I SA/GD 757/20

I SA/Gd 757/20 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 887/21 - Wyrok NSA z 2024-12-18
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14 b w zw. z art. 165 a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w U. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 maja 2020 r., nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS") działając podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r.. poz. 900. ze. zm.) – dalej jako "O.p.", po rozpatrzeniu zażalenia "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. (dalej: "Spółka", Skarżąca") utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] 2020 r., o odmowie wszczęcia postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu 27 lutego 2020 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania wobec niej dodatkowego zobowiązania podatkowego o którym mowa w art. 106b ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz.U. z 2020 poz. 106), dalej jako "ustawa o VAT", w związku z brakiem numeru NIP nabywcy na paragonie fiskalnym dotyczącym usług objętych obowiązkową fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej (w przypadku zapłaty dokonywanej w sposób inny niż na rachunek bankowy Spółki) (pytanie oznaczone we wniosku nr 3). Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem w dniu 2 kwietnia 2020 r.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalność hotelarską i w jej ramach świadczy usługi związane z zakwaterowaniem oraz inne usługi charakterystyczne dla tej branży (m.in. usługi: związane z wyżywieniem, w zakresie dokonywania zabiegów kosmetycznych, fizjoterapeutyczne, w zakresie działalności obiektów sportowych itp.). Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium kraju. Rezerwacja pobytu w hotelu należącym do Spółki dokonywana jest przez klientów Spółki (gości hotelowych) m.in. przez Internet. Jest to możliwe zarówno bezpośrednio za pośrednictwem strony internetowej hotelu, jak i na stronach internetowych podmiotów prowadzących wyszukiwarki ofert noclegowych z możliwością dokonywania rezerwacji (takich jak przykładowo: [...].com, [...].com, [...], [...], dalej łącznie: Pośrednik). W przypadku rezerwacji dokonywanych za pośrednictwem strony internetowej hotelu Spółki, nabywca dokonujący rezerwacji ma możliwość zapłaty całości lub części kwoty odpowiadającej cenie nabywanej usługi. W tej sytuacji, Spółka uzyskuje wpłatę na swój rachunek bankowy zgodnie z danymi wskazanymi w procesie rezerwacyjnym na stronie internetowej hotelu. W przypadku rezerwacji dokonywanych za pośrednictwem wyszukiwarki internetowej Pośrednika, nabywcy dokonują zapłaty zaliczki lub przedpłaty w drodze przelewu lub przy pomocy karty kredytowej na rachunek bankowy Pośrednika. Po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego, Spółka otrzymuje od Pośrednika wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz gości hotelowych. Wynagrodzenie jest przekazywane przelewem zbiorczym za dany okres rozliczeniowy i uwzględnia płatności dokonane przez nabywców w całym okresie objętym rozliczeniem. Kwota, którą Spółka otrzymuje na konto bankowe, stanowi sumę wszystkich kwot wpłaconych przez gości, pomniejszoną o prowizję Pośrednika z tytułu świadczonych przez niego usług na rzecz Spółki. Dokonując rezerwacji i wpłacając zaliczkę lub przedpłatę, nabywcy często nie wskazują, że są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą (tj. nie podają w szczególności nr NIP, adresu siedziby itp.). Powyższe wynikać może w szczególności z niedostosowania formularzy rejestracyjnych Pośrednika do tego celu. W tego typu przypadkach Spółka ewidencjonuje pobierane zaliczki i przedpłaty wpływające na jej rachunek bankowy przy użyciu kasy rejestrującej oraz dodatkowo Spółka wystawia także fakturę VAT (w tym zaliczkową) niezawierającą numeru NIP nabywcy. Sytuacja taka dotyczy zarówno zaliczek i przedpłat otrzymywanych bezpośrednio od swoich klientów (rezerwacja przez stronę internetową hotelu Spółki), jak i przekazywanych zbiorczo przez Pośrednika (rezerwacja przez wyszukiwarki Pośrednika).
Zdarzają się sytuacje, w których po zakończeniu pobytu w hotelu, nabywcy usług domagają się od Spółki wystawienia faktur VAT (faktur końcowych, rozliczeniowych), zawierających dane nabywcy, w tym numer identyfikacyjny, pod którym zidentyfikowani są do celów VAT wskazując, że dokonywali zakupu w związku z prowadzoną działalnością opodatkowaną, a jedynie nie podali stosownych danych w formularzu rezerwacyjnym (z przeoczenia albo braku technicznej możliwości). W innych przypadkach mimo, że z usługi hotelowej korzysta osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej i to ona dokonuje rezerwacji, to rzeczywistym nabywcą usługi jest podatnik VAT (przykładowo pracodawca osoby będącej gościem hotelowym, w związku z wykonywaną podróżą służbową). Wówczas, Spółka otrzymuje żądanie wystawienia końcowej faktury VAT, zawierającej dane identyfikacyjne podmiotu będącego pracodawcą gościa hotelowego.
