I SA/Gd 674/23

I SA/Gd 674/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-11-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Marek Kraus
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 865
art. 17 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2023 r. sprawy ze skargi F. I. M. K. z siedzibą w S. na decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 25 maja 2023 r., nr 328000-COP.4100.6.1.2022.12.AD w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Na podstawie upoważnienia z 27 sierpnia 2020 roku nr 328000-CKK-3.500.1.2020.1 przeprowadzono kontrolę celno-skarbową w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowego obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. w F. Wydany wynik kontroli został doręczony 23 marca 2021 r.
Następnie zgodnie z art. 83 ust. 1 ww. ustawy postanowieniem z 7 września 2021 r. przekształcono kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone 21 września 2021 r.
Postanowieniem z 19 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 200 § 1 oraz art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - dalej O.p.) w związku z art. 94 ust. 2 ustawy o KAS, w toku postępowania podatkowego wyznaczono siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie uznano za doręczone 7 września 2022 r., w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa. Strona z przysługującego jej uprawnienia nie skorzystała.
Decyzją z 18 listopada 2022 r. nr 328000-CKK-2.4100.4.2022.48, określono F. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w kwocie 27.687,00 zł. Przedmiotową decyzje doręczono 5 grudnia 2022 roku.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że F. nie przekazała niezbędnych dokumentów na prowadzenie działalności Fundacji w celach statutowych w 2019 r.. Nie przekazała żadnej dokumentacji potwierdzającej zrealizowane projekty, świadczącej o zorganizowanych imprezach czy zawodach sportowych. W związku z powyższym dochód uzyskany przez F. w 2019 r. nie podlegał zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 865 z późn. zm.).
Pismem z 19 grudnia 2022 r. pełnomocnik F. złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z 25 maja 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 222 ustawy Ordynacja podatkowa odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określić istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazać dowody uzasadniające to żądanie.
Natomiast w ocenie organu złożone odwołanie nie zawierało zarzutów wobec decyzji 328000-CKK-2.4100.4.2022.48 z 18 listopada 2022 r..
Zarzuty zawarte w odwołaniu odnosiły się natomiast do decyzji zabezpieczającej z 26 września 2022 r. nr 328000-CKK-2.4250.3.2022.6.
Wobec powyższego, w dniu 27 stycznia 2023 r. organ wezwał pełnomocnika strony do usunięcia wskazanego braku formalnego tj. do wskazania zarzutów przeciw decyzji nr 328000-CKK-2.4100.4.2022.48 z 18 listopada 2022 r..
Pełnomocnik strony, pismem z 20 lutego 2023 r., uzupełnił treść podniesionego w odwołaniu zarzutu wskazując, że zaskarżonej decyzji zarzuca: naruszenie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 63 § 1, art 207, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.); art. 83 ust. 4, art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 813 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 19 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.) poprzez ich błędne zastosowanie i określenie dla F. zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2019 rok w wysokości 27.687,00 zł.
Organ wskazał, że zarzuty te nie zostały uzasadnione przez pełnomocnika strony.
Postanowieniem nr 328000-COP.4100.6.1.2022.8.AD z 18 kwietnia 2023 r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone 2 maja 2023 r. strona z przysługującego jej uprawnienia nie skorzystała.
Organ odwoławczy po przytoczeniu wybranych przepisów, w tym art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 17 ust. 1 pkt 4, a także w art. 17 ust. 1a pkt 2 wskazał, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, nie dotyczy dochodów, bez względu na czas ich osiągnięcia, wydatkowanych na inne cele niż wymienione w tych przepisach.
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zarzuty i argumenty odwołania, oraz przepisy prawa i orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji jest niezasadne.
Przede wszystkim zwrócił uwagę, że zarzuty zawarte w złożonym odwołaniu z 19 grudnia 2022 r. nie odnosiły się do decyzji 328000-CKK-2.4100.4.2022.48 z 18 listopada 2022 r., a do decyzji zabezpieczającej nr 328000-CKK-2.4250.3.2022.6 z 26 września 2022 r..
Natomiast w uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony wskazał, że Fundacja, w toku postępowania, wnosiła liczne zastrzeżenia do rzetelności i prawidłowości przeprowadzonej kontroli oraz że pełnomocnik przedłożył obszerne wyjaśnienia oraz szereg dowodów (m.in. JPK WB, JPK księgi handlowe, sprawozdanie za 2019 rok wraz z załącznikami, zestawienie obrotów i sald, dziennik operacji, statut fundacji, uchwały fundacji) zdaniem pełnomocnika strony potwierdzających, że F. prowadziła i w dalszym ciągu prowadzi działalność w celach statutowych.
