I SA/Gd 619/24

I SA/Gd 619/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-12-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Kraus
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Sygn. powiązane
III FSK 375/25 - Postanowienie NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 33 par. 1, 2 i 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Specjalista Dorota Zawiślińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r., nr 2201-IEW.4253.29.2024/EW w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz dokonanie zabezpieczenia na majątku oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 29 maja 2024 r. po rozpatrzeniu odwołania z 30 stycznia 2024 roku od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 29 grudnia 2023 roku nr 328000-CZPK.4253.26.2023.14 w przedmiocie określenia J.R. przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań na dzień wydania zaskarżonej decyzji za n/w okresy rozliczeniowe (miesiące):
maj 2020 roku kwota zobowiązania - 39.891 zł, kwota odsetek - 24.884 zł;
czerwiec 2020 roku kwota zobowiązania - 120.436 zł, kwota odsetek - 57.941 zł;
lipiec 2020 roku kwota zobowiązania - 41.507 zł, kwota odsetek - 3.696 zł;
sierpień 2020 roku kwota zobowiązania - 31.324 zł, kwota odsetek - 2.162 zł;
wrzesień 2020 roku kwota zobowiązania - 75.255 zł, kwota odsetek - 30.176 zł; październik 2020 roku kwota zobowiązania - 42.357 zł, kwota odsetek - 24.291 zł; listopad 2020 roku kwota zobowiązania - 21.600 zł, kwota odsetek - 11.894 zł;
grudzień 2020 roku kwota zobowiązania - 17.018 zł, kwota odsetek - 2.745 zł;
styczeń 2021 roku kwota zobowiązania - 5.602 zł, kwota odsetek - 2.029 zł;
luty 2021 roku kwota zobowiązania - 26.413 zł, kwota odsetek - 12.316 zł;
marzec 2021 r. kwota zobowiązania - 22.296 zł, kwota odsetek - 11.672 zł;
kwiecień 2021 r. kwota zobowiązania - 16.429 zł, kwota odsetek - 8.444 zł;
maj 2021 r. kwota zobowiązania - 27.183 zł, kwota odsetek - 13.695 zł;
czerwiec 2021 r. kwota zobowiązania - 27.779 zł, kwota odsetek - 13.712 zł;
lipiec 2021 r. kwota zobowiązania - 6.600 zł, kwota odsetek - 2.128 zł;
sierpień 2021 r. kwota zobowiązania - 9.898 zł, kwota odsetek - 3.120 zł;
wrzesień 2021 r. kwota zobowiązania - 31.172 zł, kwota odsetek - 14.454 zł; październik 2021 r. kwota zobowiązania - 20.897 zł, kwota odsetek - 9.477 zł;
listopad 2021 r. kwota zobowiązania - 63.276 zł, kwota odsetek - 28.030 zł;
grudzień 2021 r. kwota zobowiązania - 72.574 zł, kwota odsetek - 30.327 zł;
styczeń 2022 r. kwota zobowiązania - 22.765 zł, kwota odsetek - 9.627 zł;
luty 2022 r. kwota zobowiązania - 24.057 zł, kwota odsetek - 8.838 zł;
marzec 2022 r. kwota zobowiązania - 51.422 zł, kwota odsetek - 20.454 zł;
kwiecień 2022 r. kwota zobowiązania - 67.734 zł, kwota odsetek - 24.725 zł;
maj 2022 r. kwota zobowiązania - 66.993 zł, kwota odsetek - 24.202 zł;
oraz zabezpieczenia na majątku kwoty 1.218.093 zł z tytułu nieuregulowanych zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku w łącznej kwocie 823.054 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. 29 grudnia 2023 roku w kwocie 395.039 zł,
- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przypomniano, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni na podstawie upoważnienia nr 328000-CKK-5.500.106.1.2022.1 z 5 września 2022 roku prowadzi u strony kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 maja 2020 roku do 31 maja 2022 roku. W toku kontroli stwierdzono, że w ww. okresie podatnik zaewidencjonował i rozliczył po stronie podatku naliczonego nierzetelne faktury, które potwierdzać miały zakupy towarów od kontrahentów. Wobec ustalenia , ze w rzeczywistości towarów tych skarżący nie nabył, w dniu 29 grudnia 2023 roku Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją nr 328000-CZPK.4253.26.2023.14 określił przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku oraz odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań oraz orzekł o zabezpieczeniu na majątku kwoty 1.218.093 zł z tytułu nieuregulowanych zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku w łącznej kwocie 823.054 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania zaskarżonej decyzji w kwocie 395.039 zł.
Organ wskazał w decyzji z 29 maja 2024 r., że jak wynika z ustaleń kontrolnych w okresie od maja 2020 roku do maja 2022 roku podatnik zaewidencjonował i rozliczył - po stronie podatku naliczonego nierzetelne faktury, które potwierdzać miały rzekome zakupy towarów, których w rzeczywistości nie nabył.
W złożonych deklaracjach VAT-7 i plikach JPK_V7M za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku deklarował w zakresie:
• obrotu: sprzedaż krajową opodatkowaną stawką 23%,
• nabyć: zakupy krajowe.
W konsekwencji wykazywał podatek od towarów i usług do wpłaty oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowa.
Największymi dostawcami skarżącego powyżej 7% całego zakupu za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku byli:
• H. Sp. z o.o. - ilość faktur 230, wartość netto 2.576.681,58 zł, podatek VAT 592.636,82 zł, udział w nabyciu 51%;
• K. Sp. z o.o. - ilość faktur 16, wartość netto 624.349,91 zł, podatek VAT 143.600,48 zł, udział w nabyciu 12%;
• P.1 Sp. z o.o. - ilość faktur 23, wartość netto 624.143,43 zł, podatek VAT 143.553,01 zł, udział w nabyciu 12%,
• R. S.K. - ilość faktur 25, wartość netto 377.677,31 zł, podatek VAT 86.865,78 zł, udział w nabyciu 7%.
