I SA/Gd 734/02

I SA/Gd 734/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Kwarcińska
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Sygn. powiązane
II FSK 1422/05 - Wyrok NSA z 2006-11-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./ Sędziowie: NSA Ewa Kwarcińska NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Protokolant – Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12.03.2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1997 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Gd 734/02
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 1997 rok dla W.G.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że postanowieniem z dnia 28 września 2001 r. Wójt Gminy wszczął wobec W.G. postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 1997 r. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy wydał dnia 29 października 2001 r. decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 1997 r.
Od powyższej decyzji W.G. złożył odwołanie, podnosząc zarzut przedawnienia prawa do ustalenia przedmiotowego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 1997 r. – zobowiązanie podatkowe powstające z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w odniesieniu do zarzutu zawartego w odwołaniu należy wskazać, iż jest on w świetle istniejącego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego bezzasadny. Prawdą jest, iż co do zasady – zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej – zobowiązanie podatkowe, które powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednakże - zgodnie z § 2 wymienionego powyżej artykułu - jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego albo w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, które powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Na gruncie istniejącego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, iż podatnik – W.G. nie deklarował w terminach prawem przepisanych okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości oraz nie informował organu podatkowego o zaistnieniu zmian mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w tym podatku, a zatem termin przedawnienia prawa do dokonania wymiaru tegoż podatku za 1997 r. upływa dopiero 31 grudnia 2002 r.
Z treści złożonej przez podatnika w toku niniejszego postępowania deklaracji (tj. wykazu nieruchomości danych do ustalenia podatku od nieruchomości) wynika, iż od dnia 1 stycznia 1997 r. ciążył na nim obowiązek podatkowy z tytułu nieruchomości budynkowej i gruntowej. W konsekwencji przedmiotowy obowiązek podatkowy, po zastosowaniu - do zadeklarowanych przez podatnika kategorii nieruchomości - odpowiednich stawek podatku, wynikających z uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz wprowadzenia zwolnień od tego podatku, został przekształcony w zobowiązanie podatkowe ustalone zaskarżoną decyzją. Ponieważ – jak wynika z materiału dowodowego – dotychczas nie została ustalona wysokość podatku od nieruchomości na ten okres, to rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy mogło nastąpić w trybie zwykłego postępowania podatkowego bez konieczności weryfikacji ostatecznych decyzji podatkowych wydanych w tym przedmiocie.
Skargę na powyższą decyzję wniósł W.G.
W uzasadnieniu skargi W.G. podniósł, że brak załatwienia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w terminie 2 miesięcy, co stanowi naruszenie art.139 § 3 Ordynacji podatkowej winno skutkować uznaniem odwołania za słuszne.
Ponadto skarżący wskazał, że w miejscowości [...] gdzie jest położona jego nieruchomość z posadowionymi na niej domkami campingowymi, nie ma możliwości uzyskiwania przychodów z wynajmu domków letniskowych przez cały rok a jedynie w okresie lata, co winno skutkować płaceniem podatku jedynie za okres wykorzystywania domków w działalności gospodarczej.
Zdaniem skarżącego nie można żądać aby skarżący zamykał działalność gospodarczą po okresie wynajmu domków i otwierał ją w następnym sezonie, natomiast Urząd Gminy nie chce przyjąć określenia czasowego dla wynajmu domków.
Podniósł również skarżący, że Urząd Gminy nie zawiadomił skarżącego o zmianie przepisów, co skutkowało wyłączeniem skarżącego z grona podatników podatku rolnego z powodu braku wymaganej ilości gruntu, który to brak mógł uzupełnić przez dokupienie brakującej ilości gruntu – gdyby organ zawiadomił go o zmianie przepisów.
Odniósł się również skarżący do wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, że nie dotyczą one sytuacji skarżącego. Skarżący nie prowadzi bowiem działalności wynajmu poza sezonem letnim.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna. Wbrew zarzutom skarżącego organy administracyjne nie naruszyły prawa ani w postępowaniu dowodowym ani przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszyły prawa.
Błędny jest bowiem pogląd skarżącego, że sezonowe wynajmowanie domków letniskowych – wykorzystywanie ich w działalności gospodarczej jedynie w sezonie letnim i wyłączenie ich z działalności gospodarczej poza tym sezonem jest równoznaczne z zmianą charakteru tych domków w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31) w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym objętym decyzją. Omawiany przepis nie oznacza, że zaniechanie prowadzenia w budynkach przez pewien okres w roku podatkowym działalności gospodarczej jest równoznaczne ze "zmianą sposobu użytkowania budynku". Zmiana taka ma miejsce dopiero wówczas, gdy budynek zmienia swoje przeznaczenie, np. staje się budynkiem mieszkalnym. W tym jednak przypadku domki letniskowe pozostają budynkami o charakterze budynków związanych z działalnością gospodarczą również poza okresem faktycznego wynajmu.
Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 5 ust. 1 cyt. wyżej ustawy podatek od nieruchomości od budynków uzależniony jest od tego, czy są to budynki mieszkalne (pkt 2 ust. 1), czy też "związane" z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 2-4 ust. 1). Przy czym przepis ten nie zawiera sformułowania, które pozwalałoby na uzależnienie zaliczenia do grupy budynków "związanych" z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie budynków, które faktycznie i stale są wykorzystywane na ten cel. Wręcz przeciwnie wykładnia gramatyczna przepisu art. 5 prowadzi do wniosku, że chodzi tu o jakikolwiek związek, a więc także pośredni, służący prowadzonej działalności gospodarczej.
Pojęcia "związania" z działalnością gospodarczą nie można zatem tłumaczyć, jako bezpośredniego związku pomiędzy wynikami prowadzonej przez skarżącego działalności, a taktem posiadania przedmiotowych budynków. Omawiane "związanie" występuje również w tych przypadkach, gdy wprawdzie strona bezpośrednio budynku do celów produkcyjnych nie wykorzystuje, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej budynki te mogłaby wykorzystywać.
Okoliczność zatem, że przez część roku skarżący nie wykorzystywał budynków na cele wynajmu, w świetle brzmienia tego przepisu, nie ma większego znaczenia. Istotne jest, że budynki te "związane" są z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą.
Również zarzuty dotyczące braku informacji o zmianie przepisów od 1 stycznia 1997 r. nie mogą służyć skutecznemu wzruszeniu zaskarżonej decyzji albowiem nie jest rzeczą organów podatkowych informowanie każdego z podatników o zmianach w przepisach prawa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.