Ponadto pełnomocnik strony wskazał, że 7 października 2020 r. M.R. złożył rezygnację ze sprawowania funkcji Wiceprezesa Zarządu, Członka Rady Fundacji, a także ze wszelkich obowiązków wynikających z faktu bycia jednym z fundatorów (założycieli) F.. Wobec powyższego, zdaniem pełnomocnika strony zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy Fundacja była prawidłowo reprezentowana.
W uzupełnieniu odwołania pełnomocnik strony zarzucił naruszenie wszystkich przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik jednak nie uzasadnił w jaki sposób organ naruszył wskazane przepisy.
Organ przypomniał, że zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym ("KRS") kontrolowana Fundacja została zarejestrowana w rejestrze "Stowarzyszeń, innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej" oraz rejestrze "Przedsiębiorców" 14 listopada 2017 r. pod numerem [...], pod nazwą "F." z siedzibą w S., ul. P. Ustanowiona przez M.K. (Prezes Zarządu), M.R. (Wiceprezes Zarządu) i M.K.1 (Członek Rady) aktem notarialnym 25 sierpnia 2017 r. (rep. [...]). W dniu 6 września 2018 r. M.K. i M.R. w imieniu F. udzielili M.K.2 i A.K. pełnomocnictwa do dokonywania czynności w zakresie prowadzonej przez nich Fundacji. Statut Fundacji został sporządzony 25 sierpnia 2017 r. i zgodnie z jego zapisami celami statutowymi Fundacji są (§ 9 Statutu Fundacji):
1. Prowadzenie działalności polegającej na zakładaniu i prowadzeniu domów opieki senioralnej dla byłych sportowców.
2. Prowadzenie działalności edukacyjno-wychowawczej.
3. Zakładanie i prowadzenie innych placówek i udzielanie innych form pomocy rodzinom byłych sportowców.
4. Organizacja imprez sportowych.
5. Wspieranie nowatorskich projektów związanych ze sportem.
6. Wspieranie działalności Klubów Sportowych w zakresie szkolenia młodych zawodników i rozwoju infrastruktury sportowej, rozwój i budowa infrastruktury sportowej dla dzieci i młodzieży oraz bazy rekreacyjno - sportowej.
7. Wspieranie, rozwój i promocja sportu i kultury fizycznej wśród osób niepełnosprawnych, a zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży niepełnosprawnej.
8. Prowadzenie działalności wspomagającej rozwój wspólnot i społeczności lokalnych w zakresie sportu i rekreacji.
9. Współpraca z instytucjami i organizacjami działającymi w zakresie objętym celami Fundacji.
Fundacja realizuje swoje cele poprzez prowadzenie nieodpłatnej i odpłatnej działalności (§ 10) Działalność realizowana jest poprzez następujące przedmioty działalności PKD:
a) 41.10.Z - Realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków;
b) 5 5.10.Z - Hotele i podobne obiekty zakwaterowania;
c) 68.10.Z - Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek;
d) 68.20.Z - Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi;
e) 85.51.Z - Pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych;
f) 87.30.Z - Pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych;
g) 93.1 - Działalność związana ze sportem.
Stwierdzono , że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że F. w 2019 roku nie prowadziła działalności statutowej.
Podstawowym i jedynym źródłem przychodów Fundacji były przelewy dokonane przez M.R. - łączna kwota zasilenia konta wynosiła 290.952,00 zł.
Środki te były następnie wypłacane przez prezesa Zarządu Fundacji - 154.900,00 zł oraz z bankomatów - 117.400,00 zł. Łącznie wypłacono gotówką 272.300,00 zł, (strona 5-7 decyzji organu pierwszej instancji).
Przeprowadzona kontrola wykazała, że Fundacja nie ponosiła żadnych kosztów związanych z prowadzeniem działalności statutowej. Samo tylko przeznaczenie dochodu Fundacji na cel statutowy nie jest wystarczające do zwolnienia z opodatkowania.