Razem: ilość faktur 294, wartość netto 4.202.852.23 zł, podatek VAT 966.656.09 zł, udział w nabyciu 82%.
Analizie kontrolujący poddali transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez:
• H. Sp. z o. o. (NIP [...]),
• P.1 Sp. z o.o. (NIP [...]),
• R. S.K. (NIP [...]).
Z ustaleń dokonanych podczas kontroli celno-skarbowej wynika, że P.1 Sp. z o. o. w KRS wskazała jako przeważający rodzaj prowadzonej działalności:
- działalność związaną z oprogramowaniem (od 26 kwietnia 2017 roku do 20 lutego 2020 roku);
- działalność obiektów sportowych (od 20 lutego 2020 roku).
Ww. spółka w okresie od 05/2020 roku do 07/2020 roku była głównym dostawcą strony zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że P.1 Sp. z o. o. uczestniczy w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, o czym świadczą następujące okoliczności:
• podczas prowadzonej kontroli celno-skarbowej P.1 Sp. z o. o. nie odpowiadała na wezwania, nie składała wyjaśnień i nie przekazywała żadnych dokumentów,
• swoją siedzibę posiadała w wirtualnym biurze,
• Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni 10 sierpnia 2021 roku wydał decyzję nr 328000-CKK-3.4103.2.1.2022.15 dla P.1 Sp. z o. o. w przedmiocie podatku VAT za okres od marca 2020 roku do kwietnia 2020 roku, w której udowodnił, że P.1 Sp. z o. o. wystawiała tzw. "puste faktury", które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych,
• w analizowanym okresie w złożonych plikach JPK-VAT, P.1 Sp. z o. o. deklarowała nabycia od niemieckich podmiotów, których nazwy wskazują na handel pojazdami,
• P.1 Sp. z o. o. 15 lipca 2020 roku została wykreślona z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 z uwagi na wyłudzenia skarbowe,
• P.1 Sp. z o. o. posiada zaległości podatkowe, dlatego też wobec spółki prowadzone były liczne postępowania egzekucyjne, które zostały umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji,
• główny dostawca P.1 Sp. z o. o. w analizowanym okresie – W. Sp. z o. o. nie deklarował żadnych nabyć towarów, a od czerwca 2020 roku nie składał żadnych plików JPK,
• W. Sp. z o. o. posiadała ten sam adres siedziby co P.1 Sp. z o. o. (wirtualne biuro).
Kolejnym dostawcą, którego transakcje poddane zostały analizie jest H. Sp. z o. o., która w KRS wskazała jako przeważający rodzaj prowadzonej działalności:
- uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt (od 7 marca 2018 roku do 8 kwietnia 2021 roku);
- wykonywanie pozostałych robót budowlanych i wykończeniowych (od 8 kwietnia 2021 roku).
Po wygaszeniu współpracy z P.1 Sp. z o. o., H. Sp. z o. o. w okresie od 08/2020 roku do 04/2022 roku była głównym dostawcą strony.
H. Sp. z o. o. złożyła pliki JPK_V7M za ww. okres, wykazując sprzedaż do strony. Od maja 2022 roku Spółka nie składa już żadnych plików JPK.
Z akt sprawy wynika, że:
• podczas prowadzonej kontroli celno-skarbowej H. Sp. z o.o. nie odpowiadała na wezwania, nie składała wyjaśnień i nie przekazywała żadnych dokumentów,
• siedziba Spółki mieściła się w wirtualnym biurze,
• wobec Spółki Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach prowadził szereg czynności sprawdzających dotyczących rozbieżności w zakresie podatku naliczonego a wartością podatku należnego u kontrahentów (m.in. S. Sp. z o. o., E.S., M. Sp. z o. o.) oraz w zakresie braku zeznania CIT-8,
• Spółka w okresie od 05/2020 roku do 05/2022 roku nie uregulowała podatku VAT w terminie, posiada znaczne zaległości z tytułu podatku CIT za 2021 rok i podatku VAT za 07/2021 roku, 09/2021 roku, 12/2021 roku, 03/2022 roku i 04/2022 roku,
• Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach uchylił NIP nadany H. Sp. z o. o. z powodu posługiwania się fałszywymi lub fikcyjnymi danymi adresowymi,
• z przekazanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa z 12 kwietnia 2023 roku wynika, że w świetle dokonanych ustaleń H. Sp. z o. o. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie uczestniczyła w wystawianiu tzw. "pustych faktur" niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,
• w okresach: 11/2021 roku oraz od 02/2022 roku do 04/2022 roku H. Sp. z o. o. wykazała w JPK nabycia od A. (obecnie FUNDACJA A.). W odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień i dostarczenia dokumentów, A. poinformowała, że nigdy nie nawiązała współpracy z H. Sp. z o. o., nigdy nie przeprowadzała transakcji handlowych ze Spółką, nie przyjmowała zamówień od Spółki i nie wystawiała faktur na rzecz H. Sp. z o. o.,
