I SA/Gd 710/06

I SA/Gd 710/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Bogusław Woźniak
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 898/07 - Wyrok NSA z 2008-10-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski Asesor WSA Bogusław Woźniak Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M.S. i J.G.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. 1) oddala skargę; 2) nakazuje ściągnąć od skarżących na rzecz Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nie uiszczonego wpisu.
Uzasadnienie
I SA/Gd 710/06
U z a s a d n i e n i e
Pismami z dnia 30 grudnia 2005 r., małżonkowie M.S. i
J.G.S. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] W uzasadnieniu wnioskodawcy powołali się na art. 240 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "op., zgodnie z którym decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wznowił postępowanie podatkowe w zakresie zbadania przesłanek co do wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 op., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych M.S. i J.G.S. za 1999 r.
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...], wydanej przez tenże Organ w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.
W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, iż przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, a jedynie ustalenie, czy zaszły okoliczności wyliczone enumeratywne w art. 240 § 1 op. Organ podatkowy szczegółowo ustalił, iż nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-6 i 8 op. Nie zachodzi również przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 op., na którą powoływali się wnioskodawcy, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzja, której uchylenia domaga się strona nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu.
Treść art. 240 § 1 pkt 7 op., wskazuje bowiem na sytuację, gdzie inna decyzja lub orzeczenie sądu są podstawą nie faktyczną, lecz prawną wydania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym.
Organ podatkowy l instancji odniósł się również do argumentów podnoszonych przez stronę, wskazując, że wbrew twierdzeniem byłych małżonków M.S. i J.G.S., do Naczelnika Urzędu Skarbowego nie wpłynęła korekta zeznania podatkowego PIT - 33 za rok 1999. Zarówno w toku postępowania kontrolnego jak i podatkowego strona nie kwestionowała faktu nieuwzględnienia w nich korekty zeznania podatkowego, na którą powołują się w żądaniu o wznowienie postępowania. Ponadto zarówno tytuł egzekucyjny nr [...] jak i wezwania z dnia 19.04.2001 r., wydane przez Urząd Skarbowy dotyczą zeznania podatkowego PIT - 33 za 1999 rok, nie zaś korekty zeznania, na którą powołuje się strona.
Za bezpodstawne uznał też organ l instancji zarzut strony, że organ l instancji wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania wobec obojga małżonków, pomimo, ze wszczęto postępowanie podatkowe za 1999 r., wobec każdego z małżonków. Naczelnik Urzędu skarbowego wskazał, iż postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., wszczęto z urzędu postanowieniem nr [...] z dnia 08 października 2003 r., wobec obojga małżonków. Z kolei postanowieniami z dnia 16 października 2003 r., wszczęto z urzędu postępowania podatkowe wobec małżonków odrębnie w sprawach określenia wysokości straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i następnie wydano w tych sprawach odrębne decyzje określające każdemu z małżonków wysokość straty. Organ podatkowy stwierdził, że fakt orzeczenia rozwodu nie wpływa na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż zgodnie z Ordynacją podatkową małżonkowie wspólnie opodatkowani ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. Skoro więc państwo S. wspólnie opodatkowali osiągnięte w 1999 r., dochody, to w konsekwencji ponoszą też solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe w 1999 r. Z tego względu organ l instancji określił jedną decyzją wysokość należnego zobowiązania podatkowego małżonków za rok 1999 i kwestia dotycząca wznowienia postępowania podatkowego załatwiona może zostać jedynie jedną decyzją.
Organ podatkowy za błędne uznał zarzuty dotyczące popełnienia w przedmiotowej decyzji błędów rachunkowych i omyłek. Poza tym zarzuty te mają charakter merytoryczny.
Wskutek odwołania wniesionego przez stronę Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...], decyzję nr [...], w której utrzymał decyzję organu l instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania prowadzone na podstawie art. 240 § 1 op., jest szczególnym trybem weryfikacji decyzji, istotą którego jest wyłącznie ustalenie, czy postępowanie, w wyniku którego ta decyzja zapadła, dotknięte było jedną z wad określonych w tym przepisie. Katalog przesłanek określony w art. 240 § 1 op., ma charakter zamknięty, w związku z czym wznowienie postępowania na podstawie przesłanki nie wyliczonej we wskazanym artykule jest niedopuszczalne.
