I SA/Gd 669/23

I SA/Gd 669/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FZ 604/23 - Postanowienie NSA z 2023-12-20
III FZ 349/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-16
III FZ 350/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-16
III FZ 351/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 § 2 pkt 1, art. 33 § 2 pkt 6 lit. c
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 16 kwietnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2023 r. nr 2201-IEW.720.23.2023/MSz w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 18, art. 33 § 2 pkt 1, pkt 6 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479, dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z dnia 31 marca 2023 r. w sprawie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
2.1. Naczelnik US prowadzi wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze z 3 listopada 2022 r. i 2 grudnia 2022 r. wystawione na podstawie deklaracji dla celów podatku od towarów i usług VAT-7 odpowiednio za sierpień i wrzesień 2022 r.
Pismem z 9 marca 2023 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, wskazując, że na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzuca brak istnienia obowiązku i na podstawie art. 33 § 2 pkt 6c u.p.e.a. zarzuca brak wymagalności obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 3 listopada 2022r. w związku z przedawnieniem zaległości podatkowej, na którą została zaliczona dobrowolna wpłata podatku VAT za sierpień 2022 r.
Naczelnik US postanowieniem z 31 marca 2023 r. oddalił wniesione przez Skarżącego zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku.
2.2. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącego, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 15 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że obowiązek wskazany w tytułach wykonawczych obejmujący należność z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2022 r. wynikał ze złożonych deklaracji dla celów podatku od towarów i usług VAT-7, w których wykazano podatek do zapłaty w kwotach odpowiednio: 445 zł i 636 zł. W związku z nieuregulowaniem zobowiązań podatkowych za ww. okresy Naczelnik US wystosował do Skarżącego upomnienia (28.09.2022 r. i 27.10.2022 r.), w których pouczono, że brak zapłaty we wskazanych terminach spowoduje wszczęcie egzekucji administracyjnej.
W dniu 24 października 2022 r. Skarżący dokonał za pośrednictwem banku wpłaty w kwocie 461 zł. Następnie Naczelnik US postanowieniem z 3 listopada 2022 r. zawiadomił, że wpłata ta na podstawie art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") została zaliczona na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r., tj. na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez Skarżącego podatku. Tym samym na dzień wystawienia tytułu wykonawczego z 3 listopada 2022 r. Skarżący posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za sierpień 2022 r., a zatem istniał obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów u.p.e.a.
Skarżący wskazał jako podstawę zarzutu braku wymagalności art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., a więc wystąpienie innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Skarżący brak wymagalności należności objętych tytułem wykonawczym (podobnie jak nieistnienie obowiązku) upatruje w zaliczeniu przez organ dokonanych wpłat i rozliczenie ich na przedawnione zaległości podatkowe. Dyrektor IAS wskazał, że kwestia dotycząca przedawnienia zaległości podatkowej, na którą została zaliczona wpłata z 24 października 2022 r. została zakomunikowana w postanowieniu Dyrektora IAS z 3 października 2022 r., które Skarżący zaskarżył do WSA w Gdańsku. Wyrokiem z 13 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1330/22 WSA w Gdańsku oddalił skargę.
Zobowiązanie Skarżącego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. nie uległo przedawnieniu ponieważ Naczelnik US zastosował środki egzekucyjne, które spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonych zobowiązań (kilkukrotne zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęcie wynagrodzenia za pracę, o których zawiadomiono Skarżącego).
Tym samym organ pierwszej instancji zasadnie oddalił zarzuty Skarżącego.