Przypomniano, że w toku kontroli celno-skarbowej organ pierwszej instancji zwrócił się z wezwaniami do Fundacji dotyczącymi określenia działalności statutowej, przedstawienia dowodów na prowadzenie fundacji w celu realizacji celów statutowych. W odpowiedzi F. reprezentowana przez pełnomocnika M.K.2 dostarczyła niżej wymienione dokumenty:
1. 8 październik 2020 r. - pismo z 30 września 2020 r. wraz z dokumentacją zgraną na płycie CD: JPK WB, JPK księgi handlowe, sprawozdanie za 2019 rok z załącznikami, zestawienie obrotów i sald, dziennik operacji, (karty 8-20 tom I akt kontroli podatkowej),
2. 15 października 2020 r. - pismo z 13 października 2020 r. wraz z dokumentacją w formie papierowej: statut Fundacji, dokumenty, które w ocenie strony, potwierdzają uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 rok, tj. - Uchwałę Nr 1 z 6 maja 2020 r. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2019 r. - Uchwałę Nr 2 z 6 maja 2020 r. w sprawie przeznaczenia zysku za 2019 r. w wysokości 306.784,71 zł na zwiększenie przychodu statutowego Fundacji - Uchwałę z 6 maja 2020 r.. Zgromadzenia F. w sprawie udzielenia Zarządowi Fundacji absolutorium z wykonywania przez niego obowiązków w 2019 r.,
- informację dodatkową do sprawozdania finansowego za 2019 r.,
- zeznane CIT-8 za 2019 roku,
- pełnomocnictwo,
3. 3 grudzień 2020 r. - pismo z 30 listopada 2020 r. do którego zostały załączone:
- kserokopie wyciągów bankowych,
- kserokopie kartoteki z kont "110" i "240-1",
- kserokopię ewidencji środków trwałych,
- kserokopia umowy kupna samochodu,
- kserokopia KW zapłaty za zakup samochodu,
- kserokopie umów kupna sprzedaży sprzętu sportowego z 2020 r.,
- propozycje współpracy w projekcie fundacji,
- kosztorys konkursu skoku o tyczce w G. w 2020 r., (karty 63-111 tom I akt kontroli podatkowej),
4. 29 styczeń 2021 r. - pismo z 29 grudnia2020 r. do którego zostały załączone dokumenty:
- opracowane przez S. Sp. z o.o., w którym nie odnotowano żadnej wzmianki na temat finasowania projektów przez F.-zał. Nr 1, Nr 2, Nr 3. Www. dokumentach jako inwestor wymieniany jest: C. Sp. z o.o. Projekt budowlany nieznanego autorstwa - zał. Nr 4,
- zaproszenie do współpracy skierowane do F. przez K.D. (bez żadnych dokumentów potwierdzających nawiązanie współpracy),
- informacje związane z konkursem [...] na plaży, który odbył się w sierpniu 2018 r..
Ponadto w piśmie z 30 listopada 2020 r. wyjaśniono, że F. w 2020 roku w ramach działalności statutowej podjęła czynności zmierzające do organizacji imprez sportowych oraz zajęć dla dzieci i młodzieży w zakresie treningów w skokach o tyczce oraz organizowaniu różnych imprez z tym związanych. Fundacja w 2020 roku dokonała zakupu sprzętu m. in. tyczek do skoku wzwyż. Sprzęt ten ma służyć do celów statutowych Fundacji tzn. treningom i zawodom w skokach o tyczce. Załączona została umowa kupna sprzętu oraz dokumenty potwierdzające podjęte działania zmierzające do realizacji celów statutowych.
W piśmie tym poinformowano, że w związku z pandemią COVID-19 od miesiąca marca 2020 wszelkie działania Fundacji zostały zawieszone oraz że Fundacja w 2019 roku nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej.
W wyniku kontroli stwierdzono, że Fundacja na wezwania nie przesłała żadnej umowy, żadnej faktury, żadnego projektu czy wyjaśnień dotyczących prowadzenia działalności w celach statutowych w 2019 r..
Analiza dokumentacji, wykazała, że ponad 70% dokonanych przez Fundację zakupów w 2019 r. związanych było z nabyciem i utrzymaniem samochodu sportowego - Mercedesa CL500, który został sprzedany w 2020 r.. Nie stwierdzono żadnych transakcji które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności Fundacji w celach statutowych w 2019 r..
Również w piśmie z 30 listopada 2020 r. pełnomocnik strony wskazał, że nie prowadzono działalności statutowej w 2019 r..