Organ II instancji wskazał, iż we wniosku z 30 grudnia 2005 r., podatnicy wskazują, że w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 i 7 op., (w uzupełnieniu odwołania wskazano także na art. 240 § 1 pkt 5 op.). Organ odwoławczy stwierdził, iż na argumenty zawarte w przedmiotowym wniosku podatnicy wskazywali już wcześniej i były one już przedmiotem rozpoznania organów podatkowych w postępowaniu wszczętym na wniosek podatników z dnia
12 stycznia 2005 r.
Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 op., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie powyższa przesłanka nie wystąpiła, gdyż organ l instancji wydając decyzję oparł się na zebranych dowodach. Nie jest trafne stwierdzenie strony, że decyzje z dnia [...], i [...]., wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie uwzględniają okoliczności implikującej "fałszywość" przywołanych decyzji, tj. faktu, że na podstawie pozwu wniesionego w dniu 12 grudnia 1999 r., wyrokiem Sądu Okręgowego sygn. akt [...] z dnia [...], rozwiązany został związek podatników zatem Naczelnik Urzędu skarbowego winien był wydać decyzję odrębnie dla każdego z podatników. Ponadto, zdaniem podatników, Urząd opierając się na nie podpisanym przez M.S. zeznaniu podatkowym PIT - 33 za rok 1999 wydając decyzję [...] oparł się na fałszywych dokumentach. Zdaniem organu odwoławczego nie uwzględnienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego korekty, która jak twierdzą podatnicy, została przez nich złożona, nie uprawnia do stwierdzenia, że zeznanie podatkowe PIT - 33 jest dokumentem fałszywym. Bezspornym jest, że zeznanie to podatnicy złożyli w Urzędzie Skarbowym, zaś dowodu złożenia korekty nie przedłożyli. Dlatego też zarzut wydania decyzji na podstawie fałszywych dowodów nie znajduje żadnych podstaw faktycznych. Powyższego nie zmienia fakt nie podpisania zeznania przez M.S., gdyż informacje dotyczących ujawnionych dochodów i faktycznie uiszczonego podatku zostały przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zweryfikowane.
Według Dyrektora Izby Skarbowej nie zaistniały także okoliczności wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 op. Przepis ten daje podstawę do wznowienia postępowania, gdy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Dowodem takim nie jest wskazywana przez podatników korekta zeznania za 1999 r. Po pierwsze nie przedłożono żadnego dowodu świadczącego o przesłaniu korekty. Poza tym dla sprawy istotne jest, jaką faktycznie kwotę podatku podatnicy uiścili, dlatego wskazana przez podatników korekta zeznania za rok 1999 nie jest, w ocenie organu odwoławczego, dowodem istotnym ani nowym w niniejszej sprawie. Nawet w sytuacji, gdyby faktycznie ją złożono, to zawarte w niej dane nie wpływają na określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 1999 r. Potwierdzeniem tego jest fakt, że podatnik w korekcie nie wykazał wszystkich osiągniętych w roku podatkowym dochodów, a których prawidłową wysokość organ l instancji określił w przedmiotowej decyzji.
Zdaniem organu odwoławczego nietrafne jest twierdzenie podatników, iż w związku z tym, że w 2001 r., nastąpiło rozwiązanie związku małżeńskiego państwa S., to organ podatkowy zobowiązany był do przeprowadzenia odrębnych postępowań podatkowych i wydania odrębnych decyzji określających wysokość zobowiązania za 1999 rok dla każdego z podatników. Stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wymóg sformułowany w art. 240 § 1 pkt 7 op., dotyczy decyzji, lub orzeczenia sądu, które wchodziłyby w skład szeroko pojętej podstawy prawnej decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym. Poza tym art. 6 ust. 2 ustawy z dnia
26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm.), zwanej dalej "p. d. o. f.", przewiduje możliwość łącznego opodatkowania małżonków pozostających w związku małżeńskim cały rok podatkowy. Stosownie do art. 92 § 3 op., małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. Z kolei w myśl art. 133 § 3 op., w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3 op., jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga. M.S. i J.G.S. opodatkowali wspólnie osiągnięte w 1999 r., dochody i w konsekwencji ponosili solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe za 1999 r. Fakt orzeczenia rozwodu w 2001 r., pozostaje więc bez znaczenia w niniejszej sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zachodzą też inne przesłanki wymienione w art. 240 § 1 op.
