I SA/Gd 700/18

I SA/Gd 700/18 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2018-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Tomaszewska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 9 ust 1, art. 21, art. 1 pkt 16 lit b
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 28 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
J.K. w dniu 11 marca 2014 r. złożył do Urzędu Skarbowego zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej starty) PIT-37 w roku podatkowym 2013 wraz z załącznikiem PIT/O (informacja o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku). Zeznanie to zostało złożone w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.
W dniu 21 grudnia 2017 r. podatnik złożył korektę zeznania PIT-37 za 2013 rok.
Pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. J.K. - w nawiązaniu do złożonej wcześniej korekty - złożył do Urzędu Skarbowego wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok.
Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 20 lutego 2018 r. odmówił J.K. stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok. Zdaniem organu pierwszej instancji brak było podstaw do stwierdzenia nadpłaty, albowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J.K., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) decyzją z dnia 28 maja 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy zauważył, że wykorzystywanie przez J.K. prywatnego samochodu osobowego przy wykonywaniu obowiązków służbowych nie miało charakteru incydentalnego. Zapisy zawartej umowy zlecenia wskazują bowiem, że jego zlecenie obejmowało wykonywanie usług transportowych (przewóz materiałów do badań diagnostycznych oraz wyników badań) na terenie G. i G. Ponadto zwrot kosztów zużycia paliwa za używanie przez J.K. prywatnego samochodu przy wykonywania zlecenia w latach 2012-2016 był dokonywany za jazdy lokalne.
W takim przypadku, zdaniem Dyrektora, zwrot kosztów zużycia paliwa, jakie otrzymywał J.K. w roku 2013 r. nie może korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych ani przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 tej ustawy - bowiem podróże, które odbywał nie mogą być kwalifikowane jako wykonywane poza stałym miejscem jego zadań jako zleceniobiorca, ani przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 23b tej ustawy - bowiem nie był on pracownikiem spółki "A" wskazanym w przywołanych w decyzji przepisach ustaw szczególnych.
Dyrektor stwierdził jednocześnie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Wszystkie okoliczności faktyczne powoływane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oparte zostały na dowodach znajdujących się w aktach sprawy, a uzyskane dowody zostały poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Zaskarżona decyzja została również prawidłowo uzasadniona i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne.
Na rozstrzygnięcie Dyrektora J.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący nie wskazał w czym upatruje wadliwości zaskarżonego aktu.
Odpowiadając na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszaniem prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia.
Z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe wynika, że J.K. świadczył w 2013 roku na podstawie umów zlecenia z dnia 24 maja 2013 r. i z dnia 25 maja 2012 r. - usługi transportu wyników i materiału do badań. Z treści umów wynika m.in., że podatnik zobowiązał się do świadczenia usług transportu materiałów do badań wykonywanych przez laboratorium oraz materiałów do badań diagnostycznych do laboratoriów, współpracujących oraz innych kontrahentów spółki "A". Podatnik miał świadczyć usługi przy użyciu pojazdu, którego jest właścicielem lub posiadaczem. W treści umów postanowiono również, że oprócz wynagrodzenia, J.K. będzie otrzymywać zwrot kosztów zużytego paliwa. Z załączników do umów zlecenia, tj. ewidencji przebiegu pojazdu wynika, że J.K. wykonywał pracę na terenie G. i G. Świadcząc usługi transportu wykorzystywał swój prywatny samochód marki Peugeot i z tego tytułu otrzymywał zwrot kosztów zużytego paliwa w wysokości iloczynu przejechanych kilometrów przez stawkę 0,8385 zł za 1 kilometr przebiegu wynikającego z ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez zleceniobiorcę.
W przedmiotowej sprawie sporne zagadnienie związane było z dopuszczalnością skorzystania przez podatnika z prawa do zwolnienia z opodatkowania przychodów przysługujących z tytułu zwrotu kosztów związanych z wykorzystywaniem pojazdu prywatnego do celów służbowych. W ocenie organu, w stosunku do podatnika nie zostały spełnione ani przesłanki skorzystania ze zwolnienia przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej u.p.d.o.f., ani w art. 21 ust. 1 pkt 23b tej ustawy.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas a) podróży służbowej pracownika, b) podróży osoby niebędącej pracownikiem - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.
