I SA/Gd 82/22

I SA/Gd 82/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-05-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Marek Kraus
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 1120/22 - Wyrok NSA z 2023-02-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 233 § 2 pkt 1 art. 163 § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Marek Kraus, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 listopada 2021 r. nr 2201-IOD-3.4102.99.2021 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 216 § 1 w zw. z art. 162, art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.) – dalej: O.p., w związku z prowadzonym postępowaniem z wniosku M. P. (dalej: podatnik lub Skarżący) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia 07.06.2021r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 2015 rok, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
Naczelnik US decyzją z dnia 07.06.2021r. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Rozstrzygnięcie zawierało pouczenie o prawie i trybie wniesienia odwołania do organu drugiej instancji - Dyrektora IAS terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (art. 223 O.p.).
Decyzja została uznana za doręczoną Stronie w trybie art. 150 O.p. z dniem 23.06.2021r. Przy czym pierwsze awizo przesyłki miało miejsce 06.09.2021r., a drugie 17.06.2021r. Doręczenie nastąpiło na prawidłowy adres zamieszkania podatnika tj. [...]
W ustawowym terminie podatnik nie wniósł odwołania od w/wym. decyzji, zatem zgodnie z art. 128 O.p. decyzja organu podatkowego pierwszej instancji stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.
Odwołanie od decyzji zostało złożone w urzędzie pocztowym w dniu 13.08.2021r. tj. z uchybieniem w/wym. terminu.
Wraz z odwołaniem podatnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia - uznając, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy podatnika.
We wniosku podatnik reprezentowany przez pełnomocnika wskazał, że przyczyną wniesienia odwołania z uchybieniem terminu były brak wiedzy o wydanej decyzji - podatnik w czerwcu 2021 r. przebywał stale poza Polską, bowiem jest marynarzem zatrudnionym na jednostkach obcej bandery przez zagranicznego armatora na tzw. kontraktach i pracuje w systemie rotacji; brak doręczenia decyzji - podatnik, ani jego pełnomocnik do spraw doręczeń nie otrzymali awiza, ani powiadomienia na numer telefonu z informacją o próbie doręczenia przesyłki.
Dyrektor IAS na wstępie podkreślił, że zgodnie z postanowieniami art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
W myśl art. 162 § 2 tej ustawy podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.
Zgodnie przy tym z treścią art. 162 § 3 O.p., przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 163 § 2 ww. O.p. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
Z cytowanych przepisów w opinii Dyrektora IAS wynika, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uzależnione jest od łącznego spełnienia czterech przesłanek:
• złożenia wniosku w tym zakresie przez zainteresowanego (1)
• złożenia wniosku w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (2),
• uprawdopodobnienia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu (3) oraz
• dokonania wraz ze złożeniem wniosku czynności, dla której był określony termin (4).
Niespełnienie zaś choćby jednej z ww. przesłanek skutkuje odmową przywrócenia terminu przez organ podatkowy.
Tymczasem podatnik nie spełnił dwóch z w/wym przesłanek. Dyrektor IAS zauważa, że podatnik przede wszystkim nie dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania.
Dyrektor IAS wskazał, że wbrew temu co twierdzi podatnik informacja o wydaniu w/wym. decyzji powzięta została przez Stronę już 14.07.2021r. tj. w dacie doręczenia tytułu wykonawczego z dnia 09.07.2021r., który został odebrany przez J. P. (pełnomocnictwo pocztowe do odbioru i kwitowania korespondencji z dnia 18.01.2013r.).
Przedmiotowa korespondencja zawiera informację o numerze, kwocie oraz dacie wydania orzeczenia stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (tj. decyzji z dnia 07.06.2021r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 2015 rok w kwocie 136.107 zł).
W tych okolicznościach termin, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. upłynął w dniu 21.07.2021 r. Zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniesiony za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 13.08.2021r. został złożony po terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności procesowej (tj. po 23 dniach).
Dyrektor IAS zauważa, iż do ustalenia biegu ww. terminu wystarczające jest powzięcie przez podatnika wiedzy o wydaniu decyzji, a nie znajomość jej treści (por. wyrok NSA z 24.07.2020r. sygn. akt II FSK 1207/18). Skoro zatem skutecznie ustanowiony pełnomocnik pocztowy odebrał korespondencję kierowaną do Strony, to uznać należy, że tytuł wykonawczy został skutecznie odebrany przez J. P., a tym samym Strona skutecznie powzięła wiedzę o wydaniu decyzji w sprawie.
Odnośnie argumentacji pełnomocnika co do okoliczności braku wiedzy podatnika o wydaniu decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 w związku z wykonywaniem zawodu marynarza i jego nieobecnością w Polsce w dacie doręczenia decyzji Dyrektor IAS wyjaśnił, że argumentacja w powyższym zakresie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie organu, bowiem podatnik ustanowił pełnomocnika pocztowego, który w jego imieniu uprawniony był do odbioru korespondencji podczas nieobecności podatnika w kraju. W tych okolicznościach to na pełnomocniku spoczywa odpowiedzialność, za poinformowanie Strony o doręczeniu korespondencji, co w dalszej kolejności umożliwiłoby podjęcie przez podatnika skutecznie działań mających na celu złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni od powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.
Odnosząc się do kwestii braku prawidłowego doręczenia decyzji z 07.06.2021r. - podatnik twierdzi, że ani on, ani jego pełnomocnik do spraw doręczeń nie otrzymali awiza, ani powiadomienia na numer telefonu z informacją o próbie doręczenia przesyłki, organ odwoławczy odnosząc się do tych okoliczności, stwierdził, że podatnik w dniu 03.09.2021r. oraz w dniu 19.10.2021r. złożył skargę do Dyrekcji Generalnej Poczty Polskiej na nieprawidłowości w funkcjonowaniu Urzędu Pocztowego w L. Jednakże w odpowiedzi na powyższe w/wym. operator pocztowy w piśmie z dnia 10.09.2021r. wskazał, że przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji z dnia 07.06.2021r została doręczona w sposób prawidłowy.
Organ odwoławczy zauważa, że z akt sprawy wynika, że każde pismo organu podatkowego skierowane do podatnika opatrzone jest urzędowym potwierdzeniem odbioru z właściwą adnotacją o próbach doręczenia korespondencji przez doręczyciela poczty, podpisami osób doręczających oraz osób odbierających korespondencję. Zatem procedura doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z 07.06.2021r. została zachowana - co potwierdza czytelny jej opis na potwierdzeniu odbioru. Organ odwoławczy przy tym podkreślił, że potwierdzenie odbioru jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości tego co zostało w nim potwierdzone. Skarżący natomiast nie przedłożył dowodu przeciwnego wskazującego na uchybienia w doręczeniu tej korespondencji (brak informacji o stwierdzeniu uchybień przez operatora pocztowego).
Odnosząc się kolejnej kwestii związanej - zdaniem Strony - z okolicznością iż od momentu wszczęcia postępowania podatkowego przez 8 miesięcy Naczelnik US nie podjął żadnego kontaktu z podatnikiem co za skutkowało tym, iż podatnik nie spodziewał się wydania decyzji akurat w czerwcu 2021 r. organ odwoławczy stwierdza, że zarzuty podatnika w tym zakresie nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że np. korespondencja z dnia 09.10.2020r., z dnia 19.04.2021r. oraz z dnia 17.05.2021r. zostały doręczone podatnikowi na wskazany na adres zamieszkania i odebrane osobiście przez podatnika. Zdaniem Dyrektora IAS, na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż postanowieniem z dnia 20.04.2021r. zawiadomiono podatnika, że prowadzone postępowanie podatkowe zostanie zakończone do dnia 25.06.2021r. Ponadto odebrane w dniu 26.05.2021r. osobiście przez podatnika postanowienie z dnia 17.05.2021r. dawało możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem decyzji. Bezspornie zatem, podatnik mógł spodziewać się wydania decyzji przez organ podatkowy w terminie do 25.06.2021r.
