I SA/Gd 760/22

I SA/Gd 760/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Irena Wesołowska
Krzysztof Przasnyski
Zbigniew Romała /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Opłata skarbowa
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1923
art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 16 maja 2006 r. o opłacie skarbowej (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Specjalista Dorota Zawiślińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi D.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 maja 2022 r. nr SKO Gd/927/22 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie skarbowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 19 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako "SKO" lub "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 75 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p.") oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 maja 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1923, dalej jako "u.o.s."), po rozpatrzeniu odwołania D. Ż. (dalej jako "Skarżący" lub "Wnioskodawca") od decyzji Burmistrza Miasta P. (dalej jako "Burmistrz" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 10 stycznia 2022 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie skarbowej, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:
W dniu 13 września 2021 r. Skarżący złożył do Starostwa Powiatowego w P. wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że działki znajdujące się w obrębie geodezyjnym Brudzewo gmina P. są lub nie są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu oraz że została lub nie została dla nich wydana decyzja w myśl art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1463 ze zm., dalej jako "u.o.l."). Do wniosku załączono fragment aktu notarialnego, w którym wymienione zostały numery ww. działek. Pismem z dnia 20 września 2021 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków złożonych wniosków przez dostarczenie potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 1.428,00 zł na rachunek Urzędu Miasta. Skarżący w dniu 21 września 2021 r. uiścił ww. opłatę.
W dniu 23 września 2021 r. wydano – w jednym piśmie – zaświadczenia, o które wnosił Skarżący.
Pismem z dnia 8 listopada 2021 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nadpłaty opłaty skarbowej, która została uiszczona z tytułu wydania ww. zaświadczeń oraz o zwrot nienależnie pobranej opłaty skarbowej. Skarżący wskazał, że w jego ocenie prawidłowo obliczona wysokość opłaty, która została pobrana w kwocie 1.428,00 zł, powinna wynosić 17,00 zł albo 51,00 zł, w zależności od interpretacji orzecznictwa.
Decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. Burmistrz odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty opłaty skarbowej w wysokości 1.428,00 zł z tytułu dokonania czynności urzędowych.
W uzasadnieniu ww. decyzji organ pierwszej instancji powołał wybrane przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o opłacie skarbowej, po czym stwierdził, że zaświadczenie dla osiemdziesięciu czterech działek wskazanych we wniosku wiązało się z koniecznością poświadczenia osiemdziesięciu czterech faktów prawnych i co za tym idzie kwota opłaty skarbowej to iloczyn wysokości opłaty określonej w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.s. i części II pkt 21 załącznika do tej ustawy oraz ilości czynności urzędowych wykonanych przez organ wydający zaświadczenia.
Decyzją z dnia 19 maja 2022 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącego, SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu ww. decyzji organ powołał wybrane przepisy oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 723/18 (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"), i uznał, że opłata skarbowa powinna być pobierana od każdego zaświadczenia urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, nie zaś od każdego dokumentu zaświadczenia, które może zawierać więcej niż jedno zaświadczenie. Odnosząc się do treści wniesionego przez Skarżącego odwołania SKO wskazało, że powołany przez niego wyrok WSA w Warszawie dotyczył wydania zaświadczeń dla budynków mieszkalnych, zbiorczo potwierdzających samodzielność lokali, które zapewne zostały wymienione w zaświadczeniach jedynie enumeratywnie, a ponadto zaświadczenie o samodzielności lokalu nie podlega opłacie skarbowej. Organ drugiej instancji stwierdził również, że niewątpliwie wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną. W jego ocenie decyzja Burmistrza jest więc uzasadniona i zgodna z prawem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył ww. decyzję SKO w całości, zarzucając jej:
1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało na wynik sprawy, tj.:
a) art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz części I poz. 21 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, z których wynika, iż zaświadczenia niewymienione wprost w przepisach tego załącznika podlegają opłacie skarbowej w wysokości 17 zł, bez żadnych dalszych zastrzeżeń, poprzez ich błędną interpretację;
b) art. 3 i art. 19 ust. 1-3 u.o.l. oraz art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm., dalej jako "k.c.") poprzez ich niezastosowanie, bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ zlekceważył potrzebę dokonania wykładni pojęć ustawowych "las", "grunt", "nieruchomość" w kontekście celu zaświadczenia, jakim jest potwierdzenie określonego stanu prawnego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż opłatę skarbową należało naliczyć jako iloczyn liczby działek i stawki 17 zł, a nie maksymalnie jako iloczyn liczby ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości, których stanu prawnego miało dotyczyć zaświadczenie oraz tej stawki;
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7a k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.s. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej wymagającej uiszczenia opłaty skarbowej od wydania zaświadczenia na korzyść strony, mimo iż nie wystąpiły określone w tym przepisie przesłanki wykluczające rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony;
b) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, w wyniku zignorowania argumentacji podnoszonej przez Skarżącego, zasady proporcjonalności, równoznacznej z dyrektywą podejmowania przez organy władzy publicznej działań przydatnych, koniecznych oraz proporcjonalnych sensu stricto (w zakresie § 1), oraz nieuwzględnienie utrwalonej w skali całego kraju praktyki rozstrzygania kwestii naliczenia opłaty skarbowej od zaświadczeń wydawanych w związku z przepisami ustawy o lasach (w zakresie § 2).
