część użytkową budynku. Skoro zatem w świetle dokonanej wykładni w niniejszej sprawie przesądzono, że opisane we wniosku stalowe kratownice stanowią kondygnację i stanowią części użytkowe budynku, to Spółka w oparciu o niniejszą interpretację indywidualną będzie zobowiązana w trybie administracyjnym do doprowadzenia zgodność ewidencji ze stanem rzeczywistym.
W ocenie Sądu, w wydanej interpretacji indywidualnej Organ interpretacyjny nie wyszedł poza granice stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę. Burmistrz odniósł obowiązujące przepisy do całokształtu okoliczności stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą i uzasadnił, dlaczego uznał, że kratownice stanowią część powierzchni użytkowych budynków.
Zaskarżona interpretacja wydana została na podstawie obowiązujących przepisów prawa, jej uzasadnienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wyraża jednoznaczny i precyzyjny pogląd prawny organu w opisanej sprawie. Stanowisko Burmistrza jest spójne, precyzyjnie wskazuje zakres przepisów podatkowych dotyczących danego zagadnienia. Organ podatkowy, wydając zaskarżoną interpretację, dokonał wnikliwej analizy przedstawionego we wniosku stanowiska Skarżącej. Nie dokonywał jego modyfikacji czy wybiórczej oceny. Ponadto Burmistrz wskazał przepisy prawa, na podstawie których dokonał oceny stanowiska Strony, odnosząc się do przedstawionej argumentacji Spółki oraz uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Okoliczność, że Organ interpretacyjny nie podzielił stanowiska Spółki zaprezentowanego we wniosku nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisów postępowania. Wydanie interpretacji na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie może stanowić przesłanki do formułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Istotne jest bowiem, że przyjęte w interpretacji stanowisko Organu oparte jest na wskazanych przepisach prawa odnoszących się do kwestii opisanej we wniosku. Jednocześnie przy wydawaniu przedmiotowej interpretacji Burmistrz uwzględnił przepisy dotyczące wydawania interpretacji indywidualnych. Zatem należy stwierdzić, że wydając zaskarżaną interpretację nie dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w skardze, tj. art. 14c § 1, art. 14b § 3 art. 121 § 1 i art. 124 O.p.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.