W odniesieniu do wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu Naczelnika US, organ odwoławczy odmówił ich przeprowadzenia ponieważ przedmiotem wniosków dowodowych są okoliczności niemające znaczenia dla sprawy. Końcowo wyjaśnił, że zagadnienie prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych nie stanowi podstawy wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej w rozumieniu art. 33 § 2 u.p.e.a.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zarzucił:
- naruszenie art. 33 u.p.e.a. przez uznanie, że egzekucja administracyjna na podstawie wydanych tytułów wykonawczych, nie nastąpiła z naruszeniem przepisów;
- naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez jednostronne uznanie uprawnienia organu egzekucyjnego za uprawnienie nadrzędne nad przysługującym Skarżącemu w takim przypadku uprawnieniem do ochrony jako stronie postępowania;
- naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 Konstytucji RP i przez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego i naruszenie tym samym praw podatnika oraz zasad państwa praworządnego;
- naruszenie praw strony przez całkowite zignorowanie faktu istnienia możliwości przedawnienia zobowiązań podatkowych z 2008 r. na jakie została zaliczona dokonana wplata z tytułu podatku VAT, będąca przedmiotem wystawionego tytułu wykonawczego;
- naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 k.p.a. oraz art. 7, art. 7a i art 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie postępowania dowodowego, na podstawie art. 78 w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. w pełnym zakresie, jak wskazano w zażaleniu z dnia 22.04.2023 r.;
- niezastosowanie się do zasady państwa praworządnego określonej w art. 6 w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. i przez nieudzielenie pełnej odpowiedzi, w kwestii powodów nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie postępowania dowodowego, na podstawie art. 78 w zw. art. 77 § 4 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a.;
- naruszenie art 7 § 3 u.p.e.a. w sytuacji, gdy było wiadome z urzędu, na skutek przekazywania przez WSA w Gdańsku dowodów, przedkładanych do rozpoznawanych spraw, w tym do zakończonych prawomocnym wyrokiem o sygn. I SA/Gd 615/22, I SA/Gd 383/22, I SA/Gd 384/22, że zaległość podatkowa (za 06/2008), na którą została zaliczona wplata podatku VAT za m-c 08/2022 (co spowodowało wydanie tytułów wykonawczych, będących podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego z wynagrodzenia za pracę), jest egzekwowana jednocześnie na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych wydanych w 2008 i 2016 r., co jest niezgodne z prawem i czyni zastosowany środek egzekucyjny niedopuszczalnym oraz bezprzedmiotowym;
- nieuwzględnienie skutków wielokrotnego dochodzenia tej samej należności, na podstawie dwóch rożnych tytułów wykonawczych, które to postępowanie organu egzekucyjnego (będącego jednocześnie wierzycielem) narusza przepisy u.p.e.a., co wypełnia przesłanki z art. 54 u.p.e.a., do złożenia skargi na czynności egzekucyjne organu;
- nieuznawanie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, a także przepisu art. 170 p.p.s.a. w sprawie niezgodnego z prawem prowadzenia postępowań egzekucyjnych, w odniesieniu do tych samych zaległości podatkowych na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych, wystawionych w różnych okresach czasu, co stanowi podważenie zasady ich wiążącej roli w odniesieniu do działań organów administracji publicznej;
- celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo Skarżącego do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektorowi IAS przez ustawodawcę.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o :
- rozpatrzenie skargi na rozprawie i uchylenie skarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego w całości;
- uchylenia wydanych tytułów egzekucyjnych oraz uchylenie podjętych na ich podstawie czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę;
- nakazanie organowi egzekucyjnemu zaliczenia wpłaty podatku VAT za 08/2022 r. zgodnie z dyspozycją wskazaną na przelewie do Naczelnika US;.
- przedstawienie przez Dyrektora IAS dowodów na brak konieczności zastosowania się przez niego jako organu odwoławczego, jak również samego organu egzekucyjnego do dyspozycji wyrażonej w art. 2a O.p. oraz w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29.12.2015 r., nr PK4.8022.44.2015, w związku z oczywistym sporem co do istnienia badanej zaległości podatkowej;
- przedstawienie przez Dyrektora IAS dowodów na brak możliwości uznania, iż doszło do przedawnienia zaległości podatkowej, na którą została rozliczona dokonana wplata podatku VAT (za 08/2022), z uwzględnieniem wskazania aktualnych zajęć egzekucyjnych rachunków bankowych, wynagrodzenia i zarobków u kontrahentów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wyszczególnienia numerów tytułów wykonawczych będących podstawą jej zastosowania;
- uznanie, że nie doszło do zgodnego z przepisami u.p.e.a. doręczenia tytułów wykonawczych, będących przedmiotem zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym wynagrodzenia za prace, na skutek nieopatrzenia ich skanów podpisem kwalifikowanym.
4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.").