• w okresie od 01/2021 do 08/2021 H. Sp. z o. o. wykazała w JPK nabycia od D. Sp. z o. o., która to w okresie od 01/2021 do 06/2021 (po 06/2021 już nie składała plików JPK) wykazała nabycia od W. Sp. z o. o. (spółka od 06/2020 nie składa plików JPK). Z przekazanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa wynika, że 9 czerwca 2021 roku D. Sp. z o. o. została wykreślona z rejestru podatników VAT czynnych zgodnie z art. 96 ust. 9 pkt 2 ustawy o VAT. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego prowadził postępowanie podatkowe wobec ww. Spółki i wydał decyzję, w której ustalono, że głównymi dostawcami D. Sp. z o. o. były znikające podmioty, które zostały wykreślone z rejestru podatników VAT, w związku z wątpliwym istnieniem bądź wyłudzeniami skarbowymi tj. P.1 Sp. z o. o. i W. Sp. z o. o. Z ww. zawiadomienia wynika również, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni w toku kontroli podatkowej u kontrahenta : M. Sp. z o. o. w zakresie VAT za okres od 01/2021 do 08/2021 roku stwierdził, że wystawione i wykazane w rozliczeniach przez D. Sp. z o. o. faktury sprzedaży nie dokumentują rzeczywistych transakcji i nie dają podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim odstąpił od wszczęcia kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego za okres od 09/2020 do 06/2021 w D. Sp. z o. o., gdyż skutkowałoby to powstaniem bardzo wysokich zaległości podatkowych niemożliwych do zaspokojenia,
• w okresach od 07/2021 do 09/2021roku i od 11/2021do 01/2022 roku H. Sp. z o. o. wykazała w JPK nabycia od C. Sp. z o. o., która to wykazała w swoich plikach JPK sprzedaż do H. Sp. z o. o. do 10/2021 roku, później już nie składała żadnych plików PK. W tym okresie (od 07/2021 do 10/2021 roku) C. Sp. z o. o. wykazała nabycia tylko od D. Sp. z o.o., ale są to tylko 4 transakcje na łączną wartość 394.150,00 zł. Sprzedaż do H. Sp. z o. o. to 98 transakcji na łączną wartość 1.627.000,00 zł. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wykreślił C. Sp. z o. o. z rejestru VAT z dniem 22 października 2021 roku na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 2 ustawy o VAT (brak kontaktu, spółka nie odbiera korespondencji.). Zgodnie z informacją Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku wobec Spółki prowadzona jest kontrola podatkowa w zakresie podatku VAT za okres od maja do października 2021 roku. C. Sp. z o. o. posiada zaległości podatkowe i prowadzone są wobec niej postępowania egzekucyjne,
• w okresie od 08/2020 do 10/2020 roku H. Sp. z o. o. wykazała w JPK nabycia od S. Sp. z o. o., która w ogóle nie wykazuje w plikach JPK sprzedaży do H. Sp. z o. o.. S. Sp. z o. o. nie wykazuje w plikach JPK także żadnych nabyć, a po 01/2021 roku nie składała w ogóle plików JPK S. Sp. z o. o. została 20 lipca 2021 roku wykreślona z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 3 (niezgodne dane w VAT-R). Wobec podmiotu prowadzono postępowania egzekucyjne, jednak zostały ono umorzone z powodu bezskuteczności,
• w miesiącu 10/2021 roku H. Sp. z o. o. wykazała w JPK nabycia od M. Sp. z o. o., która w ogóle nie wykazuje w plikach JPK sprzedaży do H. Sp. z o. o. W tym okresie M. Sp. z o. o. nie wykazuje także większych nabyć, które mogłyby być źródłem pochodzenia towaru sprzedanego do H. Sp. z o. o.. We wcześniejszych okresach 2021 roku M. Sp. z o. o. wykazuje w plikach JPK nabycia od D. Sp. z o. o. oraz od H. Sp. z o. o., która z kolei w tym okresie wykazuje nabycie od C. Sp. z o. o. Transakcje obracają się wśród wyżej opisanych fikcyjnych podmiotów. Z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej w M. Sp. z o. o. w przedmiocie podatku VAT za okres od 01/2021 do 08/2021 roku wynika, że transakcje pomiędzy M. Sp. z o. o. i H. Sp. z o. o. były fikcyjne. M. Sp. z o. o. posiada zaległości podatkowe i toczyły się oraz toczą wobec spółki postępowania egzekucyjne,
• w miesiącu 11/2020 roku H. Sp. z o. o. wykazała w JPK nabycia od E. E.S., która wykazała w plikach JPK sprzedaż do H. Sp. z o. o., ale w mniejszych wartościach (26 transakcji na sumę 329 tys. zł wg H. Sp. z o. o:,19 transakcji na sumę 226 tys. zł wg E.S.). Po 12/2020 roku E.S. nie składała plików JPK. Po stronie zakupów E.S. wykazuje nabycia od I. Sp. z o. o. na kwotę ponad 1 milion zł, która z kolei nie wykazała sprzedaży do E.S.. I. Sp. z o. o., zgodnie z bazą KRS wskazała jako rodzaj przeważającej działalności: pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.
W odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień i dostarczenia dokumentów I. Sp. z o. o. sp. poinformowała, że nigdy nie współpracowała z E. E.S., nie było żadnych transakcji pomiędzy podmiotami, nie wystawiała faktur na rzecz E. E.S..
Zgodnie z bazą CEiDG wykreślono wpis E.S. z rejestru. Wobec E.S. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne.
• w miesiącach 12/2020 roku i 02/2022 roku H. Sp. z o.o. wykazuje w JPK nabycia od Z. Sp. z o. o., która to wykazała w swoich plikach JPK sprzedaż do H. Sp. z o. o. tylko za 12/2020 roku, jednak nie wykazuje w tym okresie żadnych nabyć. Z. Sp. z o.o. zgodnie z bazą KRS wskazała jako rodzaj przeważającej działalności-kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek.
