I SA/GD 630/24

I SA/Gd 630/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Irena Wesołowska /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 926
par. 5 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być  finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - t. j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska /spr./, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 czerwca 2024 r., nr SKO.420.96.2024 w przedmiocie odmowy przyznania ze środków PFRON dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 22 maja 2024 r. Starosta Bytowski (dalej zwany Starostą lub organem pierwszej instancji) odmówił G.M. przyznania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dofinansowania zakupu sprzętu rehabilitacyjnego w postaci fotela do masażu.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z 27 czerwca 2024 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej w skrócie zwane Kolegium lub organem odwoławczym) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podkreślił, że na podstawie orzeczenia lekarza rzeczoznawcy KRUS z 27 lutego 2023 r. G.M. został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym. Nie stwierdzono jednak u niego niezdolności do samodzielnej egzystencji. Z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji medycznej wynika, że u skarżącego zdiagnozowano zwyrodnienie kręgosłupa oraz wypuklinę krążków miedzykręgowych.
Organ wskazał następnie, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby na konieczność posiadania przez G.M. fotela do masażu. W szczególności skarżący nie przedłożył żadnego zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzałoby, że posiadanie tego rodzaju sprzętu jest mu niezbędne z uwagi na stan zdrowia i potrzebę rehabilitacji. Sam fakt zdiagnozowania zwyrodnienia kręgosłupa i wypukliny krążków miedzykręgowych, nie potwierdza jeszcze konieczności zakupu fotela z funkcją masażu.
Od powyższej decyzji G.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wskazując w niej, że załączył orzeczenie komisji lekarskiej z 8 listopada 2023 r., potwierdzające trwałą niezdolność do pracy. Wskazał również, że orzeczenie to składał do D. i nie wie, dlaczego nie zostało ono przekazane do Kolegium. Skarżący zwrócił się także do Kolegium o ponowną interwencję i wyjaśnienie sprawy.
W odpowiedzi Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r. nr 926 ze zm.) – dalej w skrócie zwane Rozporządzeniem, o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny mogą ubiegać się:
1) osoby niepełnosprawne stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jeżeli:
a. przeciętny miesięczny dochód, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, podzielony przez liczbę osób we wspólnym gospodarstwie domowym, obliczony za kwartał poprzedzający miesiąc złożenia wniosku, nie przekracza kwoty:
• 50% przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem", na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym,
• 65% przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej,
b. zachodzi potrzeba prowadzenia rehabilitacji w warunkach domowych przy użyciu tego sprzętu;
Z przywołanego uregulowania wynika, że warunki przyznania dofinansowania zostały określone poprzez wskazanie kryterium dochodowego oraz celowego, które to kryteria muszą zostać spełnione łącznie. Kryterium dochodowe nie budzi wątpliwości, albowiem odwołuje się ono do definicji przeciętnego wynagrodzenia, zawartej w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z tym przepisem za przeciętne miesięczne wynagrodzenie uznaje się wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, 1429 i 1672);
Drugie kryterium ma natomiast charakter ocenny i wymaga stwierdzenia, że sprzęt, o którego dofinansowanie ubiega się osoba niepełnosprawna, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jest potrzebny do prowadzenia rehabilitacji tej osoby w warunkach domowych. Warunkiem przyznania dofinansowania jest zatem to, aby sprzęt był potrzebny tzn. taki, bez którego nie można się obejść, aby przeprowadzać rehabilitację, a do tego, aby jej prowadzenie, przy wykorzystaniu sprzętu, odbywało się w warunkach domowych. W związku z tak sformułowaną przesłanką konieczne jest zatem ustalenie, czy z uwagi na rodzaj schorzeń osoby niepełnosprawnej, rodzaj sprzętu, którego nabycie ma zostać sfinansowane ze środków Funduszu, będzie służył celom rehabilitacji tj. czy umożliwi osobie niepełnosprawnej uzyskanie możliwie najwyższego poziomu funkcjonowania i poprawy jakości życia.