Badając rozpoznawaną sprawę Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, ani poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.
5.2. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ zgodnie z prawem uznał za nieuzasadnione zarzuty Skarżącego dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał zarzuty podniesione przez Skarżącego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c u.p.e.a. za bezzasadne.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej.
Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in.: nieistnienie obowiązku (pkt 1), brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku i rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (pkt 6 lit. c). Zawarte w art. 33 § 2 u.p.e.a. wyliczenie podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej ma charakter enumeratywny. Zobowiązany jest bowiem uprawniony do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1421/21, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 845/22).
Nieistnienie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 30 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1595/22).
Zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt III FSK 1222/22).
Przez – wskazaną w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. – wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 2129/23), ze względu np. na wstrzymanie wykonania, czy odroczenie terminu wykonania. Zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Po 295/24).
W ocenie Sądu, podniesione przez Skarżącego zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku jego wymagalności z powodu innej przyczyny zostały prawidłowo przez organy uznane za nieuzasadnione.
W niniejszej sprawie Skarżący podnosząc zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazywał, że organy błędnie przyjęły, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego za sierpień 2022 r. Skarżący posiadał zaległość podatkową, bowiem w dniu 24 października 2022 r. dokonał wpłaty na jej poczet, zaś została ona nieprawidłowo zaliczona na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r., która była przedawniona.
Jednakże wbrew wywodom skargi, na dzień dokonania przez Skarżącego wpłaty, zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. nie było przedawnione, ponieważ Naczelnik US zastosował środki egzekucyjne, które spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania, wskutek zastosowania następujących środków egzekucyjnych (art. 70 § 4 O.p.):
- zajęcie 7.08.2012 r. wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez B. S.A., o którym podatnik został zawiadomiony w dniu 20.08.2012 r.;
- zajęcie 14.02.2014 r. wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez E. S.A., o którym podatnik został zawiadomiony w dniu 4.03.2014 r.;
- zajęcie 14.02.2014 r. wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez B1 S.A., o którym podatnik został zawiadomiony w dniu 4.03.2014 r.;
- zajęcie 30.06.2017r. wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez B2 S.A., o którym podatnik został zawiadomiony 19.07.2017 r.;
- zajęcie 22.06.2022 r. wynagrodzenia za pracę należnego od B3 sp. z o.o., o którym podatnik został zawiadomiony w dniu 29.06.2022 r.
Prawidłowość powyższej konstatacji potwierdzono w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1330/22. W orzeczeniu tym, Sąd doszedł do wniosku, że Skarżący nie podważył skutecznie oceny wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora IAS z dnia 3 października 2022 r., w zakresie braku podstaw do przyjęcia przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego, wobec przerwania jego biegu, na podstawie art. 70 § 4 O.p., tj. zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.
W związku z powyższym zasadnie Naczelnik US postanowieniem z 3 listopada 2022 r. zawiadomił Skarżącego, że jego wpłata z 24 października 2022 r. w kwocie 461 zł na podstawie art. 62 § 1 O.p. została zaliczona na poczet (nieprzedawnionej) zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r., tj. na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez Skarżącego podatku. Obowiązujący od 1 stycznia 2020 r. przepis art. 62 § 1 O.p. ma zastosowanie do wpłat dokonanych od tej daty bez względu na to, czy podatnik uiszcza bieżące zobowiązanie powstałe w 2020 r. czy wcześniejsze zaległości podatkowe. W przypadku wystąpienia zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań we wskazanym rodzaju podatku organ podatkowy najpierw rozlicza wpłatę na starsze zaległości. Tylko w przypadku braku zaległości podatkowych we wskazanym przez podatnika rodzaju podatku, wpłata zostanie rozliczona na wskazane przez podatnika bieżące zobowiązanie. Tym samym, wobec prawidłowości dokonanego przez organ zaliczenia wpłaty, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego z 3 listopada 2022 r. Skarżący nadal posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za sierpień 2022 r., a zatem istniał wymagalny obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów u.p.e.a.
Zasadnie przy tym wskazał organ, że zagadnienie prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych nie stanowi podstawy wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej w rozumieniu art. 33 § 2 u.p.e.a., a tym samym nie mogło być przedmiotem rozważań ani organu w zaskarżonym postanowieniu, ani Sądu w niniejszej sprawie.