Kolejnym dostawcą skarżącego, którego transakcje poddane zostały analizie jest R. S.K., która złożyła pliki JPK_V7M za okres od 04/2022 roku do 05/2022 roku i wykazała sprzedaż do strony.
S.K. w CEiDG wskazała jako przeważający rodzaj prowadzonej działalności-działalność obiektów sportowych.
Po wygaszeniu współpracy z H. Sp. z o. o. (gdzie jedynym właścicielem i prezesem zarządu była także S.K.) w okresie od 04/2022 roku do 05/2022 roku R. S.K. była głównym dostawcą strony.
Ze zgromadzonego materiału wynika, że S.K.:
• w prowadzonej kontroli celno-skarbowej nie odpowiadała na wezwania, nie składała wyjaśnień i nie przekazywała żadnych dokumentów,
• S.K. jest jedynym właścicielem i prezesem zarządu H. Sp. z o. o.,
• z informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach wynika, że podmiot posiada zaległości podatkowe,
• w okresie od 04/2022 roku 05/2022 roku R. S.K. wykazuje w JPK_VAT nabycia od H. Sp. z o. o.. W tym okresie H. Sp. z o. o. wykazała w JPK nabycia od A. (obecnie A.), która to fundacja we wskazanych okresach nie wykazuje w plikach JPK żadnej sprzedaży do H. Sp. z o. o. oraz zaprzecza prowadzeniu z ww. Spółką jakichkolwiek transakcji,
• w miesiącu 05/2022 roku R. S.K. wykazała w JPK_VAT nabycia od C.1 Sp. z o. o., która z kolei nie wykazuje w JPK żadnych nabyć.
W KRS ww. Spółka wskazała jako przeważający rodzaj prowadzonej działalności:
- pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (od 18 lipca 2017 roku do 6 sierpnia 2018 roku),
- pozostałe badania i analizy techniczne (od 6 sierpnia 2018 roku do 4 października 2021 roku),
- działalność agentów zajmujących się sprzedażą towarów różnego rodzaju (od 4 października 2021 roku).
C.1 Sp. z o. o. została wykreślona z rejestru podatników VAT 21 marca 2023 roku na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 2 ustawy o VAT. Wobec Spółki prowadzone są postępowania egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku VAT za okresy od 1 kwietnia 2022 roku do 30 czerwca 2022 roku oraz od 1 lipca 2022 roku do 30 września 2022 roku.
Wyżej wymienione fakty wskazują na fikcyjne transakcje z wieloma "znikającymi" podatnikami. Bezpośredni kontrahent skarżącego w swoich działalnościach zajmują się przede wszystkim wystawianiem fikcyjnych faktur.
Głównych kontrahentów bezpośrednich, czyli:
1) P.1 Sp. z o. o.,
2) H. Sp. z o. o.,
3) R. S.K.,
oraz głównego kontrahenta pośredniego - D. Sp. z o. o., (który jest głównym dostawcą do H. Sp. z o. o. oraz dostawcą do kilku innych podmiotów biorących udział w dostawie towaru do J.R.) łączą powiązania rodzinne.
Większość z wymienionych wyżej kontrahentów bezpośrednich i pośrednich jest już wykreślona z rejestru podatników VAT lub zaprzestała prowadzenia działalności, a podmioty, które w toku trwającej kontroli odpowiedziały na wezwania kontrolujących stwierdziły, że w żadnym wypadku nie prowadziły transakcji z bezpośrednimi lub pośrednimi kontrahentami strony.
Wobec podmiotów:
• P.1 Sp. z o. o.,
• D. Sp. z o. o.,
• M. Sp. z o. o.,
• E.S.
prowadzone były lub są prowadzone kontrole celno-skarbowe bądź kontrole podatkowe, które potwierdzają fakt, że są to podatnicy wystawiający fikcyjne faktury.
A zatem skarżący dokonał rozliczeń podatkowych z zakresu podatku od towarów i usług uwzględniających rzeczywiste rozmiary prowadzonej działalności, czyli wysokość zrealizowanej sprzedaży (podlegającej opodatkowaniu VAT) oraz faktycznie dokonanych zakupów. Zgromadzony materiał dowodowy w toku kontroli celno-skarbowej wskazuje, że w okresie od maja 2020 roku do maja 2022 roku skarżący zaewidencjonował i rozliczył po stronie podatku naliczonego nierzetelne faktury, które potwierdzać miały zakupy towarów, których w rzeczywistości nie nabył, a ich wystawcą byli:
1) P.1 Sp. z o. o.,
2) H. Sp. z o. o.,
3) R. S.K..
Zatem jej kontrahenci to w dużej mierze podmioty niewiarygodne, które nie mogły dokonać sprzedaży towarów opisanych fakturami wystawionymi na rzecz Z.1 J.R., ponieważ nie mogły ich wyprodukować, ani też legalnie nabyć. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że uwzględnione przez stronę w rozliczeniach podatkowych z zakresu podatku od towarów i usług (i wykazane w JPK_VAT) faktury VAT wystawione przez współpracujące z mim podmioty nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Okoliczności te wykluczają możliwość podatkowego rozliczenia wartości tych faktur na gruncie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. 2000 roku, poz. 106 ze zm. i z 2022 roku, poz. 931 ze zm.), z uwagi na regulacje art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a tej ustawy, które wykluczają możliwość pomniejszenia podatku należnego o naliczony w odniesieniu do faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane.
