III SA/WA 862/18

III SA/Wa 862/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Zaorska
Artur Kuś
Radosław Teresiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 933/19 - Wyrok NSA z 2023-04-06
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 201
art. 14b § 3, art. 14g § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 17 ust. 1 pkt 8
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017r.nr [...] 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. S. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ("Dyrektor KIS", "Organ interpretacyjny") utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku M.S. ("Skarżąceg
o", "Wnioskodawcy",) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług.
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
Pismem z dnia 22 listopada 2017 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiając następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, prowadzi działalność gospodarczą, związaną z wynajmem specjalistycznych maszyn (pomp do betonu wraz z infrastrukturą pomocniczą) przeznaczonych do pompowania betonu wraz z obsługą. Wnioskodawca wynajmuje pompy do betonu zapewniając jednocześnie ich obsługę przez osoby posiadające niezbędne uprawnienia i kwalifikacje. Wnioskodawca nie jest producentem betonu i w tym zakresie współpracuje z największymi producentami w Polsce, dzięki czemu może on zagwarantować najwyższą jakość usług, przy czym świadczenia Wnioskodawcy sprowadzają się do wynajmu pomp do podawania i pompowania betonu - w tym pompowania na znaczne wysokości, czy też na daleką odległość.
Zarówno Wnioskodawca, jak i podmiot zlecający wykonanie przedmiotowej usługi są czynnymi podatnikami podatku VAT. Wnioskodawca nie korzysta ze zwolnienia podmiotowego od opodatkowania VAT. Nabywcy świadczonych przez Wnioskodawcę czynności są zarejestrowanymi podatnikami VAT czynni, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r. poz. 710. z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.,).
Przedmiotem transakcji dokonywanych przez Wnioskodawcę nigdy nie jest dostawa betonu. Wnioskodawca nie dokonuje dostawy betonu bowiem beton jest odrębnie i samodzielnie nabywany przez kontrahenta Wnioskodawcy. Wnioskodawca świadczy jedynie usługi polegające na wynajmie pomp do pompowania betonu. Czasami Wnioskodawca świadczy także usługi najmu betonomieszarki, którą dokonywany jest też transport masy betonowej nabywanej przez kontrahenta od innego podmiotu (z miejsca i do miejsca wskazanego przez kontrahenta) oraz pompowanie i jej wylanie w miejscu wskazanym przez klienta. W niektórych sytuacjach betonomieszarki są wykorzystywane do pompowania betonu.
Wnioskodawca nie prowadzi prac, których efektem byłaby realizacja kompleksowej usługi budowlanej czy remontowej, a zakres jego świadczeń, jest tak jak wskazano powyżej, ograniczony wyłącznie do wynajmu pomp do pompowania betonu na zlecenie podmiotów, które realizują własne prace i dostawy o szerszym zakresie.
Wnioskodawca nie jest w stanie na dzień wykonywania usług i wystawiania faktur stwierdzić czy zamawiający usługi, używa usług wykonanych przez Wnioskodawcę jako dostawca towarów czy świadczący usługę budowlaną, w skład której wchodzi usługa nabyta od Wnioskodawcy. W konsekwencji Wnioskodawca nie wie i nie jest w stanie dokładając najwyższej staranności uzyskać informacji, czy zamawiający nabywając usługi od Wnioskodawcy działa jako wykonawca, podwykonawca czy dostawca towarów np. masy betonowej na rzecz inwestora lub innego wykonawcy czy podmiotu trzeciego. W przypadku wskazanych świadczeń Wnioskodawcy, tj. w zakresie wynajmu pomp do pompowania betonu, jego wynagrodzenie kalkulowane jest najczęściej na podstawie czasu pracy pompy (liczonego w godzinach lub innych jednostkach czasu), ale może także uwzględniać ilość przepompowanego betonu (w m3). Do wynagrodzenia może również zostać doliczony odpowiedni ryczałt za dojazd urządzenia do pompowania betonu pod wskazane miejsce. Ustalenia szczegółowe w tym zakresie są uzależnione każdorazowo od oczekiwań i ustaleń z usługobiorcą. Podstawa formalna świadczenia opisanych usług to umowa o świadczenie usług zawarta między Wnioskodawcą a zamawiającym w formie pisemnej bądź ustnej. W niektórych przypadkach podstawę realizacji usług stanowi umowa ramowa, zlecenie tub akceptacja cennika (oferty) przez usługobiorcę. Zawsze kontrahenci Wnioskodawcy odsprzedają nabyte od Wnioskodawcy usługi na rzecz innych podmiotów albo jako część usługi kompleksowej albo jako usługa wchodząca w świadczenie zwane dostawą towarów ze względu na domniemanie kompleksowej transakcji.