Spółka zadała pytanie, czy w przypadku usług objętych obowiązkową fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej (w przypadku zapłaty dokonywanej w sposób inny niż na rachunek bankowy Spółki), dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na fakturze wystawionej w związku ze sprzedażą zaewidencjonowaną przy zastosowaniu kasy rejestrującej, potwierdzonej paragonem fiskalnym niezawierającym NIP nabywcy, dotyczyć może świadczonych przez Spółkę usług noclegowych i gastronomicznych?
Dyrektor KIS postanowieniem z dnia [...] 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) w ww. zakresie.
Dyrektor KIS wskazał, że analiza wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wykazała, że pytanie oznaczone we wniosku nr 3 wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b O.p., a sposób sformułowania treści wniosku dotyczący ww. pytania nie pozwolił uznać okoliczności w nim przedstawionych za stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Intencją Spółki przy tak postawionym pytaniu nie było uzyskanie oceny jej stanowiska w zakresie wpływu jak projektowany stan faktyczny i zdarzenie przyszłe będzie miało na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z konkretnego unormowania (przepisu) prawa podatkowego. Wnioskodawca nie pytał bowiem o skutki podatkowe projektowanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ale o potwierdzenie czy jego sposób postępowania jest właściwy, by zapobiec ewentualnemu naruszeniu art. 106b ust. 6 ustawy o VAT.
Dyrektor KIS uznał, że rozstrzygałby nie w zakresie stosowania przez Spółkę przepisów prawa podatkowego (tj. o skutkach podatkowych dla Spółki w zakresie zajścia zdarzenia przez nią opisanego), lecz w zakresie zastrzeżonym dla innych organów, w odrębnych trybach.
W dniu 2 czerwca 2020 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynęło zażalenie Spółki na ww. rozstrzygnięcie.
Dyrektor KIS po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor KIS wskazał, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, co wynika z art. 14b § 2a pkt 1 O.p. Wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie takich przepisów prawa podatkowego, których interpretacja może wywoływać określone skutki nie tylko informacyjne, ale przede wszystkim ochronne, gwarancyjne w sferze opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania bądź odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy, który zastosował się do interpretacji.
Dyrektor KIS zauważył, że z treści art. 14b § 3, art. 14c § 1 i art. 14c § 2 O.p. wynika, że organ dokonuje jedynie oceny prawnej w ramach przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego.
Zdaniem Dyrektora KIS, Spółka w niniejszej sprawie oczekiwała, że Organ w interpretacji wskaże, czy jego sposób postępowania jest właściwy, by zapobiec ewentualnemu naruszeniu art. 106b ust. 6 ustawy. Dyrektor KIS uznał, że przy tak określonym zakresie, w kwestii dotyczącej zastosowania lub wyłączenia normy prawnej art. 106b ust. 6 ustawy o VAT, merytoryczne rozpatrzenie wniosku wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W ocenie Dyrektora KIS, samo przywołanie we wniosku przepisu prawa podatkowego przez podatnika jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej. Potencjalne rozstrzygnięcie podjęte na podstawie złożonego wniosku w zakresie ww. pytania wykraczałoby poza ramy przedmiotowego postępowania oraz dodatkowo dotyczyłoby - wbrew przepisom Ordynacji podatkowej - uprawnień i obowiązków innych organów podatkowych niż Dyrektora KIS. Nie rozstrzygałoby ono zatem o skutkach podatkowych dla Spółki, lecz o kompetencjach innego organu podatkowego. Postępowanie interpretacyjne ma służyć przede wszystkim eliminacji potencjalnych błędów wnioskodawcy, a nie błędów które już wystąpiły i które są przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym, kontrolnym lub przed sądem administracyjnym.