Ww. przepis reguluje zatem wprost sytuację, gdy faktura nie odzwierciedla rzeczywiście dokonanej czynności przez wskazanego na niej wystawcę. W takim przypadku, odbiorca tej faktury (rzekomy nabywca) nie nabywa prawa do odliczenia podatku wykazanego w tej fakturze.
Skoro skarżący uwzględnił w rozliczeniu 278 fikcyjnych faktur VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu zawartych pomiędzy wskazanymi na fakturze podmiotami, uzasadnione prawnie jest wyłączenie z rozliczenia podatku VAT (naliczonego) za kontrolowany okres (05/2020 roku do 05/2022 roku) wartości tychże 278 faktur dokumentujących rzekome zakupy w łącznej kwocie netto: 3.578.502,32 zł, podatek VAT: 823.055,61 zł.
Mając powyższe na uwadze wskazano ,że organ pierwszej instancji na str. 27-32 uzasadnienia zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonał rozliczenia w podatku VAT za okres od 05/2020 roku do 05/2022 roku po uwzględnieniu nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego i określił przybliżoną kwotę zobowiązań w tym podatku.
Natomiast na str. 39-40 uzasadnienia decyzji wskazał podlegające zabezpieczeniu kwoty zobowiązań oraz odsetek za zwłokę.
W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego wbrew zarzutom odwołania, Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni zasadnie stwierdził, że w sprawie istnieje obawa, iż zobowiązania podatkowe z tytułu podatku VAT, określone w przybliżonej wysokości decyzją organu pierwszej instancji z 29 grudnia 2023 roku nie zostaną przez stronę wykonane.
W niniejszej sprawie bowiem stan uzasadnionej obawy niewykonania przez stronę zobowiązań podatkowych w wysokości różnicy pomiędzy deklarowanymi wartościami, a ustalonymi przez organ pierwszej instancji, wynika w pierwszej kolejności z faktu posługiwania się w rozliczeniach podatku od towarów i usług tzw. "fikcyjnymi fakturami", czyli fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych - co jednocześnie wiąże się z nierzetelnym prowadzeniem ksiąg podatkowych. Efektem takich działań jest niedokonanie zapłaty zobowiązań we właściwej wysokości, jak również świadome zadeklarowanie ich w zaniżonych wysokościach.
Podkreślono, iż jest to działanie w sposób oczywisty, znamionujące unikanie opodatkowania i dające podstawę do przyjęcia, iż skoro podatnik zadeklarował w sposób świadomy prawidłowych wartości zobowiązań podatkowych i nie dokonał samodzielnej ich korekty w czasie kontroli celno-skarbowej poza dwiema deklaracjami VAT-7 za m-c 3/2022 roku i m-c 4/2022 roku, to nie będzie regulował tych zobowiązań także po jej zakończeniu, jak również po zakończeniu postępowania podatkowego.
Stan ten nie tylko potwierdzają, ale również istotnie wzmacniają ustalenia dokonane w toku odrębnej kontroli w zakresie podatku VAT za okres luty 2019 roku - kwiecień 2020 roku, gdzie również stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku naliczonego z powodu posługiwania się przez stronę fikcyjnymi fakturami VAT. Postępowanie w tym zakresie zakończone zostało - decyzją z 22 sierpnia 2023roku nr 328000-CZPK.4103.5.2023.49.
Słusznie, jako przesłankę uzasadniającą obawę nie wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wskazał na trwałe działanie ukierunkowane na zaniżenie zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa.
Uzasadnioną obawę niewykonania przez stronę zobowiązania podatkowego potwierdza również fakt dokonywania czynności polegających na zbywania majątku.
Zgodnie z danymi pozyskanymi przez organ pierwszej instancji z Serwisu Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości wynika, że 14 grudnia 2022 roku, czyli w toku kontroli celno-skarbowej, skarżący przekazał w postaci darowizn udziały w niżej wymienionych nieruchomościach, swoim dzieciom:
1) nr księgi wieczystej – [...] - położenie: G., pow. P.; nr działki [...] tereny mieszkaniowe o obszarze 0,1585 ha; nr działki: [...]; grunty orne o obszarze 0,1046 ha; nr działki: [...]; grunty orne o obszarze 0,0895 ha; udział przekazał synowi strony- C.R.;
2) nr księgi wieczystej - [...] - położenie: P.; nr działek: [...]; nieruchomość gruntowa o obszarze 0,3631 ha; sposób korzystania działek: zabudowana nieruchomość rolna; udział przekazał wraz z małżonką H.R. synowi – R.R.;
3) nr księgi wieczystej - [...] - położenie: P.; nr działki: [...]; nieruchomość gruntowa o obszarze 0,0339 ha; sposób korzystania działek: tereny mieszkaniowe; udział przekazał wraz z małżonką H.R. synowi – C.R.;
4) nr księgi wieczystej - [...] - położenie: P.; nr działki: [...]; nieruchomość gruntowa o obszarze 0,1033 ha; sposób korzystania działek: inne tereny zabudowane; udział przekazałam wraz ze swoim synem C.R. córce – M.S.
Na gruncie prawa podatkowego przyjmuje się, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego następuje wtedy, gdy zachodzi obawa, że zobowiązany podmiot nie będzie chciał bez przymusu wykonać swojego zobowiązania, a także kiedy występują okoliczności świadczące o zwiększonym ryzyku jego niewypłacalności. W ocenie organu drugiej instancji-w tym konkretnym przypadku taka właśnie sytuacja występuje.
Według stanu na dzień 8 listopada 2023 roku skarżący posiadał zaległości z tytułu podatku VAT za okres od lutego 2019 roku do kwietnia 2020 roku oraz za wrzesień 2023 roku wraz z odsetkami w łącznej wysokości 2.219.849,73 zł w tym:
• kwota należności głównej 1.809.171,73 zł;
• odsetki za zwłokę 410.678,00 zł.
