I SA/GD 824/24

I SA/Gd 824/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 470
art. 13 ust. 1 pkt 1 lit a i b, art. 13b ust. 1 i 1a, art. 13b ust. 7, art. 13f ust. 1, art. 13f ust. 2 zd. 1, art. 40d ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 33 par 1 i 2, art. 34
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt SKO Gd/5900/23 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 września 2024 r. SKO Gd/5900/23, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej, jako: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - dalej jako "k.p.a." oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 i art. 34 ustawy
z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438) – dalej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia J.P. (dalej, jako: "Skarżący", "Zobowiązany" lub "Strona") na postanowienie Prezydenta Miasta G. (dalej, jako: ,,Prezydent Miasta’’, "organ pierwszej instancji") wydane dnia 31 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
2.1.Prezydent Miasta G. prowadzi wobec Zobowiązanego egzekucję administracyjną obowiązku polegającego na zapłacie opłaty dodatkowej za postój pojazdu samochodowego o nr rej. [...] oraz nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w G. w okresie od [...] maja 2018 r. do [...] listopada 2019 r.
Pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. skierowanym do Urzędu Miasta G. J.P. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia wobec niego egzekucji tj. - nieistnienia obowiązku, - błędu co do osoby zobowiązanej, - oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia.
Po rozpatrzeniu, postanowieniem z dnia 31 lipca 2023 r. organ pierwszej instancji oddalił w całości zarzuty Zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż tytułem wykonawczym wystawionym na Zobowiązanego objętych zostało 8 (osiem) opłat dodatkowych (wymienionych w treści postanowienia), których obowiązek uiszczenia powstał w okresie od [...] maja 2018 r. do [...] listopada 2019 r. Kontroler każdorazowo wykonał zdjęcia dokumentujące fakt postoju każdego samochodu Strony bez wniesionej opłaty za postój, stosowne zaś zawiadomienie informujące kierowcę o powstałym obowiązku uiszczenia ww. opłaty umieszczał za wycieraczką pojazdu.
W konsekwencji braku wpłaty ww. należności, do Zobowiązanego – jako właściciela wymienionych pojazdów, (który ustalony został w oparciu o zapisy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców) wysłano pisemne upomnienia zawierające wezwanie do zapłaty należności wraz z pouczeniem, że w przypadku braku wpłaty sprawa zostanie skierowana do przymusowej egzekucji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak organ wskazał, wszystkie upomnienia Zobowiązany odebrał osobiście.
Następnie, Prezydent Miasta G. jako wierzyciel i organ egzekucyjny wystawił dnia [...] maja 2023 r. tytuł wykonawczy nr [...]. Na jego podstawie zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. zastosowany został wobec Zobowiązanego środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.
Organ podał, iż obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa przez sam fakt zaparkowania samochodu na płatnym miejscu postojowym w strefie płatnego parkowania bez wniesienia opłaty za ten postój. W ocenie organu, powyższe niewątpliwie miało miejsce w sprawie i w każdym przypadku zostało udokumentowane przez kontrolera zdjęciami, co czyni, że zarzut nieistnienia obowiązku nie znajduje uzasadnienia. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej spoczywa na właścicielu samochodu, chyba, że w toku postępowania wykaże on, że samochód znajdował się
w posiadaniu innej osoby. W niniejszej sprawie nie miało to miejsca, zatem błąd co do zobowiązanego również należało uznać za niezasadny. Organ, jak podał, uczynił również zadość obowiązkowi uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia co udokumentował zwrotnymi potwierdzeniami odbioru podpisanymi własnoręcznie przez adresata, co także potwierdza niezasadność zarzutu w tym zakresie.
2.2. Od wydanego przez organ pierwszej instancji postanowienia zażalenie złożył Skarżący.
2.3. Postanowieniem z dnia 11 września 2024 r., na skutek rozpatrzenia zażalenia Strony, SKO utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż obowiązek ponoszenia opłat za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania wynika z art 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej jako u.d.p.).
