I SA/GD 616/23

I SA/Gd 616/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-11-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Krzysztof Przasnyski
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 33 § 2 pkt 1, pkt 3 i pkt 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M.S. i J. S. – S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr WOP.7722.18.2019.MH w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: WINB lub organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) – dalej: K.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682) – dalej: u.p.b., art. 33 § 2 pkt 1, pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 oraz Dz. U. z 2022 r., poz. 479) – dalej: u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia J. S. – S. i M. S. (dalej: Skarżący) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim (dalej: PINB lub organ I instancji) z dnia 30 czerwca 2022 r. oddalające zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. dotyczący braku doręczenia zobowiązanym upomnienia i stwierdzające niedopuszczalność zarzutów wynikających z art 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 3 ze względu na ich rozpatrzenie w odrębnym postępowaniu administracyjnym i sądowym, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ stwierdza, że PINB decyzją z dnia 8 czerwca 2018r. nakazał Skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej.
W trybie odwoławczym organ II instancji decyzją z 30 października 2018r. uchylił w/wym. decyzję w całości i nakazał Skarżącym rozbiórkę ww. obiektu budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Gd 23/19 oddalił skargę na ww. decyzję organu II instancji.
Wobec niewykonania obowiązku, PINB podjął czynności określone w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i pismem z dnia 30 października 2018r. przesłał Skarżącym pisemne upomnienie, zawierające wezwanie zobowiązanych do wykonania ciążącego na nich obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. (Upomnienie zostało zobowiązanym doręczone w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 20 listopada 2018r.).
Następnie organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy z dnia 21 grudnia 2018r. i postanowieniem z dnia 21 grudnia 2018r. nałożył na Skarżących (na każdego z osobna), grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki.
W trybie zażaleniowym organ II instancji postanowieniem z dnia 12 lipca 2021r. uchylił w/wym. postanowienie w zakresie dotyczącym terminu i wyznaczył nowy termin do dnia 30 listopada 2021r. w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie w mocy.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2019r. organ I instancji oddalił zarzuty wniesione przez Skarżących pismem z dnia 8 stycznia 2019 w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji a dotyczące ww. tytułu wykonawczego.
W trybie zażaleniowym organ II instancji postanowieniem z dnia 13 lipca 2021r. utrzymał w mocy w/wym. postanowienie organu I instancji.
Ponadto postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2020r. organ I instancji odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr PINB-7146/054/18/RW z dnia "30.10.2018", zaś w trybie zażaleniowym postanowieniem z dnia 9 lipca 2021r. organ odwoławczy uchylił w/wym. postanowienie i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 grudnia 2018r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, odpowiednio:
- prawomocnym postanowieniem sygn. akt II SA/Gd 584/21 z dnia 2 listopada 2021r. odrzucił skargę na postanowienie z dnia 12 lipca 2021r.;
- prawomocnym postanowieniem sygn. akt II SA/Gd 584/21 z dnia 2 listopada 2021r. odrzucił skargę na postanowienie z dnia 13 lipca 2021r.;
- prawomocnym postanowieniem sygn. akt II SA/Gd 583/21 z dnia 2 listopada 2021r. odrzucił skargę postanowienie z dnia 9 lipca 2021r.
Po zwrocie akt administracyjnych, w dniu 15 kwietnia 2022r. do organu I instancji wpłynął wniosek zobowiązanych (pismo z dnia 8 kwietnia 2022r.) o zastosowanie art. 28a u.p.e.a. i wystawienie nowego tytułu wykonawczego na aktualnego właściciela nieruchomości, z uwagi na fakt zmiany właściciela nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany objęty postępowaniem egzekucyjnym.
Wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2022r. organ I instancji wystąpił do Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Wejherowie o wydanie dokumentu potwierdzającego powyższe, z księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości.
Pismem z dnia 16 maja 2022r. PINB poinformował wnioskujących, że na przedmiotowym etapie postępowania nie zaistniała przesłana umożliwiająca zastosowanie art. 28a u.p.e.a.
Następnie PINB wystawił w dniu 19 maja 2022r. na Skarżących tytuły wykonawcze stosowane w egzekucji należności pieniężnych.