Nie regulowanie swoich zobowiązań wobec Skarbu Państwa dowodzi zasadność wydania decyzji o zabezpieczeniu w przybliżonej wysokości określonego zobowiązania podatkowego.
Ponadto z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 24 kwietnia 2024 roku wynika, że wobec strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2019 roku do kwietnia 2020. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego, zajęcia wierzytelności u kontrahentów oraz zabezpieczenia ruchomości na trzech środkach transportu.
Prowadzone wobec strony postępowanie egzekucyjne oraz kwoty zaległości dochodzonych w drodze egzekucji są dowodem na uchylanie się od płacenia należności podatkowych, co umacnia obawę, iż zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług VAT nie zostaną wykonane.
W deklaracjach PIT-36L skarżący wykazał:
• za 2019 rok dochód w wysokości 72.372,24 zł; za 2020 rok dochód w wysokości 35.248,11 zł;
• za 2021 rok stratę w wysokości 95.474,51 zł;
• za 2022 rok dochód w wysokości 36.306,78 zł;
• za 2023 rok stratę w wysokości 51.953,58 zł.
Także sytuacja finansowa strony ponoszone straty i stosunkowo niewysokie dochody) stanowi uzasadnienie dla istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, bowiem w kontekście przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem odsetek za zwłokę nie daje ona żadnej gwarancji na zabezpieczenia wierzyciela.
Zgodnie z danymi z bazy CEPiK skarżący posiada pojazdy:
1) CITROEN JUMPER 33 L2H2 120, SAMOCHÓD CIĘŻAROWY VAN, rok produkcji 2007, (wartość rynkowa ok. 22 tys. zł, źródło: [...]/,
2) CITROEN JUMPER 35 + L3H2 157, SAMOCHÓD CIĘŻAROWY VAN, rok produkcji 2009, nr (wartość rynkowa ok. 28 tys. zł, źródło: [...]/,
3) S.1, przyczepa lekka ciężarowa, rok produkcji 2012, (wartość rynkowa ok. 4,7 tys. zł, źródło [...].
Ponadto jest właścicielem nieruchomości gruntowych:
1) nr księgi: [...], nieruchomość gruntowa (niezabudowana nieruchomość miejska) o pow. 0,2034 ha w P., ul. [...], wspólność ustawowa majątkowa małżeńska z H.R. (wartość szacunkowa ok. 321.372,00 zł wg ceny z ogłoszenia z 2023 roku dot. działki na sprzedaż w sąsiedztwie - P., ul. [...] ([...]);
2) nr księgi: [...] nieruchomość gruntowa (grunty orne) o pow. 0,1046 ha w miejscowości G./ powiat P..
Ustalony wyżej stan majątkowy jest stanem aktualnym i nie ma gwarancji, iż po doręczeniu decyzji końcowej określającej zobowiązanie podatkowe, jego składniki będą istniały nadal, by móc stanowić źródło zaspokojenia należności na rzecz Skarbu Państwa. Zauważono, że wartość majątku strony jest dużo niższa niż przybliżona kwota zobowiązania w podatku VAT za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku. Ponadto posiada on bardzo duże zaległości w ww. podatku za lata wcześniejsze.
A zatem, w ocenie organu Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni zasadnie stwierdził, że istnieje obawa, iż zobowiązanie podatkowe, określone w przybliżonej wysokości zaskarżoną decyzją nie zostanie wykonane.
Zauważono, że 6 września 2022 roku Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wezwał stronę do złożenia oświadczenia ORD-HD (o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego). Odpowiadając na to wezwanie w piśmie z 14 października 2022 roku skarżący odmówił złożenia żądanego oświadczenia, co również przemawia za wydaniem decyzji w przedmiocie zabezpieczenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji o zabezpieczeniu, gdyż zachodzi uzasadniona obawa, że określone przyszłą decyzją wymiarową zobowiązania podatkowe w podatku VAT za ww. okresy nie zostaną wykonane.
W związku z powyższym, w ocenie organu Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, wbrew zarzutom odwołania, zasadnie stwierdził, że istnieje obawa, iż zobowiązanie podatkowe, określone w przybliżonej wysokości decyzją organu pierwszej instancji z 29 grudnia 2023 roku nie zostanie wykonane.
Wskazano także, że z chwilą wydania przez organ podatkowy decyzji wymiarowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za badany okres, skarżący będzie miał prawo kwestionować okoliczności związane z wysokością zobowiązania, a także przedstawić dodatkowe dowody w sprawie.
Zarzucając błędne ustalenia sytuacji finansowo-majątkowej skarżący nie przedstawił żadnych argumentów czy konkretnych dowodów o tym świadczących. W szczególności nie złożył oświadczenia ORD-HZ. Natomiast po ujawnieniu przez organ pierwszej instancji posiadania ruchomości zarzucił nieprawidłowe ustalenie ich rzeczywistej rynkowej wartości, nie przedstawiając żadnych kontrargumentów i nie wskazując w żadnym miejscu, że ruchomości te, ze względu na swoją wartość mogłyby stanowić zabezpieczenie zobowiązań podatkowych. W ocenie organu drugiej instancji Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w sposób prawidłowy dokonał wyceny majątku. Wycena biegłego w tym przypadku tj. dla celów wydania decyzji zabezpieczającej nie jest konieczna. Fakt wyzbywania się przez stronę majątku w czasie trwania kontroli celno-skarbowej argumentację tę znacznie umacnia.
Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny stwierdzono, że organ pierwszej instancji zasadnie dokonał zabezpieczenia na majątku przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r., znak sprawy: 2201-1EW.4253.29.2024/EW, UNP: 2201-24-082459, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 29 grudnia 2023 r. nr 328000-CZPK.4253.26.2023.14 określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę za poszczególne miesiące od maja 2020 r. do maja 2022 r. zarzucono:
1. naruszenie art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: OP) poprzez przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, że przez skarżącego nie zostanie wykonane zobowiązanie, podczas gdy nie zachodzi żadna ze szczególnych przesłanek określonych w art. 33 § 1 OP, a w szczególności brak jest trwałego charakteru nieuiszczania przez skarżącego zobowiązań publicznoprawnych oraz,
2. naruszenie art. 33 § 1 OP poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że obawę niewykonania zobowiązań podatkowych uzasadnia sama okoliczność posługiwania się przez stronę fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,
3. naruszenie art. 191 OP poprzez błędną ocenę zebranego w toku postępowania podatkowego materiału dowodowego i uznanie, że skarżący posługuje się fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w sytuacji gdy postępowania w sprawie nie jest prawomocnie zakończone;
4. naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 OP poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaistnienia szczegółowych przesłanek zabezpieczenia majątkowego mogących przyjąć postać trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnych lub czynności polegających na zbywaniu majątku przez skarżącego, a także brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowych dowodów na podstawie których organ przyjął jakoby po J.R. zaniżył należny podatek od towarów i usług za okres od 1 maja 2020 r. do 31 maja 2022 r.;
5. naruszenie art. 124 OP w zw. z art. 33 § 4 pkt 1) OP w zw. z art. 210 § 4 OP poprzez brak określenia w uzasadnieniu decyzji zasad, na jakich organ ustalił przybliżoną wartość zabezpieczenia majątkowego dokonanego na majątku skarżącego;
6. naruszenie art. 197 OP w zw. z art. 187 § 1 OP poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i stwierdzenie wymagających wiadomości specjalnych, okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. rzeczywistej rynkowej wartość ruchomości i nieruchomości będących własnością skarżącego;
7. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe ustalenie sytuacji majątkowej skarżącego, co poskutkowało nieprawidłowym ustaleniem, iż istnieje uzasadniona obawa, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania nie zostanie wykonana.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy temu organowi ponownego rozpoznania oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a o zasądzenie kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 33 § 1 w związku z art. 33 § 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, a także na majątku wspólnym małżonków, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania będzie miała miejsce w szczególności, gdy podatnik trwale nie płaci wymagalnych zobowiązań lub wyzbywa się majątku.
W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 pkt. 2 ww. ustawy).
Zabezpieczenia można dokonać również wtoku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Przesłanką do wydania decyzji zabezpieczającej zobowiązanie podatkowe na majątku podatnika jest obawa (prawdopodobieństwo) niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego. Okoliczności faktyczne, z których można wywieść wniosek, iż zachodzą przesłanki dokonania zabezpieczenia, oceniane są w każdym przypadku odrębnie, a decyzja organu podatkowego musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Wymienione przez ustawodawcę w treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej - po zwrocie "w szczególności" - okoliczności trwałego nieuiszczania przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję są jedynie przykładowe.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, na co trafnie zwrócił uwagę organ, iż organy podatkowe mogą za i pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z 19 listopada 2009 roku sygn. akt I FSK 1383/08 oraz wyrok NSA z 2 sierpnia 2011 roku sygn. akt I FSK 1230/10). Użyty w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zwrot "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza bowiem, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie w wyniku egzekucji.
W niniejszej sprawie organy w związku z ustaleniami dokonanymi podczas kontroli celno-skarbowej wobec stwierdzenia przesłanek określonych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej określiły skarżącemu przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań na dzień wydania zaskarżonej decyzji za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku i orzekły o zabezpieczeniu na majątku kwoty 1.218.093 zł z tytułu ww. podatku i za ww. okres.
Z ustaleń kontrolnych w okresie od maja 2020 roku do maja 2022 roku wynika, że skarżący zaewidencjonował i rozliczył po stronie podatku naliczonego nierzetelne faktury, które potwierdzać miały rzekome zakupy towarów, których w rzeczywistości nie nabył.
W złożonych deklaracjach VAT-7 i plikach JPK_V7M za okres od maja 2020 roku do maja 2022 roku deklarował w zakresie obrotu: sprzedaż krajową opodatkowaną oraz w zakresie nabyć: zakupy krajowe.
W konsekwencji skarżący wykazywał podatek od towarów i usług do wpłaty oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.
Jak wynika z akt sprawy analizie kontrolujący poddali transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez H. Sp. z o.o., P.1 Sp. z o.o. oraz R. S.K..
Organ przytaczając okoliczności dotyczące tych podmiotów uznał, że kontrahenci skarżącego to w dużej mierze podmioty niewiarygodne, które nie mogły dokonać sprzedaży towarów opisanych fakturami wystawionymi na rzecz Z.1 J.R., ponieważ nie mogły ich wyprodukować ani też legalnie nabyć.
Wywiedziono zatem, że uwzględnione przez stronę w rozliczeniach podatkowych z zakresu podatku od towarów i usług (i wykazane w JPK_VAT) faktury VAT wystawione przez współpracujące z nim podmioty nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Okoliczności te, zdaniem organu wykluczają możliwość podatkowego rozliczenia wartości tych faktur na gruncie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. 2000 roku, poz. 106 ze zm. i z 2022 roku, poz. 931 ze zm.), z uwagi na regulacje art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy, które wykluczają możliwość pomniejszenia podatku należnego o naliczony w odniesieniu do faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane.