Strefa płatnego parkowania została ustanowiona mocą uchwały Rady Miasta G. z dnia 27 lutego 2020 r., nr XX/524/20 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i śródmiejskiej strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta G. oraz ustalenia stawek i sposobu poboru opłat za postój pojazdów samochodowych w tych strefach (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2020 r., poz. [...]). Zgodnie z przepisami prawa obowiązkiem kierowcy parkującego pojazd samochodowy w obszarze strefy jest opłacenie czasu parkowania.
W sprawach dotyczących opłat za korzystanie ze strefy płatnego parkowania na terenie G., Prezydent tego miasta jest wierzycielem oraz organem egzekucyjnym. Wierzyciel dochodzi należnej mu opłaty za nieuiszczony postój w strefie płatnego parkowania. Ocena zasadności opłaty dokonywana jest w postępowaniu egzekucyjnym, gdzie zobowiązany ma możliwość wniesienia zarzutów, które pozostają jedynym środkiem umożliwiającym zobowiązanemu dochodzenie swych racji (por. wyrok WSA w Krakowie
z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. III SA/Kr 686/11, publ. LEX. nr 1214982).
W kwestii zarzutu który określono jako nieistnienie obowiązku, organ wskazał, że
w stanie faktycznym sprawy, pracownicy Z. w G. ustalili, że pojazdy Skarżącego: [...] o nr rej. [...] a także [...] [...], parkowały w strefie płatnego parkowania w G. (ul. [...], ul. [...]) kolejno w datach: [...] kwietnia 2018 r. ([...]),[...] marca 2019 r. ([...]),[...] marca 2019 r. ([...]),[...] marca 2019 r. ([...]),[...] maja 2019 r. ([...]),[...] października 2019 r. ([...]),[...] października 2019 r. ([...]) oraz [...] listopada 2019 r. ([...]).
Każdorazowy postój pojazdu, jeśli ma on miejsce na wyznaczonych miejscach
w Strefie Płatnego Parkowania bądź w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania, podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty za ten postój. Opłata zatem powinna zostać wniesiona bezpośrednio po zatrzymaniu się w tej strefie. Za nieuiszczenie zaś opłaty podstawowej pobierana jest opłata dodatkowa. Obowiązek, o którym mowa wyżej powstaje wprost
z przepisu prawa przez sam fakt zaparkowania na płatnych miejscach postojowych bez wniesienia opłaty za ten postój. Zawiadomienie natomiast informujące o powstałym obowiązku i zawierające wezwanie do zapłaty ma wyłącznie charakter dodatkowo informujący kierowcę o powstałym z mocy prawa obowiązku.
W kwestii z kolei okresu dochodzenia należności organ wypowiedział się, że czas możliwości dochodzenia ww. należności to czas do okresu przedawnienia zobowiązania
z tego tytułu. Zgodnie z art. 40d ust. 3 u.d.p. obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa
w art. 13f ust. 1, art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3 u.d.p., oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. l-2f, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust. 12 u.d.p., przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. A ponieważ najwcześniejsze zobowiązanie, którego dotyczy nin. postępowanie odnosi się do zdarzenia z dnia [...] kwietnia 2018 r., zobowiązanie to zgodnie z przywołanym przepisem uległoby przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2023 r. Wystawienie tytułu wykonawczego w dniu [...] maja 2023 r. miało miejsce w czasie, kiedy przedawnienie nie miało jeszcze miejsca. Skarżący nie przedstawił ani nie wskazał na jakiekolwiek dowody mogące świadczyć o tym, że w jakikolwiek sposób uregulował należności, o których mowa w postanowieniu organu pierwszej instancji.
Kolegium zaznaczyło także, że Skarżący nie wskazał na jakąkolwiek okoliczność mogącą świadczyć o tym, że pojazdy których dotyczyło postępowanie, nie stanowiły jego własności. W postanowieniu zostało wyjaśnione, że właściciel został ustalony na podstawie wpisów ujawnionych w Centralnej Ewidencji Pojazdów, która stanowi urzędowy zbiór danych o pojazdach zarejestrowanych na terenie Polski. Organ odwoławczy nie dostrzegł jakichkolwiek powodów, które uzasadniałyby kwestionowanie powoływania się na zawarte w ewidencji informacje.