Pismem z dnia 1 czerwca 2022r. pełnomocnik Skarżących wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Stare Miasto (dalej: Naczelnik US) zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr PINB-7146/054/18/RW, na podstawie:
1. art. 33 § 2 pkt 1) u.p.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku;
2. art. 33 § 1 pkt 3) u.p.e.a. zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego,
3. art. 33 § 1 pkt 4) u.p.e.a. zarzut dotyczący braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia w sprawie tytułu wykonawczego PINB-7146/054/18/RW.
Naczelnik US pismem z dnia 9 czerwca 2022r. przesłał złożone zarzuty do PINB, który postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022r.:
- oddalił zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. dotyczący braku doręczenia zobowiązanym upomnienia,
- stwierdził niedopuszczalność zarzutów wynikających z art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 3 u.p.e.a. ze względu na ich rozpatrzenie w odrębnym postępowaniu administracyjnym i sądowym.
Pismem z 14 lipca 2022r. Skarżący złożyli zażalenie na w/wym. postanowienie.
Rozpatrując sprawę w trybie zażaleniowym WINB na wstępie zauważył, że pismem z dnia 1 czerwca 2022r. pełnomocnik zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr PINB-7146/054/18/RW według aktualnie obowiązujących przepisów art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a. (niemniej jednak błędnie przywołując nieistniejący przepis art. 33 § 1 pkt 3 i art. 33 § 1 pkt 4). Natomiast zgodnie z przepisami art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070 z późn. zm) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Jak wynika z akt sprawy niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 21 grudnia 2018r. a więc przed dniem wejścia w życie w/wym. przepisów tj. przed 30 lipca 2020r., czyli do jego prowadzenia znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe. Tym samym, w opinii WINB, skoro przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w 2018 r. (tytuł wykonawczy z dnia 21 grudnia 2018r.), zastosowanie znajdują, także w zakresie zarzutów, przepisy dotychczasowe.
WINB zauważa, że na obecnym etapie postępowania w niniejszej sprawie zarzuty zgłoszone przez stronę nie dotyczą postępowania egzekucyjnego wobec obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, natomiast dotyczą egzekucji środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki tego obiektu (postanowienie z dnia 21 grudnia 2021r. o nałożeniu grzywny i następnie postanowienie z dnia 12 lipca 2021r.).
Organ odwoławczy przywołując treść art. 33 § 1 u.p.e.a. podkreśla, że we wniosku z dnia 1 czerwca 2022r. pełnomocnik strony przywołał, jako powód zgłoszenia zarzutu art. 33 § 2 pkt 1 (nieistnienie obowiązku), oraz błędnie podając numerację, zamiast § 2 przywołując § 1, "art. 33 §1 (błąd co do zobowiązanego) oraz art. 33 § 1 pkt 4 (brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane).
PINB rozpatrzył zarzuty literalnie, czyli tak jak zostały złożone, na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Przy czym organ odwoławczy podkreślił, że co do istoty są te same zarzuty, które były określone w poprzednim brzmieniu ustawy, tylko pod innymi numerami porządkowymi.
W opinii organu odwoławczego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ I instancji zasadnie oddalił zarzut dotyczący braku doręczenia zobowiązanym upomnienia oraz zasadnie stwierdził niedopuszczalność zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku oraz błędu co do zobowiązanego. Wprawdzie organ I instancji rozpatrzył złożone zarzuty na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, niemniej jednak należy zauważyć, że co do istoty są te same zarzuty, zmieniała się jedynie ich numeracja. Organ odwoławczy natomiast podkreśla, że zarzuty w powyższym zakresie były już rozpatrywane, na poprzednim etapie postępowania egzekucyjnego.
W uprzednio prowadzonym postępowaniu, pismem z dnia 8 stycznia 2019r. Skarżący wnieśli do tytułu wykonawczego nr PINB-7146/054/18/RW zarzuty:
- zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,
- zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 2 ww. ustawy - tj. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, oraz
- zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 4 cyt. ustawy - tj. błąd, co do osoby zobowiązanego.
Postanowieniem z dnia 19.04.2019r. organ I instancji oddalił w/wym. zarzuty.
W trybie zażaleniowym organ odwoławczy postanowieniem z dnia 13 lipca 2021r. utrzymał w mocy w/wym. postanowienie organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym postanowieniem sygn. akt SA/Gd 584/21 z dnia 2 listopada 2021r. odrzucił skargę na ww. postanowienie organu odwoławczego z dnia 13 lipca 2021r.