c) art. 136 i art. 77 § 1 w zw. z art. 7, art. 107 § 3 w zw. art. 140 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela związanego z celem wydania zaświadczenia w przedmiotowej sprawie, nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w zakresie przedstawionych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wzorów wniosków o wydanie zaświadczenia o objęciu uproszczonym planem urządzenia lasu stosowanych przez inne organy na terenie Polski oraz poprzez pominięcie milczeniem przez SKO obszernych uwag zamieszczonych przez Skarżącego w uzasadnieniu odwołania, a dotyczących objęcia przedmiotowych 84 działek jedynie trzema księgami wieczystymi, o czym świadczy zupełne pominięcie tych wątków przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co czyni uzasadnienie zaskarżonej decyzji wadliwym i świadczy o niedokonaniu pełnej ponownej merytorycznej oceny sprawy przez organ odwoławczy w wyniku pominięcia znaczącej części zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o zobowiązanie SKO do wydania w terminie siedmiu dni decyzji o stwierdzeniu nadpłaty opłaty skarbowej na kwotę 1.377,00 zł oraz o zwrocie nienależnie pobranej opłaty Skarżącemu, a także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów stanowiących załączniki do niniejszej skargi, bowiem w ocenie Skarżącego jest to niezbędne do wyjaśnienia kwestii utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a ponadto, ze względu na niedużą liczbę tych dokumentów oraz ich nieskomplikowany charakter, nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ zaniechał wykładni art. 3 i art. 19 ust. 1-3 u.o.l. oraz art. 46 § 1 k.c., podczas gdy jej przeprowadzenie umożliwia ustalenie, o stan prawny jakiego przedmiotu chodzi w przypadku zaświadczenia, o wydanie którego wnioskowano. W ocenie Skarżącego ustala się stan prawny nie dla działki ewidencyjnej, tylko dla nieruchomości (nieruchomości gruntowej), a opłata skarbowa powinna być pobierana od każdego zaświadczenia urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Wnioskodawcy naruszono przy tym zasadę proporcjonalności, z którą zgodne byłoby ustalenie opłaty skarbowej maksymalnie w wysokości 51,00 zł, tj. zgodnie z liczbą nie działek, a nieruchomości objętych wnioskiem. Zdaniem Skarżącego w sprawie istnieją ponadto wątpliwości co do interpretacji przepisów przyjętej przez organy, które powinny były zostać rozstrzygnięte na korzyść strony. Skarżący podniósł również, że SKO nie odniosło się do załączonych przez niego do odwołania wzorów wniosków o wydanie zaświadczenia o objęciu uproszczonym planem urządzenia lasu, udostępnianych przez różne urzędy, i wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi, na okoliczność praktyki rozstrzygania spraw takich jak sprawa Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości pobrania od Skarżącego opłaty skarbowej w kwocie 1.428,00 zł za wydanie – w jednym dokumencie – zaświadczeń odnośnie objęcia osiemdziesięciu czterech działek uproszczonym planem urządzenia lasu.
