I SA/Gd 704/24

I SA/Gd 704/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Irena Wesołowska /przewodniczący/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Koszty postępowania
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 59 § 2, art. 61 § 1 pkt 2, art. 64 § 1 pkt 3, § 4-5, art. 64c § 6a
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /spr./, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.156.2024.2.AK w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a."), art. 17, art. 18, art. 64 § 4, 5 i 7, art. 64c § 1, 2, 9 i 10, art. 64ca § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 roku, poz.1427 ze zm., dalej "u.p.e.a."), art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553 ze zm., dalej "ustawa zmieniająca"), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] na kwotę 199,52 zł utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego:
Naczelnik US, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, zawiadomieniami z 15 czerwca 2022 r. poinformował Skarżącego o ponownym wszczęciu egzekucji i w oparciu o tytuł wykonawczy dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy Skarżącego – B. Sp. z o.o. oraz kosztów egzekucyjnych.
Zawiadomienia doręczono 29 czerwca 2022 r. Wydruk zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę doręczono pracodawcy 22 czerwca 2022 r., który poinformował, że w dalszym ciągu będzie przekazywać 50% wynagrodzenia organowi egzekucyjnemu.
W piśmie z dnia 5 kwietnia 2024 r. Skarżący złożył wniosek o wydanie postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2024 r. Naczelnik US określił koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].
Postanowienie Naczelnika US określające wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, dotyczyło tytułu wykonawczego nr [...], na podstawie którego Naczelnik US zawiadomieniem ponownie wszczął egzekucję. Poprzednio prowadzona egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych została umorzona postanowieniem z 18 maja 2020 r. z przyczyny określonej w art. 59 § 2.
Dyrektor IAS stwierdził, że organ określił wysokość kosztów egzekucyjnych, na które złożyły się:
- opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 18,07 zł (koszty egzekucyjne postępowania umorzonego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.),
- opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 0,98 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 9 sierpnia 2023 r.),
- opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 44,65 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 9 lutego 2024 r.),
- opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 75,52 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 7 marca 2024 r.),
- opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 36,80 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 10 kwietnia 2024 r.),
- opłata egzekucyjna w wysokości 5% naliczona na podstawie art. 64 § 5 u.p.e.a. w wysokości 23,50 zł (powstała z chwilą zaliczenia Skarżącego do wierzyciela z 24 lutego 2024 r. w wysokości 470 zł).
Stosownie do art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% jest zasadne w odniesieniu do wyegzekwowanej kwoty kosztów upomnienia, należności głównej oraz odsetek w wysokości 1869,31 zł i określił wysokości opłaty egzekucyjnej, którą obciążył Skarżącego na łączą kwotę 157,95 zł. Następnie stosownie do art. 64 § 5 u.p.e.a. przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 5% jest zasadne w odniesieniu do zaliczonej wpłaty w kwocie 470 zł z dnia 24 lutego 2024 r. Koszty egzekucyjne zostały wyliczone zgodnie z art. 64c § 6a u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia, z uwzględnieniem orzeczenia WSA w Gdańsku z 25 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 1572/17.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wskazał, że podtrzymuje zarzuty zawarte w zażaleniu z 21 maja 2024 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
W związku z powyższym Sąd nie był związany zawartym w skardze wnioskiem Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy i rozpoznał sprawę w oparciu o ww. podstawę prawną w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Spór pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy kwestii zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych.
Istota niniejszej sprawy koncentruje się zatem na kwestii prawidłowości postępowania organu w zakresie przepisów regulujących naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego, zakresu tego naliczenia oraz wysokości kosztów.
Sąd podzielił pogląd Dyrektora IAS wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że w rozważanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r., wprowadzające nowy system naliczania, poboru oraz rozliczania kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego lub wierzyciela.
Istotnym w kontekście podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, jest wskazanie, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że Naczelnik US ponownie wszczął egzekucję administracyjną m.in. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] przez doręczenie Skarżącemu w dniu 29 czerwca 2022 r. zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 14 czerwca 2022 r.
Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego zostało umorzone postanowieniem z dnia 18 maja 2020 r. nr [...] z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.
Zobowiązany wniósł o wydanie postanowienia określającego wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonego wobec niego ponownego postępowania egzekucyjnego.
Skutkiem powyższego organ pierwszej instancji wydał postanowienie o określeniu łącznej wysokości kosztów egzekucyjnych, w treści którego określił rodzaje opłat składających się na te koszty (opłata manipulacyjna za wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz opłata za dokonanie zajęcia wynagrodzenia za pracę) oraz ich wysokość i podstawę wyliczenia.
W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko Dyrektora IAS, że organ egzekucyjny prawidłowo określił Skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułów wykonawczych, wskutek czego Dyrektor IAS zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Przytoczona przez organ odwoławczy podstawa prawna zaskarżonego postanowienia została w sposób prawidłowy zastosowana do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Organ egzekucyjny prawidłowo określił koszty postępowania egzekucyjnego. Na mocy ww. przepisów, we wszczętym do majątku Skarżącego postępowaniu egzekucyjnym, możliwe jest dochodzenie opłaty manipulacyjnej od każdego z trzech tytułów wykonawczych oraz opłaty egzekucyjnej naliczonej na podstawie art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 20 lutego 2021 r. Prawidłowo zatem uznał Dyrektor IAS, że koszty egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostały naliczone w sposób prawidłowy. W związku z czym, zasadnie Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, wskazać należy, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie prawidłowości postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Poza granicami tej sprawy leżą kwestie związane z jej zasadnością, niedopuszczalnością egzekucji, niedopuszczalnością zastosowanego środka egzekucyjnego czy przedawnieniem należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. W tym bowiem zakresie zobowiązanemu przysługują odrębne środki prawne, jak zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (art. 33 u.p.e.a.). Na etapie natomiast rozstrzygania o kosztach egzekucyjnych nie dokonuje się badania dopuszczalności prowadzonej egzekucji. Organ odwoławczy nie naruszył zatem prawa pomijając te kwestie w wydanym przez siebie postanowieniu, prawidłowo uznając, że leżą one poza granicami sprawy.
Powtórzyć należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie ma możliwości dokonania badania prawidłowości całego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego, zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy wyznacza zaskarżony przez stronę akt (w tym przypadku postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie kosztów egzekucyjnych).
Mając na uwadze powyższe za bezzasadne należy również uznać zarzuty skargi w kwestii naruszenia przepisów k.p.a., czy u.p.e.a.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wydanie kwestionowanych postanowień poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tychże postanowień. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu organy działały zatem w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy prawa.
Reasumując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia, czy poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, z obrotu prawnego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.