Tym samym w opinii organu odwoławczego składane obecnie zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanej zostały już uprzednio rozpatrzone. Dlatego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzające niedopuszczalność zarzutów wynikających z art. 33 § 2 pkt 1 dot. nieistnienia obowiązku oraz art. 33 § 2 pkt 3 dot. błędu co do zobowiązanego ze względu na ich rozpatrzenie w odrębnych postępowaniach.
Podsumowując organ odwoławczy stwierdza, że skoro na poprzednim etapie postępowania wskazane zarzuty zostały uznane za niezasadne, tym bardziej nie ma podstaw do stwierdzenia ich zasadności na etapie egzekucji grzywny (postępowanie egzekucyjne pieniężne).
Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia z dnia 30 października 2018r. PINB uznał ww. zarzut za niezasadny.
W tym zakresie organ I instancji stwierdził, że art. 15 § 1 u.p.e.a. stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej, zaś zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta z bez uprzedniego doręczenia upomnienia, w przypadku grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym, jakim jest prowadzone postępowanie PINB-7146/054/18/RW może zostać wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji przywołujące regulację w/wym. rozporządzenia Ministra Finansów.
Upomnienie z dnia 30 października 2018r. zostało zobowiązanym doręczone w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 20 listopada 2018r.; poprzedzało wystawienie tytułu wykonawczego z dnia 21 grudnia 2018r.
Ponadto organ odwoławczy zauważa, że zagadnienie doręczenia upomnienia faktycznie nie występuje na etapie skierowania kolejnego tytułu wykonawczego z dnia 19 maja 2022r. do Urzędu Skarbowego, czyli na etapie postępowania egzekucyjnego pieniężnego, skoro upomnienie zostało już doręczone przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wobec niewykonania obowiązku rozbiórki.
W opinii organu odwoławczego w sprawie nie zostało wskazane, co do którego upomnienia odnoszą się zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. dotyczące braku doręczenia zobowiązanym upomnienia. Organ odwoławczy podkreśla, że skoro na uprzednim etapie postępowania powyższe argumenty nie były podnoszone, zaś mając na uwadze że postępowanie egzekucyjne toczy się od 2018r., zaś w jego toku zapadł szereg rozstrzygnięć, podnoszenie na obecnym etapie postępowania powyższej kwestii pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności postępowania co do jego istoty. Dotyczy to również argumentu zażalenia z dnia 14 lipca 2022r., w którym pełnomocnik strony ponownie błędnie cytuje numery przepisów art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a.
Odnośnie argumentów zażalenia dotyczących wysokości nałożonej grzywny organ odwoławczy stwierdził, że powyższa kwestia została już rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu zażaleniowym.
Odnośnie zobowiązanych do wykonania obowiązku, tj. Skarżących, w odniesieniu do podnoszonej kwestii, że właścicielem działki jest Spółka z o.o. stan w tym zakresie nie uległ zmianie. Organ odwoławczy zauważa, że odnośnie zmiany kręgu współwłaścicieli działki, faktycznie aktem notarialnym z dnia 25 marca 2020r. (czyli już po wydaniu przez organ I instancji rozpatrywanego postanowienia z dnia 21 grudnia 2018r.) współwłaściciele ww. działki przenieśli na rzecz Spółki z o.o. w organizacji, całe przysługujące im udziały. Niemniej jednak do dnia 15 czerwca 2021r. ani do Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego ani do Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego nie wpłynął wniosek o rejestrację podmiotu "T" Spółka z o.o. w organizacji.
Zgodnie z art. 169 Kodeksu spółek handlowych jeżeli zawiązanie spółki nie zostało zgłoszone do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki albo jeżeli postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania stało się prawomocne, umowa spółki ulega rozwiązaniu. W przypadku spółki, której umowa została zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy, termin, o którym mowa w § 1, wynosi 7 dni. Zatem w rozpatrywanym przypadku nie istnieje taki podmiot jak "Spółka T", dlatego nie może on być właścicielem objętej postępowaniem egzekucyjnym działki i znajdującego się na niej obiektu.
A zatem w opinii organu odwoławczego zarzuty dotyczą tej samej sytuacji prawnej, która została już rozstrzygnięta, m.in. postanowieniem z dnia 12 lipca 2021r.
Wobec powyższego organ odwoławczy uznał zaskarżone postanowienie PINB z dnia 30 czerwca 2022r. za prawnie uzasadnione, w odniesieniu do zarzutów wniesionych pismem z dnia 1 czerwca 2022r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, Skarżący wnosząc o jego uchylenie zarzucili naruszenie:
I. art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wyciągnięcie z materiału dowodowego wniosków sprzecznych z materiałem dowodowym, brak pełnego ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do okoliczności podnoszonych w pismach pełnomocnika skarżących dotyczących stanu prawnego (własnościowego) nieruchomości, której dotyczy postępowanie, skutkujące dokonaniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie stanu własnościowego nieruchomości, której dotyczy postępowanie;
II. art. 8 K.p.a. poprzez działanie w sposób niebudzący zaufania strony do organów władzy publicznej, przejawiające się m.in. w formułowaniu w uzasadnieniu postanowienia tez i treści niedających się pogodzić z ujawnionym w księdze wieczystej prawem własności;
III. art. 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.) poprzez oddalenie zarzutu dot. nieistnienia obowiązku;
IV. art 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.) poprzez oddalenie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego;
V. art 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.) poprzez oddalenie zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia w sprawie tytułu wykonawczego PINB-7146/054/18/RW;
VI. art. 138 § 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia;
VII. art. 3 ust. 1 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez przyjęcie, że podmiot ujawniony w dziale II księgi wieczystej nie jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się obiekt, którego dotyczy obowiązek rozbiórki.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone do sądu postanowienie nie narusza prawa.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dostrzegł naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie WINB z dnia 20 kwietnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia 30 czerwca 2022 r. oddalające zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. dotyczący braku doręczenia zobowiązanym upomnienia i stwierdzające niedopuszczalność zarzutów wynikających z art 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 3 ze względu na ich rozpatrzenie w odrębnym postępowaniu.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) w powiązaniu z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Chronologia akt sprawy wskazuje, że Skarżący zobowiązani są do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem (na bloczkach betonowych) o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej dwukondygnacyjnego o wymiarach po obrysie budynku wraz z tarasem 8,43m x 7,84m. Powyższy nakaz wynika z decyzji WINB z dnia 30 października 2018r.
W sprawie bezsporne jest, że Skarżący jako zobowiązani nie wywiązali się z nałożonego obowiązku wykonania rozbiórki, zatem PINB podjął działania w oparciu o przepisy u.p.e.a. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ I instancji wydał szereg postanowień (m.in. postanowienie o nałożeniu grzywny, postanowienie oddalające zarzuty, oraz postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego), które zostały utrzymane w mocy przez organ II instancji, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargi pełnomocnika zobowiązanych na w/wym. rozstrzygnięcia.
Zaskarżone do sądu postanowienie jest kolejnym rozstrzygnięciem w toku postępowania egzekucyjnego, w związku ze złożonymi zarzutami dotyczącymi nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanej.
Ponieważ powyższe kwestie zostały już uprzednio rozpatrzone przez organ II instancji, organ odwoławczy zasadnie podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzające niedopuszczalność zarzutów wynikających z art. 33 § 2 pkt 1 dotyczących nieistnienia obowiązku oraz art. 33 § 2 pkt 3 dotyczących błędu co do zobowiązanego ze względu na ich rozpatrzenie w odrębnych postępowaniach.
Zgodzić należy się z organem, że skoro na poprzednim etapie postępowania wskazane zarzuty zostały uznane za niezasadne, tym bardziej nie ma podstaw do stwierdzenia ich zasadności na etapie egzekucji grzywny (postępowanie egzekucyjne pieniężne).
Odnosząc się do argumentów skargi, tj. argumentu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego, braku doręczenia upomnienia (doręczonego w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 20 listopada 2018r. - zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach I instancji), a także pozostałych podnoszonych kwestii, tj. naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a., nieistnienia obowiązku, czy argumentu, że podmiot ujawniony w księdze wieczystej (wskazana Spółka z o.o.) nie jest właścicielem nieruchomości, z akt sprawy wynika, że zostały rozpatrzone w poprzednich rozstrzygnięciach przywołanych w opisie stanu faktycznego i uznane za niezasadne.
Sąd odrzucił skargi złożone na w/wym. rozstrzygnięcia, tym samy pozostały one w obrocie prawnym.
Odnosząc się do argumentacji skargi w przedmiocie domniemania prawdziwości zapisów księgi wieczystej, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że tego rodzaju domniemanie nie wyklucza, że stan faktyczny może być inny niż ujawniony w księdze wieczystej, uległ zmianie z biegiem czasu lub zmieniły się okoliczności sprawy w świetle odrębnych przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.