Skarżący stoi na stanowisku, że powinien był uiścić kwotę 17,00 zł, tj. od jednego zaświadczenia, lub 51,00 zł, tj. zgodnie z liczbą nieruchomości, nie działek ewidencyjnych, objętych wnioskiem o wydanie zaświadczenia.
Mając na uwadze kwestię sporną, której dotyczy niniejsza sprawa, Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.s. w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej opłacie skarbowej podlega wydanie zaświadczenia na wniosek. Jak wynika z części II. poz. 21 załącznika do ww. ustawy, za "pozostałe zaświadczenia" pobiera się opłatę skarbową w kwocie 17,00 zł.
Tutejszy Sąd wyjaśnia, że ustawa o opłacie skarbowej nie zawiera definicji legalnej pojęcia "zaświadczenia", jednakże w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że zaświadczenie to czynność materialno-techniczna, sprowadzająca się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych, o które wnosi wnioskodawca (por. m.in. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 217; wyrok NSA z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 728/21, wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt I FSK 470/18; CBOSA). Zaświadczenie nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych. Nie jest ono aktem woli organu, lecz jedynie aktem wiedzy.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że należy przyjąć, że samo zaświadczenie nie jest tożsame z dokumentem, w którym zostało ono wydane. Jeżeli w jednym dokumencie organ administracji publicznej zawarł więcej niż jedno potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, to należy ocenić taką formę jako zawarcie w jednym dokumencie więcej niż jednego zaświadczenia (por. M. Romanowicz [w:] S. Bogucki, K. Winiarski, M. Romanowicz, Opłata skarbowa. Komentarz, Warszawa 2021, art. 1). Powyższe stanowisko znajduje swoje potwierdzenie również w piśmie Ministerstwa Finansów Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych z dnia 4 lipca 2008 r., nr PL/LM/835/49/GKW/08/254 (Biul.Skarb. 2008, nr 1, str. 21-22, LEX nr 19114), w treści którego wskazano, że przepisy ustawy określają stawkę opłaty skarbowej nie od wydanego dokumentu, ale od zawartych w nim zaświadczeń. Intencją ustawodawcy jest bowiem to, by opłata skarbowa pobierana była od każdego zaświadczenia urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, nie zaś od każdego dokumentu zaświadczenia, które może zawierać więcej niż jedno zaświadczenie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 723/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1679/20; CBOSA).
Tym samym każde zaświadczenie, pomimo zawarcia w jednym dokumencie, stanowić będzie odrębny przedmiot opłaty skarbowej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało uznać, że Skarżący uzyskał osiemdziesiąt cztery zaświadczenia w jednym dokumencie urzędowym. Zaświadczenia dotyczą bowiem stanu prawnego osiemdziesięciu czterech, odrębnych działek. Zaznaczyć przy tym należy, że wydając zaświadczenia w stosunku do każdej z tych działek organ przeprowadził czynności, dokonując każdorazowo odrębnych ustaleń, co wynika z treści samego dokumentu z dnia 23 września 2021 r. W stosunku do każdej działki organ wydający zaświadczenia opisał, jakie grunty ona obejmuje, jak te grunty są oznaczone oraz czy dana działka jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu lub czy wydano dla niej decyzję na podstawie art. 19 ust. 3 u.o.l. Co więcej, w stosunku do niektórych działek (nr 4/3, 5/18, 5/20) organ przedstawił również dodatkowe, szczegółowe wyjaśnienia, w związku z objęciem tych działek uproszczonym planem urządzenia lasu. Sporządzenie dokumentu zawierającego ww. zaświadczenia z pewnością nie polegało więc jedynie na enumeratywnym wymienieniu działek.
Jak słusznie zauważył WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 723/18, powoływanym również przez SKO, gdyby przyjąć, że w razie wydania kilku zaświadczeń w jednym dokumencie wystarczające byłoby uiszczenie jednej opłaty skarbowej, należałoby uznać, że niezależnie od okoliczności, ilu urzędowych faktów żąda potwierdzenia wnioskodawca, jeśli tylko uściśliłby, że fakty te mają zostać potwierdzone przez organ na jednym dokumencie, wówczas dochodziłoby do obejścia przepisów o opłacie skarbowej. W związku z powyższym Sąd orzekający w niniejszej sprawie zwraca uwagę, że każde z zaświadczeń, które otrzymał Skarżący w piśmie z dnia 23 września 2021 r., jest odrębne od pozostałych i mogłoby zostać zawarte w osobnym dokumencie, bez uszczerbku dla jego wartości.