Jak wynika z § 10 ust. 1 Rozporządzenia, dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na pisemny wniosek złożony odpowiednio do powiatowego centrum pomocy rodzinie lub powiatowego urzędu pracy. Szczegółowe warunki, którym powinien odpowiadać wniosek i jakie powinien zawierać załączniki zostały enumeratywnie wymienione w § 11 Rozporządzenia. Z powyższych uregulowań wynika, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie dofinansowania spoczywa główny ciężar wykazania, że w jej przypadku istnieją okoliczności tego rodzaju, że uzyskanie pomocy z Funduszu na zakup sprzętu do rehabilitacji jest uzasadnione. Jednocześnie okoliczności te podlegają ocenie dokonywanej przez organ administracyjny, który co trzeba podkreślić, w sprawach dotyczących przyznawania środków z Funduszu działa w oparciu o uznanie administracyjne. Oznacza to, że zadaniem organu jest ocena sytuacji wnioskodawcy, rozpatrzenie okoliczności działających za lub przeciw przyznaniu świadczenia oraz jasne uzasadnienie dyrektywy wyboru. Ocena ta powinna również uwzględniać podstawowe zasady i kryteria przyznawania dofinansowania, a także ilość posiadanych przez organ środków finansowych przeznaczonych na ten cel.
Zgodzić należy się z organem odwoławczym co do tego, że mając na uwadze przedstawioną przez stronę dokumentację, analizę przesłanki przyznania dofinansowania o jakiej mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 lit b Rozporządzenia oraz rodzaj sprzętu, który zamierza nabyć skarżący, istniały podstawy do odmownego rozpatrzenia wniosku.
W sprawie nie było kwestionowane, że skarżący jest osobą niepełnosprawną oraz, że u G.M. stwierdzono choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa. Zgodzić należy się jednak z organem odwoławczym co do tego, że schorzenia stwierdzone u skarżącego, same w sobie nie uzasadniają konieczności zakupu fotela z funkcjami masażu. Z samego faktu, że fotel ma służyć do masażu nie wynika jeszcze, że jego zakup umożliwi realizację celu rehabilitacyjnego, o którym mowa w przywołanym przepisie Rozporządzenia. Z przedstawionej przez stronę dokumentacji nie wynika bowiem, że tego rodzaju urządzenie będzie wspomagało proces poprawy sprawności skarżącego i umożliwi mu lepsze funkcjonowanie przy wykonywaniu czynności codziennego życia.
Nie można oczywiście wykluczyć, że fotel, którego zakup miałby zostać sfinansowany ze środków Funduszu, może potencjalnie wpływać na poprawę jakości i komfortu życia. Niemniej jednak w aktach sprawy nie ma dokumentów, które wskazywałyby, że w przypadku skarżącego, z uwagi na rodzaj schorzeń, fotel ten będzie pełnił funkcję rehabilitacyjną i umożliwi prowadzenie tej rehabilitacji w warunkach domowych. Strona wnosząca skargę nie złożyła bowiem, jak słusznie stwierdził to organ, choćby zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzałoby, że posiadanie tego rodzaju sprzętu jest niezbędne z uwagi na stan zdrowia i potrzebę rehabilitacji.
Powyższego zapatrywania Sądu nie zmienia to, że z dołączonego do skargi orzeczenia KRUS wynika, że u G.M. stwierdzono trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji. Potwierdzony dokumentem stan zdrowia skarżącego nie wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny, że zakup sprzętu, o którego dofinansowanie ubiega się strona, ma służyć realizacji celu o jakim mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 lit b Rozporządzenia. Przeprowadzana przez organ ocena tego, czy zaistniały podstawy do sfinansowania zakupu urządzenia, ze środków publicznych pochodzących z Funduszu, musi odbywać się w oparciu o niebudzące wątpliwości dowody. Z dowodów tych musi wynikać, że określony rodzaj urządzenia, z uwagi na istniejący stan zdrowia, będzie przydatny do procesu rehabilitacji osoby niepełnosprawnej. Brak takich jednoznacznych dowodów, choćby w postaci zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego przydatność fotela do masażu dla potrzeb rehabilitacji skarżącego, uniemożliwiał pozytywne rozpoznanie wniosku o dofinansowanie. Stąd zaskarżoną decyzję Sąd uznaje za niewadliwą.
Dodać trzeba, że przedłożone przez Skarżącego przy piśmie z dnia 22 listopada 2024 r. zaświadczenie lekarskie zostało wystawione w dniu 14 listopada 2024 r., a więc nie istniało w dniu wydania decyzji przez Kolegium, nie mogło zatem wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Sąd wskazuje jednocześnie, że odmowa rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie nie wyklucza możliwości jego ponownego złożenia, w kolejnym roku realizacji zadań ze środków pochodzących z Funduszu w sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności uzasadniające złożenie takiego wniosku. Nie można bowiem wykluczyć, że stan zdrowia skarżącego będzie wymagał zakupu określonego urządzenia, co zostanie potwierdzone odpowiednią dokumentacją.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) oddalił skargę.