Powyższą decyzję zaskarżyli osobnymi skargami tożsamej treści M.S. i J.G.S. Podatnicy zażądali:
1. uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...], w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 i przeprowadzenia postępowania dowodowego na podstawie okoliczności wskazanych przez podatnika,
2. wznowienia postępowania podatkowego za rok 1999 i uchylenia lub sprostowania decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] na podstawie okoliczności wskazanych przez podatnika i z uwzględnieniem przedstawionych przez podatnika dowodów,
3. przeprowadzenia odrębnych postępowań podatkowych za rok 1999 dla każdego z podatników objętych przedmiotową decyzją oraz wydania odrębnych decyzji dla każdego z podatników w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999,
4. uchylenia dotychczas dokonanych czynności egzekucyjnych w zakresie domiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1999, na podstawie art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,
5. wydania decyzji o przedawnieniu zobowiązań podatkowych za rok 1999.
W uzasadnieniu skarżący ponieśli, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego odmawiając uchylenia decyzji z dnia [...], nie uwzględnił faktu, że w tej ostatniej decyzji oparł się na nie podpisanej przez podatników deklaracji podatkowej oraz nie uwzględnił korekty deklaracji z czerwca 2000 r., którą podatnicy złożyli. Organ l instancji konsekwentnie zaprzeczał okoliczności złożenia takiej deklaracji pomimo tego, iż bezsporne było, że w swoich działaniach w roku 2000 i 2001 opierał się właśnie na złożonej przez podatników korekcie. Potwierdzeniem tego jest, zdaniem skarżących fakt, że komornik skarbowy Urzędu Skarbowego wzywał podatnika do spełnienia świadczenia w kwocie, która miała wynikać ze złożonej korekty deklaracji. Powyższe ma dowodzić, że spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 op., a żądanie uchylenia decyzji ostatecznej i przeprowadzenia nowego postępowania podatkowego jest w pełni uzasadnione.
Ponadto skarżący wskazali, że w roku 2001 został rozwiązany związek małżeński małżonków S. Fakt ten był znany organom podatkowym, co potwierdzają postanowienia [...] i [...], lecz mimo tego organ podatkowy wydal decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 na oboje podatników łącznie, bez uwzględnienia okoliczności wskazanych w art. 110 op.
Ponadto, zdaniem podatników bieg terminu przedawnienia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1999 upłynął 31 grudnia 2005 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zarządził połączenie sprawy l SA/Gd 711/06 ze sprawą l SA/Gd 710/06 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą l SA/Gd 710/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 15 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej
"p. p. s. a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W postępowaniu podatkowym będącym przedmiotem niniejszej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej jako organ odwoławczy podjął decyzję w oparciu o art. 229 i 233 § 1 pkt 1 op. W decyzji tej organ odwoławczy bierze pod uwagę cały zebrany materiał dowodowy, a jego orzeczenie jest orzeczeniem merytorycznym. Mając tą okoliczność na względzie organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji czyni na gruncie zebranego w danej sprawie materiału dowodowego własne ustalenia faktyczne i prawne, które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
Tymczasem z uzasadnienia skargi wniesionej przez byłych małżonków S. wynika, iż zawarte w niej zarzuty skierowane są przeciwko decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Mając na względzie powyższe Sąd kontrolując zasadność skargi odniósł wyżej wymienione zarzuty do zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby skarbowej.
Należy wskazać, iż całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 180 § 1 i 2 op., oraz art. 181 op. Z treści uzasadnienia skargi wynika, iż skarżący mylą postępowanie dowodowe w toczącym się postępowaniu wznowieniowym z zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za rok 1999. Rola korekty deklaracji z czerwca 2000 r., o której mówią podatnicy, została przez Dyrektora Izby Skarbowej szczegółowo omówiona w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący omówił wartość tego środka dowodowego jako przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 op., w kontekście wzruszenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Tak więc Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż organy podatkowe w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby skarbowej z dnia [...]., dopuściły się naruszenia przepisów postępowania dowodowego.
Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia przez organy podatkowe art. 240 § 1 pkt 1 op., to stanowisko skarżących jest bezzasadne. Zgodnie z tym artykułem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się faktyczne. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji w sposób przekonujący i wyczerpujący wykazał, iż w odniesieniu do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego okoliczności takie nie wystąpiły. Organ ten wskazał wyraźnie, iż fakt, że Naczelnik Urzędu skarbowego wydając decyzję z dnia [...], oparł się na zeznaniu za 1999 r. PIT - 33 nie uwzględniając korekty, która jak twierdzą podatnicy została przez nich złożona, nie uprawnia do twierdzenia, że zeznanie podatkowe PIT - 33 jest dokumentem fałszywym". Organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że wszelkie informacje dotyczące ujawnionych dochodów oraz faktycznie uiszczonego podatku zostały przez Naczelnika Urzędu skarbowego zweryfikowane. Z uwagi na powyższe brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, by organy podatkowe w sposób wadliwy dokonały wykładni, bądź błędnie zastosowały art. 240 § 1 pkt op.
