I SA/Gd 739/24

I SA/Gd 739/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Małgorzata Gorzeń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatki inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2540
art. 23 ust. 1a, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 40 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ( t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 lipca 2024 r. nr 2201-IOD-2.632.3.2024.4 w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2022 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej "O.p."), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1a, art. 25 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 36 ust. 7, art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2540 ze zm., dalej "u.z.p.d.o.f.") po rozpatrzeniu odwołania A. R. (dalej "Skarżąca") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pucku (dalej "Naczelnik US") z dnia 8 maja 2024 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 4 marca 2022 r. decyzji Naczelnika US z dnia 17 lutego 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2022 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
2.1. W dniu 16 stycznia 2015 r. do Naczelnika US wpłynął wniosek Skarżącej o zastosowanie od dnia 1 stycznia 2015 r. opodatkowania w formie karty podatkowej działalności gospodarczej w zakresie usług hotelarskich prowadzonej w miejscowości J., ul. [...].
Decyzją z dnia 11 lutego 2015 r. Naczelnik US ustalił Skarżącej wysokość stawki karty podatkowej na 2015 rok z tytułu działalności prowadzonej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza 12. W okresie od 2016 do 2022 r. Skarżąca nie dokonała zmiany formy opodatkowania, ani też nie zlikwidowała działalności gospodarczej. Działalność ta w 2022 r. nadal podlegała opodatkowaniu w formie karty podatkowej.
Decyzją z dnia 17 lutego 2022 r. Naczelnik US ustalił Skarżącej wysokość stawki karty podatkowej na 2022 r. z tytułu działalności prowadzonej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza 12.
Postanowieniem z 10 stycznia 2024 r. Naczelnik US wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z dnia 17 lutego 2022 r.
Decyzją z dnia 8 maja 2024 r. Naczelnik US stwierdził wygaśnięcie z dniem 4 marca 2022 r. decyzji Naczelnika US z dnia 17 lutego 2022 r. ustalającej wysokość karty podatkowej na 2022 r., z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych, jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza 12 - z uwagi na niezawiadomienie o okolicznościach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, tj. przeznaczenie do prowadzonej działalności gospodarczej ilości pokoi w liczbie przekraczającej 12.
W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w 2022 r. Skarżąca wynajmowała pokoje, przy czym przeznaczyła do prowadzonej działalności łącznie 14 pokoi (4 apartamenty składające się z 2 pokoi, tj. salonu i sypialni oraz 6 apartamentów 1 pokojowych), w związku z tym przekroczyła dopuszczalną ilość 12 pokoi i tym samy utraciła warunki do opodatkowania w formie karty podatkowej, przy czym o przekroczeniu dopuszczalnej ilości wynajmowanych pokoi nie poinformowała Naczelnika US.
2.2. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, Dyrektor IAS decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując treść art. 23 ust. 1a, art. 25 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 7, art. 40 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 u.z.p.d.o.f., stwierdził, że kwestią sporną w sprawie jest ile pokoi Skarżąca przeznaczyła na wynajem, a zwłaszcza, czy apartament dwupoziomowy z antresolą stanowiącą sypialnię z dużym łóżkiem podwójnym, może zostać uznany za apartament dwupokojowy. Przytaczając treść wyroków NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1411/16 oraz z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 2145/15, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 167/18 (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl), Dyrektor IAS wskazał, że jak wynika z załączonej dokumentacji fotograficznej oraz opisu na stronach internetowych, w apartamencie tym na poziomie niższym znajduje się salon, w którym umieszczona jest jedna rozkładana sofa. Salon ten połączony jest z aneksem kuchennym. Z salonu (jako pokoju przejściowego) do pomieszczenia znajdującego się na górnym poziomie tego apartamentu prowadzą schody. Jedyną funkcją jaką pełni to pomieszczenie umieszczone na antresoli jest funkcja sypialni. Pomieszczenie to posiada okno, komodę, łóżko małżeńskie, stoliki nocne. Organ podkreślił, że również Skarżąca wskazuje na funkcje, jakie spełnia to pomieszczenie w apartamencie (sypialnia). W opisie apartamentu zamieszczanego na stronach internetowych nie ma mowy o antresoli. Apartament ten jest opisywany jako składający się z sypialni i salonu (antresola widoczna jest natomiast na załączonych zdjęciach do opisu apartamentu). Wielkość apartamentu, wynosi aż 34 m2, co stanowi sumę powierzchni zarówno salonu jak i sypialni. Jego metraż wpływa zarówno na możliwość zakwaterowania w nim większej liczby gości, jak i na cenę za wynajem. Tak też w apartamencie tym istnieje możliwość zakwaterowania od 2 do 4 gości.