Końcowo, odnosząc się do kwestii mylnie wpłaconej kwoty [...] zł, o której Skarżący wspomniał w piśmie z 27 sierpnia 2024 r., Kolegium podało, iż kwota nie stanowi przedmiotu postępowania.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, wnosząc o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 11 września 2024 r. w całości lub skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazał, iż przywołane przez organ i ustanowione mocą uchwały Rady Miasta G.
z dnia 27 lutego 2020 r. nr XX/524/20 strefy płatnego parkowania nie uwzględniają wynikającego z aktów normatywnych wyższego rzędu praw właścicieli nieruchomości do bezpłatnego dostępu do własnych nieruchomości w których również zamieszkują.
Nieruchomość, o której mowa wyżej, jedyny dostęp posiada od ul. [...], która to ulica całkowicie została objęta płatnym parkowaniem. W tym stanie rzeczy akt normatywny w formie podanej uchwały Rady Miasta G. narusza ustawowe prawo wynikające z aktu normatywnego wyższego rzędu. Tym samym uniemożliwia korzystanie ze swobodnego prawa szeroko rozumianego dostępu właściciela i mieszkańca do nieruchomości będącej jego własnością.
4. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazując, iż wniesiona przez Zobowiązanego skarga nie odnosi się do istoty sprawy i nie zawiera żadnych zarzutów podważających prawidłowość zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Na tej podstawie Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga jest niezasadna.
5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty a także na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Ponadto, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego z dnia 11 września 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia 31 lipca 2023 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co na podstawie powołanego art. 119 pkt 3 p.p.s.a. pozwoliło na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, iż nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania
z obrotu prawnego zakwestionowanego postanowienia.
5.3. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy Prezydent Miasta będący wierzycielem i jednocześnie organem egzekucyjnym, prawidłowo oddalił zarzuty Skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej opłat dodatkowych za postój samochodów osobowych w strefie płatnego parkowania.
W ramach wniesionych zarzutów na prowadzenie egzekucji Skarżący zarzucił nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanej, brak doręczenia upomnień, oraz prowadzenie egzekucji do roszczeń z ,,odległego okresu’’.
W ocenie organów obowiązek w niniejszej sprawie, dotyczący uiszczenia opłaty dodatkowej w związku z brakiem uiszczenia należnej opłaty za postój samochodów w strefie płatnego parkowania powstał z mocy prawa i dotyczy właściciela pojazdów. Organ doręczył upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego, a obowiązek nie uległ przedawnieniu.
W ocenie Sądu w tak zaistniałym w sprawie sporze, rację należy przyznać organom administracyjnym.
5.4. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym bądź niezgodnym
z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej. Zarzuty, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może wnieść nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w sprawie egzekucji administracyjnej.
Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów, enumeratywnie wymienia art. 33 § 1 u.p.e.a. Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Przepisy art. 56 § 3, art. 57 § 1 i art. 58 stosuje się odpowiednio (art. 35 § 1 u.p.e.a).
Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują natomiast przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu, organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.
Zgodnie z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie.
5.5. Jedną z podstaw wniesienia przez Skarżącego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej był zarzut z art. 33 § 2 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nieistnienie obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (przykładowo z mocy prawa) albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. III FSK 443/23, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl., zwanej dalej "CBOSA").
Obowiązek ponoszenia opłat za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania wynika z art 13 ust. 1 pkt 1 pit a) i b) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm. dalej jako ,,u.d.p.’’).
Zgodnie z tym przepisem, korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefach płatnego parkowania, w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1). Opłatę, o której z kolei mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b u.d.p., pobiera się za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1a).
Opłatę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7). Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. pobierana jest opłata dodatkowa (art. 13f ust. 1). Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania (art. 13f ust. 2 zd. 1).
Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdów należących do Skarżącego dotyczy okresu, w którym obowiązywała uchwała Nr XXXII/680/12 Rady Miasta G. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta G., ustalenia stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w tej strefie oraz ustalenia sposobu pobierania opłat (tekst jednolity: Dz. Urz. Woj. Pom. z 2014 poz. [...] z późn. zm.), która następnie utraciła moc i zastąpiona została uchwałą Rady Miasta G. z dnia 27 lutego 2020 r. nr XX/524/20 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i śródmiejskiej strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta G. oraz ustalenia stawek i sposobu poboru opłat za postój pojazdów samochodowych w tych strefach (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2020 r., poz. [...] z późn. zm.)