Brak jest również podstaw do uznania, by organy podatkowe prowadząc postępowanie wznowieniowe dopuściły się naruszenia art. 240 § 1 pkt 5. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, iż dowody lub okoliczności faktyczne muszą być nie tylko istotne dla sprawy, lecz nadto muszą być nowe i - mimo, że nieznane organowi, który wydał decyzje - istniejące już w tym czasie. Tymczasem organy podatkowe wskazały, iż podatnik w trakcie postępowania w żaden sposób nie wykazał, iż złożył w toku postępowania kontrolnego korektę zeznania. Poza tym, zdaniem Dyrektora Izby skarbowej, wskazana korekta nie jest dowodem istotnym ani nowym, a nawet w sytuacji jej złożenia, dane wykazane w korekcie nie wpływają na określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 1999 rok, albowiem w korekcie zeznania podatnik nie wykazał wszystkich osiągniętych w roku podatkowym dochodów, a których prawidłową wysokość organ l instancji określił w przedmiotowej decyzji. Powyższe ustalenia organu odwoławczego są, w ocenie Sądu, logiczne i przekonujące oraz w pełni odpowiadają przepisom prawa.
Zupełnie bezpodstawny jest zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 240 § 1
pkt 7 op, oraz art. 110 op. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący wykazał, że podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nie była żadna inna decyzja ani orzeczenie sądu. Ponadto organ odwoławczy w sposób trafny i zgodny z prawem dokonał wykładni art. 92 § w zw. z art. 133 § 3 op., i wskazał, że w zakresie, w jakim M.S. i J.G.S. wspólnie opodatkowali swe dochody osiągnięte w 1999 r., to są oni jedną stroną postępowania toczącego się w zakresie określenia wysokości ich zobowiązania podatkowego za rok 1999 r. Okoliczność, iż w późniejszym okresie ich związek małżeński został rozwiązany przez rozwód nie ma wpływu na treść wydanej decyzji, albowiem za swoje zobowiązania podatkowe z roku 1999 odpowiadają oni w dalszym ciągu solidarnie. W żadnym wypadku nie można utożsamiać wyroku rozwodowego z orzeczeniem sądu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 7, tym bardziej, że sam wyrok orzekający rozwód podatników nigdy nie stanowił podstawy wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 1999. Należy także wskazać, że nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania art. 110 § 1 op., albowiem z uwagi na fakt, że byli małżonkowie S. w roku podatkowym 1999 wspólnie opodatkowali swoje dochody, to ponoszą oni solidarną odpowiedzialność z tego tytułu i art. 110 op., regulujący odpowiedzialność za zobowiązania osób trzecich, nie ma w tej sytuacji zastosowania.
Nie zasługuje na uwzględnienie zgłoszony w skardze zarzut przedawnienia. Z art. 70 § 1 op., wynika, że zobowiązania podatkowe za rok 1999 przedawniają się z dniem 1 stycznia 2006 r. Jednak zgodnie z art. 70 § 4 op., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Z akt sprawy wynika, iż tytuł wykonawczy wystawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego został podatnikom doręczony w dniu 17 czerwca 2004 r.
Zgodnie z art. 134 § 1 p. p. s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola działalności administracji publicznej dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z art. 145 p. p. s. a., wynika zaś, iż orzeczenia sądów w rozpoznaniu skarg na decyzje lub postanowienia mają wyłącznie charakter kasatoryjny. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił wniosków skarżących o wznowienie postępowania podatkowego za rok 1999, przeprowadzenia odrębnych postępowań w tym zakresie, gdyż żądania te wkraczają w zakres merytoryczny orzekania organów administracji publicznej, do czego sądy nie są uprawnione. Sąd nie uwzględnił też żądań o uchylenie dotychczas dokonanych czynności egzekucyjnych i wydanie decyzji o przedawnieniu zobowiązań podatkowych za rok 1999, albowiem nie dotyczą one zaskarżonego aktu.
Mając na względzie powyższe Sąd, na mocy art. 151 p. p. s. a., orzekł jak na wstępie.
Orzeczenie o konieczności pobrania wpisu znajduje oparcie w treści art. 223 § 2 ustawy p. p. s. a.