I SA/Gd 764/24

I SA/Gd 764/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący/
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 2 pkt 1, art. 34
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi K. Cz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 lipca 2024 r. sygn. akt SKO Gd/5843/23 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej "SKO"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 2 pkt 1, art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia K. C. (dalej "Skarżący") na postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska (dalej "Prezydent Miasta") z dnia 4 lipca 2023 r. w sprawie zarzutu dotyczącego prowadzonego postępowania egzekucyjnego, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
2.1. Kontrola została wykonana za pomocą mobilnego urządzenia rejestrującego (samochód do e-kontroli) w dniu 03.08.2022 r., które dwukrotnie tj. o godzinie 16:30 i 16:39 zarejestrował postój samochodu nr rej. [...] na płatnym miejscu postojowym w rejonie parkometru nr [...] zlokalizowanym przy ul. [...] w sektorze W. (AWG) Strefy Płatnego Parkowania bez wniesionej opłaty za ten postój. Opłaty za postój pojazdu w tym sektorze obowiązują od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00-17:00. Mobilne Urządzenie Rejestrujące weryfikuje elektronicznie każdorazowo w bazie danych Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni, czy dla danego numeru rejestracyjnego wniesiona została opłata za postój, czy to w parkometrze czy to przy użyciu aplikacji mobilnej, a także czy został wydany abonament uprawniający do bezpłatnego postoju w danym sektorze. Informacja o dokonanej opłacie za parkowanie trafia do bazy danych w czasie rzeczywistym. Na zdjęciach widoczne są współrzędne GPS z miejsca kontroli, a także jej data i godzina. Na mapkach natomiast uwidocznione jest miejsce postoju samochodu.
Organ ustalił w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców własność pojazdu, po czym do Skarżącego, jako właściciela auta, wysłano wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej, które zobowiązany odebrał osobiście w dniu 05.09.2022 r.
W dniu 13.10.2022 r. do Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni wpłynęło pismo datowane na 06.10.2022 r. w którym Skarżący zakwestionował zasadność nałożonej na niego opłaty dodatkowej i poinformował, że podtrzymuje argumentację przedstawioną we wcześniejszych odwołaniach, na które nie dostał merytorycznej odpowiedzi, oraz wniósł o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie.
Pismem z dnia 14 listopada 2022 r. organ udzielił odpowiedzi na powyższe pismo. Skarżący nie podjął przesyłki z placówki pocztowej.
Po bezskutecznym upływie terminu do zapłaty do zobowiązanego wysłano upomnienie zawierające wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej wraz z kosztami upomnienia z zagrożeniem skierowania sprawy do egzekucji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Przesyłkę Skarżący odebrał 31 października 2022 r.
Prezydent Miasta, będący zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym, wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i skierował go do egzekucji. Zawiadomieniem z 07.04.2023 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżącego.
2.2. Pismem z dnia 2 maja 2023 r. Skarżący wniósł zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego kwestionując w nim istnienie obowiązku. Zdaniem Skarżącego egzekwowana wierzytelność nie znajduje potwierdzenia w faktach i dokumentach oraz nie wyczerpano całości procedury przewidzianej przepisami prawa, polegającej na udokumentowaniu przewinienia Skarżącego w sposób bezsporny.
2.3. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2023 r. Prezydent Miasta oddalił w całości zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.
Organ wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy samego prawa przez sam fakt postoju samochodu w strefie płatnego parkowania i nieuiszczenia opłaty za ten postój. Postój ten został udokumentowany zdjęciami, które w sposób przejrzysty wskazują na datę, godzinę i miejsce postoju oraz bez wątpliwości identyfikują samochód należący do Skarżącego. Skarżący zakwestionował istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jednak nie przywołał przeciwdowodów. Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej co do zasady obciąża właściciela pojazdu. Wierzyciel ma prawo bowiem przyjąć domniemanie faktyczne, że to właściciel jest korzystającym z drogi publicznej. Domniemanie to właściciel pojazdu może jednak obalić wykazując, że w chwili powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej z należącego do niego pojazdu korzystał inny, wskazany podmiot. W sprawie do tego nie doszło zatem błąd co do zobowiązanego nie znajduje uzasadnienia.