Zwolnienie z opodatkowania diet i innych należności, wypłacanych za czas podróży osobom innym, niż pracownicy, następuje o ile spełnione są warunki wymienione w art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f., to jest, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione: (1) w celu osiągnięcia przychodów lub (2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych, działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub (3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane lub (4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5 u.p.d.o.f., w związku z wykonywaniem tych funkcji.
W art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f., inaczej, niż w przepisie oznaczonym lit. a tego punktu, posłużono się terminem "podróż" bez określenia "służbowa". To oznacza, że zakres zwolnienia nie został ograniczony jedynie do podróży służbowych w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami, przy spełnieniu wymienionych wcześniej warunków z art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. Pojęcia "podróży" nie należy więc utożsamiać z "podróżą służbową" - pojęciem zdefiniowanym w Kodeksie pracy.
W przypadku pracowników zwolnieniem objęte są wyłącznie diety i inne należności za czas ich podróży służbowej, natomiast u osób niebędących pracownikami mowa jest o świadczeniach otrzymanych w związku z szeroko rozumianą podróżą, o ile spełnione są przesłanki wymienione w ust. 13 (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., II FSK 3337/15).
Użyte w przepisie pojęcie podróży nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę zarówno w ustawie podatkowej, ani też w innych przepisach. Zatem właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie do reguł wykładni językowej. Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. W Małym Słowniku Języka Polskiego pod red. Elżbiety Sobol (Wyd. Naukowe PWN Warszawa 1995) podróż definiuje się jako: przebywanie drogi do jakiegoś odległego miejsca; podróżowanie. Efektem zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do jakiegoś odległego miejsca. Takie samo rozumienie tego pojęcia przyjął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r., w spawie II FSK 910/14.
Pozostała treść art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. nie nastręcza trudności interpretacyjnych – wyrażenie "osoba niebędąca pracownikiem" oznacza każdą osobę, która odbywa podróż poza stosunkiem pracy. Dla porządku należy dodać, że zwrot "podróż osoby niebędącej pracownikiem" także nie został zdefiniowany ani w ustawie podatkowej ani w innych przepisach.
Mając na uwadze poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oraz zaprezentowaną wyżej wykładnię, Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko organów podatkowych wskazujące, że korzystanie przez podatnika z prywatnego samochodu do celów związanych z realizacją zawartych umów, nie miało charakteru podróży o jakiej mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. J.K. realizując zlecenia transportowe przemieszczał się w granicach aglomeracji trójmiejskiej, poruszając się na terenie G. i G. Przejazdy podatnika nie miały zatem charakteru podróży, odbywanej celem przemieszczenia się do odległego miejsca na terenie kraju, lecz były to jazdy o charakterze lokalnym. Powyższego zapatrywania nie zmienia fakt, że podatnik, w ramach wykonywanych zleceń mógł przemieszczać się swoim samochodem pomiędzy różnymi, administracyjnie wyodrębnionymi miastami. Trzeba bowiem wziąć pod rozwagę, że połączenie trzech miast w ramach aglomeracji sprawia, iż w istocie mamy do czynienia z jedną wielkomiejską strukturą, a zatem poruszanie się pomiędzy poszczególnymi miastami tj. G., G. i S. ma charakter lokalny. W związku z powyższym nie można powiedzieć, że podatnik przemieszczając się np. z G. do G. odbywał podróż, a tylko w takim przypadku byłby uprawniony do skorzystania ze zwolnienia o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f.
Organ odwoławczy prawidłowo ocenił również, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f., bowiem skarżący nie był pracownikiem spółki wskazanym w przepisach ustaw szczególnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f. Zasadnie też organ ocenił, że do skarżącego nie znajduje zastosowania interpretacja z dnia 4 września 2015 r., która dotyczy indywidualnej sprawy i wiąże jedynie strony postępowania, w którym została wydana.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.