Końcowo Dyrektor IAS stwierdził, że art. 162 § 1 O.p. nie wymaga udowodnienia braku winy. Przepis ten posługuje się terminem "uprawdopodobnienia". Dlatego też ze względu na użycie w przepisie pojęcia "uprawdopodobnienie", podkreśla się konieczność wykazania z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących od zainteresowanego. Zatem mając na uwadze, że zarówno wszczęcie postępowania podatkowego jak i doręczenie decyzji podatkowej kończącej to postępowanie nastąpiło w sposób prawidłowy - na adres zamieszkania podatnika, zgodnie (w tym drugim przypadku) z zachowaniem procedury doręczenia zastępczego - brak jest podstaw do uznania, że do uchybienia terminu w związku z rotacyjnym charakterem pracy podatnika nie doszło z jego winy.
Jakkolwiek na podkreślenie zasługuje okoliczność, że podatnik dołożył staranności i udzielił pełnomocnictwa pocztowego swojej matce, to okoliczność ta nie zmienia faktu, że prawidłowo skierowana korespondencja nie została odebrana przez ustanowionego pełnomocnika do doręczeń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Skarżący, wnosząc o jego uchylenie, wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:
1) kserokopii książeczki żeglarskiej nr [...] z danymi jej posiadacza oraz potwierdzeniem zamustrowania na statku w okresie od 07.07.2021r. do 30.07.2021r.;
2) potwierdzenia rezerwacji w A Hotel na okoliczność pobytu podatnika na kwarantannie w okresie od 29.06.2021r. do 06.07.2021r.;
3) listu pokładowego z dnia 25.06.2021r. na okoliczność wylotu w dniu 29.06.2021r.;
4) zawiadomienia z dnia 28.10.2021r. o rozpatrzeniu skargi z dnia 19.10.2021r.;
5) zawiadomienia z dnia 17.11.2021r. o rozpatrzeniu skargi z dnia 19.10.2021r.
Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 162 § 1 O.p. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania pomimo uprawdopodobnienia, iż uchybienie nastąpiło z przyczyn niezależnych od podatnika oraz pełnomocnika;
2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez podjęcie przez organy podatkowe działań niezgodnych z przepisami prawa, stosowanie wykładni przepisów prawa krzywdzącej dla podatnika, łamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario)
3) art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 O.p. poprzez nieuwzględnienie jako dowodu w sprawie wyjaśnień przedstawionych przez podatnika w toku prowadzonego postępowania, wyprowadzenie nielogicznych wniosków przez organy podatkowe na skutek pseudointerpretacji przepisów prawa dokonanej na podstawie własnej oceny i uznania organów, niewyczerpujące i nierzetelne rozpatrzenie całego materiału dowodowego przedstawionego przez podatnika, w tym wydanie postanowienia przez organ podatkowy przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, a mianowicie wydanie postanowienia pomimo, iż do chwili rozstrzygnięcia nie wpłynęła istotna dla sprawy informacja o rozpatrzeniu skargi podatnika z dnia 19.10.2021r. na czynności operatora pocztowego, dokonanie przez organy podatkowe oceny dowodów w sposób dowolny, nielogiczny, nierzetelny i niespójny.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu braku skutecznego doręczenia Skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 07.06.2021r., a w konsekwencji braku wejścia tej decyzji do obrotu prawnego. Uznając zarzut ten za bezzasadny należy zauważyć, że ww. decyzja Naczelnika US została doręczona Skarżącemu w trybie art. 150 O.p. - w trybie zastępczego doręczenia. Powyższą korespondencję organ podatkowy skierował na aktualny adres zamieszkania Skarżącego tj.: [...]. Z potwierdzenia odbioru decyzji z dnia 07.06.2021r. wynika, że przesyłka zawierająca decyzję podatkową była awizowana dwukrotnie: 09.06.2021r. oraz 17.06.2021r.
Zatem doręczający (poczta polska) zachował procedurę doręczenia tej przesyłki - co potwierdza czytelny jej opis na potwierdzeniu odbioru. Podkreślić przy tym należy, że potwierdzenie odbioru jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości tego co zostało w nim potwierdzone. Skarżący natomiast nie przedłożył dowodu przeciwnego wskazującego na uchybienia w doręczeniu tej korespondencji. Ponadto każde pismo organu podatkowego skierowane do podatnika opatrzone jest urzędowym potwierdzeniem odbioru z właściwą adnotacją o próbach doręczenia korespondencji przez doręczyciela poczty polskiej, podpisami osób doręczających oraz osób odbierających korespondencję. Zatem procedura doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z 07.06.2021r. została zachowana - co potwierdzają czytelne opisy na kopercie.
Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor IAS zasadnie uznał, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 07.06.2021r. została skutecznie doręczona podatnikowi w dniu 23.06.2021r. na jego aktualny adres zamieszkania. Zatem decyzja powyższa weszła do obrotu prawnego. Tak więc co do zasady Skarżący winien był wnieść odwołanie od tej decyzji w nieprzekraczalnym terminie do 07.07.2021r. Tymczasem Skarżący złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w urzędzie pocztowym w dniu 13.08.2021r. tj. 37 dni po terminie.
Przechodząc do analizy przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w zaskarżonym postanowieniu z dnia 09.11.2021r. organ podatkowy zasadnie wskazał, że zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Formalną przesłankę przywrócenia uchybionego terminu zawarto w § 2, stwierdzając, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przywrócenie terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu przewidzianego w art. 162 § 2 jest niedopuszczalne (art. 162 § 3 O.p.).
Z cytowanych przepisów wynika, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uzależnione jest od łącznego spełnienia czterech przesłanek:
• złożenia wniosku w tym zakresie przez zainteresowanego (1)
• złożenia wniosku w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (2),
• uprawdopodobnienia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu (3) oraz
• dokonania wraz ze złożeniem wniosku czynności, dla której był określony termin (4).
Jak trafnie zauważa organ odwoławczy, przepisy regulujące przywracanie terminu nie ustanawiają hierarchii ważności przesłanek w nich ustanowionych. Oznacza to, że niespełnienie choćby jednej z nich, przy równoczesnym dopełnieniu innych, przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu.
W myśl powołanych przepisów, w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania argumenty oraz przedłożone przez stronę dokumenty powinny uprawdopodobniać, tj. wskazywać, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy podatnika. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Dlatego niewystarczające są same jej twierdzenia. Uprawdopodobnienie musi wynikać z dowodów, na podstawie których możliwe jest potwierdzenie, że wskazane we wniosku okoliczności uprawdopodobniają, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podatnika.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że Skarżący nie spełnił dwóch przesłanek.
Przede wszystkim nie dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania.
Dyrektor IAS trafnie zauważa, że wbrew temu co twierdzi Skarżący informacja o wydaniu ww. decyzji powzięta została przez niego już 14.07.2021r. tj. w dacie doręczenia tytułu wykonawczego z dnia 09.07.2021r., który został odebrany przez J. P. (pełnomocnictwo pocztowe do odbioru i kwitowania korespondencji z dnia 18.01.2013r.). Przedmiotowa korespondencja zawiera informację o numerze, kwocie oraz dacie wydania orzeczenia stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (tj. decyzji z dnia 07.06.2021r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 2015 rok).
W tych okolicznościach termin, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. upłynął w dniu 21.07.2021r. Zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniesiony za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 13.08.2021r. został złożony po terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności procesowej (tj. po 23 dniach).
Tym samym zarzut Skarżącego w kwestii naruszenia art. 162 § 2 oraz art. 178 O.p. uznać należy za chybiony. Powyższe uchybienie jest już wystarczającym do odmownego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jest to termin prawa materialnego i nie podlega przywróceniu.
Skarżący nie wykazał ponadto, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania było przez niego niezawinione. Jak trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z art. 162 § 1 O.p. przywrócenie terminu, któremu strona uchybiła możliwe jest tylko wtedy, gdy niezachowanie terminu nastąpiło bez winy strony. Jak wskazuje się w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A zatem, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy nakłada na stronę obowiązek zachowania szczególnej staranności i ostrożności przy dokonywaniu czynności procesowej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Brak zaś tej winy można uznać wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Ponadto art. 162 § 1 O.p. wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale uprawdopodobnienia, że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika.
W niniejszej sprawie w ocenie Skarżącego brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania wynika z tego, że - jak twierdzi - decyzja nie została mu skutecznie doręczona.