Dyrektor KIS wskazał, że Spółka oczekuje, że Organ - w formie interpretacji indywidualnej - określi ramy postępowania Spółki (oceni prawidłowość sposobu postępowania) w celu stwierdzenia, że nie postąpił on w sposób niezgodny z art. 106b ust. 5 ustawy, tj. nie zostanie na niego nałożone dodatkowe zobowiązanie podatkowe zgodnie z art. 106b ust. 6 ustawy o VAT. Poprzez ww. pytanie Spółka oczekuje w istocie od Organu, że ten w formie interpretacji indywidualnej, posiadającej de facto funkcję gwarancyjną (ochronną), potwierdzi, że Spółka, w opisanej sytuacji zachowa się zgodnie z dyspozycją normy prawnej przewidzianej w art. 106b ust. 5 ustawy i tym samym nie zostanie objęta sankcjami przewidzianymi w art. 106b ust. 6 ustawy. Wskazuje na to zestawienie obu tych przepisów. Z art. 106b ust. 5 ustawy jasno wynika, że faktura wystawiona na rzecz podatnika może być wystawiona do paragonu, który taki NIP posiada. Przepis ten nie wskazuje na żadne wyjątki, ani nie uzależnia od prawa do odliczenia bądź nie przez nabywcę.
Dyrektor IAS podkreślił, że jeżeli gość hotelowy dokonuje zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu. Jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta i nabywa określony towar, jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany tego charakteru zakupu. Nie jest zaś rolą ani zadaniem Dyrektora KIS decydowanie o sankcjach podatkowych, a tym bardziej nakładanie takich sankcji na podatników. Sankcje są wynikiem przeprowadzonego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej czy kontroli celno-skarbowei, których to czynności dokonują upoważnione do tego Organy podatkowe. Kwestia zastosowania art. 106b ust. 6 ustawy odnosząca się do przedstawionej przez Stronę sytuacji, nie odnosi się do kategorii przepisów prawa podatkowego, które mogą stanowić przedmiot interpretacji indywidualnych, nie dotyczy bowiem skutków prawnopodatkowych dla podatnika, który otrzymując interpretację indywidualną w tym zakresie mógłby skorzystać z ochrony wynikającej z art. 14k-14n O.p. Zdaniem Organu wyżej, wniosek - z uwagi na treść sformułowanego pytania - dotyczył zagadnienia unormowanego przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, którego rozwiązania nie może jednak dostarczyć interpretacja indywidulana. Organ wydający interpretację w istocie musiałby przesądzić, w jaki sposób ma działać organ podatkowy, a zatem interpretacja taka rozstrzygałaby de facto o kompetencjach (obowiązkach/uprawnieniach) organu podatkowego. Ponadto, w analizowanym przypadku, trudno wskazać, w jaki sposób Spółka miałby się zastosować do interpretacji indywidualnej, skoro nie rozstrzygałaby ona - co do istoty - o skutkach podatkowych dla podatnika, lecz dokonywałaby oceny możliwości działania innego organu podatkowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, celem wydania indywidualnej interpretacji poprzez udzielenie odpowiedzi na zadane przez Skarżącą pytanie, tj. czy w przypadku usług objętych obowiązkową fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej, dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na fakturze wystawionej w związku ze sprzedażą zaewidencjonowaną przy zastosowaniu kasy rejestrującej, potwierdzonej paragonem fiskalnym niezawierającym NIP nabywcy, dotyczyć może świadczonych przez Spółkę usług noclegowych i gastronomicznych oraz o zasądzenie od Dyrektor KIS zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 165a § 1 w zw. z art 14b § 1 i art. 14b § 3 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że żądanie Skarżącej wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p., gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez Stronę, a jednocześnie brak było przesłanek stanowiących podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania;
b) art. 165a w zw. z art. 14b § 2a O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przedmiotem złożonego przez Skarżącą wniosku o interpretację indywidualną, były przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz działanie w oderwaniu od przepisów prawa;
c) art. 120 w zw. z art. 14k i art. 14m O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie tych przepisów i w konsekwencji uznanie, że wydana interpretacja nie spełniałaby funkcji ochronnej oraz działanie w oderwaniu od przepisów prawa;
d) art. 121 w zw. z art. art. 217 § 2 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia Skarżonego postanowienia w sposób niepełny i odbiegający od dyrektyw prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na nie wyjaśnieniu, dlaczego w przypadku zbliżonych stanów faktycznych Dyrektor KIS nie odmawia wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawach indywidualnych podatników dotyczących "dodatkowego zobowiązania podatkowego" w rozumieniu innych przepisów ustawy o VAT przewidujących taką instytucję.
2. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106b ust. 5 i 6 ustawy o VAT poprzez uznanie, że przepisy te nie wpływają na prawa i obowiązki Spółki w zakresie rozliczania podatku VAT, co doprowadziło do odmowy wszczęcia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga "A" sp. z o.o. jest zasadna.