Z uwagi na zaistniałe wątpliwości w zakresie kwalifikacji statystycznej realizowanych prac Wnioskodawca wniósł o zaklasyfikowanie przedmiotowych usług wynajmu pomp do pompowania betonu, które są realizowane przy użyciu urządzeń (pomp do betonu), będących w dyspozycji Wnioskodawcy i obsługiwanych przez operatorów zatrudnionych przez niego. Do niedawna usługi te były klasyfikowane wg kodu PKWiU 43.99.40 ("Roboty betoniarskie"). Obecnie niektórzy kontrahenci klasyfikują te usługi jako "Pozostałe usługi przeładunku towarów" wg kodu PKWiU 52.24.19. Wnioskodawca zaznacza przy tym, że nie posiada wiedzy w zakresie treści umów zawartych pomiędzy zamawiającym usługę a jego kontrahentami, są to tajemnice handlowe.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy do opisanej sprzedaży usługi wynajmu pomp do betonu, w sytuacji kiedy sprzedaż dokonywana jest na rzecz odbiorcy posiadającego status podatnika podatku od towarów i usług oraz będącego wykonawcą robót budowlanych na rzecz podmiotu trzeciego, tj. inwestora, mają zastosowanie przepisy o odwrotnym obciążeniu, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u.?
Zdaniem Wnioskodawcy w zaprezentowanym przypadku ma zastosowanie zasada odwrotnego obciążenia ponieważ: sprzedaż dokonywana jest przez czynnego podatnika VAT i na rzecz czynnego podatnika VAT; usługa wynajmu pomp do betonu jako sklasyfikowana w PKWiU 43.99.40 "Roboty betoniarskie" mieści się w załączniku nr 14 u.p.t.u. (załącznik nr 14 zawiera wszystkie podklasy grupy 43.99 - poz. 41-48); świadcząc usługę na rzecz podmiotu będącego wykonawcą robót budowlanych na zlecenie podmiotu trzeciego, tj. inwestora - Wnioskodawca jest podwykonawcą usług pompowania zgodnie z art. 17 ust. 1 h u.p.t.u. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Dyrektor KIS uznał, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.), w związku z czym wezwał Wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wnioskodawca został wezwany do wskazania wyczerpującego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz symbolu klasyfikacji statystycznej PKWiU czynności realizowanych przez Wnioskodawcę, a także podania informacji dotyczących dalszego wykorzystania przez kontrahentów świadczeń nabywanych od Wnioskodawcy.
Wniosek uzupełniony został w dniu 13 grudnia 2017 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP 13 grudnia 2017 r.). W odpowiedzi na wezwanie Organu interpretacyjnego do uzupełnienia wniosku dotyczące wskazania pełnego symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293, z późn. zm.) dla świadczenia będącego przedmiotem zapytania, Wnioskodawca wskazał, że podatnik nie jest zobowiązany do zaklasyfikowania wykonywanych czynności do grupowania klasyfikacyjnego PKWiU. Zdaniem Wnioskodawcy, Organ podatkowy jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości przyporządkowania formalnego towarów lub usług do grupowania klasyfikacyjnego PKWiU, czy też wskazywania na podstawie opisu zawartego w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy realizowane przez Wnioskodawcę świadczenie można zaliczyć do usług wymienionych w załączniku nr 14 ustawy. Zatem takie aspekty mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnych.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Dyrektor KIS pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu Organ interpretacyjny stwierdził, że Wnioskodawca nie uzupełnił we właściwy sposób złożonego wniosku w zakresie w jakim został wezwany przez Organ interpretacyjny, a w przesłanym uzupełnieniu nadal brakowało jednoznacznego wskazania symbolu PKWiU dla czynności będących przedmiotem wniosku, o wskazanie którego wzywał Organ interpretacyjny, a które ma kluczowe znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie. W oparciu o opis sprawy, który przedstawił Wnioskodawca, Organ interpretacyjny nie miał możliwości ustalić czy czynności realizowane przez Spółkę mieszczą się w załączniku nr 14 do u.p.t.u.
Pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP - 10 stycznia 2018 r.) Wnioskodawca złożył zażalenie na postanowienie wydane przez Dyrektora KIS z dnia [...] grudnia 2017 r.
Zdaniem Wnioskodawcy w złożonym wniosku o wydanie interpretacji, opis zaistniałego stanu faktycznego i przyszłego przedstawiono w sposób precyzyjny i szczegółowy, bez ogólnie przedstawionych wariantów zdarzeń przyszłych, uniemożliwiających jednoznaczne określenie niezbędnych elementów konstrukcyjnych podatku - w szczególności przedmiotu opodatkowania. Zdarzenie będące przedmiotem wniosku stanowiło ściśle określoną sytuację faktyczną dotyczącą Wnioskodawcy, mającą odzwierciedlenie w rzeczywistości i w przyszłości.
Wnioskodawca wskazał, że zakres prac zlecanych Wnioskodawcy wynika z treści umowy, zawartej między Wnioskodawcą a podmiotem zlecającym, zlecenia lub cennika ogólnego Wnioskodawcy. Wnioskodawca zaznaczył przy tym, że nie posiada wiedzy w zakresie treści umów zawartych pomiędzy zamawiającym usługę a jego kontrahentami - są to tajemnice handlowe. Kwestie te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa tych podmiotów a ujawnienie ich obarczone jest odpowiedzialnością karną i cywilną. Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy, to Organ interpretacyjny jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości przyporządkowania formalnego towarów lub usług do grupowania klasyfikacyjnego PKWiU, czy też wskazywania na podstawie opisu zawartego w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy realizowane przez Wnioskodawcę świadczenie można zaliczyć do usług wymienionych w załączniku nr 14 u.p.t.u.
Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Dyrektor KIS utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Dyrektor KIS stwierdził, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o interpretację indywidualną obarczony był brakami formalnymi, do usunięcia których zobowiązano Wnioskodawcę. Jednak w nadesłanym uzupełnieniu Wnioskodawca nie doprecyzował okoliczności, o które pytał Dyrektor KIS, mających kluczowe znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia. W analizowanej sprawie - wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy - Dyrektor KIS nie jest w stanie w oparciu o informacje przedstawione we wniosku i jego uzupełnieniu wydać interpretacji podatkowej w zakresie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla czynności polegających na wynajmie pomp do betonu. Co więcej Organ interpretacyjny podkreślił, że nie pytał o informacje dotyczące nieznanych Wnioskodawcy przedsiębiorców lecz o informacje dotyczące podmiotów, z którymi Wnioskodawca bezpośrednio współpracuje, z którymi łączą Wnioskodawcę zawarte umowy, w tym umowy ramowe i na rzecz których realizuje świadczenia polegające na wynajmie pomp do betonu. Wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy informacje o uzupełnienie, co do których wzywał Organ interpretacyjny, nie dotyczyły aspektów, których ujawnienie stanowiłoby naruszenie tajemnicy handlowej. Nie wzywano bowiem o wskazanie informacji technologicznych, handlowych ani żadnych innych informacji posiadających wartość gospodarczą. Organ interpretacyjny nie żądał wskazania danych dotyczących np. sytuacji finansowej kontrahentów Wnioskodawcy, know-how czy też danych obrazujących wielkość produkcji i sprzedaży. Poza tym, zdaniem Organu interpretacyjnego, organ ten nie wzywał nawet o konkretne PKWiU dla świadczenia, które realizuje kontrahent Wnioskodawcy. Organ interpretacyjny wezwał jedynie - w sposób bardzo ogólny (ale wystarczający do wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego) - do wskazania czy kontrahent Wnioskodawcy wykorzystuje świadczenie nabyte od Wnioskodawcy do realizacji usług wskazanych pod poz. 2-48 załącznika nr 14 do u.p.t.u.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, zarzucając naruszenie:
- art. 14b § 1 o.p. poprzez niedokonanie interpretacji na jego wniosek, pomimo że organ był do tego zobowiązany, gdyż wniosek nie posiadał istotnych braków formalnych;
- art. 169 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p., gdyż w sprawie brak było podstaw do żądania przez organ w trybie art. 14h o.p. aby dla wskazanych we wniosku usług Skarżący podał odpowiednie symbole PKWiU podczas, gdy podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla danej usługi w rozpatrywanej sprawie nie jest elementem stanu faktycznego, wymaganym we wniosku o udzielenie interpretacji w rozumieniu art. 14b § 3 o.p.; we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Skarżący opisał w sposób jednoznaczny i nie wymagający interpretacji jakie usługi świadczy: w konsekwencji obowiązkiem organu podatkowego było wydanie interpretacji podatkowej, zawierającej ocenę prawną tego stanowiska, albowiem stan faktyczny został przedstawiony w sposób wyczerpujący; uzależnianie odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU stanowi przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w art. 14b § 3 o.p.;