Przypomniano, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ponownie zwrócił się do Fundacji o przekazanie niezbędnych dowodów na potwierdzenie prowadzonej działalności statutowej przez Fundacje w 2019 r..
Pełnomocnik w odpowiedzi z 17 grudnia 2021 r. wskazał, iż wszystkie dokumenty które posiada zostały już przekazane do tut. organu, pozostałe dokumenty posiada M.R. (Wiceprezes) i to do niego należałoby się zwrócić. Do pisma załączono również postanowienie z 24 marca 2021 r. z Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ. Z postanowienia wynika, że 21 października 2020 r. Wiceprezes Zarządu M.R. złożył pismo do Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w Gdańsku informujące o rezygnacji z funkcji w zarządzie fundacji, celem przymuszenia zarządu do złożenia wniosku o wpis zmiany składu zarządu. Jednakże, do wniosku nie załączono dowodu skutecznego złożenia rezygnacji w związku z czym postępowanie zostało umorzone.
W związku z powyższym organ pierwszej instancji zwrócił się do M.R. o przedłożenie dowodów na prowadzenie działalności statutowej przez Fundację oraz złożenia pisemnych wyjaśnień. Wezwanie zostało skierowane wielokrotnie, jednak M.R. nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwania.
Ze względu na brak odpowiedzi na wezwania organ pierwszej instancji 27 kwietnia 2022 r. zwrócił się do Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie o przesłuchanie w charakterze strony M.R., wezwania były kierowane dwukrotnie jednak korespondencja wracała jako nieodebrana.
W związku z powyższym zarzut sformułowany w uzasadnieniu odwołania, że organ nie uwzględnił przedłożonych przez pełnomocnika strony wyjaśnień oraz szereg dowodów zdaniem pełnomocnika strony potwierdzających, że F. prowadziła i w dalszym ciągu prowadzi działalność w celach statutowych, uznano za niezasadny.
Odnośnie wątpliwości pełnomocnika strony, czy Fundacja była prawidłowo reprezentowana w kontroli podatkowej i postępowaniu podatkowym w związku ze złożoną rezygnacją 7 października 2020 r. ze sprawowania funkcji Wiceprezesa Zarządu, Członka Rady F. przez M.R., wskazano, że pełnomocnictwo udzielone M.K.2 6 września 2018 r. (nadesłane do organu pierwszej instancji 28 września 2020 r.) zostało udzielone notarialnie przez Prezesa Zarządu M.K. oraz Wiceprezesa Zarządu M.R.. Nie zostało przedłożone cofniecie udzielonego pełnomocnictwa.
Ponadto do kontroli podatkowej zostało złożone pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1 podpisane przez Prezesa Zarządu M.K. 9 października 2020 r. (zakres pełnomocnictwa według aktu notarialnego).
Zaznaczono, że do składania oświadczeń woli oraz podpisywania w imieniu fundacji upoważnieni są prezes i wiceprezes zarządu - działając wspólnie.
Natomiast w związku z pismem pełnomocnika strony z 20 lutego 2023 r., uzupełniającego odwołanie, zarzucającym zaskarżonej decyzji wszystkie przepisy stanowiące podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji tj. przepisy proceduralne ustawy Ordynacja podatkowa art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 63 § 1, art. 207, art. 210, przepisy materialne ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 19 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1 oraz art. 83 ust. 4, art. 94 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (w piśmie pełnomocnik nie uzasadnił w jaki sposób organ naruszył te przepisy) wskazując jedynie, że błędnie je zastosował i określił F. zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2019 rok, zdaniem organu drugiej instancji organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy proceduralne i materialne stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p..
Ponadto stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i stanowią podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ pierwszej instancji dokonał wykładni zastosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
Natomiast pozostałe zarzucone przepisy Ordynacji podatkowej dotyczą sposobu powstania zobowiązania podatkowego, sposobu zaokrąglenia podstawy opodatkowania oraz rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji, przepisy te nie zostały naruszone przez organ pierwszej instancji
W uzasadnieniu zwrócono uwagę ,że strona nie przedstawiła żadnych dowodów i dokumentów decydujących o zwolnieniu z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który jest rozstrzygający w sprawie,uznano zatem ,że został prawidłowo zastosowany.
Pozostałe powołoane przepisy ustawy u.p.d.o.f. dotyczą zakresu opodatkowania, obowiązku podatkowego, przedmiotu opodatkowania, obowiązku prowadzenia ewidencji rachunkowej, określenia przychodu, stawki podatku i obowiązku składania zeznania podatkowego, przepisy te również zostały prawidłowo zastosowane.