Kwestią sporną jest rozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki wyłączające możliwość wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Na wstępnie należy wskazać, że szczególny charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyraża się m.in. w tym, że wszczynane jest ono na wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie (art. 14b § 1 O.p.). Wniosek ten może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.), a wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p).
W myśl art. 14c § 1 O.p., interpretacja podatkowa zawiera ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Rolą organu przy wydawaniu interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska strony, w konkretnych opisanych we wniosku okolicznościach faktycznych, ściśle w takim zakresie, w jakim sprawa ta została przez podatnika przedstawiona.
Wskazać należy, że normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią "przepisy prawa podatkowego", które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 O.p. jako m.in. przepisy ustaw podatkowych. Zatem ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej - jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego.
Podstawą rozstrzygnięcia był art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W niniejszej sprawie podstawę odmowy wszczęcia postępowania stanowiło stwierdzenie, że zaistniały inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania.
Do innych przyczynach uniemożliwiających wszczęcie postępowania należy zaliczyć m.in. takie sytuacje, w których przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów: innych niż przepisy prawa podatkowego, w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne lub gdy wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 551/08 i wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 609/15 – wszystkie orzeczenia powoływane w treści uzasadnienia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dyrektor KIS w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że wniosek Spółki nie mógł stanowić podstawy do wszczęcia postępowania interpretacyjnego, albowiem dotyczył zagadnienia unormowanego przepisami Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem interpretacja indywidualna rozstrzygałaby de facto o kompetencjach organu podatkowego. Ponadto uznał, że w sprawie nie jest możliwe wskazanie, w jaki sposób Spółka miałby się zastosować do interpretacji, skoro nie rozstrzygałaby ona o skutkach podatkowych dla podatnika, lecz dokonywałaby oceny możliwości działania innego organu podatkowego.
Sąd nie podziela ww. stanowiska przedstawionego przez Dyrektora KIS niniejszej w sprawie.
Istotą indywidualnych interpretacji prawa podatkowego jest ocena stanowiska wnioskodawcy dotycząca m.in. możliwości zastosowania danego przepisu prawa materialnego (prawa podatkowego) na tle opisanego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (art. 14b i art. 14c O.p.).
W niniejszej sprawie Skarżąca opisała szczegółowo stan faktyczny, a następnie zadała pytanie, czy w przypadku usług objętych obowiązkową fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej (w przypadku zapłaty dokonywanej w sposób inny niż na rachunek bankowy Spółki), dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na fakturze wystawionej w związku ze sprzedażą zaewidencjonowaną przy zastosowaniu kasy rejestrującej, potwierdzonej paragonem fiskalnym niezawierającym NIP nabywcy, dotyczyć może świadczonych przez Spółkę usług noclegowych i gastronomicznych?
Sąd nie zgadza się z argumentacją zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Błędnie bowiem Dyrektor KIS uznał, że pytanie Spółki dotyczy kompetencji organu podatkowego w zakresie weryfikacji prawidłowości dokonywanych przez Skarżącą rozliczeń. Wbrew twierdzeniom Dyrektora KIS, z wniosku nie wynika, że Spółka oczekiwała od Organu interpretacyjnego, aby ten miał zadecydować o nakładaniu na nią sankcji podatkowych. Organ nie dostrzegł, że zadane we wniosku pytanie w istocie dotyczy zasadności (możliwości) subsumpcji stanu faktycznego pod wskazane przez Spółkę przepisy prawa podatkowego. Notabene, Dyrektor KIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał okoliczność, że Spółka wniosła o potwierdzenie, czy jej sposób postępowania (interpretacji wskazanych przepisów) jest właściwy i czy do przedstawionego przez nią stanu fanatycznego znajduje zastosowanie sankcja przewidziana w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT. Mimo dostrzeżenia przez Organ powyższego pytania, Organ ten błędnie uznał, że nie można udzielić odpowiedzi na tak postawione pytanie. Tymczasem Spółka miała wątpliwości, czy literalne stosowanie ww. przepisów skutkowałoby niesymetrycznym nakładaniem dodatkowego zobowiązania podatkowego na podmiot świadczący usługi noclegowe i gastronomiczne pomimo tego, że tego rodzaju usługi nie przyczyniają się do istnienia nieuczciwego procederu odliczania podatku VAT naliczonego przez podmioty niebędące nabywcami usług.