Oceniając podnoszone przez Skarżącego zarzuty należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.s. oraz części II (w skardze omyłkowo wskazano część I) poz. 21 załącznika do ustawy o opłacie skarbowej. Jak wynika z powyższego przepisu oraz pozycji załącznika, opłatę skarbową (w wysokości 17,00 zł) pobiera się od każdego wydanego zaświadczenia. W niniejszej sprawie, co wynika z wyżej przedstawionych rozważań, wydano wiele zaświadczeń w jednym dokumencie, a nie tylko jedno zaświadczenie. W związku z tym przepisy ustawy o opłacie skarbowej zostały zastosowane prawidłowo – dokonano przemnożenia opłaty w odpowiedniej dla przedmiotu każdego zaświadczenia wysokości (17,00 zł) przez ilość wydanych zaświadczeń (84).
Bez wpływu na powyższe wnioski pozostaje cytowany przez Skarżącego wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2017 r. Orzeczenie to odnosi się do innego stanu faktycznego, w którym wydano dwanaście zaświadczeń potwierdzających zbiorczo samodzielność lokali mieszkalnych położonych w dwunastu budynkach, które prawdopodobnie, jak wskazywano w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, zostały wymienione jedynie enumeratywne. Co więcej, mając na uwadze, że sprawa prowadzona przed WSA w Warszawie dotyczyła wydania zaświadczeń o samodzielności lokali, słusznie SKO zwróciło uwagę, że tego rodzaju zaświadczenia w ogóle nie podlegają opłacie skarbowej.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 3 i art. 19 ust. 1-3 u.o.l. oraz art. 46 § 1 k.c. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania wykładni pojęć wskazywanych w treści skargi, tj. "las", "grunt" i "nieruchomość", w kontekście celu zaświadczenia. Sąd podkreśla przy tym, że działki, w stosunku do których zaświadczono, że są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu, oraz działki, które nie są takim planem objęte, wchodzą w skład tych samych nieruchomości gruntowych, co już samo świadczy o tym, że każda z działek, a nie jedynie nieruchomość gruntowa, może posiadać różny stan prawny. Spośród trzydziestu czterech działek, które stanowią nieruchomość o powierzchni 4,6296 ha, dla której prowadzona jest jedna księga wieczysta, jedynie trzy zostały objęte uproszczonym planem urządzenia lasu. Nie sposób więc przyznać racji Skarżącemu, który wywodzi, że w sprawie konieczne jest ustalenie, o stan prawny jakiego przedmiotu chodziło w przypadku wydanych zaświadczeń.
Uproszczonym planem urządzenia lasu obejmowane są działki, nie całe nieruchomości gruntowe. Wniosek taki można wyprowadzić również z treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz.U. poz. 1302), którym w żadnym miejscu nie odnosi się do "nieruchomości", ale posługuje pojęciem "działek". Przykładowo, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ww. rozporządzenia tryb sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu obejmuje sporządzenie rejestru, który sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków osobno dla każdej działki ewidencyjnej. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, tryb sporządzenia ww. planu obejmuje także sporządzenie kopii lub wyrysu mapy ewidencyjnej gruntów z oznaczeniem działek ujętych w sporządzonym uproszczonym planie urządzenia lasu.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że oba podnoszone przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego okazały się chybione.
Jednocześnie, podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania również należało uznać za niezasadne.
W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy nie Kodeksu postępowania administracyjnego, a Ordynacji podatkowej. Sprawa ta dotyczy bowiem odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty skarbowej i właściwym do jej rozstrzygnięcia w pierwszej instancji jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), jako organ podatkowy (art. 12 ust. 1 u.o.s.). Tym samym Skarżący w treści zarzutów podniósł nieprawidłowe przepisy proceduralne – które to przepisy w niniejszej sprawie nie znajdowały w ogóle zastosowania. Niemniej jednak, w Ordynacji podatkowej znajdują się przepisy w większości odpowiadające przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenie zarzuca Skarżący.
