I SA/Gd 804/06

I SA/Gd 804/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bogusław Woźniak
Danuta Oleś /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Sygn. powiązane
II FSK 1115/07 - Wyrok NSA z 2008-11-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Danuta Oleś Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Bogusław Wożniak Protokolant Referent Sylwia Górny po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 3 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 marca 2006 r. M. M. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie opodatkowania dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że papiery wartościowe nabył przed 1 stycznia 2004 r. tj. 25 stycznia 2002 r. w Domu Maklerskim "A" SA, który prowadził rachunek inwestycyjny papierów wartościowych nie dopuszczonych do publicznego obrotu. M. M. wnosił o stwierdzenie, czy przychody ze zbycia papierów wartościowych nabytych przed 1 stycznia 2004 r. nie zostały wyłączone z opodatkowania na mocy art. 19 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r., gdyż w jego ocenie obowiązuje zwolnienie od podatku dochodów ze zbycia papierów wartościowych w regulowanym obrocie pozagiełdowym prowadzonym przez depozytariusza akcji "B" przez Dom Maklerski "A" S.A.
Postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.
W uzasadnieniu swojego postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca uzyskał dochód ze sprzedaży akcji "B", które nabył 25 stycznia 2002 r. "A" S.A., jak wskazywał we wniosku podatnik, prowadził rachunek inwestycyjny papierów wartościowych nie dopuszczonych do publicznego obrotu, przekazując go następnie do Domu Maklerskiego "C". Organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej p.d.o.f., za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się między innymi przychody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Organ wskazał również, że w myśl art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych ustaw (Dz.U. nr 202, poz. 1956 i nr 222 poz. 2201) obowiązujące od 1 stycznia 2004 r. przepisy regulujące zasady opodatkowania dochodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych nie mają zastosowania do dochodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, o których mowa w art. 52 pkt 1 lit b p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r., pod warunkiem, że papiery te zostały nabyte przed 1 stycznia 2004 r. Przepis zaś art. 52 pkt 1 lit b p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., zwalniał od podatku w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2003 r. dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które są dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabytych na podstawie oferty publicznej lub na giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. nr 118, poz. 754 i nr 141, poz. 945 z 1998 r. nr 107, poz. 669 i nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. nr 22, poz. 270, nr 60, poz. 702 i 703, nr 94, poz. 1037 i nr 103 poz. 1099).
Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że skoro Dom Maklerski "A" SA prowadził rachunek inwestycyjny papierów wartościowych nie dopuszczonych do publicznego obrotu, to w dacie nabycia przedmiotowe papiery nie były dopuszczone do publicznego obrotu, a zatem nie została spełniona jedna z wymienionych przesłanek zwolnienia od podatku dochodowego.
Reasumując organ podatkowy wskazał, że przychód uzyskany ze sprzedaży papierów wartościowych, które nie zostały dopuszczone do publicznego obrotu nie korzysta ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych przewidzianego w art. 19 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych ustaw.
Powyższe rozstrzygnięcie M. M. zaskarżył zażaleniem.
Decyzją z dnia 3 sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznając, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, że wyłączone z opodatkowania są przychody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które zostały nabyte przed 1 stycznia 2004 r. i które są dopuszczone do publicznego obrotu i nabyte na podstawie oferty publicznej, bądź na giełdzie papierów wartościowych, bądź w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, bądź na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko zajęte przez organ pierwszoinstancyjny, że przedmiotowe akcje nie spełniły warunków uprawniających do zwolnienia, bowiem zostały nabyte z rachunku inwestycyjnego papierów nie dopuszczonych do publicznego obrotu. Powyższa konstatacja wynika z okoliczności jednoznacznie wskazanych we wniosku – tj., nabycia papierów nie dopuszczonych do publicznego obrotu w sytuacji, gdy oferta sprzedaży była kierowana do ściśle określonych adresatów, a więc nie miała charakteru oferty publicznej.
Od powyższej decyzji M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych ustaw w związku z art. 52 pkt 1 lit. b p.d.o.f. poprzez bezzasadne przyjęcie, że warunkiem zwolnienia z podatku dochodu uzyskanego ze sprzedaży akcji jest, aby akcje te w dacie ich kupna były dopuszczone do publicznego obrotu oraz że skarżący nie nabył akcji w ramach oferty publicznej. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postanowienia organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że organy podatkowe błędnie interpretowały art. 52 pkt 1 lit. b p.d.o.f., który mówi wyraźnie o akcjach, które są dopuszczone do obrotu publicznego w dacie osiągnięcia dochodu z ich odpłatnego zbycia, a nie o akcjach, które były dopuszczone do obrotu publicznego w momencie ich nabywania, jak błędnie przyjęły organy podatkowe. Zdaniem skarżącego przesłanką zwolnienia z podatku jest okoliczność, czy akcje były dopuszczone do publicznego obrotu w dacie sprzedaży. Na tej podstawie skarżący wywodził, że udzielona skarżącemu pisemna interpretacja, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego jest sprzeczna z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 k.p.a. lub innych ustawach szczególnych, w tym w ordynacji podatkowej.
Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.
W pierwszej kolejności, zdaniem Sądu, zaakcentować należy, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt P 36/05 nie budzi wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP.
Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14 a ordynacji podatkowej.
W myśl § 1 powołanego przepisu naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa (według swej właściwości) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Paragraf drugi tego przepisu przewiduje, że wniosek o interpretację składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.
Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3).
Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych innych niż opisane w pytaniu skierowanym do organu.
Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy, bez jakiejkolwiek możliwości swobodnego odnoszenia się do innych stanów faktycznych niż ten precyzyjnie opisany przez podatnika w złożonym zapytaniu.
Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie tylko i wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Zaakcentować jednak należy, że organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest, bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.
Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę w złożonym pytaniu. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest, więc możliwe dalsze uzupełnienie, bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że organ podatkowy prawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania. Powyższa konstatacja jest uwarunkowana ustaleniem, że wnioskodawca wskazał we wniosku, iż jego pytanie dotyczy opodatkowania przychodu ze sprzedaży papierów wartościowych "nie dopuszczonych do publicznego obrotu". Powyższą informacją zawartą we wniosku organ wydający interpretację był związany i wydane postanowienie za przedmiot miało papiery wartościowe nie dopuszczone do publicznego obrotu.
Zdaniem Sądu organ podatkowy dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego opisanego przez M. M., przedstawił swój pogląd dotyczący rozumienia i zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do niniejszej sytuacji indywidualnej. Nie ma więc podstaw, by uznać ją za błędną lub wadliwą.
Nie zasługują, zdaniem Sądu, na uwzględnienie zarzuty skarżącego, który analizując zastosowany przez organy podatkowe przepis wskazał, że zwolnienie od podatku dotyczy też akcji dopuszczonych do publicznego obrotu papierami wartościowymi (w dacie osiągnięcia przychodu), a nie jedynie akcji, które były dopuszczone do obrotu publicznego w dacie nabycia. Skarżący wywodził jakoby organ podatkowy błędnie przyjął, że przesłanką zwalniającą z podatku jest okoliczność nabycia akcji dopuszczonych do publicznego obrotu, nie uwzględniając, że w przepisie jest mowa o akcjach dopuszczonych do publicznego obrotu w dacie ich sprzedaży.
Wywód skarżącego dowodzi niezrozumienia istoty instytucji przewidzianej w art. 14a ordynacji podatkowej. Organ podatkowy, bowiem nie czynił ustaleń, czy akcje wnioskodawcy były dopuszczone do publicznego obrotu i w jakiej dacie. Oparł się w tej mierze wyłącznie na informacjach zawartych we wniosku o interpretację, w którym M. M. jednoznacznie stwierdził, że jego wniosek dotyczy "akcji nabytych u depozytariusza prowadzącego rachunek inwestycyjny papierów wartościowych nie dopuszczonych do publicznego obrotu". Organ będąc związany powyższą informacją zawartą we wniosku udzielił prawidłowej odpowiedzi na tak zadane pytanie.
Niezasadnie, więc skarżący dowodzi, że organ poczynił błędne ustalenia, ponieważ organ odniósł się jedynie do kwestii i stanu opisanego we wniosku przez skarżącego. Zawarte w zażaleniu i skardze dodatkowe informacje modyfikujące stan faktyczny określony we wniosku nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości dokonanego przez organ rozstrzygnięcia.
Jeśli w istocie wnioskodawcy zależy na uzyskaniu interpretacji w zakresie stosowania przepisów podatkowych, co do stanu faktycznego określonego w skardze (w sposób oczywisty odbiegającego od określonego we wniosku o interpretację złożonego w niniejszej sprawie) musi wystąpić z odrębnym wnioskiem w trybie art. 14 a ordynacji podatkowej, nie jest bowiem możliwe precyzowanie, czy modyfikowanie wniosku po wydaniu przez organ podatkowy postanowienia co do stanowiska pytającego.
Sąd uznając, w oparciu o art. 145 p.p.s.a. a contrario, że w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nie zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności, bądź stwierdzeniem wydania z naruszeniem prawa, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.