Powyższe wskazuje zatem, że w istocie Skarżąca domaga się interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie zaś przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie kompetencji organów podatkowych. W niniejszej sprawie chodzi zatem o rozumienie/ wykładnię wskazanych we wniosku norm prawnych, zawierających w swej treści regułę powinnego zachowania. Warto przypomnieć, że norma prawna zawiera hipotezę, dyspozycję i często również sankcję. W niniejszej sprawie w art. 106b ust. 5 ustawy o VAT znajduje się hipoteza (określająca adresata i okoliczności zastosowania norm) i dyspozycja (wskazująca sposób postępowania jaki wymagany jest od adresata w okolicznościach wskazanych w hipotezie), natomiast w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT zawarta jest sankcja (konsekwencje spełnienia, bądź niespełnienia nakazu określonego w hipotezie i dyspozycji).
Z uwagi na powyższe, wbrew temu co twierdzi Dyrektor KIS, przepisy te mogą i powinny podlegać interpretacji w oparciu o podstawowe reguły wykładni. W niniejszej sprawie Dyrektor KIS był zobligowany do dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego, skoro jak sam zauważył, Skarżącej chodziło o odpowiedź na pytanie, czy w przypadku usług objętych obowiązkową fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej, uwzględniając szczególnie rodzaj usług (noclegowe i gastronomiczne), Spółka zachowa się zgodnie z dyspozycją normy prawnej przewidzianej w art. 106b ust. 5 ustawy i tym samym sankcja z art. 106b ust. 6 ustawy, szczególnie w związku z normą art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy nie będzie miała zastosowania.
Innymi słowy, Spółka domagała się odpowiedzi na pytanie, czy powyższe przepisy prawa podatkowego - w sytuacji opisanej przez Skarżącą we wniosku (barak numeru NIP na paragonie) można interpretować w ten sposób, że wystawienie faktury z tytułu sprzedaży świadczonych przez Spółkę usług noclegowych i gastronomicznych na rzecz nabywcy prowadzącego działalność gospodarczą możliwa jest wyłącznie w przypadku, zaewidencjonowana przy zastosowaniu kasy rejestrującej, potwierdzonej paragonem fiskalnym, który zawiera numer NIP. W konsekwencji powyższego, czy w opisanym przez nią stanie faktycznym, w przypadku wystawienia faktury na podstawie paragonu niezawiarającego nr NIP, zastosowanie znajdzie sankcja z art. 106b ust 6. ustawy o VAT przewidująca dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Tym samym należy uznać, że pytanie Spółki sprowadza się do potwierdzenia przez Organ, czy Skarżąca poprawnie interpretuje przepisy, z którymi wiąże się istnienie, bądź nieistnienie po stronie Spółki zobowiązania podatkowego. Spółka niewątpliwie dąży do uzyskania stanowiska Dyrektora KIS, czy prezentowany przez nią pogląd, jest prawidłowy. Z uwagi na powyższe należało przyjąć, że skarżąca Spółka domaga się interpretacji, czy prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny, co powinno skutkować zajęciem przez Organ stosownego stanowiska w sprawie.
Sąd nie dostrzega powodów, aby tego typu pogląd nie mógł podlegać ocenie Organu interpretacyjnego. W opisanym stanie faktycznym Organ władny był odpowiedzieć na pytanie Spółki. Udzielenie odpowiedzi na pytania Skarżącej nie wymaga prowadzenia czynności wyjaśniających, gdyż wystarczające jest oparcie się na przepisach obowiązującego prawa oraz na opisanym we wniosku stanie faktycznym. Organ nie musi natomiast rozważać, czy opisany przez Stronę stan faktyczny odpowiada rzeczywistości, gdyż to wykazać mogą ewentualne czynności sprawdzające, kontrola podatkowa lub postępowanie podatkowe. W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny ma bowiem poniekąd hipotetyczny charakter, zaś Organ bazuje na założeniu, że Strona dokładnie odwzorowuje rzeczywistość lub w sposób rzetelny i odpowiedzialny opisuje swoje zamierzenia.
Reasumując, Sąd nie stwierdził przeszkód o charakterze formalnym, które uniemożliwiałyby wszczęcie i prowadzenie postępowania interpretacyjnego. Ocena stanowiska wnioskodawcy może być bowiem wyrażona w oparciu o wykładnię obowiązującego prawa materialnego. Nie jest ponadto konieczne prowadzenie postępowania dowodowego, wykraczającego poza zakres kompetencji Organu interpretacyjnego.
W ocenie Sądu, Dyrektor KIS winien zatem w niniejszej sprawie wydać interpretację indywidualną. Z uwagi na powyższe, zasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
W związku z powyższym, na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] 2020 r. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a.