Zgodnie z art. 2a O.p., niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Jak stanowi art. 121 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Według z art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie natomiast z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 229 O.p. organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie naruszono zasady zaufania ani zasady proporcjonalności. Wydano Skarżącemu szereg zaświadczeń i jak wynika z wyżej przedstawionych rozważań sam fakt, że zostały one zawarte w jednym dokumencie, nie uzasadnia pobrania jedynie jednej opłaty, jak za wydanie jednego zaświadczenia. Brak jest również podstaw dla uznania, że w sprawie należało pobrać opłatę w przeliczeniu na liczbę nieruchomości gruntowych zamiast zgodnie z liczbą działek. Objęcie każdej z osiemdziesięciu czterech działek uproszczonym planem urządzenia lasu zostało zweryfikowane przez organ administracyjny, który przedstawił także opis każdej z tych działek, jak również, w przypadkach, gdzie stwierdził, że dane działki są objęte ww. planem, przedstawił odpowiednie wyjaśnienia. Wydano więc osiemdziesiąt cztery zaświadczenia, z których każde podlegało odrębnej opłacie.
Twierdzenia Skarżącego odnoszące się do utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym również nie zasługują na uwzględnienie, mając na uwadze fakt, że brak jest "utrwalonej praktyki rozstrzygania", która byłaby zbieżna z poglądami prezentowanymi przez Skarżącego w niniejszej sprawie. Nie było również potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
W niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów, co – w ocenie Sądu – nie miało miejsca w sprawie.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania pozostają przy tym przedstawiane przez Skarżącego wzory wniosków z różnych urzędów oraz wydruk opisu procedury stosowanej przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Szczecin. Sąd zauważa, że dla oceny prawidłowości procedowania organów istotne są przepisy prawa, w szczególności Ordynacji podatkowej i ustawy o opłacie skarbowej, nie szablony wniosków udostępnianie przez kilka wybranych przez Skarżącego urzędów oraz stosowana przez nie praktyka. Nie odniesienie się przez SKO do wzorów pism załączonych do odwołania nie miało więc wpływu na wynik sprawy. Na marginesie Sąd zauważa, że we wzorze wniosku o wydanie zaświadczenia, który wypełnił i złożył Skarżący, udostępnianym przez Starostwo Powiatowe w P., znajduje się informacja, zgodnie z którą do wniosku należy załączyć dowód uiszczenia na konto Urzędu Miasta opłaty skarbowej za wydanie zaświadczenia w kwocie 17,00 zł, a "w przypadku, gdy wnioskodawca występuje o wydanie zaświadczenia dla większej niż jednej działki opłatę należy pomnożyć przez liczbę działek".
Jednocześnie Sąd wskazuje, że organ drugiej instancji wystarczająco wyczerpująco odniósł się do zarzutów i twierdzeń podnoszonych przez Skarżącego w treści odwołania, przestawiając szczegółowe wyjaśnienia na poparcie swojego stanowiska. Organ odwoławczy przeanalizował stan faktyczny i prawny sprawy, co znajduje swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zatem przeprowadzone prawidłowo.
Tym samym Sąd stwierdził, że podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 9 § 1 i 2 u.o.s. opłata skarbowa podlega zwrotowi: 1) od dokonania czynności urzędowej – jeżeli mimo zapłacenia opłaty nie dokonano czynności urzędowej; 2) od wydania zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji) – jeżeli mimo zapłacenia opłaty nie wydano zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji). Zgodnie z art. 75 § 1 O.p., jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Jak stanowi art. 75 § 4a O.p., w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.
W niniejszej sprawie wezwano Skarżącego do uiszczenia opłaty w wysokości 1.428,00 zł, która, mając na uwadze wyżej przedstawione rozważania, została obliczona prawidłowo, jako iloczyn liczby działek, która odpowiada liczbie wydanych zaświadczeń, oraz kwoty opłaty za jedno zaświadczenie, tj. 17,00 zł. Bez znaczenia pozostaje przy tym zawarcie wszystkich zaświadczeń w jednym dokumencie.
W związku z powyższym Sąd uznał, że organy prawidłowo oceniły, że pobranie od Skarżącego opłaty skarbowej w kwocie 1.428,00 zł było uzasadnione i wniosek Skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w opłacie skarbowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu i brak było podstaw do jej uchylenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.