Sąd stwierdza, że tak określona i uzasadniona szczegółowo w zaskarżonej decyzji okoliczność stanowi - w świetle brzmienia przepisów prawa i orzecznictwa -wystarczającą przesłankę do wydania zaskarżonej decyzji.
Skoro organ wskazał i to uzasadnił, że skarżący uwzględnił w rozliczeniu 278 fikcyjnych faktur VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu zawartych pomiędzy wskazanymi na fakturze podmiotami, uzasadnione prawnie jest wyłączenie z rozliczenia podatku VAT (naliczonego) za kontrolowany okres (05/2020 roku do 05/2022 roku) wartości tychże 278 faktur dokumentujących rzekome zakupy w łącznej kwocie netto: 3.578.502,32 zł, podatek VAT: 823.055,61 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonano rozliczenia przybliżonej kwoty w podatku VAT za okres od 05/2020 roku do 05/2022 roku po uwzględnieniu nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego i określono przybliżoną kwotę zobowiązań w tym podatku oraz wskazał podlegające zabezpieczeniu kwoty tych zobowiązań oraz odsetek za zwłokę.
Co do kolejnych przesłanek możliwości prawnej wydania zaskarżonej decyzji Sąd podziela ocenę, że w niniejszej sprawie bowiem stan uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązań podatkowych w wysokości różnicy pomiędzy deklarowanymi wartościami a ustalonymi przez organ, wynika w pierwszej kolejności z faktu posługiwania się przez skarżącego w rozliczeniach podatku od towarów i usług fikcyjnymi fakturami, czyli fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych - co jednocześnie wiąże się z nierzetelnym prowadzeniem ksiąg podatkowych. Efektem takich działań jest niedokonanie zapłaty zobowiązań we właściwej wysokości, jak również świadome zadeklarowanie ich w zaniżonych wysokościach.
Jak wynika ze stanu sprawy, co do skarżącego istnieją także ustalenia dokonane w toku odrębnej kontroli w zakresie podatku VAT za okres luty 2019 roku - kwiecień 2020 roku, gdzie również stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku naliczonego z powodu posługiwania się fikcyjnymi fakturami VAT.
Sąd nie podziela zarzutów skargi w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie naruszono wymagań proceduralnych, w tym i art. 181 O.p..
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego potwierdza również fakt dokonywania przez skarżącego czynności polegających na zbywaniu majątku.
Organ powołał się przy tym na dane pozyskane przez organ pierwszej instancji z Serwisu Ksiąg Wieczystych Ministra Sprawiedliwości. Wynika z niego, że 14 grudnia 2022 roku, czyli w toku kontroli celno-skarbowej, skarżący przekazał w postaci darowizn udziały w wymienionych w decyzji nieruchomościach swoim dzieciom.
Rację ma organ przypominając, że na gruncie prawa podatkowego przyjmuje się, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego następuje wtedy, gdy zachodzi obawa, że zobowiązany podatnik nie będzie chciał bez przymusu wykonać swojego zobowiązania, a także kiedy występują okoliczności świadczące o zwiększonym ryzyku jego niewypłacalności. W ocenie Sądu, w tym konkretnym przypadku taka właśnie sytuacja występuje.
Uzasadnia to także nie regulowanie zobowiązań wobec Skarbu Państwa za inne okresy i dowodzi zasadności wydania decyzji o zabezpieczeniu w przybliżonej wysokości określonego zobowiązania podatkowego. Także wskazuje na to prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Podobnie sytuacja finansowa strony (ponoszone straty i stosunkowo niewysokie dochody) stanowi uzasadnienie dla istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, bowiem w kontekście przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem odsetek za zwłokę nie daje ona gwarancji na zabezpieczenia wierzyciela, mimo posiadanych innych nieruchomości i ruchomości.
Z akt sprawy wynika także, że 6 września 2022 roku Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia ORD-HD (o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego). Odpowiadając na to wezwanie w piśmie z 14 października 2022 roku skarżący odmówił złożenia żądanego oświadczenia, co również przemawia za wydaniem decyzji w przedmiocie zabezpieczenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji o zabezpieczeniu, gdyż zachodzi uzasadniona obawa, że określone przyszłą decyzją wymiarową zobowiązania podatkowe w podatku VAT za ww. okresy nie zostaną wykonane.
Należy zauważyć, że w przypadku postępowań zabezpieczających rolą organu jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia określonych zdarzeń (działań, okoliczności) na tle przesłanki zabezpieczenia. Z tego też względu w ramach postępowania w przedmiocie zabezpieczenia nie dokonuje się oceny prawidłowości ustaleń organów podatkowych, jako ostatecznych i wiążących dla określenia zobowiązania podatkowego. Zadania te realizowane są w toku postępowania wymiarowego i sądowo-administracyjnego mającego za przedmiot decyzję podatkową. Celem zabezpieczenia nie jest wyegzekwowanie należności, lecz zagwarantowanie środków na późniejsze wykonanie zobowiązań podatkowych.
Kwestie związane z ustaleniami kontroli celno-skarbowej, czy też postępowania podatkowego nie mogą być także przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w którym określa się je w przybliżonej wysokości.
Zatem zarzuty strony w tym zakresie nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu zabezpieczającym.
Sąd stwierdza ponadto, że organ także w sposób prawidłowy dokonał wyceny majątku strony. Wycena biegłego w tym przypadku tj. dla celów wydania zaskarżonej decyzji nie była, zdaniem Sądu, konieczna.
Mając na uwadze powyższe okoliczności w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W tej sytuacji skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.