Organ wskazał na wyrok WSA w Krakowie z 15 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 97/24, w którym sąd stwierdził, że dla uznania danego pomieszczenia za pokój, nie musi on posiadać trwałych drzwi w potocznym rozumieniu. Istotnym jest, że funkcjonują dwa wydzielone pomieszczenia wyposażone w okna i każde z nich może stanowić odrębny przedmiot wynajmu. Oczywiście "komfort" ich wynajmu z uwagi na brak stałych drzwi będzie niższy lecz możliwy. Z kolei NSA w wyroku z 24.08.2017r., sygn. akt II FSK 2145/15 oraz WSA w Gdańsku w wyroku z 4.04.2018r., sygn. akt I SA/Gd 167/18, stwierdziły, że do ustalenia limitu 12 pokoi należy przyjąć sumę wszystkich pomieszczeń kwalifikowanych jako pokoje wykorzystywane do usług hotelarskich, będących przedmiotem "wynajmu". Nie ma natomiast znaczenia okoliczność czy "wynajem" mogą być objęte poszczególne pokoje oddzielnie, czy łącznie jako integralna część większej całości (np. apartamentu, domku turystycznego). Pokojem jest zatem każde pomieszczenie, które nie jest wyłącznie kuchnią czy łazienką i służy do wykorzystywania jako tzw. "pokój gościnny". Kwestie konstrukcyjne zatem nie mają przesądzającego znaczenia.
W tak ustalonym stanie faktycznym Dyrektor IAS uznał, że Skarżąca wynajmowała de facto 14 pokoi, bowiem przeznaczała do prowadzonej działalności łącznie 14 pokoi (2 apartamenty składające się z 2 pokoi, tj. salonu i sypialni, 2 apartamenty dwupoziomowe składające się 2 pokoi, tj. salonu i sypialni oraz 6 apartamentów 1- pokojowych).
W tym stanie sprawy organ podatkowy prawidłowo przyjął, że Skarżąca nie dopełniła ww. warunków określonych w przepisach u.z.p.d.o.f. i zasadnie stwierdził wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na rok 2022.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:
A. naruszenie przepisów prawa procesowego:
1) art. 191 O.p. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy dowolnej, sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i błędnym uznaniu przez organ podatkowy, iż Skarżąca w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wynajmuje 14 pokoi, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż wynajmuje ona 12 pokoi (tj. 6 pokoi, 2 apartamenty dwupokojowe oraz 2 apartamenty jednopokojowe dwupoziomowe),
2) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym przyjęciu przez organ podatkowy, iż Skarżąca w 2022 r. wynajmowała 14 pokoi, podczas gdy w rzeczywistości wynajmowała ona 12 pokoi, co w pełni uprawniało ją do opodatkowania prowadzonej działalności w formie karty podatkowej,
B. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt. 1 lit. a oraz ust. 7 u.z.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie przez organ podatkowy, że Skarżąca w 2022 r. przeznaczyła na wynajem więcej niż 12 pokoi gościnnych, co doprowadziło do utraty przez nią prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej,
2) art. 23 ust. 1a w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 4 części XII załącznika nr 3 u.z.p.d.o.f. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne uznanie przez organ podatkowy, że Skarżąca w 2022 r. nie spełniała przesłanek uprawniających do opodatkowania w formie karty podatkowej jako osoby prowadzącej usługi hotelarskie polegające na wynajmie do 12 pokoi gościnnych, podczas gdy Skarżąca wynajmowała w 2022 r. (i wynajmuje nadal) 12 pokoi i spełnia przesłanki opodatkowania w formie karty podatkowej.
4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Badając rozpoznawaną sprawę Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
5.2. Istotę sporu w rozpatrywanej spawie stanowi zgodność z prawem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej Skarżącej wysokość stawki karty podatkowej na 2022 r., z uwagi na brak zawiadomienia przez Skarżącą o okolicznościach powodujących utratę prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, to jest o przeznaczeniu na wynajem więcej niż 12 pokoi gościnnych.