W świetle powyższego, zasadnie organy uznały podniesione na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c u.p.e.a. zarzuty za bezzasadne.
Prawidłowo również organ odwoławczy ocenił złożony przez Skarżącego wniosek dowodowy, dotyczący przeprowadzenia postępowania w zakresie stwierdzenia konta bankowego, wobec którego zostało dokonane zajęcie egzekucyjne, wskazania tytułów przelewów dokonanych przez bank z zajętego konta bankowego oraz pochodzenia środków przekazanych z zajętego konta bankowego. Organ zasadnie wskazał, że może odmówić przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu mają być okoliczności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco potwierdzone innym dowodem (art. 78 § 1-2 K.p.a.). Organ nie ma obowiązku dopuszczania każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego wnioskowane dowody są zbędne lub też adekwatne i wystarczające są inne zgromadzone już dowody.
Jak wskazał Dyrektor IAS, przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło wskutek zajęcia 7 sierpnia 2012 r. wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego na rzecz Skarżącego przez B. S.A., o którym został on zawiadomiony 20 sierpnia 2012 r. Tym samym nie wystąpiły wątpliwości, co do tego, wobec którego konta dokonane zostało zajęcie egzekucyjne. W zakresie pozostałych wniosków, Skarżący nie wskazał jakie znaczenie dla sprawy miałyby mieć przeprowadzone dowody oraz w jaki sposób miałyby wpłynąć na rozstrzygnięcie.
W rozpatrywanej sprawie, skoro organ zgromadził dowody w zakresie niezbędnym do ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, to dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W ocenie Sądu, wszystkie fakty i okoliczności istotne dla dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, zostały wyjaśnione stosownymi dokumentami. Zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do ustalenia stanu faktycznego oraz poddania go subsumpcji pod znajdujące doń zastosowanie przepisy prawa materialnego.
Z tego względu należało stwierdzić, że organy nie dopuściły się uchybień wskazywanych w skardze i prawidłowo oddaliły zarzuty zobowiązanego. W niniejszej sprawie organy w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W toku postępowania organy działały na podstawie i w granicach przepisów prawa, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Strony, nie świadczy, że organy naruszyły przepisy prawa.
Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia zasady legalizmu, albowiem zaskarżone postanowienie zostało podjęte na podstawie i w granicach prawa. Stąd, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie mogło również dojść do naruszenia art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym u.p.e.a. oraz K.p.a. Sąd uznaje za niezasługujące na uwzględnienie wszystkie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i proceduralnego. Wreszcie, nie sposób mówić o naruszeniu na gruncie rozpoznawanej sprawy przepisów o randze konstytucyjnej, skoro zaskarżone postanowienie ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa.
W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw, jako że sprawa została rozpoznana prawidłowo i w sposób przypisany prawem poprzez uznanie, iż zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku są niezasadne.
Ustosunkowując się do wniosków Skarżącego o uchylenie tytułów egzekucyjnych, uchylenie czynności egzekucyjnych, nakazanie zaliczenia wpłaty w określony sposób, podkreślić należy, iż sądy administracyjne - w myśl art. 184 Konstytucji RP - sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania lub zaniechania organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować pod względem legalności działanie tego organu. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli administracji publicznej.
Odnosząc się do sformułowanych w skardze wniosków w przedmiocie uzupełnienia materiału dowodowego o wskazane dokumenty Sąd stwierdził, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym, z uwagi na wszystkie konsekwencje wynikające z art. 133 § 1 p.p.s.a. ma wyłącznie charakter uzupełniający, ograniczający się do dowodów z dokumentów i co więcej, nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej, albowiem rolą i zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola prawidłowości jego ustalenia przez organ, nie zaś wyręczanie w tym względzie organu administracji właściwego do załatwienia sprawy.
Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II FSK 615/08). Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1306/08).
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na wskazanej podstawie. Przy czym rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest uzależnione od woli Skarżącego. Nawet więc złożenie przez Skarżącego wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu jawnym nie pozbawia sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt III FSK 1673/21).
5.3. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.