Zgodnie z przepisami powołanych uchwał, każdorazowy postój pojazdu, jeśli miał miejsce w strefie płatnego parkowania podlegał obowiązkowi uiszczenia opłaty za ten postój. Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego pobierana była opłata dodatkowa w wysokości 50 zł.
Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej akt prawa miejscowego. Obowiązek taki powinien zostać wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem, którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest, zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonale związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, że opłaty te są "pobierane", nie zaś "wymierzane" czy "ustalane" albo "określane" przez organ administracji, potwierdza zasadność tego wniosku (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Po 1273/16, CBOSA).
W judykaturze ponadto podkreśla się, że z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika zarazem, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje właściciela pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. A zatem, wierzyciel ma prawo domniemywać, że korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu i w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p.
Kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał to wie, kto to uczynił. Do przyjęcia domniemania faktycznego uprawniają, jak wyżej wskazano, zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, a także wynikająca z prawa własności tzw. triada uprawnień właścicielskich, czyli prawo do: posiadania (ius possidendi), korzystania i rozporządzania (ius disponendi). Tego rodzaju domniemanie ma zatem swoje źródło w definicji prawa własności zawartej w treści art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1740, ze zm., dalej także jako: "k.c."). Pozytywna strona własności obejmuje uprawnienie do posiadania rzeczy, uprawnienie do korzystania z rzeczy i uprawnienie do rozporządzania rzeczą. Wyraźnie zaznaczonym w przytoczonej normie uprawnieniem właściciela jest przysługujące mu uprawnienie do korzystania z rzeczy. Dopiero więc, kiedy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny - wskazany przez niego - podmiot, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to na nim spoczywa ciężar obalenia domniemania, że nie był "korzystającym" z pojazdu stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II GSK 3674/15 i II GSK 3589/15; wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 519/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 446/17, CBOSA).
Jak wynika z akt sprawy fakt postoju pojazdów Strony bez wniesionej opłaty dodatkowej w strefie płatnego parkowania na terenie miasta G. został ośmiokrotnie udokumentowany w okresie od [...] maja 2018 r. do [...] listopada 2019 r., zaś kierowca każdorazowo zawiadomiony (informacją umieszczoną za wycieraczką pojazdów)
o powstałym obowiązku uiszczenia ww. należności.
Z akt sprawy wynika, że dowody zebrane w sprawie tj. dokumentacja fotograficzna, na której widoczny jest pojazd wraz z jego tablicą rejestracyjną oraz rejestracja miejsca daty i godziny parkowania w sposób niewątpliwy wskazują, że pojazdy należące do Skarżącego zostały zaparkowane w miejscu wyznaczonym do parkowania w strefie płatnego parkowania (ul. [...] oraz ul. [...] w G.), bez uiszczenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Co więcej, kontroler każdorazowo wykonując zdjęcia z faktu postoju pojazdu bez wniesionej opłaty za ten postój, umieszczał zawiadomienie informujące kierowcę o powstałym obowiązku uiszczenia ww. opłaty za wycieraczką pojazdu. Zatem zarzut podniesiony w ww. zakresie pozostaje nieuzasadniony.
Wierzyciel skierował do Skarżącego upomnienia, w których wezwano do uregulowania należności z tytułu opłat dodatkowych w związku z nieopłaconym postojem pojazdu w strefie płatnego parkowania, które wbrew twierdzeniom skargi zostały prawidłowo doręczone Skarżącemu.
W związku z brakiem zapłaty opisanych należności wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zaległości z tytułu nieuiszczonych opłat dodatkowych.
Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej powstał na podstawie przepisu prawa, w związku z faktem zaparkowania na płatnych miejscach postojowych w strefie płatnego parkowania bez wniesienia opłaty za ten postój.
W ocenie Sądu prawidłowe jest zatem stanowisko organów w zakresie oceny jako niezasadnego zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienia obowiązku, o którym mowa wyżej.
5.6. Niezasadnym na tle rozpoznawanej sprawy pozostaje także zarzut dochodzenia przez organy ,,roszczeń z odległego okresu’’, które wiąże się z zarzutem przedawnienia.
Zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p., opłaty, o których mowa w art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1, oraz kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1-2f, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust. 12 u.d.p., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Z kolei, obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1, art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1-2f, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone (art. 40d ust. 3 u.d.p.). Jak wskazał organ odwoławczy, najwcześniejsze zobowiązanie, którego dotyczy postępowanie dotyczy opłaty dodatkowej z dnia [...] kwietnia 2018 r., którego okres przedawnienia upłynąłby w dniu 31 grudnia 2023 r. Natomiast jak wynika z akt sprawy tytuł wykonawczy obejmujący tę należność został wystawiony w dniu [...] maja 2023 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia.
5.7. Organy w rozpoznawanej sprawie słusznie za nieuzasadniony uznały również zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.
W judykaturze podkreśla się, iż z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje właściciela pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. Zatem, wierzyciel ma prawo domniemywać, że korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu
i w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p.
Organy w sposób prawidłowy ustaliły właściciela obu pojazdów, korzystając przy tym z zapisów ujawnionych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Skarżący natomiast podnosząc zarzut błędu co do osoby zobowiązanego nie przedstawił, ani nie wskazał na okoliczności, dowody, które mogłyby świadczyć, że pojazdy parkowane w strefie płatnego parkowania w podanych wyżej miejscach i datach nie stanowiły jego własności. Nie dostrzeżono również jakichkolwiek powodów, dla których możliwe byłoby kwestionowanie powoływania się przez organ pierwszej instancji na zawarte w ww. ewidencji informacje.
5.8. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że ustanowione mocą uchwały Rady Miasta G. z dnia 27 lutego 2020 r. strefy płatnego parkowania nie uwzględniają wynikającego z aktów normatywnych wyższego rzędu praw właścicieli nieruchomości do bezpłatnego dostępu do własnych nieruchomości w których również zamieszkują, Sąd wskazuje, iż strefy płatnego parkowania zostały ustanowione i uregulowane mocą nie tylko obecnie obowiązującej uchwały Rady Miasta G. z dnia 27 lutego 2020 r. Nr XX/524/20 z późniejszymi jej zmianami. Stanowiły one również przedmiot uregulowania wcześniejszą uchwałą Nr XXXII/680/12 Rady Miasta G. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta G., ustalenia stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w tej strefie oraz ustalenia sposobu pobierania opłat (tekst jednolity: Dz. Urz. Woj. Pom. z 2014 poz. [...] z późn. zm.), - uchwały, która obowiązywała w okresie kiedy po stronie Zobowiązanego powstał obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania wynikający
z powołanych uchwał jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Przedmiotowy obowiązek wynika zarówno z przywołanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych jak i wydanych z jej upoważnienia uchwał rady miasta, stanowiących akty prawa miejscowego.
Uchwała, która stanowi akt prawa miejscowego jest z kolei źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które ją ustanowiły. Jako akt będący źródłem przepisów powszechnie obowiązujących wymagane jest, aby jej postanowienia były stosowane przez właściwe organy administracyjne. Co ważne obowiązek przestrzegania przepisów prawa przez organy władzy publicznej wynika z art. 7 Konstytucji RP, a powielony został także w treści art. 6 k.p.a, zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.
Natomiast Sąd w analizowanej sprawie dotyczącej zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej nie bada prawidłowości zapisów uchwały, w tym ustanowienia stref płatnego parkowania, śródmiejskich stref płatnego parkowania i ich odniesienia do praw właścicielskich osób zamieszkujących nieruchomości położone w podanych strefach, gdyż, po pierwsze Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami sprawy, ocena zaś prawidłowości zapisów powołanej uchwały wykracza poza te ramy. Po drugie, procedura orzekania w zakresie prawidłowości aktów prawa miejscowego jest odrębną od sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Z akt sprawy nie wynika także, by taka procedura została uruchomiona.
5.9. Biorąc zatem pod uwagę wszystkie omówione powyżej okoliczności faktyczne i prawne, należało uznać za prawidłowe stanowisko SKO, że nie zostały spełnione podstawy do uwzględnienia podniesionych przez Skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Sąd nie stwierdził również naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
5.10. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga jest niezasadna, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.