2.4. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącego, SKO postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że egzekucji podlega obowiązek zapłaty tzw. opłaty dodatkowej z tytułu nieopłacenia postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania w dniu 3.08.2022 r. Dowody zebrane w sprawie (wyraźna dokumentacja fotograficzna, na której widoczna jest tablica rejestracyjna pojazdu Skarżącego) jednoznacznie wskazują, że pojazd należący do Skarżącego został zaparkowany w miejscu wyznaczonym do parkowania w strefie płatnego parkowania w dniu 3.08.2022 r. bez uiszczenia tzw. opłaty parkingowej, czyli opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.
Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, wynika z mocy samego prawa, z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego. Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem konieczna (ani dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Stwierdzenie okoliczności faktycznej, polegającej na nieuiszczeniu opłaty parkingowej jest wystarczające dla ustalenia treści stosunku prawnego - obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w określonej wysokości. W razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty parkingowej, a więc jego zarzut egzekucyjny nieistnienia obowiązku jest niezasadny.
Organ I instancji szczegółowo opisał przebieg całego postępowania związanego z obowiązkiem uiszczenia opłaty oraz prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko. SKO stwierdziło, że cała argumentacja Skarżącego nie dowodzi nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej ani też nie świadczy o braku wymagalności obowiązku.
Odnosząc się do zarzutów organ wyjaśnił, że opłata dodatkowa z dnia 17.04.2021 r., o której mowa w zażaleniu nie jest objęta tytułem wykonawczym, a więc nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W sprawie tej opłaty prowadzono egzekucję, ale zobowiązany nie podniósł żadnych zarzutów.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, uzupełnionej pismem z dnia 14.10.2024 r., Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia bądź stwierdzenie wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym poprzez całkowite pominięcie stanowiska Skarżącego zawartego w jego zażaleniu z dnia 13.07.2023 r. i niewyjaśnienie poruszonych przez Skarżącego kwestii i argumentów wskazanych w uzasadnieniu jego zażalenia oraz całkowite zignorowanie zarzutów Skarżącego podniesionych w jego piśmie z dnia 02.05.2023 r.;
2) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego wskazanego przez Skarżącego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności argumentów i dowodów przytoczonych przez Skarżącego;
3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a przede wszystkim na całkowitym zignorowaniu argumentacji Skarżącego, wbrew ciążącemu na organie drugiej instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.;
4) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a w szczególności niewyjaśnianie dlaczego argumentacja i przytoczone przez Skarżącego istotne fakty i okoliczności nie zostały uwzględnione i w konsekwencji zostały całkowicie pominięte w uzasadnieniu skarżonej decyzji;
5) art. 10 § 1 w zw. z art. 94 § 2 K.p.a. poprzez uniemożliwienie Skarżącemu wzięcia czynnego udziału w sprawie, czym naruszono jego prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego;
6) art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek leżących u podstaw odmowy racji argumentacji Skarżącego i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji o egzekucji obowiązku pieniężnego;
7) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji;
8) art. 107 § 2 i 3 K.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony przez Skarżącego w zażaleniu z dnia 13.07.2023 r. nie został rozpatrzony i uwzględniony w uzasadnieniu skarżonej decyzji;
9) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji;
10) art. 8 K.p.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez wydawanie decyzji preferujących stanowisko jednej strony, w tym przypadku organu administracyjnego, przy całkowitej negacji stanowiska i argumentów strony skarżącej.
4.1. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazując, że Skarżący nie podważył wiarygodności zebranych w sprawie dowodów, które jednoznacznie wskazują na zaparkowanie pojazdu Skarżącego w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie.
4.2. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przeprowadzenia postępowania mediacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.").
Badając rozpoznawaną sprawę Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, ani poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.
5.2. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ zgodnie z prawem uznał za nieuzasadniony zarzut Skarżącego dotyczący prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego postępowania egzekucyjnego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał zarzut podniesiony przez Skarżącego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. za bezzasadny.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej.
Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in.: nieistnienie obowiązku (pkt 1). Zawarte w art. 33 § 2 u.p.e.a. wyliczenie podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej ma charakter enumeratywny. Zobowiązany jest bowiem uprawniony do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1421/21, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 845/22).