Zgodnie z art. 23 ust. 1a u.z.p.d.o.f. zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą opłacać, na zasadach i w warunkach określonych w części XII tabeli (pkt 4) osoby fizyczne świadczące usługi hotelarskie polegające na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym wydawanie posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza 12. Dokonując wykładni cytowanego przepisu należy mieć na uwadze, że karta podatkowa jest uproszczoną formą opodatkowania przychodów osób fizycznych. W założeniach ustawodawcy to forma opodatkowania przeznaczona dla osób prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach. Karta podatkowa, jako najbardziej uproszczona forma opłacania podatku dochodowego, jest przeznaczona przede wszystkim dla niewielkich zakładów usługowych, wytwórczo-usługowych i handlowych (por. wyrok NSA z 25.02.2010 r., II FSK 1674/08). W przypadku karty podatkowej wysokość podatku nie jest uzależniona ani od wielkości uzyskiwanych przychodów, ani od ponoszonych kosztów. Wysokość podatku w tej formie oparta jest na prawdopodobnej, modelowej wysokości przychodów podatnika, jakie są uzyskiwane z działalności danego rodzaju i w danej skali prowadzonej w danym miejscu (miejscowości) (por. uwagi do art. 23 w A. Bartosiewicz, R. Kubacki. Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Komentarz., wyd. ABC, 2011). Wynika ona wprawdzie z treści przepisów prawa podatkowego i jest znana podatnikowi niejako z góry, niemniej jednak ostatecznie zostaje ustalona dopiero w decyzji organu podatkowego.
Z uwagi na powyższe, na podatnika podatku opłacanego w formie karty podatkowej zostały nałożone przez ustawodawcę obowiązki wobec urzędu skarbowego, których musi dotrzymywać, aby przysługiwało mu prawo korzystania z tej formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonując wykładni art. 23 ust. 1a u.z.p.d.o.f. w przedstawionym kontekście podkreślić należy, że powołany przepis przyznaje prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej podatnikom prowadzącym usługi hotelarskie w ograniczonym zakresie, t.j. jeżeli łączna liczba pokoi (w tym w domkach turystycznych) nie przekracza 12. Kryterium ilościowe decydujące w ocenie ustawodawcy o małym rozmiarze prowadzonej działalności gospodarczej zostało w tym wypadku przypisane do podatnika.
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne dla celów podatkowych nie definiuje pojęcia "pokój", nie czyni tego również żadna inna ustawa podatkowa ani przepisy wykonawcze. Stosując wykładnię językową, pod pojęciem "pokój" rozumie się "pomieszczenie z oknami i drzwiami oddzielone ścianami od innych" (Słownik Języka Polskiego PWN: http://sjp.pwn.pl/).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 47/11, iż uwzględniając treść uregulowania zawartego w części XII poz. 4 Załącznika nr 3 do u.z.p.d.o.f., gdzie eksponuje się funkcję pomieszczenia (pokoju), związaną z prowadzeniem usług hotelarskich, poprzez użycie określenia "pokój gościnny", przez "pokój" w rozumieniu omawianej regulacji, należy rozumieć wydzielone przegrodami budowlanymi (ścianami) pomieszczenie (izbę), wyposażone w okno i drzwi, przeznaczone do mieszkania w szerokim tego słowa znaczeniu (sypialnia, pokój dzienny, salon). Cech tych nie posiadają pomieszczenia, które można określić jako pomocnicze (np. toaleta, spiżarnia, korytarz, czy też - pod pewnymi warunkami - kuchnia, nawet jeżeli posiadają okno i drzwi). Pomieszczenie wyposażone w tzw. część kuchenną może być uznane za "pokój" ("pokój gościnny") w przedstawionym rozumieniu, jeżeli nie jest wyłącznie przeznaczone do przygotowywania posiłków, lecz jednocześnie jest wykorzystywane jako izba gościnna (w praktyce współczesnego budownictwa często pokój gościnny jest wyposażony dodatkowo w tzw. aneks kuchenny). Do ustalenia limitu 12 pokoi należy przyjąć sumę wszystkich pomieszczeń kwalifikowanych jako pokoje wykorzystywane do usług hotelarskich, będących przedmiotem "wynajmu". Kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, jakie pomieszczenia mogą być kwalifikowane do kategorii "pokoi" ("pokoi gościnnych") w rozumieniu ww. przepisu. Uwzględnić przy tym należy charakter prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, do której określone obiekty mają zostać wykorzystane, tj. usługi hotelarskie.
Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zawarta w zaskarżonej decyzji wykładnia pojęcia "pokój" dokonana przez organ podatkowy nie odpowiada przytoczonemu powyżej jego rozumieniu, utrwalonemu w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Nieprawidłowo bowiem uznał organ podatkowy antresolę wyposażoną w łóżko, do której od salonu gościnnego prowadzą schody, za odrębny od salonu pokój gościnny. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Skarżąca wynajmuje między innymi dwa apartamenty dwupoziomowe, w których od salonu gościnnego, w ramach otwartej przestrzeni, zamontowane schody prowadzą na antresolę wyposażoną w duże łóżko podwójne oraz okno. Rację zatem w powyższym kontekście należy przyznać Skarżącej, że antresole te nie stanowią osobnych pokoi ani na płaszczyźnie językowej, ani funkcjonalnej. Według Słownika Języka Polskiego PWN, antresola to pomieszczenie wydzielone z górnej części jakiegoś pomieszczenia. Niewątpliwie zatem antresola nie stanowi odrębnego, samodzielnego pomieszczenia, a jedynie jest częścią innego pokoju, wydzieloną z niego za pomocą swego rodzaju wyniesienia, np. schodów, czy podestu. Jednocześnie, uwzględniając funkcjonalne przeznaczenie antresoli, wynikające z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, stwierdzić należy, że stanowi ona część sypialną salonu gościnnego. Sąd podziela podnoszone w skardze argumenty, iż wynajmowane przez Skarżącą apartamenty dwupoziomowe stanowią jedną całość, na którą składa się salon z aneksem kuchennym i umiejscowioną na antresoli częścią sypialną oraz łazienka. Zauważyć bowiem należy, że antresola nie jest oddzielona od salonu w żaden trwały sposób, ani ścianami ani też drzwiami. Wejście na antresolę jest stale otwartą przestrzenią, do której prowadzą schody. Nie można przy tym uznać, aby stanowiły one w jakikolwiek sposób konstrukcję wydzielającą antresolę z przestrzeni salonu, albowiem obydwie te przestrzenie są ze sobą połączone na otwartym planie całego apartamentu. Wbrew wywodom organu nie jest możliwe ich odrębne wynajmowanie jako samodzielnych pokoi gościnnych. Antresola nie może być (i nie była) wynajmowana oddzielnie, niezależnie od salonu gościnnego, w ramach jednego apartamentu. Również w skardze podniesiono, że Skarżąca zawsze wynajmowała i wynajmuje apartament z antresolą jako jedną niepodzielną i funkcjonalną całość.
Reasumując, Sąd uznaje, że wydzielona z salonu za pomocą schodów część sypialna, umieszczona na antresoli pozbawionej drzwi, stanowi część salonu, a nie odrębny samodzielny pokój gościnny. Tym samym wynajmowane przez Skarżącą apartamenty dwupoziomowe z antresolą należy uznać za jedną całość, a w kontekście przepisu art. 23 ust. 1a w związku z pkt 4 części XII załącznika nr 3 u.z.p.d.o.f. – za jeden pokój gościnny.
W związku z powyższym, wbrew wnioskom organu podatkowego, nie zaistniała zmiana okoliczności, w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodowałyby utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, o których Skarżąca zobowiązana byłaby zawiadomić Naczelnika US na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.o.f. Tym samym, nie ziściła się przesłanka do zastosowania przez organ przepisu art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f., zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1 (tj. decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na dany rok podatkowy).
Sąd stwierdza, że na uwzględnienie zasługują zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1a w zw. z pkt 4 części XII załącznika nr 3 u.z.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię, a wskutek powyższego naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z ust. 7 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Sąd nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie dowodu z zamieszczonych na płycie CD zdjęć i skanu grafiku, bowiem nie stanowią one dozwolonego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu, jednakże wskazuje jednocześnie, iż zdjęcia spornych apartamentów stanowiły część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (k. 178-174, k. 145-127), a zatem, jako część akt sprawy, podlegały rozpatrzeniu przez sąd i stanowiły podstawę wydanego orzeczenia.
5.3. W konsekwencji wobec stwierdzonego powyżej naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zaskarżona decyzja podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić wskazania co do dalszego postępowania (ponowne poddanie ocenie okoliczności spełnienia przez Skarżącą warunków prowadzenia działalności uprawniającej do płacenia zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej) oraz ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Sąd jednocześnie nie stwierdził konieczności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bowiem zalecenia sądu mogą zostać wykonane w toku postępowania odwoławczego.
Z przedstawionych wyżej powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł, w tym kwotę 200 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika.