I SA/Gd 709/04

I SA/Gd 709/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Danuta Oleś
Ewa Kwarcińska /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1059/06 - Wyrok NSA z 2007-07-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2003 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą R. B. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2003 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:
W miesiącu objętym kontrolą podatkową R. B. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A w zakresie usług klubowych (bilard, kręgielnia) oraz usług kulturalno – rozrywkowych. W złożonej za miesiąc listopad 2003 r. deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT–7) podatnik wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. W wyniku analizy przedłożonych do kontroli dokumentów organ podatkowy I instancji zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] dokumentującej nabycie automatu dart "CIBERDINE" w elementach oraz podatku naliczonego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej nabycia stolików piłkarskich export z oświetleniem, stołu bilardowego Kanclerz I 12ft z wyposażeniem oraz jedenastu stołów bilardowych Olimpic 9ft z wyposażeniem. Mając na uwadze przedstawioną przez podatnika opinię Urzędu Statystycznego z dnia [...] organ podatkowy uznał, że usługi odpłatnego udostępniania bilardu, stolików piłkarskich oraz stołów do gry w cymbergaja sklasyfikowane są w grupowaniu PKWiU 92.33.10 jako "usługi świadczone przez wesołe miasteczka i parki rozrywki". Równocześnie urząd skarbowy wskazał, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), usługi związane z kulturą, rekreacją i sportem o symbolu PKWiU ex 92, zwolnione są od podatku od towarów i usług, gdyż zostały wymienione w pozycji 23 załącznika nr 2 do ustawy o VAT, stanowiącego wykaz usług, których świadczenie jest zwolnione od podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę organ podatkowy I instancji stwierdził, że zakup automatu dart "CIBERDINE" na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] oraz stolików piłkarskich i stołów bilardowych na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] związany jest ze sprzedażą zwolnioną od podatku od towarów i usług, a zatem odliczenie podatku naliczonego z w/w faktur VAT nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 19 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym..
W związku z powyższym decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił R.B. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł.
W złożonym odwołaniu od powyższej decyzji R. B. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 19 ust. 1 i 3, art. 21 ust. 4, art. 25 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ust. 6 ustawy o VAT, art. 52 § 1 pkt 2, art. 53 § 1, § 2 i § 5 pkt 1, art. art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 4–6, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem organ podatkowy nie zebrał pełnego materiału dowodowego i oparł swoje ustalenia na treści opinii Urzędu Statystycznego w G., która w niniejszej sprawie nie ma charakteru opinii wiążącej. Zdaniem podatnika klasyfikacja świadczonych przez niego usług odpłatnego udostępniania bilardu, stolików piłkarskich oraz stołów do gry w cymbergaja w grupowaniu PKWiU ex 92 wymaga potwierdzenia przez Urząd Statystyczny w Ł. – Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych, gdyż zgodnie z Zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 5 listopada 2002 r. (Dz. Urz. GUS Nr 12, poz. 67) od dnia 1 stycznia 2003 r. do wydawania opinii interpretacyjnych podstawowych standardów klasyfikacyjnych (PKWiU, KOB, PCN) właściwy jest tylko ten organ statystyczny. Strona podkreśliła, że w konsekwencji powyższego zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że zakupy udokumentowane fakturami VAT nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] związane są ze sprzedażą zwolnioną z VAT. W związku z tym strona zarzuciła również, że przedmiotowa decyzja narusza art. 19 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez bezzasadne zakwestionowanie dokonanego przez podatnika odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wyżej opisanych faktur VAT. Według strony przedmiotowa decyzja naruszała art. 52 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na nieprawidłowe ustalenie, iż podatnik zobowiązany jest do zapłaty odsetek od zaległości podatkowej z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu bezpośredniego VAT. Odwołujący zarzucił, że uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawierało wskazania faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a uzasadnienie prawne nie wskazuje pełnej podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia, w związku z tym organ I instancji naruszył wynikającą z art. 124 Ordynacji podatkowej zasadę przekonywania.
Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji strony i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy uznał za prawidłowe pozbawienie podatnika przez organ I instancji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w zakwestionowanych fakturach VAT. Zdaniem dyrektora izby skarbowej akta sprawy dowodzą, że podatnik w miesiącu listopadzie 2003 r. dokonywał sprzedaży zarówno opodatkowanej podatkiem od towarów i usług wg różnych stawek (7% i 22%), jak również sprzedaży zwolnionej od podatku, a zatem zgodnie z przepisami art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1–3 ustawy o VAT mógł dokonać obniżenia podatku należnego tylko o kwoty podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną. Organ odwoławczy podniósł, że ze złożonego przez podatnika oświadczenia z dnia 23.02.2004 r. wynika, iż podatek naliczony udokumentowany fakturami VAT nr [...] i nr [...] związany był z nabyciem ruchomości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, której przedmiotem są m.in. usługi klubowe, w tym bilard, kręgielnia oraz usługi kulturalno – rozrywkowe. Równocześnie z przedłożonej do akt sprawy opinii Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21.12.2000 r. (wydanej w odpowiedzi na pismo podatnika) wynika, że odpłatne udostępnianie klientom bilardu, kręgielni, tarcz do rzutek, "piłkarzyków", stołów do gry w "cymbergaja" mieści się w grupowaniu PKWiU 92.3310–00.00 "Usługi świadczone przez wesołe miasteczka i parki rozrywki"; w podkategorii KWiU 92.33.10 "Usługi świadczone przez wesołe miasteczka i parki rozrywki". Również usługi związane z organizacją i przeprowadzaniem imprez sportowych, turniejów i konkursów mieszczą się w grupowaniu PKWiU 92.62.13–00 "Usługi związane ze sportem pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane"; w podkategorii KWiU 92.62.13. "Usługi związane ze sportem pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane". Zdaniem dyrektora izby skarbowej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że podatnik w miesiącu listopadzie 2003 r. świadczył usługi polegające na odpłatnym udostępnianiu klientom bilardu, kręgielni, stołów do gry w cymbergaja, tj. usługi, które w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zaliczone zostały do symbolu 92 – Usługi związane z kulturą, rekreacją i sportem (z wyłączeniem pkt 1–3). W rozumieniu w/w klasyfikacji w symbolu 92.33 mieszczą się usługi świadczone przez wesołe miasteczka i parki rozrywki. Powyższa klasyfikacja obowiązywała w okresie od 01.07.1997 r. do 30.04.2004 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że usługi o symbolu PKWiU 92.33.10 i 92.62.13 stosownie do art. 7 ust. l pkt 2 ustawy o VAT korzystają ze zwolnienia przedmiotowego jako wymienione pod pozycją 23 załącznika nr 2 do ustawy o VAT. W świetle powyższego, zdaniem dyrektora izby skarbowej, nie znajduje uzasadnienia zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ I instancji przy wydawaniu przedmiotowej decyzji przepisu art. 7 ust. l pkt 2 ustawy o VAT. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie stwierdził, iż podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z zakupem towarów służących do wykonywania usług objętych wskazanym grupowaniem. Powyższe stanowisko znajduje bowiem uzasadnienie w związku z regulacją zawartą w art. 25 ust. l ustawy o VAT, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu kwoty podatku naliczonego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów lub usług służących do wytworzenia lub odsprzedaży towarów bądź świadczenia usług zwolnionych od podatku.
Dalej organ odwoławczy podniósł, że w okolicznościach sprawy nie znajdują również potwierdzenia zarzuty odwołania podnoszące, iż organ I instancji nie zebrał pełnego materiału dowodowego i oparł swoje ustalenia na treści opinii Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21.12.2000 r., która zdaniem strony w niniejszej sprawie nie ma charakteru opinii wiążącej, z uwagi na fakt, że wymaga potwierdzenia przez Urząd Statystyczny w Ł. – Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych – będący od dnia 01.01.2003 r. jedynym właściwym organem statystycznym do wydawania opinii interpretacyjnych podstawowych standardów klasyfikacyjnych.
Dyrektor izby skarbowej wskazał, że przywołany przez stronę Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 5 listopada 2002 r. (obowiązujący od dnia l stycznia 2003 r.) w sprawie trybu wydawania opinii interpretacyjnych według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 12, poz. 87) określa, że zasadą jest, iż zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania zainteresowany podmiot może zwrócić się o wskazanie zaklasyfikowania rodzaju prowadzonej działalności, wyrobu lub usługi, towaru, środka trwałego lub obiektu budowlanego i wydanie opinii interpretacyjnej do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. Organ odwoławczy podkreślił, że komunikat ten nie zawiera wskazań, iż opinie wydane do dnia 31 grudnia 2002 r. przez właściwe urzędy statystyczne podlegają ponownej weryfikacji przez Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. w celu potwierdzenia prawidłowości dokonanej kwalifikacji przez te urzędy.
W świetle powyższego dyrektor izby skarbowej za nieuzasadnione uznał żądanie strony dotyczące potwierdzenia przez w/w jednostkę statystyczną opinii Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21.12.2000 r. informującej podatnika, w jakim grupowaniu mieści się wykonywana przez niego działalność gospodarcza, w sytuacji, gdy niekwestionowana pozostaje prawidłowość ustalenia rodzaju usług wykonywanych przez podatnika i prawidłowość ich zaliczenia do właściwego grupowania PKWiU. Zdaniem organu odwoławczego nie jest również sporne, iż w listopadzie 2003 r. podatnik wykonywał usługi związane z kulturą, rekreacją i sportem, które w związku z zaagregowaniem do symbolu PKWiU – 92 (z zastrzeżeniem pkt 1–3) korzystały ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. l pkt 2 ustawy o VAT. Dyrektor podkreślił przy tym, że zwolnienie przedmiotowe tak sklasyfikowanych usług obowiązywało w zakresie uregulowań ustawy o VAT zarówno w stanie prawnym 2000, jak i 2003 roku.
Zdaniem organu odwoławczego z przeprowadzonego postępowania podatkowego wynika, iż podatnik na podstawie przedmiotowej opinii zakwalifikował do odpowiedniego grupowania PKWiU dokonaną w miesiącu listopadzie 2003 r. sprzedaż i prawidłowo przyjął na podstawie obowiązujących przepisów, że usługi udostępniania klientom: bilardu, kręgielni, tarcz do rzutek, "piłkarzyków", stołów do gry w "cymbergaja" oraz usługi związane z organizacją i przeprowadzaniem imprez sportowych, turniejów i konkursów, w myśl art. 7 ust. l pkt 2 ustawy o VAT korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy o VAT (pozycja 23).
Skoro więc w/w usługi korzystały ze zwolnienia z podatku od towarów i usług to w myśl przepisu art. 25 ust. l pkt l w zw. z art. 19 ust. l ustawy o VAT podatnik nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z towarami nabytymi do świadczenia w/w usług.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 52 § l pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdził, że nie znajduje on potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy, ponieważ w wyniku zmiany w zaskarżonej decyzji rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2003 r. zmianie uległa kwota do zwrotu z zadeklarowanej przez podatnika w wysokości [...] zł do określonej przez organ podatkowy w wysokości [...] zł. Z uwagi na dokonany w dniu 17.02.2004 r. przez urząd skarbowy zwrot podatku w wysokości deklarowanej wystąpiło zawyżenie kwoty zwrotu o 773 zł, która to kwota w myśl przepisu art. 52 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej traktowana jest na równi z zaległością podatkową. W związku z powyższym organ I instancji poinformował podatnika o obowiązku samodzielnego naliczenia odsetek za zwłokę począwszy od dnia dokonania zwrotu podatku, tj. od 17.02.2004 r., do dnia wpłaty zaległości włącznie.
W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego organ odwoławczy nie podzielił poglądu strony, jakoby w niniejszej sprawie zostały naruszone ogólne zasady postępowania podatkowego (art. 122, 124, 187 Ordynacji podatkowej) nakazujące organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem organu II instancji urząd skarbowy prowadząc postępowanie podatkowe podjął niezbędne działania w celu dokładnego zbadania stanu faktycznego.
Z podanych wyżej przyczyn, w ocenie organu odwoławczego, objęta odwołaniem decyzja zgodna jest z obowiązującymi przepisami, zawiera bowiem zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne z przytoczeniem faktów oraz przepisów, które zostały przyjęte za podstawę dokonanego orzeczenia.
W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT na skutek wadliwego ustalenia, że zakup automatu "CIBERDINE" na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] oraz stolików piłkarskich i stołów bilardowych na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] związany jest ze sprzedażą zwolnioną z VAT; art. 19 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 4 i art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT na skutek bezzasadnego zakwestionowania dokonanego przez podatnika odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z faktur VAT nr [...] i nr[...], a w konsekwencji określenie przez organy podatkowe w nieprawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy; art. 52 § 1 pkt 2, art. 53 § 1, § 2 i § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej na skutek bezzasadnego obciążenia podatnika obowiązkiem zapłaty odsetek od kwoty 773 zł (kwota przyjętego przez organy podatkowe zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego na należnym do zwrotu na rachunek bankowy); art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej na skutek bezzasadnego obciążenia podatnika obowiązkiem zapłaty odsetek za zwłokę za okres od dnia 17 marca 2004 r. do dnia doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]; naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej na skutek nie zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, gdyż organy podatkowe nie przeprowadziły z urzędu dowodu z dokumentu urzędowego – opinii Urzędu Statystycznego w Ł. – Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych, na okoliczności klasyfikacji świadczonych przez podatnika usług odpłatnego udostępniania bilardu, stolików piłkarskich oraz stołów do gry w "cymbergaja", co stanowiło naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej; art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej na skutek błędnej oceny dowodu z dokument urzędowego: opinii Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21.12.2000 r., która w postępowaniu podatkowym nie miała charakteru opinii wiążącej, co stanowiło naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej; art. 124, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej na skutek błędnego i niepełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co stanowi naruszenie zasady przekonywania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem organ podatkowy nie zebrał pełnego materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy nie przeprowadził z urzędu dowodu z dokumentu urzędowego – opinii Urzędu Statystycznego w Ł. – Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych. W wyniku powyższego organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności związanych z klasyfikacją świadczonych przez podatnika usług.
Ponadto organ odwoławczy dokonał błędnej oceny dowodu z dokumentu urzędowego: opinii Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21.12.2000 r., która w niniejszej sprawie nie ma charakteru opinii wiążącej. Skarżący podkreślił, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części (art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej). Zdaniem skarżącego klasyfikacja świadczonych przez niego usług odpłatnego udostępniania bilardu, stolików piłkarskich oraz stołów do gry w "cymbergaja" wymagała przeprowadzenia dowodu z dokumentu urzędowego – opinii Urzędu Statystycznego w Ł.– Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej. Dalej skarżący podkreślił, że zgodnie z Zarządzeniem Prezesa GUS z dnia 5 listopada 2002 r. (Dz. Urz. GUS Nr 12, poz. 67) od dnia 1 stycznia 2003 r. do wydawania opinii interpretacyjnych podstawowych standardów klasyfikacyjnych (PKWiU, KOB, PCN) właściwy jest tylko jeden organ statystyczny – Urząd Statystyczny w Ł. – Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych. W świetle wyżej przedstawionych wywodów skarżący zarzucił, że ustalenia zawarte w skarżonej decyzji z dnia 19 października 2004 r. dotyczące klasyfikacji usług świadczonych przez podatnika są błędne.
W konsekwencji powyższego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 października 2004 r. narusza art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że zakup automatu "CIBERDINE" na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] oraz stolików piłkarskich i stołów bilardowych na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] związany jest ze sprzedażą zwolnioną z VAT.
Skarżący zarzucił również, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 19 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez bezzasadne zakwestionowanie dokonanego przez podatnika odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z faktur VAT nr [...] i nr [...].
Skarżona decyzja, zdaniem strony, narusza również art. 52 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe ustalenie, iż podatnik zobowiązany jest do zapłaty odsetek od zaległości podatkowej z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu bezpośredniego VAT. Poza tym brak jest podstaw do naliczania odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], co stanowi naruszenie art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, które była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od zakończenia kontroli podatkowej.
W ocenie skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, w tej sytuacji nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżonej decyzji nie zostały wskazane przyczyny odstąpienia przez Dyrektora Izby Skarbowej od przeprowadzenia dowodu z dokumentu urzędowego – opinii Urzędu Statystycznego w Ł. – Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych, na okoliczność klasyfikacji świadczonych przez podatnika usług. Uzasadnienie faktyczne skarżonej decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a uzasadnienie prawne nie wskazuje pełnej podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia. W związku z powyższym organ odwoławczy naruszył wynikającą z art. 124 Ordynacji podatkowej zasadę przekonywania.
W związku z powyższym skarżący R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2006 r. rozszerzył zarzuty skargi. Obok ponowionych zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, skarżący wskazał, iż organy podatkowe nie dopuściły opinii Urzędu Statystycznego w G. jako dowodu w sprawie. Poza tym w treści pisma rozszerzono argumentację skargi w zakresie wskazanych w skardze naruszeń prawa procesowego i materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie jest sporny. Skarżący prowadził w 2003r. działalność gospodarczą, której przedmiotem były m.in. usługi klubowe, w tym bilard, kręgielnia oraz usługi kulturalno-rozrywkowe. W trakcie kontroli przedstawił opinię Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21 grudnia 2000 r., zgodnie z którą usługi odpłatnego udostępniania bilardu, stolików piłkarskich oraz stołów do gry w "cymbergaja", sklasyfikowane są w grupowaniu PKWiU 92.33.10 – usługi świadczone przez wesołe miasteczka i parki rozrywki. Organy podatkowe biorąc pod uwagę treść tej opinii oraz biorąc pod uwagę art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 2003 r., stwierdziły że usługi związane z kulturą, rekreacją i sportem o symbolu PKWiU ex 92, zwolnione są od podatku od towarów i usług, gdyż zostały wymienione w poz. 23 załącznika nr 2 do ustawy, stanowiącego wykaz usług, których świadczenie jest zwolnione z podatku VAT. Strona w spornym okresie dokonała zakupu automatu "CIBERDINE" na podstawie faktury z dnia [...] oraz stolików piłkarskich i stołów bilardowych na podstawie faktury z dnia [...]. Organy podatkowe uznały, że dokonane zakupy, z wyjątkiem dwóch stołów bilardowych, które zostały po zakupie odsprzedane, związane są ze sprzedażą zwolnioną z VAT. W związku z powyższym stwierdziły, że odliczenie podatku naliczonego dotyczącego zakupów, które służą działalności zwolnionej z VAT stanowi zawyżenie podatku naliczonego.
Strona skarżąca twierdzi natomiast, że brak przeprowadzenia dowodu z opinii Urzędu Statystycznego w Ł. -Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych na okoliczność klasyfikacji świadczonych przez podatnika usług stanowi naruszenie przepisów postępowania, a w konsekwencji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług poprzez pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotowy spór zarzuty skargi są bezzasadne. Niezasadne jest twierdzenie strony skarżącej, że opinia Urzędu Statystycznego w G. nie została dopuszczona przez organy podatkowe za dowód w postępowaniu, a zatem jej treść nie może być wykorzystywana przez organy do uzasadnienia decyzji. Jak wynika bowiem z akt sprawy, sporna opinia stanowi załącznik do protokoły kontroli przeprowadzonej u podatnika. Na stronie 4 protokołu kontroli stwierdza się: "Ponadto [...] R. B. złożył pisemne oświadczenie z dnia 23.02.2004r., w którym wyjaśnia na jakie potrzeby nabył: 1) w/wym. Środek trwały, 2) wyposażenie klubu, faktura [...] z dnia [...] (oświadczenie wraz z kserokopią Opinii Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21.12.2000r. stanowią załącznik nr 8 do protokołu". Z powyższego wynika, że opinia stanowi integralną część protokołu kontroli. Protokół został spisany w dniu 4.03. 2004r. i jest podpisany przez pełnomocnika kontrolowanego.
W treści art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), wymienia się przykładowo rodzaje dowodów w postępowaniu podatkowym. Z przepisu tego wynika, że dowodami tymi są między innymi dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej. Dokumentem tym w rozpoznawanej sprawie jest załączona do protokołu kontroli, opinia Urzędu Statystycznego w G. z dnia 21.12.2000r.
Niezasadnym jest także zarzut skarżącego, dotyczący nie przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii Urzędu Statystycznego w Ł. Po pierwsze należy wskazać, że prawidłowość opinii Urzędu Statystycznego w G. nie budziła wątpliwości, nie była także kwestionowana w toku prowadzonego postępowania. Nie przedstawiono bowiem żadnych argumentów świadczących o tym, że urząd statystyczny błędnie zakwalifikował usługi wykonywane przez stronę do grupy PKWiU. Przypomnieć trzeba, że to podatnik występował do Urzędu Statystycznego w G. z zapytaniem w sprawie właściwej klasyfikacji wykonywanych usług, opisując zakres wykonywanych czynności. Nie jest również kwestionowane, że tożsame usługi strona wykonywała w 2003 r. Po drugie, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, przywołany przez stronę Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 5 listopada 2002 r. (obowiązującego od dnia 1stycznia 2003 r.) w sprawie trybu wydawania opinii interpretacyjnych według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 12, poz. 87) określa, iż zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, zainteresowany podmiot może zwrócić się o wskazania zaklasyfikowania rodzaju prowadzonej działalności, wyrobu, lub usługi i wydanie opinii interpretacyjnej do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. Jak z powyższego wynika, skarżący kwestionując ustalenia opinii z 2000 r. mógł i powinien wystąpić z wnioskiem o wydanie nowej opinii.
Organy podatkowe zasadnie oparły swoje stanowisko o treść opinii Urzędu Statystycznego w G., która nie została w terminie późniejszym zakwestionowana, nie stała się ona nieważna w związku z ukazaniem się Komunikatu Prezesa GUS z 5 listopada 2003 r. Ciężar dowodu spoczywał w tym wypadku na stronie postępowania, gdyż to strona a nie organy podatkowe zamierzała wywodzić z niego skutki prawne. Skarżący żadnego dowodu nie przedłożył, nie może zatem skutecznie kwestionować ustaleń dokonanych przez organy podatkowe.
W związku z powyższym za nieuzasadnione należy uznać zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia art. 187 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej. Niezasadny jest także zarzut skarżącego naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 19 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 4, art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ podatkowe zasadnie uznały, że zakupione: automat "CIBERDYNE" oraz stoliki piłkarskie i stoły bilardowe, związane są ze sprzedażą zwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie odliczenia podatku naliczonego związanego z tym zakupem.
Ponadto sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe art. 210 § 1 pkt 4 i 6 , art. 210 § 4 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Decyzje zawierają poprawnie powołaną podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie została naruszona także wyrażona w art. 124 Ordynacji podatkowej, zasada przekonywania stron.
Konsekwencją określenia zawyżenia wykazanego przez skarżącego zwrotu podatku, są odsetki za zwłokę naliczone od dnia dokonania zwrotu, stąd niezasadne są również zarzuty dotyczące przepisów Ordynacji podatkowej regulujące zasady naliczania odsetek z zwłokę. Nie ma to poza tym wpływu na treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotowy spór, organy podatkowe przeprowadzając postępowanie ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny, kierując się wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, zasadą swobodnej oceny dowodów. Ponadto zastosowały prawidłowo obowiązujące w spornym okresie przepisy prawa materialnego. W szczególności art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 25 ust. 1 pkt 1 i art. 19 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Organy podatkowe prawidłowo wyliczyły także kwotę do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę do przeniesienia na następny miesiąc, stosując się do zasady wyrażonej w art. 21 ust. 4 cytowanej ustawy.
Sąd zwrócił natomiast uwagę na naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, iż w kwestii wykładni tego przepisu i jego znaczenia dla sądowej kontroli decyzji podatkowych wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005r. Sygn. akt FPS 6/04. W sentencji uchwały wskazano, że nie zastosowanie w danej sprawie trybu z art. 200 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa nie jest wystarczającą przesłanka do uznania, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść tego przepisu jednoznacznie stanowi, iż uchylenie decyzji możliwe jest tylko wówczas, gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można z góry zakładać, że każde naruszenie art. 200 §1 mogło taki wpływ wywrzeć. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu można wręcz wykluczyć. Wynika z tego, że w każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 §1 mogło mieć wpływ na jej wynik. Może to uczynić na podstawie art. 134 §1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli natomiast zarzut naruszenia art. 200 §1 Ordynacji podatkowej podnosi strona, w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdził jednak, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak już powyżej wskazano, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i uzasadniły swoje stanowisko co do braku podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii Urzędu Statystycznego w Ł. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, uchybienie powyższe nie skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę oddalił.
[pic]