Nieistnienie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 30 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1595/22).
Zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt III FSK 1222/22).
W ocenie Sądu, podniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku został prawidłowo przez organy uznany za nieuzasadniony.
Należy wskazać, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania wynika z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693, dalej "u.d.p."). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na mocy art. 13b ust. 3 u.d.p. strefę taką może ustalić ustala rada gminy (rada miasta) w stosownej uchwale. Opłatę, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie pobiera się zgodnie z art. 13b ust. 1 u.d.p., za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie z art. 13b ust. 2 u.d.p. strefę ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.
Za nieuiszczenie tej opłaty pobierana jest opłata dodatkowa (art. 13f ust 1 u.d.p.). Opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p). Zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p. opłata dodatkowa podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Obowiązek egzekwowany w niniejszej sprawie wynika zatem bezpośrednio z mocy prawa: z przepisów ustawy o drogach publicznych jak i z prawa miejscowego (Uchwały Rady Miasta Gdańska Nr XX/524/20 z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i śródmiejskiej strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta Gdańska oraz ustalenia stawek i sposobu poboru opłat za postój pojazdów samochodowych w tych strefach). Wymaga również podkreślenia, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty nie prowadzi się odrębnego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się jej w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu, co do osoby zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017r. sygn. akt II GSK 435/16). W konsekwencji w tym zakresie nie jest wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2012r., II GSK 1859/11; z dnia 16 stycznia 2014r., II GSK 1816/12; z dnia 22 czerwca 2017r., II GSK 2783/15).
W niniejszej sprawie Skarżący podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku wskazywał, że organy błędnie przyjęły, że parkował w strefie płatnego parkowania, bowiem faktu tego nie udowodniły.
Jednakże wbrew wywodom skargi, w aktach sprawy oraz w treści uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji (do którego odwoływało się SKO wskazując, że je podziela bez konieczności ponownego przytaczania) znajdują się dowody (w aktach sprawy w pełnym wymiarze, zaś w treści uzasadnienia postanowienia Prezydenta Miasta umieszczone w formie pomniejszonej) w postaci dokumentacji fotograficznej oraz mapek, z których wprost wynika jaki pojazd (nr rejestracyjny [...]), w jakim dniu (03.08.2022), o jakiej godzinie (16:30:50, 16:39:21), w jakim miejscu (czarna kropka na mapkach oraz podane współrzędne geograficzne na zdjęciach [...] [...], [...] [...] oznaczające ul. [...] w G. był zaparkowany w strefie płatnego parkowania. Przy tym bezsporne jest, iż właścicielem pojazdu jest Skarżący. W związku z tym prawidłowo uznały organy, że Skarżący zobowiązany był uiścić opłatę za parkowanie własnego pojazdu, we wskazanym miejscu i czasie. Wobec zaś braku jej uiszczenia, z samej mocy prawa powstał obowiązek uiszczenia przez Skarżącego opłaty dodatkowej, której – wobec braku wykonania tego obowiązku – dotyczy przedmiotowa egzekucja.
Sąd wskazuje, że kwestionując fakt powstania obowiązku Skarżący nie podniósł żadnych argumentów, ani nie przedstawił żadnych dowodów, poprzestając na gołosłownych twierdzeniach i zaprzeczaniu ustaleniom poczynionym przez organy. W świetle powyższego, zasadnie organy uznały podniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut za bezzasadny.
Z tego względu należało stwierdzić, że organy nie dopuściły się uchybień wskazywanych w skardze i prawidłowo oddaliły zarzut zobowiązanego. W niniejszej sprawie organy w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W toku postępowania organy działały na podstawie i w granicach przepisów prawa, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Strony, nie świadczy, że organy naruszyły przepisy proceduralne.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym u.p.e.a. oraz K.p.a. i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124 § 1 i § 2 K.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.
W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw, jako że sprawa została rozpoznana prawidłowo i w sposób przypisany prawem poprzez uznanie, iż zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny. Potwierdza to także uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia, które szczegółowo wyjaśnia zasadność przesłanek, którymi kierował się organ.
W świetle powyższego Sąd uznaje za niezasługujące na uwzględnienie wszystkie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa proceduralnego.
5.3. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.