- przepisów postępowania. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wynikające z błędnej wykładni art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, polegającej na uznaniu, że podanie klasyfikacji statystycznych w odniesieniu do czynności (usług) opisanych we wniosku stanowi element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, a nie element oceny prawnej;
- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wynikające z niezastosowania art. 14b § 1 o.p., nakazującego organowi wydanie, na wniosek zainteresowanego, interpretacji przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie; podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany a interpretacja wydana;
- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wynikające z błędnego zastosowania art. 14g § 1 o.p., polegające na nie wydaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie wniosku, uzupełnionego pismem Skarżącego z dnia 12 grudnia 2017 r. uznanego za niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 o.p.;
- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wynikające z niezastosowania zasad wyrażonych w art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., nakazujących organowi prowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i w konsekwencji, pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia;
- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wynikające z błędnego zastosowania art. 169 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. w zakresie, w jakim organ żądał wskazania klasyfikacji statystycznych dla usług wynikające z błędnego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie złożony przez Skarżącego wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 o.p.;
- art. 169 § 1 o.p., w związku z art. 14h o.p., poprzez brak ponownego wezwania Skarżącego do uzupełnienia wniosku, w sytuacji, gdy w ocenie organu nadal nie spełniał on wymogów wskazanych w Ordynacji podatkowej;
- art. 14h oraz art. 14b § I, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 o.p., poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wymagane przez te przepisy zostały przez Skarżącego spełnione, a jednocześnie brak było przesłanek stanowiących podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania;
- art. 217 § 2 o.p. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, niepodanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z jakich powodów konkretnie wskazywany brak danej okoliczności (informacji) w stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego, ma rzeczywiste znaczenie dla dokonania oceny stanowiska Skarżącego, w aspekcie skutków wynikających z prawa podatkowego skoro punktem wyjścia dla rozważań organu winna stać się treść przepisów prawa materialnego, których interpretacji w swojej indywidualnej sprawie domagał się Skarżący oraz treść przepisów prawa materialnego, które z uwagi na przedstawione przez niego zagadnienie prawne winny być uwzględnione przez organ i to treść bowiem przepisu materialnoprawnego wyznacza ramy okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia możliwości jego zastosowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że spór w przedmiotem sprawie dotyczy zasadności żądania Organu sformułowanego w wezwaniu z dnia 8.12.2017 r. W piśmie tym zażądano, aby Skarżący uzupełnił wniosek o podanie symbolu PKWiU dla świadczenia będącego przedmiotem zapytania oraz udzielił odpowiedzi czy kontrahent Skarżącego nabywa od niego świadczenia w celu realizacji usług wskazanych pod poz. 2-48 załącznika nr 14 do u.p.t.u.
Następnie organ uznał, że udzielona przez Skarżącego odpowiedz nie czyni zadość żądaniu w związku z czym stan faktyczny sprawy nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący.
Zakreślając zatem granice przedmiotowej sprawy sądowej należy zauważyć, że przedmiotem postępowania sądowego jest postanowienie DKIS utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Podstawą prawną wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia był art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. Przywołane przepisy tworzą normę prawną na podstawie której DKIS może pozostawić bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niezawierający wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Mając powyższe na uwadze należy zatem rozstrzygnąć czy wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej zawierał wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego pomimo jego nieuzupełnienia w żądanym przez organ zakresie.
Przechodząc do rozstrzygnięcia zakreślonego problemu należy stwierdzić, że ustawodawca nie definiuje użytego w art. 14b § 3 o.p. pojęcia "wyczerpująco" jednakże jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. (por. wyrok z dnia 2 lutego 2018 r. (II FSK 171/16).
Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając zakres żądania organu należy rozstrzygnąć, czy klasyfikacja statystyczna (PKWiU) jest elementem stanu faktycznego. W pierwszej kolejności bowiem dopiero przesądzenie, że klasyfikacja statystyczna jest elementem stanu faktycznego sprawy pozwoli na ocenę czy jej nie podanie przez Wnioskodawcę może skutkować uznaniem wniosku za niespełniającego warunku wskazanego w art. 14b § 3 o.p.
Zdaniem Sądu należy podzielić pogląd reprezentowany w orzecznictwie administracyjnym, że wskazanie symbolu PKWiU nie jest elementem stanu faktycznego, ale oceny prawnej.
Jak słusznie bowiem zauważył WSA w Kielcach w wyroku z dnia 11 października 2018 r. (I SA/Ke 311/18) wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Inaczej byłoby, gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, to organ interpretacyjny, tym symbolem byłby związany, co w zasadzie przekreślałoby w niektórych przypadkach, gdzie od odpowiedniego grupowania zależy stawka podatku VAT, sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc zmienić klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy, w tej kwestii, a co za tym idzie w kwestii stawki podatku.
W przedmiotowej sprawie, jak słusznie zauważył organ, dla rozstrzygnięcia czy dane świadczenie podlega mechanizmowi odwrotnego obciążenia koniczne jest wskazanie symbolu PKWiU świadczenia (Wnioskodawcy).
W rozpatrywanym zakresie należy bowiem wskazać, że art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u. określając rodzaj usługi do których może mieć zastosowanie mechanizm odwrotnego obciążenie odwołuje się do załącznika nr 14 w którym usługi charakteryzowane są po przez wskazanie symbolu PKWiU. Zatem elementem stanu faktycznego jest opis usługi wykonywanej przez Skarżącego natomiast ustalenie czy opisana usługa odpowiada określonemu symbolowi PKWiU jest już etapem stosowania normy prawnej w dyspozycji której ustawodawca odwołał się do symboli PKWiU. Innymi słowy norma prawna (art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u.) wskazuje w dyspozycji, określony katalog usług poprzez odesłanie do klasyfikacji statystycznej rolą podmiotu stosującego tę normę prawną jest ustalenie czy opisana w stanie faktyczny usługa odpowiada usłudze opisanej w normie prawnej (art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u.) "za pomocą" symbolu PKWiU co jest dokonywane w procesie subsumcji. Dlatego też klasyfikacja statystyczne jest elementem oceny prawnej a nie elementem stanu faktycznego.
W związku z powyższym nie było podstaw prawnych do zastosowania art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p., gdyż brak wskazania symbolu PKWiU świadczenia wykonywanego przez Skarżącego nie może być uznane za "niewyczerpujące" przedstawienie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu Organ zatem nie miał prawa pytać Skarżącego o symbol PKWiU usług. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organ naruszył art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p tym samym nie było podstawy do odmowy wydania interpretacji indywidualnej.
Przechodząc do kwestii drugiego żądania organu tj. do wskazania przez Skarżącego czy kontrahent nabywa świadczenia będące przedmiotem pytania w celu realizacji usług wskazanych pod poz. 2-48 załącznika nr 14 u.p.t.u. Słusznie zauważył Skarżący, że ustawodawca nie przewidział środka prawnego umożliwiającego mu uzyskanie wiążącej informacji w tym zakresie od kontrahenta.
W związku z powyższym w istocie brak owej informacji od kontrahenta przekreślałby możliwość skorzystania z art. 14b o.p. przez Skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu zasadne jest zatem przyjęcie, że organ interpretacyjny powinien rozważyć sytuację alternatywnie w której kontrahent świadczy usługi wskazane pod poz. 2-48 załącznika nr 14 u.p.t.u. jaki inne świadczenia nie mieszczące się w poz. 2-48 załącznika nr 14 u.p.t.u. a wskazane przez Skarżącego. Zatem nie było podstaw prawnych do zastosowania art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p., gdyż brak informacji od kontrahenta Skarżącego nie może być uznany za "niewyczerpujące" przedstawienie stanu faktycznego sprawy.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organ naruszył art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p tym samym nie było podstawy do odmowy wydania interpretacji indywidualnej.
Z tych powodów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. oraz poprzedzające je postanowienie i zasądził zgodnie z art. 200 p.p.s.a. na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.