Zarzut naruszenia art. 83 ust. 4 i art. 94 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej jest także bezzasadny.
Zgodnie z art. 83 ust. 4. Naczelnik urzędu celno-skarbowego, który sporządził wynik kontroli celno-skarbowej, jest właściwy do przeprowadzenia postępowania podatkowego i wydania decyzji. Natomiast art. 94 ust. 2 stanowi, że w zakresie nieuregulowanym do postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 83 ust. 1, przepisy Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 165, stosuje się odpowiednio. Przepisy te zostały zastosowane zgodnie z ich brzmieniem.
Organ pierwszej instancji dokonał rzetelnej oceny dowodów a zasada swobodnej oceny dowodów dokonana został zgodnie z normami prawa procesowego z zachowaniem określonych reguł tej oceny.
Ocena dowodów przez organ pierwszej instancji była zgodna z zasadami zastosowania art. 191 Ordynacji podatkowej.
Podkreślono, że organ pierwszej instancji dokonał oceny materiału dowodowego w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia, poczynione ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydając swoje rozstrzygnięcie, dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego jego analizy i wyciągnął spójne, logiczne wnioski.
W związku z powyższym wykazany w deklaracji CIT-8 dochód za 2019 r. w wysokości 307.634,99 zł, winien być opodatkowany na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 stawką podatku w wysokości 9%, co oznacza podatek do zapłaty w kwocie 27.687 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanej decyzji zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, dalej: O.p.), poprzez uchylenie się od obowiązku wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak zebrania całego materiału dowodowego, co skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem, że F. prowadziła w 2019 r. działalność statutową w zakresie kultury fizycznej i sportu,
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych,
3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej uchylenia,
a w konsekwencji:
4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 865, dalej: u.p.d.p.) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy dochody F. w roku 2019 winny korzystać ze zwolnienia podatkowego, albowiem były przeznaczane i wydatkowane bezpośrednio w związku z realizacją celów statutowych Fundacji.
Mając na uwadze powyższe naruszenia, wniesiono o:
I. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz uchylenie w całości, poprzedzającej zaskarżoną decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, decyzji organu pierwszej instancji z dnia 18 listopada 2022 r., Znak sprawy: 328000-CKK-2.4100.4.2022.48 - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.,
II. zwrot od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a..
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy działalność prowadzona przez stronę skarżącą realizowała jej cele statutowe a tym samym czy przysługiwało jej prawo do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.p., (w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.) zgodnie z którym wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1c, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele.
Rację ma strona skarżąca, że zwolnienie podatkowe stanowi instrument, za pomocą którego ustawodawca wspiera i ułatwia realizację preferowanych przez niego celów społecznych, w tym przypadku wskazanych enumeratywnie w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zwolnienie, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie jednak tylko w sytuacji , gdy dochód jest przeznaczony i - bez względu na termin - wydatkowany na cele określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów (art. 17 ust. 1b u.p.d.p.).
Strona zarzuca, że w niniejszej sprawie doszło do uchylenia się przez organ od obowiązku wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak zebrania całego materiału dowodowego, skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem, że F. prowadziła w 2019 r. działalność statutową w zakresie kultury fizycznej i sportu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy dochody F. w roku 2019 winny korzystać ze zwolnienia podatkowego, albowiem były przeznaczane i wydatkowane bezpośrednio w związku z realizacją celów statutowych Fundacji.
W ocenie Sądu, z powyższym zarzutem nie można się zgodzić, gdyż z akt sprawy ewidentnie wynika, iż organ zgromadził niezbędny materiał dowodowy w sprawie, kilkukrotnie wzywał również stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających prowadzenie działalności Fundacji w celach statutowych w 2019 r.. Strona jednak nie przekazała żadnej dokumentacji potwierdzającej zrealizowane projekty, świadczącej o zorganizowanych imprezach, czy zawodach sportowych. Strona przedstawiła wyłącznie dokumenty wyszczególnione na stronach 6 i 7 decyzji organu drugiej instancji, a są to między innymi dowody księgowe i statut fundacji.
