I SA/Gd 7/24

I SA/Gd 7/24 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-08-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Marek Kraus /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III FZ 496/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt SKO GD/3819/23 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
J. H. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Wnioskodawca") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt SKO Gd/3819/23 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2018 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 8 stycznia 2024 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200,00 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W wyznaczonym terminie, Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od uiszczenia opłaty sądowej.
W dniu 10 maja 2024 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał postanowienie, w którym odmówił Wnioskodawcy przyznania prawa pomocy (sygn. akt I SPP/Gd 29/24).
Na ww. postanowienie Strona wniosła sprzeciw, po rozpoznaniu którego postanowieniem z dnia 22 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 23 lipca 2024 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 stycznia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200,00 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie Skarżący otrzymał w dniu 5 sierpnia 2024 r.
Termin wyznaczony do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 12 sierpnia 2024 r.
W dniu 13 sierpnia 2024 r. (data wpłaty – 12 sierpnia 2024 r.) do sprawy niniejszej wpłynęła na konto sądu kwota 200,00 zł, uiszczona przez A spółka z o.o. z siedzibą w G. z jej konta bankowego z adnotacją, że wpłata dokonana tytułem wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, sygn. akt SKO Gd 3819/23 w imieniu J.H.
Sam Skarżący wpisu sądowego w sprawie niniejszej nie uiścił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast wedle § 3 przytoczonego artykułu – skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie, w wykonaniu zarządzenia z dnia 23 lipca 2024 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 stycznia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200,00 zł, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania tej czynności w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania.
Doręczenie wezwania Skarżącemu nastąpiło w dniu 5 sierpnia 2024 r. (k. 28 akt sądowych).
Wyznaczony siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 12 sierpnia 2024 r.
Brak uiszczenia wpisu przez Skarżącego ustalony został przez Sąd na podstawie wtórnika otrzymanych zleceń płatniczych NBP, z którego wynika, że we wskazanym wyżej terminie sam Skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu. Odnotowano natomiast, że w dniu 12 sierpnia 2024 r. do sprawy niniejszej został wpłacony na konto sądu wpis sądowy w kwocie 200,00 zł, uiszczony przez A spółka z o.o. z siedzibą w G. z jej konta bankowego z adnotacją, że wpis od skargi został zapłacony w imieniu J. H. ( k. 30 akt sądowych ).
Wskazać należy, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Brak jest jednak przepisu szczególnego, który by dopuszczał uiszczenie wpisu sądowego przez inny podmiot niż strona.
Należy podkreślić, że ustawa p.p.s.a. w szeregu przepisów dotyczących wpisu sądowego, czy nawet szerzej rozumianych kosztów sądowych, jednoznacznie wskazuje jako osobę zobowiązaną do uiszczenia tych kosztów, jak również ich zwrotu, jedynie stronę. Przykładem takich przepisów jest art. 232 § 1 p.p.s.a, w którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od: 1) pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przykładem jest również art. 210 § 1 p.p.s.a, w którym wprost wskazano, że to strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów, czy art. 225 p.p.s.a, zgodnie z którym, opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W tym względzie nie można także pominąć art. 226 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym, prawo strony do żądania zwrotu opłaty sądowej lub zaliczki na pokrycie wydatków przedawnia się z upływem trzech lat licząc od dnia powstania tego prawa.
W ocenie Sądu, mając na uwadze powołaną regulację, w rozpatrywanej sprawie pismem tym jest skarga, a wnoszącym skargę w imieniu własnym jest Skarżący i to On jako strona w tej sprawie winien uiścić wpis sądowy.
Takie stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt I GZ 35/11, ( dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej "CBOSA"), w którym NSA stwierdził, że "skarga jest pismem wszczynającym postępowanie przed sądem administracyjnym, od którego, stosownie do art. 214 § 1, art. 220 § 1 oraz art. 230 § 1 p.p.s.a., pobiera się wpis, a do jego uiszczenia zobowiązana jest osoba wnosząca pismo.
Identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie sygn. akt II OZ 1055/12 ( CBOSA ), w którym stwierdził, że "obowiązek uiszczenia wpisu spoczywa na podmiocie, który wnosi skargę na ostateczną decyzję administracyjną". Również w sprawie II FZ 446/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "podmiot postępowania, który wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, ma obowiązek uiszczenia kosztów sądowych".
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 października 2012 r. w sprawie sygn. akt II OZ 885/12, (CBOSA) stwierdził, że "w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku." Oznacza to, że nawet współuczestnik sporu nie może uiścić wpisu sądowego za drugiego współuczestnika a co dopiero, jak w niniejszej w sprawie, podmiot, który nie jest ani stroną, ani uczestnikiem postępowania w sprawie.
Natomiast, zdaniem Sądu, dopuszczalnym wyjątkiem od tej zasady może być uiszczenie wpisu sądowego przez małżonka strony z uwagi na prawno-ekonomiczną więź łączącą małżonków i panujący między nimi w małżeństwie ustrój majątkowy (tak: Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2008 r. w sprawie sygn. akt V CZ 51/08, w którym stwierdzono, że "żądaną od powódki opłatę podstawową mógł zatem skutecznie uiścić jej mąż.").
W zakresie obowiązku uiszczenia wpisu brak jest przepisów szczególnych stanowiących inaczej, niż zasada określona ww. przepisie art. 199 p.p.s.a. Wyżej wskazane przepisy należy wykładać ściśle. A skoro ustawodawca w ww. ustawie p.p.s.a. nie przewidział wyjątku i nie wskazał wprost, że wpis sądowy może za stronę uiścić inny podmiot, niebędący stroną postępowania, to uznać należy, iż tylko strona może dokonać tej wpłaty. Należy mieć na uwadze, że gdyby ustawodawca chciał dopuścić takie działanie dla innego podmiotu, to mógłby taki wyjątek wpisać do tej ustawy, tak jak to uczynił w art. 62b § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540), gdzie dopuszczono taką możliwość w ściśle ograniczonym zakresie. Obie te ustawy dotyczą m.in. należności wobec budżetu, stąd w ujęciu systemowym, przy wykładni przepisów p.p.s.a. dotyczących możliwości uiszczenia wpisu przez inny podmiot niż strona, należy brać pod uwagę również treść przepisów Ordynacji podatkowej.
Analogiczny pogląd prezentowany jest również w piśmiennictwie. W artykule "Obowiązek uiszczenia kosztów sądowych (lex nr 1610614122/7669) Karoliny Zarzyckiej-Ciołkiewicz i Bogusława Dautera (red. nauk.) wskazując na to, że stanowisko, iż osoba trzecia może uiścić koszty sądowe za stronę, jest sprzeczne z charakterem opłat sądowych jako daniny publicznej, zwrócono uwagę na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 maja 2008 r., I FPS 8/07 (publ. ONSA WSA 2008, nr 5, poz. 79). Zdaniem autorów artykułu w odniesieniu do kosztów sądowych również "należałoby uznać, że uiszczenie przez inny podmiot niż zobowiązany opłaty nie zwalnia z tego obowiązku wnoszącego pismo".
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania Skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.