Zdaniem Skarżącego przedłożone do skargi dowody bezsprzecznie świadczą o nieobecności podatnika w kraju w okresie poprzedzającym wydanie decyzji z dnia 07.06.2021r. Ponadto (jak podnosi pełnomocnik) Skarżący nie był świadomy, że Naczelnik US wydał ww. decyzję, ponieważ nie otrzymał od operatora pocztowego tj. Poczty Polskiej S.A. powiadomienia SMS o awizowaniu przesyłki zawierającej ww. decyzję. Wiedzę na temat wydanej decyzji podatnik pozyskał dopiero w piśmie organu pierwszej instancji z dnia 03.08.2021r. Odnosząc się do powyższego zarzutu Dyrektor IAS trafnie zauważa, że argumentacja przedstawiona przez Skarżącego w kwestii posiadanej wiedzy na temat okoliczności wydania przez organ pierwszej instancji decyzji za 2015 rok nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a co za tym idzie nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezsporny w niniejszej sprawie pozostałe fakt, że Skarżący w okresie od 29.06.2021r. do 30.07.2021r. przebywał poza granicami kraju. Jednakże z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 20.04.2021r. zawiadomiono podatnika, że prowadzone postępowanie podatkowe zostanie zakończone do dnia 25.06.2021r. Ponadto odebrane w dniu 26.05.2021r. osobiście przez podatnika postanowienie (w trybie art. 123 i art. 200 O.p.) z dnia 17.05.2021r. dawało możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem decyzji. Bezspornie zatem, podatnik mógł spodziewać się wydania decyzji przez organ podatkowy w terminie do 25.06.2021r.
Należy również nadmienić, że w związku z rotacyjnym charakterem wykonywanej pracy od dnia 18.01.2013r. podatnik ustanowił pełnomocnika pocztowego - swoją matkę, która w jego imieniu uprawniona była do odbioru korespondencji. Brak więc odbioru korespondencji przez osobę upoważnioną w czasie nieobecności korespondencji należy ocenić jako zaniechanie osoby trzeciej, które nie może być oceniane w kontekście braku winy Skarżącego.
Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z brakiem powiadomienia (awizowanie) przez operatora pocztowego o fakcie doręczenia przesyłki z dnia 07.06.2021r. w świetle zgromadzonego materiału dowodowego podniesione w tym zakresie zarzuty uznać należy za bezpodstawne. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniach 03.09.2021r. oraz 19.10.2021r. Skarżący złożył skargę do Dyrekcji Generalnej Poczty Polskiej na nieprawidłowości w funkcjonowaniu Urzędu Pocztowego w L.
W odpowiedzi w piśmie z dnia 10.09.2021r. operator wskazał, że przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji z dnia 07.06.2021r. została doręczona w sposób prawidłowy. Natomiast w dodatkowych pismach (dołączonych do skargi) z dnia 28.10.2021r. oraz z dnia 17.11.2021r. operator potwierdził, iż "(...) Poczta Polska S.A., zgodnie z art. 37 Ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku Prawo pocztowe (tekst jednolity Dz.U. 2020 poz. 1041.) jest zobowiązana doręczać przesyłki pocztowe adresatowi pod wskazanym adresem Z ustaleń wynika, że każdorazowo podejmowana jest próba doręczenia przesyłek, a w sytuacji nieobecności adresata lub osoby uprawnionej do odbioru, pozostawiane jest zawiadomienie z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki. Informujemy że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania (...)".
W ocenie Sądu, złożenie do operatora pocztowego żądania otrzymywania zawiadomień w formie elektronicznej SMS bez sprawdzenia obowiązujących w tym zakresie zasad świadczy o tym, że do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przyczynił się sam Skarżący. Zatem brak jest podstaw do uznania, że do uchybienia terminu nie doszło z winy podatnika, co zasadnie odkreślił Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu.
Mając powyższe na uwadze za bezpodstawne również należy uznać zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 oraz art. 191 O.p. - to, że treść skarżonego postanowienia nie odpowiada oczekiwaniom Skarżącego w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych czy też zasady prawdy obiektywnej. Strona ma prawo do subiektywnego przekonania o zasadności swoich zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu orzekającego wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań Strony, nie stanowi o naruszeniu w/w przepisów postępowania.
Z tych przyczyn, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) orzeczono jak w wyroku.