Zdaniem Sądu organ dokonał rzetelnej oceny przedstawionych dowodów, a zasada swobodnej oceny dowodów dokonana została zgodnie z normami prawa procesowego z zachowaniem określonych reguł tej oceny, wyciągnął wnioski z materiału dowodowego zebranego przez organ oraz przedstawionego przez stronę, ocenił cały materiał dowodowy, rozpatrzył wszystkie dowody w ich wzajemnej łączności, a dokonując oceny organ kierował się przepisami prawa, bezstronnością, zasadami wiedzy i logiki.
W efekcie tego w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że F. w 2019 roku nie prowadziła działalności statutowej.
Jak bowiem wynika z akt sprawy podstawowym i jedynym źródłem przychodów Fundacji były przelewy dokonane przez M.R. (Wiceprezesa Zarządu, Członka Rady Fundacji).
Środki te były następnie wypłacane przez prezesa Zarządu Fundacji oraz z bankomatów . Łącznie wypłacono gotówką 272.300,00 zł.
Przeprowadzona kontrola wykazała, że Fundacja nie ponosiła żadnych kosztów związanych z prowadzeniem działalności statutowej.
W toku kontroli celno-skarbowej organ zwrócił się z wezwaniami do Fundacji dotyczącymi określenia działalności statutowej, przedstawienia dowodów na prowadzenie Fundacji w celu realizacji celów statutowych.
W toku kontroli strona wskazała, że w związku z pandemią COVID-19 od miesiąca marca 2020 roku wszelkie działania Fundacji zostały zawieszone oraz że Fundacja w 2019 roku nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej.
W wyniku kontroli stwierdzono, że Fundacja na wezwania nie przesłała żadnej umowy, żadnej faktury, żadnego projektu, czy wyjaśnień dotyczących prowadzenia działalności w celach statutowych w 2019 r..
Analiza dokumentacji wykazała, że ponad 70% dokonanych przez Fundację zakupów w 2019 roku związanych było z nabyciem i utrzymaniem samochodu sportowego - Mercedesa CL500, który został sprzedany w 2020 roku. Nie stwierdzono żadnych transakcji, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności Fundacji w celach statutowych w 2019 roku. Również w piśmie z 30 listopada 2020 roku pełnomocnik strony wskazał, że nie prowadzono działalności statutowej w 2019 roku.
W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że dochód uzyskany przez F. w 2019 roku nie podlega zwolnieniu. W związku z powyższym nie doszło do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Odnosząc się do zarzutów procesowych podkreślić należy, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Naruszenie procedury podatkowej podczas kontroli sądowej zaskarżonej decyzji , musi mieć cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania należy podnieść, że w myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie.
W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego . Na podstawie przywołanego już art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia zatem na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) pozwala jedynie na twierdzenie, że organ podatkowy przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ podatkowy może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa podatkowego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie podatkowej ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ podatkowy staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów musi być rozpatrywane w każdej konkretnej sprawie podatkowej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń.
Zgodnie z treścią art. 210 § 4 O.p., co do zasady, zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.
W kontekście tego w niniejszej sprawie w ocenie Sądu - wbrew podniesionym zarzutom skargi- w sposób prawidłowy dokonano rozstrzygnięcia wyjaśniając przy tym stronie zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy. Jednocześnie działano wnikliwie posługując się przy tym możliwymi, dostępnymi środkami dla jej załatwienia.
Zdaniem Sądu, dokonanej przez organ ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie sposób zarzucić dowolności lub braku logiki. Fakt, iż ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ podatkowy jest odmienna od oczekiwań strony, nie oznacza, że jest błędna i sprzeczna z prawem .
Sąd ponownie przypomina, że ustawodawca w art. 17 ust. 1a pkt 2 wskazał, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, nie dotyczy dochodów, bez względu na czas ich osiągnięcia, wydatkowanych na inne cele niż wymienione w tych przepisach.
Zwolnienie podatkowe stanowi bowiem instrument, za pomocą którego ustawodawca wspiera i ułatwia realizację preferowanych przez niego celów społecznych, wskazanych enumeratywnie w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p..
Aby więc dochody mogły korzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie powinny być nie tylko przeznaczone, ale także wydatkowane bezpośrednio w związku z realizacją celu statutowego danego podmiotu.
Zdaniem Sądu, taką wykładnię przepisów prawa materialnego organ zastosował w niniejszej sprawie i trafnie zakwestionował zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych wykazanych przez Fundację dochodów.
Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego niezastosowanie.
Z tej przyczyny skarga jako niezasadna została oddalona (art. 151 p.p.s.a.).